Idziemy!
Kochanie! Wytrzymaj, skarbie!
Jestem tu. Wytrzymaj.
- Parametry? - Tętno 220. Temperatura 41 stopni.
Will, gdzie cię boli?
Wszędzie.
- Mówił, że go parzy. - Sprawdzić poparzenia.
Nie ma.
- Gdzie boli najbardziej? - Wszędzie!
Chwila. Jak duży?
Najpierw był taki. A teraz jest taki.
Serio, to tylko jaszczurka.
- Nieprawda. - Skąd wiesz?
Skąd wiem?
Że to nie jaszczurka!
Bo rozdziawił paszczę i pożarł mi kota.
Nic nie słyszę.
Jest tam.
Słuchaj, mały, jeśli to jakiś halloweenowy kawał,
- to po tobie. - Nie.
- Jasne? - To nie kawał.
Nie świeć mi w oczy.
Masz klucz?
Daj latarkę.
Pewnie siedzi gdzieś głębiej.
Zostanę tu, w razie gdyby chciał nawiać.
Steve?
Co się dzieje?
Chodź tu.
O cholera.
Ja nie mogę.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ SZÓSTY SZPIEG
To coś mu to zrobiło.
A te wspomnienia z teraz, jak je określasz,
od jak dawna ich doświadcza?
Od czwartku, gdy znalazłam go na boisku.
Czemu go pani nie przyprowadziła?
Wciąż go przyprowadzam, a wy co zrobiliście?
Nic!
To nowe objawy.
Nie. Od dawna mówił ci, że coś jest nie tak,
a ty na to, że mu się zdaje.
Mówiłeś, że mamy być cierpliwi. Dokładnie tak.
Jesteś wzburzona. Rozumiem to. Na twoim miejscu też bym był.
Ale wszyscy się z tym zmagamy, więc proszę, byś...
Co? Zachowała spokój? Zaufała ci?
Przenieście go do prawdziwego szpitala.
Wiesz, że to niemożliwe.
Zapewnimy mu tu jak najlepszą opiekę.
Jak najlepszą.
A co dokładnie mu dolega?
Ktoś może mi powiedzieć?
Czy choć jedna osoba wie, co dolega mojemu dziecku?
Co mu dolega?
Dlatego muszę powstrzymać prawdę.
Jak te chwasty.
Wszelkimi sposobami.
Oby dranie dostali za swoje.
Cholerne komuchy znają się na produkcji alkoholu, nie?
- Nie. Nie możemy. - Tak, ja prowadzę.
Chcecie dziś jechać?
Rodzice...
Byliby dumni, gdyby wiedzieli, co robicie.
Powiedzcie im, że jesteście u Tammy czy Dawn,
i przenocujcie w pokoju gościnnym.
- Chcesz tu zostać? - Jest dość późno.
Dobrze. Mogę spać na kanapie?
Nie rozumiem. Co się dzieje? Kłótnia kochanków?
Nie, my się tylko przyjaźnimy.
Zaserwowaliście mi dziś sporo rewelacji, ale tym razem mnie bajerujecie.
- Wcale nie. - Nie?
Młodzi, atrakcyjni.
Macie chemię, znacie się od dawna i, uwaga, wspólne bolesne doświadczenie.
Problemy z zaufaniem?
- Wina tatusia. - Co?
- Nie. Cóż, mój tata jest... - Dupkiem.
Jasność wizji to moja udręka.
Ale ciebie trudniej rozgryźć.
Pewnie, jak każdy,
boisz się pogodzić z tym, kim jesteś,
i wycofałaś się w swojskie ramiona...
- Jak mu tam? - Steve.
Steve. Lubimy go.
Tak.
- Ale go nie kochamy. - Co?
Nie... Znaczy się tak.
Oto, panie i pantofle, drugie kłamstwo tego wieczora.
Jak mi poszło?
O mamuniu, ale z was urocza para.
Mam w gabinecie rozkładaną kanapę.
Ale na waszym miejscu
przestałbym robić podchody i spał w jednym łóżku.
Boję się?
Problemy z zaufaniem?
Wycofałam się?
To nie w moim stylu.
