Mamo? To ja. Jane.
Jestem w domu.
Nie.
Oddychaj.
Słonecznik.
Tęcza.
- Czterysta pięćdziesiąt. Trzy w prawo... - Oddychaj.
Cztery w lewo. Słonecznik.
- Czterysta pięćdziesiąt. - Oddychaj.
- Trzy w prawo. Cztery w lewo. - Oddychaj.
Czterysta pięćdziesiąt. Słonecznik. Tęcza.
Oddychaj. Słonecznik. Tęcza.
Trzy w prawo. Cztery w lewo.
W porządku?
I to się przewijało?
Przewijało?
W kółko. Ten sam obraz powtarzał się w kółko?
Pokazywała mi dziewczynkę w pokoju.
Z tęczą?
Jak wyglądała?
- Inaczej. - Inaczej niż ty?
Chyba tego właśnie chciała.
Pokazać ci tę dziewczynkę?
Chce, żebym ją znalazła.
Próbując cię odnaleźć,
gromadziła dane na temat innych zaginionych dzieci.
Takich jak ty.
Może gdzieś ją tu znajdziemy.
Mam.
ZAGINĘŁA NASTOLATKA Z CLEVELAND
ZAGINIONA MATKA I CÓRKA
NOWORODEK PORWANY ZE SZPITALA
Rozpoznajesz kogoś?
ZAGINIONA! HINDUSKA DZIEWCZYNKA ZAGINĘŁA W LONDYNIE
To ona?
Znalazłaś ją?
Nie.
Halo?
Becky! Znalazłam ją.
Nie wiedziałam, z kim się skontaktować.
Dał mi ten numer, gdy przyszedł o nią pytać.
Myślałam, że pani mi pomoże.
Tak, Jim Hopper. Był tu z Joyce Byers.
Trudno to wytłumaczyć.
Jest jeszcze jedna zaginiona dziewczynka. Chyba ma kłopoty.
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Dziękuję. A pani imię?
Florence...
Muszę kończyć.
Jane?
Czterysta pięćdziesiąt... Oddychaj. Słonecznik...
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ SIÓDMY ZAGINIONA SIOSTRA
WITAMY W ILLINOIS
Uważaj, dzieciaku.
Jełop.
Nie żyją.
Wszyscy nie żyją!
Kilka przecznic stąd szukają komików. Nadawałbyś się.
Halo?
Proszę, proszę.
Kogo my tu mamy?
Co to za strój?
Ogrodniczki?
Nie mamy tu krów do dojenia.
Wracaj na swoją wieś.
Szukam swojej siostry.
Shirley Temple zgubiła siostrzyczkę. Jakie to smutne.
Widziałam ją. Tutaj.
Wyjmij to powoli.
Dawaj.
- To Kali? - Kali?
Jak nas znalazłaś?
- Kto wie, że tu jesteś? - Nikt.
To jak? Zjawiłaś się tu znikąd z tym zdjęciem?
Przyhamuj. To tylko dziecko.
Przez które możemy zginąć.
Nie każ mi się powtarzać, bo zacznie cię ubywać.
Zaczniemy od tych kędziorków.
Axe, odłóż nóż.
Jak nas znalazłaś?
Widziałam ją.
To żadna odpowiedź!
Jezu Chryste!
Złaźcie! Cholera!
Kiepski z ciebie tancerz, Axel.
Mówiłem, nie mieszaj mi w głowie.
Chcesz grozić małym dziewczynkom?
- Wie o tobie. - Miała to ze sobą.
Skąd to masz?
Od mamy.
Twoja mama ci to dała?
W jej sennym kółku.
Senne kółko. To jakaś psycholka.
- Mówi, że szuka siostry. - Właśnie, psycholka.
Jezu.
Widziałam cię.
W pokoju z tęczą.
Jak masz na imię?
Jane.
Siostra.
To, co pokazała ci mama... Tylko tyle o mnie wiesz?
Tak.
Ile czasu spędziłaś z tym policjantem?
Trzysta dwadzieścia siedem dni.
I ten policjant myśli,
że zdoła zmusić tych ludzi, by dali ci spokój?
Tak.
- Wkrótce. - Więc jest naiwny.
Zawsze będą nas brać za potwory.
Niech zgadnę. Ten policjant nie chce, byś używała swoich mocy?
Masz niezwykły dar.
Dzięki temu jesteś wyjątkowa.
Zaraz.
- A ty masz jakiś dar? - Inny.
