Znalazłaś Ralpha Macchia.
- Macchia? - To Karate Kid.
Przystojniak, co?
Na pewno super całuje.
Mike dobrze całuje?
Nie wiem.
To mój pierwszy chłopak.
Były chłopak.
Nie martw się tym, dobrze?
Niedługo przypełznie, żeby błagać o przebaczenie.
Gwarantuję ci, że razem z Lucasem
użalają się nad sobą i pogrążają w rozpaczy.
„Niech nas przyjmą z powrotem!”
Chciałabym zobaczyć ich głupie miny.
O co chodzi?
To zadziała?
Jasny gwint, ale odjazd!
- Max. - Cisza, jasne.
Co jest? Co takiego zrobiłem?
Nic.
Co zrobiłem nie tak?
- Co zrobiłem? - Znowu mam ci tłumaczyć?
Widzę ich.
Co robią?
Jedzą.
Nie rozumiem, czym sobie na to zasłużyłem.
Niczym. O tym właśnie mówię.
- Jesteś ofiarą! - Wiem.
Ale czemu mnie tak traktuje?
- Nie wiem. - Mike...
- Co zrobiłem źle? - Przestań.
Wyluzuj.
Nie zadawaj sensownych pytań.
Masz rację.
- Właśnie. - Kobietami kierują emocje,
- nie logika. - Dokładnie.
To totalnie inny gatunek.
Nazywają nas „gatunkiem”.
- Co? - „Emocje, nie logika”.
Co?
Chłopaki, gotowe.
- Will, nie teraz. - Zerwały z wami.
- O czym tu gadać? - O wszystkim.
Próbujemy rozwiązać wielką tajemnicę kobiecego gatunku.
Stary, aż czuć serem.
- Mam coś mocniejszego. - Co?
- O nie. - Lucas, nie.
- Nie! - Lucas!
Co się stało?
Co...
Co się stało?
Jak mówię osiem centymetrów...
Umie pan pukać? Matko!
Właśnie, matko!
Zaraz.
Przepraszam.
- Myślałem... - Mike’a tu nie ma.
Max chciała zostać na noc.
W porządku?
Tak.
Rodzice wiedzą?
Tak.
Jasne, spoko.
Pewnie.
Nie ma problemu.
Potrzebuje pan czegoś?
Nie, pójdę już.
Zostawię was...
Kurczę, nie wierzę, że to robimy.
- Gotowa? - Gotowa.
Pan Wheeler.
- Nuda. - Właśnie.
- Nuda. - Zakręć jeszcze raz.
Wbrew zasadom?
My je ustalamy.
Billy.
Muszę cię ostrzec, jeśli jest z dziewczyną albo robi coś ohydnego,
uciekaj, zanim dorobisz się traumy.
- Max... - Mówię poważnie.
- Jest ohydny! - Max!
Już się zamykam.
Znalazłam go.
Co robi?
Nie wiem.
Nie bój się.
Siedzi na podłodze...
Wkrótce będzie po wszystkim.
Rozmawia z kimś.
Tylko się nie ruszaj.
Nie!
Co jest?
Co się stało?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ TRZECI SPRAWA ZAGINIONEJ RATOWNICZKI
Tak!
- Co ty wyprawiasz? - Will, ścisz muzykę.
Zwracaj się do mnie pełnym imieniem.
- Co? - Pełnym imieniem!
Boże, dobra. Willu Roztropny,
czy możesz ściszyć muzykę?
To nie muzyka.
To dźwięk przeznaczenia.
Wejrzałem w przyszłość i zobaczyłam, że dziś jest nowy dzień,
wolny od dziewczyn.
- O co tu chodzi? - Daj spokój.
Grupie wieśniaków zagrażają mroczne siły
znad rozlewisk Kuzatanu.
Jest za wcześnie.
Czyżby?
Jest wcześnie, Michaelu?
Powiedz to wieśniakom błagającym o pomoc.