Problemy z zaufaniem? Nie mam...
Chciałam tylko powiedzieć...
- Że... - Nie przejmuj się. Upił się.
- W trupa. - No.
Myśli, że przejrzał nas na wylot po paru godzinach znajomości?
Właśnie.
Boże. Cieszę się, że myślimy podobnie.
Tak. Spoko.
No to dobranoc, tak?
Tak. Dobranoc.
Dzięki, że mnie ocaliłeś, He-Manie. Masz takie duże mięśnie.
- Wiedziałem. - Hej! Kochają się!
To niemożliwe. Nie mieszkają nawet na tej samej planecie.
Nie jesteś za stary, by bawić się zabawkami?
Nie w tym rzecz. Nie wchodź do mojego pokoju.
To powiedz swojemu kumplowi, by przestał nadawać.
O czym ty mówisz?
„Kod czerwony, Lucas”.
Banda świrów.
O nie.
Dustin!
Tu Lucas. Odbiór.
BENZYNA
- No proszę, znalazł się. - Wybacz, stary.
Siostra wyłączyła nadajnik.
W tym czasie Dart urósł jeszcze bardziej,
nawiał i mam wrażenie, że to mały Demogorgon.
- Jak to? - Później ci to wytłumaczę.
- Ja i Steve idziemy na złomowisko. - Steve?
Przynieś lornetkę i procę.
Steve Harrington?
Dobra, idziemy.
Przyjdź natychmiast. Bez odbioru.
Dobra, kowboju. Mamy dobre wieści.
Możesz wyjść z izolatki.
Jak się czujesz?
Fantastycznie.
Mamy dla ciebie prezent.
- Co, u licha? - Musisz coś zobaczyć.
Patrz pod nogi.
Każdy żywy organizm posiada mechanizm obronny.
Przystosowuje się, szuka sposobów na przetrwanie.
Mój Boże.
Imponujące. Prawda?
Mnoży się.
Rozrasta się pod powierzchnią niczym nowotwór.
- Czemu tego nie wypalacie? - Są pewne komplikacje.
Kazali mi podpisać mnóstwo papierów.
Nie mieliśmy wyjścia.
Aż się w tym pogubiłam.
Tobie też pewnie każą.
Jasne, nie ma sprawy.
Co to za papiery?
Umowę poufności
i różne formularze stwierdzające, że nic się nie wydarzyło. To dlatego...
Will zgubił się w lesie.
Myślałem, że takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach i komiksach.
Na pewno nie w Hawkins lub komuś takiemu jak ty.
- Lub ty. - Tak.
Bob Newby, superbohater.
Zimno ci?
Mam tylko dreszcze.
Nie martw się o mnie.
- Dobrze. - Nic mi nie jest.
W końcu mnie ostrzegałaś. „Nie jesteśmy zwykłą rodziną”.
- Tak mi powiedziałaś? - Tak.
Nie żartowałaś.
Mój pomysł z przeprowadzką do Maine nie był aż tak szalony, co?
Skądże.
Mamo?
Potrzebujemy lekarza!
- Jak się czujesz, skarbie? - Już idą.
Kto to?
Co?
To ja, smyku. Bob.
Jesteś...
lekarzem?
Nie. To tylko ja. Bob.
Dzięki.
To jak ci się spało na kanapie?
Słucham?
Pytam o kanapę.
Ach tak. Dobrze.
Jasne.
Tak, miałyśmy... babski wieczór.
To fajnie. Wracasz na obiad?
- Wracam niedługo. - Pozdrów Ally.
Dobrze. Też cię kocham, mamo. Pa.
Mówi, że Mike jest u was. Został na noc z Willem.
Zadzwonisz jeszcze raz?
Nie. Pewnie poszli do kina albo gdzieś.
Pewnie.
Na drogę.
I na rozcieńczenie.
Rozumiem.
Dzięki za wszystko.
Na to za wcześnie. Obserwujcie gazety.
Jeśli chcecie znów się skontaktować...
odradzam.
Dwadzieścia jeden.
Dwadzieścia dwa.
- Max, otworzysz wreszcie? - Dobra!
Jak Boga kocham, Max!