Sprawiam, że ludzie widzą lub nie widzą pewnych rzeczy.
To przez ciebie ten z dziwnymi włosami zaczął tańczyć?
- Axel boi się pająków... - Sprawiłaś, że widział pająki?
To nie musi być coś strasznego.
Ten motyl... nie jest prawdziwy.
Widzisz go, bo wpłynęłam na twój umysł.
Taki rodzaj magii.
A ty jesteś prawdziwa?
Tak.
Coś nie tak?
Nie.
Tylko... teraz czuję się kompletna.
Dotąd czułam, że czegoś mi brakowało.
Teraz już nie.
To, co mówię, ma sens?
Tak.
Mama przysłała cię tu nie bez powodu.
Wiedziała, że powinnyśmy być razem.
Tutaj jest twój dom.
Dom.
Tak. Dom.
Wóz 17, incydent 245 na Ashbury 31.
Jak twoja biała siostrzyczka ze wsi? Ululałaś ją do snu?
Zaśpiewałaś jej kołysankę?
Może tą:
Stary Donald farmę miał
A na tej farmie krowę miał
Znalazła mnie z tym.
I co z tego?
Potrafi znaleźć kogoś, nie ruszając się z miejsca.
Mając jedynie zdjęcie.
Nasza Shirley ma wbudowany radar albo coś?
Albo coś. Tak.
Nie chrzań.
Wkrótce się przekonamy.
Chcę jednego załatwić. Jutro.
- Serio? - Jesteśmy na muszce.
Paranoja.
Zdrowy rozsądek. Zabijesz jednego z nich i nie ściągniesz na nas uwagi?
Jeśli nas znajdą, rozpęta się piekło.
Mamy podkulić ogon?
Cierpi. Potrzebuje tego.
Idziemy jutro.
Jak Boga kocham, wszyscy przez nią zginiemy.
To ja.
Wiem, że długo mnie nie było, ale...
To nie przez ciebie
czy przez naszą kłótnię.
Coś mi wypadło,
wytłumaczę, jak wrócę.
Chcę tylko...
Chcę, byś wiedziała, że się nie gniewam.
Chcę cię przeprosić.
W porządku. To tylko ja.
Miałaś zły sen?
Która godzina?
Już późno.
Wyspałaś się. Chodź.
Poznaj moich przyjaciół. Tym razem, jak trzeba.
Potrzebujemy więcej forsy. Mam dość tego gówna.
- To Axel. - Boi się pająków?
Właśnie tak.
To Dottie, niedawno dołączyła.
Jak ty, uciekła z domu.
Raczej z wariatkowa.
Mick, nasza strażniczka.
Funshine, wojownik.
Nie bój się go. To misiaczek.
Miło cię poznać, panno Jane.
Nie znajdziesz numeru.
Nie są tacy jak my.
Nie pod tym względem. Ale jak my, są wyrzutkami.
Wyrzutkami?
- Szajbusami. - Mów za siebie.
Zostali skrzywdzeni i odrzuceni przez społeczeństwo.
Byliśmy martwi.
Kali nas ocaliła. Tutaj. I tutaj.
Nie rozklejaj się, Fun.
Nie rozklejam się. To prawda.
Teraz my pomagamy jej.
W życiu albo się podkładasz, albo walczysz.
A my walczymy.
Z kim?
To ludzie odpowiedzialni za naszą sytuację.
Krzywdzicie złych ludzi?
Nie, poklepujemy ich po plecach.
Zabijacie ich?
To kryminaliści. Płacą za swoje zbrodnie.
Co jest? Zobaczyłaś ducha?
Nie każdy nadaje się na wojownika.
Jestem wojownikiem.
Zabijałam.
Zasługiwali na śmierć?
Skrzywdzili mnie.
Nadal chcą cię krzywdzić. I nas.
Robimy pierwszy krok.
Chodź.
Kiedyś byłam taka jak ty.
Dusiłam swój gniew.
Nie chciałam się z nim zmierzyć i rana tylko się zajątrzyła.
Zajątrzyła?
Pogłębiła się.
Gdy zmierzyłam się z własnym bólem, rana zaczęła się goić.
- Widzisz ten wagon? - Tak.
Przyciągnij go do nas.
Nie mogę.
Mówiłaś, że raz uniosłaś furgonetkę.
Tak.
Źli ludzie chcieli cię zabrać
i to cię rozgniewało.
Odnajdź w sobie ten gniew.