Dzieciom, którym przerażenie spędza sen z oczu.
Pozwolicie, by spotkała ich zagłada, czy ruszycie im na ratunek
i zostaniecie bohaterami, tak jak zawsze było wam to pisane?
Mogę najpierw wziąć prysznic?
O Boże.
ŚPIĘ U MAX NASTKA
Hopper, jesteś tam?
Kogo my tu mamy!
Musimy pogadać.
A owszem.
Nikt mnie tak nie wystawił od Alice Gilbert w liceum.
Co ty robisz?
Joyce.
- Halo! - Tylko popatrz.
Zaczynam się bać.
- Poślizgnąłeś się na nich. - Tak.
- Odpadły, bo straciły magnetyzm. - No proszę.
To samo stało się u mnie w domu dzień wcześniej.
Uznałam, że to dziwne.
No bo dlaczego magnesy nagle straciły magnetyzm?
Więc poszłam do Scotta.
Do Scotta? Jakiego Scotta?
- Scotta Clarke’a. - Nauczyciela twojego syna?
Jest bardzo mądry.
Zapytałam go, jak to możliwe.
Więc zbudował pole magnetyczne, używając transformatora
i podłączając go do solenoidu.
- I z tym solenoidem... - Zwolnij.
Chciałbym tutaj coś wyjaśnić.
Wystawiłaś mnie,
nie zadzwoniłaś, nie przeprosiłaś,
bo musiałaś iść do Scotta Clarke’a.
Tak.
Przeszłaś samą siebie.
Poważnie. Przeszłaś samą siebie.
Przestań, nawet mnie nie słuchasz.
Scott rozmagnesował niektóre magnesy i uważa...
Mam gdzieś, co uważa.
Uważa, że można stworzyć ogromne pole magnetyczne
za pomocą maszyny albo eksperymentalnej technologii.
Genialny jest, co?
Genialny jak nikt. Jest też singlem?
A jeśli to oni?
Żeby zbudować taką maszynę, potrzebujesz środków.
Naukowców, funduszy,
- milionów dolarów. - Joyce.
To nie może być przypadek, Hopper.
- To muszą być oni. - Przestań.
- To laboratorium! - To niemożliwe.
- Udowodnij mi to. - Jak?
- Zabierz mnie tam. - Do laboratorium.
Dokładnie!
Bo magnesy odpadły ci od lodówki?
Tak.
To ma sens.
Dziękuję.
To ma sens.
Przepraszam.
Jestem zajęty, ale spotkajmy się na miejscu,
wieczorem o 19?
Chyba że coś mi wypadnie,
- a wypadnie. - Wiesz co...
Po tym wszystkim?
Ja nie żartuję!
Nie sądzę, żebyś sobie żartowała.
Myślę, że gdy cię zaprosiłem, przestraszyłaś się.
Przestraszyłaś się, a teraz wymyślasz różne rzeczy,
żeby się na nich skupić
i mnie odepchnąć.
Bo Boże broń,
żeby któreś z nas
mogło ruszyć dalej.
Bo to...
byłoby już...
przesadą, prawda, Joyce?
Wiesz?
To już by było przesadą, co?
Prawda?
Joyce?
Joyce!
- Co ty wyprawiasz? - Pożyczam to.
Nie pójdziesz tam.
Joyce, nie pójdziesz tam...
Kurna mać!
Zaraz zacznie lać.
Powinnyśmy iść do Starcourt albo obejrzeć film.
Nie wierzysz mi?
Wierzę, że widziałaś coś superdziwnego,
ale mówiłaś, że Mike cię wyczuł.
Może tu było tak samo. Po prostu Billy...
wyczuł twoją obecność.
- Ale te krzyki. - No wiem, ale to jest tak.
Gdy Billy jest sam z dziewczyną...
wydają jakieś porąbane dźwięki.
- Krzyczą? - Tak, ale to takie radosne krzyki.
- Radosny krzyk? Co to takiego? - To takie...