Co ty tu robisz?
- Mam dowód. - Co?
Na to, że nie kłamałem. Tylko się pospiesz.
Co to za dowód?
Kto to był, do cholery?
Mormoni.
Mormoni?
Bardzo gadatliwi.
No już, wskakuj.
Szybciej.
Oby było warto, prześladowco.
Wiesz, jak masz na imię?
Will.
- A pełne nazwisko? - William Byers.
Wiesz, kim jestem?
Lekarzem.
Znasz mnie?
Nie pamiętam.
Nie pamiętasz mnie?
A tego chłopaka?
Wiesz, kto to?
W porządku. Nie spiesz się.
To mój przyjaciel.
Mike.
A ja? Pamiętasz mnie?
Wczoraj pomogłeś mnie uratować. Pamiętasz to?
Pamiętasz cokolwiek z zeszłego wieczora? Co się stało?
Pamiętam, że zadawali mi ból.
Lekarze?
Nie. Żołnierze.
Żołnierze zadawali ci ból?
Nie powinni byli tego robić.
To go rozdrażniło.
Masz na myśli jego?
Mam pewien pomysł.
Początkowo wyda się to trochę dziwne,
ale pomoże nam zrozumieć, co się dzieje.
Dobrze?
Tak.
Daj znać, jeśli coś poczujesz. Dobrze?
- Czujesz coś? - Piecze.
Gdzie?
W piersiach.
- Dobrze. - Skarbie...
- A teraz? - Parzy.
- Parzy! - Gdzie?
Wszędzie!
Wystarczy. Dość!
Przestańcie! Słyszysz? Dość!
Wystarczy.
Najbardziej prawdopodobna diagnoza, to rodzaj wirusa,
który wywołuje zaburzenie neurologiczne.
Zwykle gdy wirus dostaje się do żywiciela,
zaczyna się mnożyć i przejmować kontrolę.
Wirus to żywy, inteligentny organizm.
To nic niezwykłego.
Niezwykłe w tym przypadku jest to,
że wirus komunikuje się ze swym żywicielem.
Wykazuje rodzaj inteligencji rozproszonej, łącząc ze sobą wszystkich żywicieli.
Na szczęście wirusy daje się wyleczyć.
Będziemy kontynuować badania.
Spróbujemy się czegoś dowiedzieć.
Co jeśli niczego już nie będzie pamiętał?
Jeśli całkiem straci pamięć?
Gdy nic już z niego nie zostanie?
Wyjaśnij mi to.
Trzymałeś w domu niebezpieczne stworzenie,
by zaimponować dopiero co poznanej dziewczynie?
To nadmierne uproszczenie.
Czemu miałby jej się spodobać obślizgły jaszczur?
Jaszczur z innego wymiaru? To bomba.
Nawet gdyby jej to zaimponowało...
Myślę, że jesteś zbyt nadgorliwy.
Nie każdy ma boską fryzurę.
Nie w tym rzecz, stary.
Najważniejsze to udawać, że ci nie zależy.
- Nawet jeśli ci zależy? - Tak. To je doprowadza do szału.
- I co potem? - Czekasz, aż...
- poczujesz to coś. - Czyli co?
Podobnie jest, gdy zbliża się burza.
Nic nie widać, ale coś wisi w powietrzu.
Napięcie elektryczne.
Chmury wytwarzają w atmosferze pole elektromagnetyczne...
Nie. Chodzi o napięcie seksualne.
Gdy to poczujesz, wkraczasz do akcji.
Wtedy ją całujesz?
- Nie tak szybko, Romeo. - Przepraszam.
Dobra. Niektóre dziewczyny lubią natarczywe typy.
Chcą, byś był silny i napalony, jak... bo ja wiem? Jak lew.
Do innych musisz robić podchody. Jak ninja.
A jaka jest Nancy?
Ona nie jest taka jak inne dziewczyny.
Wydaje się wyjątkowa.
To prawda.
Ta moja też jest wyjątkowa. Ma w sobie to coś.
- Ejże. - No co?
Chyba się w niej nie zakochałeś?
Nie.
- To dobrze. Nie rób tego. - Dobra.
