Jedenastka.
Mike.
Czy to...
Nie przestałem cię szukać.
Kontaktowałem się z tobą co noc. Przez...
353 dni.
Słyszałam cię.
Czemu nie dałaś mi znać, że nic ci nie jest?
Bo jej zabroniłem.
- Co to ma być? Gdzie się podziewałaś? - A ty?
Ukrywałeś ją.
Przez ten cały czas!
Porozmawiajmy.
Na osobności.
- Chroniłeś ją! Chroniłeś? - Wysłuchaj mnie.
Im więcej ludzi o niej wie, tym gorzej dla niej.
A także dla ciebie i twojej rodziny.
Mam ci podziękować?
Nie proszę o to! Tylko, byś to zrozumiał.
Nie rozumiem!
W porządku! Tylko nie obwiniaj jej!
Dobrze? Wystarczająco przeszła.
Nie obwiniam jej! Tylko ciebie!
W porządku. Niech ci będzie.
Nie! To nie jest w porządku!
- To wcale nie w porządku! - Jezu!
Ty durny, obrzydliwy,
- zakłamany gnoju! - Już dobrze.
- Kłamczuch! - Dość! Już dobrze.
Już dobrze.
Przepraszam.
- Tęskniliśmy. - Ja też.
Codziennie o tobie rozmawialiśmy.
Zęby.
- Co? - Masz zęby.
Ładne perełki?
Jedenastka?
Cześć.
Max.
Wiele o tobie słyszałam.
Hej, skarbie.
Mogę go zobaczyć?
Kiepsko z nim.
Wiem.
Widziałam.
Co jeszcze widziałaś?
PRZEJŚCIE
Kiedyś otworzyłaś to przejście, prawda?
Tak.
Mogłabyś tam wrócić i je zamknąć?
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY PRZEJŚCIE
Ted! Otwórz drzwi, proszę!
Ted!
Chwileczkę.
- Cześć. - Cześć...
Nie wiedziałem, że Nancy ma siostrę.
Co w tym śmiesznego?
Jestem jej mamą.
- Nie. - Tak.
Pani Wheeler.
Przepraszam, a ty to kto?
Billy Hargrove.
Pewnie szukasz Nancy.
Nancy? Nie. Nie jest w moim typie.
Szukam swojej młodszej siostry, Max.
Albo Maxine.
Cały dzień nikt jej nie widział i szczerze powiem,
okropnie się o nią martwię.
Myślałem, że jest u Lucasa, ale według pani Sinclair to pani dom...
stanowi ulubioną kryjówkę...
Więc tu przyszedłem.
Podjazd jest nieoświetlony.
Jedź powoli.
Jak zawsze.
Jeśli zobaczysz Mike’a, przyślij go do domu.
Uratowała mi pani życie.
Do usług.
Do zobaczenia.
Nie jest takie jak wcześniej. Urosło.
I to sporo. O ile w ogóle się tam dostaniemy.
Wszędzie pełno tych psów.
Demo-psów.
- Słucham? - Demo-psów.
Demogorgon plus psy.
W połączeniu to niezła nazwa...
To aż tak istotne?
Nie. Przepraszam.
Poradzę sobie.
Nie słuchałaś.
Owszem. Ale dam radę.
Nawet jeśli tak, mamy kolejny problem.
Wraz z mózgiem umrze ciało.
O to właśnie chodzi.
Tak. Ale jeśli się nie mylimy,
gdy Nastka zamknie przejście i zabije armię łupieżcy...
Will do niej należy.
Zamykając przejście, zabijemy Willa.
- Lubi, gdy jest zimno. - Co?
Will wciąż to powtarzał.
Lubi, gdy jest zimno.
Dajemy mu, czego chce.
Jeśli to wirus, a Will jest żywicielem...
Musimy stworzyć niesprzyjające warunki.
Skoro lubi, gdy jest zimno...
Musimy go wygrzać.
Tym razem w obcym mu miejscu.
Gdzieś daleko stąd.
Jedź Denfield, aż zobaczysz wielki dąb.
Skręć w prawo. To ślepa droga.
Stamtąd pięć minut na nogach.
Jadę Denfield to dębu i skręcam w prawo.
Dobra. Jesteś na kanale dziesiątym?
Tak. Posłuchaj.
Daj znać, gdy się od tego uwolni.
Pojedź z nim.
- Co? - Z Jonathanem.
Przecież nie zostawię Mike’a.
Nikt nikogo nie zostawia.
Może gówniany ze mnie chłopak...
ale sprawdzam się jako niania.