Pożyczę ci Cosmo mojej mamy.
Nie ma jego auta.
Na pewno chcesz to zrobić?
Czemu mam wrażenie, że znajdziemy tu same ohydztwa?
Zaraz się porzygam.
Max?
To tylko lód.
Pewnie na jego mięśnie czy coś. Trenuje jak szalony.
Co to?
RATOWNIK
Jesteś pewna?
- Jesteś prawdziwym synem swojej matki. - Co to niby znaczy?
To znaczy, że za bardzo się martwisz.
Załatwię to.
Dobrze.
Co to właściwie jest? Rzeczy tej całej Driscoll?
Nie, właśnie o to chodzi.
Też myślałam, że zwariowała.
Mówiła mi, że Johnson zabił Kennedy’ego.
Ale okazuje się, że nie jest sama.
Sklep Blackburna, sklep ogrodniczy, sklep Crawleyów,
wszystkim kilka dni temu zaczął znikać towar.
I to nie tylko nawóz.
Pestycydy, środki do czyszczenia, olej napędowy.
A wykonałam tylko kilka telefonów.
Musi być tego więcej.
Zaraz, nie wiem, czy ja dobrze rozumiem...
tę twoją historyjkę.
Czyli małym gryzoniom popsuły się ich futerkowe móżdżki
i teraz ganiają po miasteczku, wcinając chemikalia?
- Wiem, jak to brzmi... - Ale masz dowód.
Chłopaki, przyznajcie, że to czadowy nagłówek.
„Wyznanie wariatki: gryzonie z Hawkins wolą truciznę”.
Chłopaki, wystarczy.
Myślę, że to...
coś ważnego.
To nie temat na artykuł, tylko na książkę.
Tajemnica zaginionego nawozu z serii o Nancy Drew.
Gdy znowu ktoś zadzwoni,
rób, co do ciebie należy,
i daj nam znać.
My zdecydujemy, czy to ciekawy temat.
Dobrze.
Pa, pa, Nancy Drew.
Nic się nie stało. Nancy!
Przepraszam.
Ahoj!
Chciałabym spróbować mieszanki orzechowo-czekoladowej.
Nie, koniec z próbowaniem.
Czemu?
Bo nadużywasz polityki firmy.
Gdzie ten marynarz?
Nie pomoże ci, jest zajęty.
Niby czym?
Szpiegowaniem.
Widzisz coś?
Nie do końca wiem, czego szukam.
Złych Rosjan.
Tylko nie wiem, jak oni wyglądają.
Wysocy blondyni, zero uśmiechu.
Szukaj kolczyków, moro, toreb, takich rzeczy.
Torby, przyjąłem.
- No bez jaj. - Co?
Anna Jacoby gada z tym młotkiem Markiem Lewinskym.
Skup się albo oddaj lornetkę.
Ludzie nie mają już żadnych standardów.
Przecież Lewinsky cały czas grzeje ławę.
Jesteś najgorszym szpiegiem w historii.
- Przestań. - Dawaj to.
Rozglądasz się za dziewczynami, a pod nosem masz idealną.
- Jeśli znowu powiesz „Robin”... - Robin.
- Nie. - Robin.
- Przestań. - Robin.
Nie jest w moim typie.
Nawet nie...
zbliża się do mojego typu, wiesz?
A jaki jest twój typ? Nieczadowa?
Dziękuję.
Dla twojej wiadomości, wciąż jest w liceum i jest dziwna.
To nadpobudliwa dziwaczka.
To mi nie pasuje.
Była w teatrzyku. To trochę obciach.
I gra w zespole?
- Nie. - Skoro już skończyłeś liceum,
czyli technicznie jesteś dorosły,
nie czas porzucić takie prymitywne konstrukty jak popularność?
Prymitywne konstrukty? Tego uczą was na obozie...
„Niewiedza”?
Na obozie „Gdzie wiedza”. Wiem to z życia.