Tylko złamie ci serce. Za młody jesteś na takie numery.
Fabergé.
Co?
Fabergé Organics.
Szampon i odżywka. A gdy masz wilgotne włosy...
Nie mokre, jasne?
Gdy masz wilgotne włosy...
spryskaj je cztery razy lakierem Farrah Fawcett.
- Lakierem Farrah Fawcett? - Tak.
Jak komuś wygadasz, to po tobie.
Pożałujesz, Henderson. Słyszysz?
Tak.
- Farrah Fawcett, serio? - W sumie niezła laska.
Hej...
to ja.
Wiem, że długo mnie nie było...
ale to nie przez ciebie czy przez naszą kłótnię.
Jasne?
Coś mi wypadło, wytłumaczę, jak wrócę.
Chcę, byś wiedziała, że się nie gniewam.
Chcę cię przeprosić.
Za wszystko.
Nie chcę, by spotkała cię jakaś krzywda.
I nie chcę cię stracić.
Przygrzej sobie coś do jedzenia. Tylko nie same gofry.
I zjedz groszek, nawet jeśli jest papkowaty i ohydny.
Niedługo wrócę.
To skan z zeszłego tygodnia.
Widać zmiany w hipokampie, które już omawialiśmy.
Typowe dla osób,
które cierpią na stres pourazowy. Ale...
tu mamy obraz z zeszłej nocy.
Jak widać,
nastąpiły zmiany w płacie limbicznym i przyhipokampowym.
A to...
obraz sprzed godziny.
- Jakieś sugestie? - Mamy większe problemy.
- Czyżby? - Nie możemy zwlekać ze spalaniem.
To tymczasowe rozwiązanie.
- Obecnie to nasza najlepsza opcja. - I jedyna.
- Co jeśli Will nie przeżyje wypalania? - Mówi się trudno, Sam.
Możesz to powtórzyć?
Zmiany postępują w takim tempie, że nie doczeka końca dnia.
Cokolwiek nie zrobimy, to nie wpłynie na jego stan.
Musimy zacząć wypalanie.
Dokąd idziesz?
Pomyśleć.
Czemu tak długo to trwa?
Lekarze zawsze długo się naradzają. Nie denerwuj się. Cierpliwości.
Nie mogę...
Przepuśćcie mnie!
- Nie możemy. - Muszę z nim porozmawiać!
- Zaraz przyjdzie. - Mówiliście to godzinę temu.
Will?
Co się dzieje? Znów cię boli?
Zobaczyłem coś.
We wspomnieniach z teraz?
Potwór z cieni...
Chyba wiem, jak go pokonać.
Dobra. Może być.
Jak najbardziej.
Strzał w dziesiątkę.
Miało być średnio wysmażone!
Kto to?
Wygadałeś jej?
- I co z tego? - Co z tego?
- Też zamierzałeś. - Ale nie zrobiłem tego.
Mieliśmy jej nie mówić i znaleźć Darta.
- Co przypadkiem ci się udało. - Myślisz, że kłamię?
Mówię tylko, że masz z nim podejrzaną więź.
Zanim przeobraził się w Demogorgona.
- Mike się nie odzywał? - Nie.
- Ani Will? - Nie.
- Hopper? - Nie! Nikogo nie ma.
Czemu ściągałbym Steve’a Harringtona?
- Coś tu... - Nie gra. Racja.
Dlatego potrzebujemy każdej pary rąk.
I tak mi nie uwierzyła.
Pewnie źle jej to opowiedziałeś.
Pewnie dlatego.
To jak, sztama?
Hej! Gamonie! Jedyną osobą, która mi pomaga, jest ta dziewczyna.
Za 40 minut zrobi się ciemno. Ruchy! No już!
- Dobra, palancie! Rany. - Głupek.
Co...
Co to ma być?
Nie wiem.
Mamo!
Will!
Nie używam polaroida.
- Co? - To nie moje.
Był tu ktoś obcy.
Sam, to jakiś absurd.
- Daj mu chwilę. - Nie mamy czasu...
Hej, mądraliński, lepiej się przymknij.
Tutaj.
Co tu jest, Will?
Nie wiem.