Skup się na nim, nie na wagonie czy jego wadze.
Przypomnij sobie coś.
Coś, co wzbudza w tobie gniew.
Użyj tego.
Sięgnij głębiej. Przez całe życie cię okłamywali...
- Mam mamę? - Już nie.
więzili.
Nie ignoruj mnie! Dorośnij!
Źli ludzie odebrali ci dom...
mamę...
Jane.
Odebrali ci wszystko.
Tato!
Zrujnowali ci życie.
Znajdź ich.
Jak się czujesz?
Dobrze.
To źli ludzie, jak ich nazywasz.
Ci, którzy nadal żyją. Rozpoznajesz kogoś?
JUŻ TU NIE MIESZKA
Jego.
EMERYTOWANY
Czterysta pięćdziesiąt.
Skrzywdził mamę.
Ray Caroll. Skrzywdził nie tylko twoją mamę.
On i jemu podobni wiedzą o nas.
Trudno było ich wytropić. Może teraz to się zmieni.
„Gramercy Apartments. Róg Washington i Bethel”.
To pewnie tu.
- „Lilburn”. Gdzie to? - Godzina jazdy na wschód.
Nie mamy nowych kółek.
Podmienimy tablice. Mamy jakieś?
- Tak. - To ryzykowne.
Bez ryzyka nie ma zabawy.
Dostarczmy jej wrażeń pierwszego dnia.
Wchodzę w to. Dla panny Jane.
Jasne. Czemu nie? Mick?
Chrzanić to!
Czadersko.
Zostawcie mnie!
Co robimy?
Zaopatrujemy się.
Zalało wam ubikację.
Co za gówno...
Tak.
Gówno.
Dobra, zawodnicy, macie półtorej minuty
na zgromadzenie towarów.
Hej! Odłóż to, albo rozwalę ci łeb.
- Słyszysz, czubku? - Odłóż broń.
Nie zbliżaj się.
Darrel, masz ubezpieczenie.
Kradniemy od właścicieli sklepu,
którzy zbili fortunę na zbrodniach wojennych.
- Ty nie stracisz ani centa. - Cofnij się.
Jesteśmy po tej samej stronie.
- Uwierz mi. - Cofnij się.
Nieźle, Shirley.
Spadamy!
Mick! Ruszamy!
Obczajmy miejsce, rutynowo. Mamy czas.
I ją. Możesz sprawdzić?
- Ogląda telewizję. - Jest sam?
Nie widziałam nikogo innego.
- Jak dla mnie, spoko. - Dla mnie też.
Idziemy.
- Nie gaś silnika. - Będę na tyłach.
- Punky, co się stało? - Miałam koszmar.
Śniło mi się, że byłam u lekarza.
Nagle zaczął robić mi zastrzyk.
Igła robiła się coraz grubsza...
Cześć, Ray.
Jezu Chryste!
Usiądź. Proszę.
- Siadaj... - Proszę...
Bierzcie, co chcecie.
Bez obaw.
Gdzie masz portfel?
W sypialni. W spodniach.
Mam.
Pamiętasz nas?
A nas pamiętasz?
Błagam.
Skrzywdziłeś mamę.
Proszę. Posłuchajcie...
Robiłem tylko, co mi kazał.
Mówił, że jest chora.
Miałeś wybór.
Wybrałeś wykonywanie poleceń podłego człowieka.
Nie, czekajcie!
Pomogę wam go znaleźć.
- Kogo? - Brennera!
Zaprowadzę was do niego.
Tata nie żyje.
Nieprawda. Żyje.
Nie okłamuj nas.
Nie kłamię!
Przysięgam...
On mi ufa.
Zabiorę was do niego.
Jeśli żyje, Jane go znajdzie.
Tak samo jak ciebie.
Zrób to, Jane.
Zrób to.
Zaczekaj.
Nie spiesz się.
Nie miał litości dla twojej mamy.
Skarbie, nie denerwuj się.
Cholera!
Policja zaraz tam będzie.
Co się stało?
- Co jest? - Mamy problem.
Dzieciaki.
Proszę...
- Okazał litość twojej mamie? Nie. - Błagam.
- Przepraszam. - Zabrał ci ją, bez wahania.
Nie róbcie tego. Błagam.
Musimy wiać. Wezwały gliny.
Musimy to dokończyć.
- Kali! - No już!
Proszę, nie...
Kali, idziemy!
No już. Wsiadajcie!
Chcesz okazać litość, to twój wybór.