Może zamiast chodzić z kimś dla lansu,
umawiaj się z kimś, z kim lubisz spędzać czas, jak ja i Suzie.
No tak, Suzie.
Ta piękniejsza od Phoebe Cates.
Ta Suzie.
Zastanówmy się,
jak właściwie zdobyłeś tak piękną dziewczynę?
No tak, dzięki moim radom.
Bo tak to działa, Henderson.
Ja daję ci rady, a ty się ich słuchasz.
A nie na odwrót, ptasi móżdżku.
Słyszeliście to?
Brzmi jak... grzmot.
Zaraz, to nie grzmot!
To...
horda zombie juju!
Sir Mike‘u, twój ruch.
Co mam zrobić?
Atakować?
Dobra, atakuję cepem bojowym.
Spudłowałeś.
Uderzasz o skały, zombie człapią w twoją stronę...
Jeden gryzie cię w ramię. Wyrywa ciało!
Siedem punktów obrażeń.
O nie, moje ramię. Lucas, popatrz.
Sir Lucasie, horda zombie ryczy.
Atakujesz czy uciekasz?
Nie rozpraszajcie się!
To pułapka! Nie odbieraj.
Nie!
Nastka?
Nie.
Nie jestem zainteresowany.
Telemarketer.
- Może do nich zadzwońmy. - To tak można?
- Chyba. - Ale co powiemy?
Nic! Plemię Khuisaru potrzebuje waszej pomocy.
Dobra.
Używam pochodni, by podpalić salę, poświęcamy się,
zabijamy juju i ratujemy Khuisar.
Królestwo Kalamaru czci nas jako bohaterów.
Zwycięstwo.
Jak chcecie. Wygraliście.
- Gratulacje. - Tylko się wygłupiam.
Dokończmy grę.
- Ile do końca kampanii? - Już nieważne!
Przecież chcesz grać.
Właśnie.
- Potem do nich zadzwonimy. - Powiedziałem nieważne!
- Idę do domu. - Ale...
- Daj spokój... - Z drogi!
Will, proszę.
Nie jedź, deszcz pada.
Przecież przeprosiłem.
To naprawdę spoko kampania.
- Ale nie jesteśmy w nastroju. - W tym problem!
Nigdy nie jesteście.
- Rozwalacie paczkę. - Nieprawda!
Tak? To gdzie jest Dustin?
Nie wiesz i masz to gdzieś.
Tak samo jak on i nie dziwię mu się.
Wszystko niszczysz. Czemu? Żeby pójść w ślinę z głupią dziewczyną?
Nie jest głupia. Nie moja wina, że nie lubisz dziewczyn.
Nie chcę brzmieć jak świnia, jasne?
Nie jesteśmy już dziećmi.
Co ty myślałeś?
Że nie będziemy mieć dziewczyn?
Że całe życie spędzimy w piwnicy, grając w gry?
Tak.
Chyba tak.
Tak myślałem.
Will!
Will, wracaj!
Przepraszam.
Wchodzimy do wody pół godziny po ostatniej błyskawicy.
Nie kłóćcie się ze mną. Chcecie się usmażyć, jazda na drzewo.
Nieważne, nie przyszłyśmy pływać.
Ani dać się usmażyć.
Znalazłyśmy to.
To kogoś stąd?
Tak, należy do Heather. Oddam jej później.
My możemy jej to oddać.
Mogłybyście.
Ale jej tu nie ma.
Nie przyszła dzisiaj.
O co chodzi?
Czekacie na jakąś nagrodę?
Nie.
Jesteśmy dobrymi samarytankami.
Heather.
Uda ci się ją znaleźć?
Niemożliwe!
Co widzisz?
Drzwi.
Czerwone drzwi.
Pomóż mi.
Pomocy!
Co się stało? Nastka!
Halo?
Jest tu kto?
Przybywamy w pokoju.
Nie!
Chodźmy!
Joyce.
Wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Chcesz poczekać w aucie?
Nic mi nie jest.