Wiem tylko, że nie chce, bym to zobaczył.
To chyba coś ważnego.
Przekonamy się, czy to magik czy czubek.
Pierwszy tunel na prawo.
Już kiedyś z czymś takim walczyłeś?
I wiesz na 100%, że to nie był niedźwiedź?
Kurde, nie bądź głupia. Żaden niedźwiedź.
Po co tu jesteś, skoro nam nie wierzysz?
Wracaj do domu.
Ktoś tu jest nie w sosie. Przegapiłeś dobranockę?
Świetnie. Niech myśli, że ci nie zależy.
Bo mi nie zależy.
Puściłeś do mnie oko? Przestań.
Wygląda niesamowicie.
Ta mgła.
Przypomina ocean.
- Tęsknisz? - Za czym?
Za oceanem. Surfing? Kalifornia?
- Hawkins musi cię dobijać. - Nie w tym rzecz.
Mój tata wciąż tam mieszka.
- Czemu? - Prawnicy określają to jako „rozwód”.
Gdy dwoje ludzi przestaje się kochać.
No tak.
Mama i ojczym
chcieli zacząć na nowo, z dala od niego.
Jakby to on stanowił problem. Bzdura.
I teraz...
jest gorzej niż było.
Mój brat przyrodni zawsze był draniem,
a teraz jest wiecznie wkurzony i...
Nie może wyżywać się na mojej mamie...
Więc wyżywa się na tobie?
Nie wiem, czemu ci to mówię.
Wiem, że bywam okropna, tak jak on,
a nie chcę być taka jak on. Nigdy.
Pewnie też czuję się wkurzona.
Przepraszam.
- Chryste! Co mnie napadło? - Nie jesteś jak twój brat.
Jesteś fajna i wyjątkowa. I bardzo mądra.
Jesteś totalnie w dechę.
- Nikt tak nie mówi. - Ale ja tak.
I dlatego jesteś spoko.
Lubię z tobą rozmawiać, Mad Max.
A ja z tobą, prześladowco.
- Widzisz go? - Nie.
Lucas, co się dzieje?
Chwila!
Widzę go! Na dziesiątej!
Tam jest.
- Co robi? - Nie wiem.
- Jesteś pewien, że to nie pies? - Co?
Nie chwyta przynęty. Co jest?
Może nie jest głodny.
Albo ma dość wołowiny.
Steve? Co ty wyprawiasz?
Steve?
Bądź gotowy.
No chodź.
- Co on robi? - Urozmaica jadłospis.
No chodź.
Pora na kolację.
Człowiek jest smaczniejszy od kota. Zapewniam cię.
To wariat.
Jest ekstra.
Steve, uważaj!
Nie rozpraszaj mnie!
Na trzeciej!
Steve! Odwrót!
- Uciekaj! - Szybko!
Mają wściekliznę czy co?
Nie dostaną się tu!
Jest tam kto? Mike? Will? Boże! Ktokolwiek!
Psiakrew!
Jesteśmy na złomowisku. Wkrótce będzie po nas!
Odsuń się! Chcesz zarobić? To chodź!
Co się stało?
Nie wiem.
- Steve je wystraszył? - Nie.
Nie sądzę.
Gdzieś idą.
Zbliżacie się.
Przyjąłem.
Miejcie się na baczności.
- Zaraz. To tam, gdzie byłem. - Co?
Cholerne cmentarzysko.
Nic tu nie ma.
Dzieciak nawciskał nam kitu.
Pojawiła się jakaś mgła.
Przepraszam.
O czym ty mówisz, skarbie?
Zmusił mnie.
Kto? I do czego?
Mówiłem ci.
Rozdrażnili go.
To był błąd.
Nie powinni byli tego robić.
Szpieg.
Szpieg!
- Coś wyłapaliśmy. - Macie towarzystwo.
Przepuśćcie mnie! To pułapka!
Muszę ich ostrzec!
Nic nie widzę! Gdzie są?
Tuż obok!
Will, skarbie, powiedz coś, pomóż mi zrozumieć.
Za późno.
Lepiej uciekajcie.
Zaraz tu będą.
Napisy: Ewa Nowicka