Ale nie wtrącaj się do moich.
Rozumiemy się?
Przyjmuję i podbijam do dziesięciu.
I co ty na to?
To był błąd, moja droga.
Blefujesz.
Mogę usiąść?
Kiedyś byłam taka jak ty. Wiesz?
Dlatego tak cię przyciskam, bo powielasz moje dawne błędy.
To tylko dzieci.
To ma go rozgrzeszyć? A my nie byłyśmy dziećmi?
Pamiętam, gdy przyszłam do pokoju z tęczą, a ciebie tam nie było.
Gdy mój dar był wystarczająco silny, użyłam go, by uciec.
Uciekłam stamtąd.
Najdalej jak się dało.
W końcu znalazłam kryjówkę.
Rodzinę.
Dom.
Jak ty i twój policjant.
Ale nie potrafili mi pomóc.
W końcu ich też straciłam.
Postanowiłam działać.
Przestać się ukrywać.
Używać swych darów przeciwko naszym oprawcom.
Masz przed sobą ten sam wybór.
Wrócić do kryjówki z nadzieją, że cię nie znajdą.
Lub walczyć i zmierzyć się z nim.
Z kim?
Tym, kto nazywa siebie naszym ojcem.
Tata nie żyje.
Tamten człowiek twierdził inaczej.
Nie jesteś prawdziwy.
Minęło tyle czasu, a nie próbowałaś mnie odnaleźć?
Czemu?
Myślałaś, że nie żyję?
Czy bałaś się poznać prawdę?
Odejdź.
Zmierz się z własnym bólem.
Nosisz w sobie okropną ranę.
Która się jątrzy.
Pamiętasz, co znaczy to słowo?
Inaczej - ropieje.
I zrobi się większa.
Głębsza.
- Wyjdź z mojej głowy. - Aż w końcu cię zabije.
Wynoś się z mojej głowy!
Nie jesteś w więzieniu.
Zawsze możesz wrócić do swojego policjanta.
Lub zostać i pomścić swoją mamę.
Wspólnie wyleczymy nasze rany.
- Ful. - Nie gram już. Nie mam ochoty.
Raczej pieniędzy. Jesteś spłukany!
- Zagrasz z nami, Mick? - Nie.
- No weź! Jedną partyjkę. - Jesteś niemożliwa.
Czemu tak mówisz?
Bo jedna partyjka zmienia się w dwie,
a potem w trzy. Spłuczę się jak Axel.
- Grasz czy nie? - Nie.
Dziś, jutro i pojutrze.
Możemy nazywać cię „Nastka”. W skrócie.
Uciekajcie! To nasza kumpela. Jest niezrównoważona!
Nie jesteś potworem.
Ocaliłaś mnie. Rozumiesz?
Kompromis?
Oznacza coś pomiędzy. Połowiczna satysfakcja.
Jak tu ogarniemy, będzie miło. Bardzo miło.
To twój nowy dom.
To tam, gdzie byłem. Cholerne cmentarzysko.
Przepuśćcie mnie!
Muszę ich ostrzec. To pułapka!
Przepuśćcie mnie. To pułapka. Muszę im powiedzieć.
- Mike! - To pułapka!
Mike!
Mike! Gdzie jesteś?
Chodź.
Stać!
- Co, u licha? - Znaleźli nas!
Jezu Chryste!
- Idź na lewo. - Na prawo.
Biegiem!
Jane, chodź!
Szybciej!
Na ziemię!
Zrób coś, Kal!
Wsiadaj.
Cholerne cmentarzysko.
- Mike! - To pułapka!
Przykro mi. Muszę wracać.
Moi przyjaciele są w niebezpieczeństwie.
Nie czas na pogaduchy. Musimy jechać!
Mama przysłała cię tu nie bez przyczyny.
Musimy trzymać się razem.
Nie masz tam czego szukać. Oni cię nie ocalą.
Nie.
Ale ja mogę ocalić ich.
Jane!
Co to miało być? Co jej odbiło?
Wszystko w porządku, skarbie?
Wyglądasz nieco markotnie. Mogę się przysiąść?
Nie jesteś zbyt młoda, by samotnie podróżować?
Ale z ciebie gaduła.
Dokąd jedziesz?
Mam nadzieję, że do rodziców?
Do moich przyjaciół.
Do domu.
WITAMY W INDIANIE PROSIMY O OSTROŻNĄ JAZDĘ
Napisy: Ewa Nowicka