- Widzę cel. - Gdzie?
- Na dziesiątej. Pod muzycznym. - Daj to.
Cholera.
Ma torbę.
Zły Rosjanin.
- Zwolnij. - Zgubimy go.
- Jesteś za blisko. - Uważaj, kretynie!
Halo? U mnie w porządku.
A u ciebie?
JAZZAEROBIK
Słuchajcie, wszystkie!
Mam do was jedno pytanie.
Która jest gotowa się spocić?
Zgadza się.
Zaczniemy spokojnie.
Ruszamy bioderkami.
Drogie panie, rozgrzejmy się.
Przechodzimy do bioder.
Aż nas palą.
Kręcimy tymi lędźwiami.
Pokażcie, na co was stać.
Powoli. Izolujemy.
I unosimy. Dobrze.
„Tydzień jest długi.
Srebrny kot jada, gdy błękit i żółć spotykają się na zachodzie.
Wycieczka do Chin brzmi nieźle, jeśli stąpasz ostrożnie”.
„Stąpasz ostrożnie”?
- Przesyłka. - Dziękuję.
FIRMA KURIERSKA „RYŚ”
- Miłego dnia. - Panu też.
Srebrny kot.
Robin, nie uwierzysz, jak Dustin wtopił.
- Ty też. - Wcale nie.
- Tak! - Wcale nie!
„Wycieczka do Chin brzmi nieźle”.
PANDA KRÓLEWSKA
„Wycieczka do Chin brzmi nieźle”.
„Jeśli stąpasz ostrożnie”.
OBUWIE KAUFMANA
„Jeśli stąpasz ostrożnie”.
„Gdy błękit i żółć spotykają się na zachodzie”.
Błękit i żółć spotykają się...
na zachodzie.
Robin.
Co ty robisz?
- Rozgryzłam to. - Co?
Rozgryzłam kod.
Mamy to!
Uważaj, może mieć wściekliznę.
Lepiej to wywal.
Bo ci zeżre opony w aucie.
No błagam!
- Co to jest? - Dowód.
- Dowód? - Chcieli dowodu, tak?
To im go dajmy.
Gumowego szczura?
Nie, prawdziwego szczura.
Szczura pani Driscoll.
Mówiłeś, że jest chory.
Zabierzemy go do weterynarza,
przebadają go,
- sprawdzą, co z nim jest... - Nancy, zwolnij.
Tom nie chciał dowodu.
Kazał nam odpuścić temat.
Bo nam nie uwierzył.
- Nancy. - Mam rację.
- Nie o to chodzi. - A o co?
Powinnaś to zrobić, nim do nich poszłaś.
To dupki, rozumiem to. Ale to tylko głupia historyjka.
Głupia?
- Głupio przez nią wylecieć. - Nikt nas nie zwolni.
Nie chcesz iść, dobrze.
Po prostu...
daj mi kluczyki.
Jesteś niemożliwa.
Chodź.
Nikogo tu nie ma.
Załatali wszystkie dziury.
Byłem przy tym.
Will!
Już po wszystkim.
Po wszystkim.
Czuję, jakbym traciła rozum.
Nie tracisz rozumu.
Nie bardziej niż ja.
Ostatnio prawie zastrzeliłem psa Betsy Payne,
bo wyskoczył na mnie zza płotu...
Myślałem, że to jeden z tych stworów.
Wiesz, że wszystko obserwuję, prawda?
- Tak. - Bo to dla mnie ważne.
To dla mnie ważne, żebyś czuła się bezpieczna.
Z całą swoją rodziną.
Chcę, żebyś czuła,
że to nadal może być twój dom.
Co?
Myślałaś, że się nie dowiem?
Gary zadzwonił.
Powiedział, że chcesz sprzedać dom.
Dzieci już wiedzą?
Po Sarah...
musiałem uciec.
Wyjechać stamtąd.
Wymknąć się...
tym wspomnieniom.
Niby jak skończyłem w tej dziurze?
Ty masz coś, czego ja nie miałem.
Ludzi, którzy wiedzą, co przeszłaś.
Którzy się o ciebie troszczą.
Tutaj.
W Hawkins.
Masz na myśli...
ludzi jak Scott Clarke?
To był żart.
Co to?
Zaczekaj tu.
Will!
Will, przepraszam cię!
Byłem strasznym dupkiem.
Wyjdziesz, żebyśmy mogli pogadać?
Will!
Stary, daj spokój. Przepraszamy!
Will!
Coś się zbliża.
Pragnie krwi.
- Co to? - A jeśli to Demogorgon?
- Już po nas, jeśli to Demogorgon. - To nie Demogorgon.
- Will, teraz ty! - Kula ognia!
Czternaście!
Idealny rzut! Kula ognia Willa uderza thessalhydrę!
- Po kogo zadzwonisz? - Po Pogromców Duchów!
- Egon! - Venkman!
Głupie.
Ale to głupie.
Głupie!
Pani Driscoll?
Pewnie wyszła.
Ma 80 lat, a na zewnątrz leje.
Dokąd miałaby pójść?
- Co ty robisz? - Może upadła.
Czy coś.
Nancy...
Pani Driscoll?
- Poważnie? - Pani Driscoll?
Tu Nancy.
Z Hawkins Post.
Pani Driscoll?
Szukaj Pandy Królewskiej i Obuwia Kaufmana.
Ten gwiżdżący gość na dziesiątej.
Co tam może być?
Broń, bomby.
Broń chemiczna.
Cokolwiek to jest, są uzbrojeni po zęby.
Super.
Świetnie.
Co tam jest?
Więcej pudeł.
Daj, popatrzę.
- Nie, teraz ja. - No pokaż!
Zostań!
Pilnuj drzwi!
No to mamy naszych Rosjan.
Tu komendant policji w Hawkins, wyjdź z rękami w górze!
Słyszysz? Ręce do góry!
Hopper!
To tutaj?
- To jej dom. - Co?
Dom Heather.
Czyż to nie urocze?
Zabawny jest.
Max.
Nie chciałyśmy tak wparować.
Pukałyśmy, ale może przez burzę nie było nas słychać.
Przepraszam, któż to ocieka na moją podłogę?
Wybaczcie.
Janet, Tom,
to...
moja siostra Maxine.
Co ty tutaj robisz?
Coś się stało?
Sprawdzałyśmy, czy wszystko dobrze.
Dobrze?
- A co miałoby być źle? - Gdzie ona jest?
Przepraszam.
Kto gdzie jest?
Trochę się przypaliły, przepraszam...
Heather! To moja siostra Maxine.
Przepraszam, nie usłyszałem, jak się nazywasz.
Nastka.
Co ty tam mówiłaś, Nastko?
Szukałaś kogoś?
- Widziałam... - Twojego menadżera.
Z basenu, nie przyszliście do pracy,
- więc się zmartwiłyśmy. - Heather źle się poczuła,
więc zrobiliśmy sobie wolne, żeby odpoczęła.
Już jej lepiej, prawda, Heather?
O wiele lepiej.
Zjecie po ciasteczku?
Prosto z piekarnika.
Will!
Will, co się stało? Nic ci nie jest?
On wrócił.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko gra.
Siostra nie chciała zostać?
Nie, niezbyt lubi towarzystwo.
Nie podoba mi się, że wychodzą w czasie burzy.
Nic im nie będzie.
Miałaś zwolnić z winem.
Tak, kochanie.
- Wszystko dobrze, mamo? - Tak, ja tylko...
Trochę mi się kręci w głowie.
To przez wino.
Przepraszam na chwilę.
Pójdę na górę się położyć.
Janet?
Janet! Dzwońcie po pogotowie!
Dzwońcie po...
Bardzo przepraszam, tatusiu.
Wkrótce będzie po wszystkim, obiecuję.
Napisy: Magdalena Adamus