Steve...
Wszystko gra, Nance.
Uważaj na siebie. Nie mogę cię znów stracić.
Nie stracisz mnie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Nastka... Chodź. Pora na nas.
Nie będziemy o tym mówić?
O czym?
Bo ja wiem? Jestem ciekaw,
czemu nagle wyglądasz jak punkówa z MTV.
Nie gniewam się. Chcę tylko wiedzieć, gdzie byłaś.
To wszystko.
Odwiedziłam mamę.
- Jak tam dotarłaś? - Ciężarówką.
Ciężarówką?
Wielką.
Wielką ciężarówką. Czyją?
- Faceta. - Faceta?
Miłego faceta.
Dobrze. Jeśli dobrze rozumiem,
miły facet w wielkiej ciężarówce
zawiózł cię do mamy. A potem?
Ciocia Becky tak cię ubrała i umalowała?
Źle zrobiłam, wyjeżdżając.
Nie.
To nie twoja wina. To ja nawaliłem.
Skłamałem na temat twojej mamy.
I że pozwolę ci wyjść.
Wielu rzeczy żałuję.
Czasem wydaje mi się...
że jestem jak czarna dziura.
Czarna dziura?
Tak. To taka rzecz w kosmosie.
Przyciąga wszystko i niszczy.
Sarah miała książeczkę o kosmosie. Uwielbiała ją.
Kto to?
Sarah?
Moja córeczka.
Moja malutka córeczka.
Gdzie jest?
Kiepska sprawa.
Odeszła od nas.
- Odeszła. - Tak.
Czarna dziura. Wciągnęła ją.
W pewnym sensie...
boję się, rozumiesz?
Boję się, że ciebie też wciągnie.
To pewnie dlatego...
tak się wściekam.
Przepraszam cię. Za wszystko.
Potrafię być taki...
Głupi?
Tak. Głupi.
Bardzo głupi.
Ja też.
Złamaliśmy naszą zasadę.
Aż tak mi to nie przeszkadza.
Ten twój...
wygląd.
Całkiem fajny.
Czaderski.
No jasne.
Czaderski.
Dobra.
Teraz się zmieści.
To konieczne?
Tak. To przełomowe odkrycie naukowe.
Nie pochowamy go jak zwykłego zwierzęcia. To nie pies.
No dobrze.
Wytłumaczysz to pani Byers.
Chryste. Pomóż mi.
- Niby jak? - Zamknij drzwi.
Już się robi.
- Jezu! - Psiakrew!
Mike, możesz przestać?
Nie byłeś w laboratorium.
Jest oblegane przez setki tych psów.
- Demo-psów! - Komendant ją obroni.
Jakby tego potrzebowała.
Gdy trener daje instrukcje, gracze je wypełniają. Jasne?
Po pierwsze to nie jakiś głupi mecz.
Po drugie nawet nie jesteśmy na boisku. Tylko na ławce.
Ale rzecz w tym...
Fakt, jesteśmy na ławce, więc nic nie poradzimy.
Niezupełnie.
Te Demo-psy posługują się inteligencją roju.
Odbiegły od autobusu na wezwanie.
- Odwrócimy ich uwagę... - I odciągniemy od laboratorium.
Przejście będzie dostępne.
I wszyscy zginiemy.
To twoja opinia.
To żadna opinia. To fakt.
Już wiem.
Komendant się tu przekopał. To wejście do tuneli.
Tutaj. To coś w rodzaju centrum.
Wszystkie tunele się tu zbiegają.
Może wzniecimy tu pożar...
Nie ma mowy.
- Łupieżca odwoła psy. - Zbiegną się.
Zawrócimy do wyjścia.
Nim się zorientują...
Nastka tam dotrze.
Hej!
Wykluczone.
- Ale... - Nie.
Żadnych ale. Obiecałem się wami opiekować
i mam zamiar to robić.
Siedzimy na ławce.
Czekamy, aż drużyna wykona swoje zadanie.
Rozumiemy się?
To nie jakiś głupi mecz.
Pytam, czy się rozumiemy?
Macie przytaknąć.
To mój brat.
Nie może wiedzieć, że tu jestem. Zabije mnie. I wszystkich.
Czy ja śnię, czy to ty, Harrington?
To ja. Nie spuść się w gacie.
Co tu robisz, amigo?
Mogę cię spytać o to samo. Amigo.
Szukam siostry przyrodniej. Dostałem cynk, że tu jest.
Dziwne. Nie znam jej.
Niska. Ruda. Mała jędza.
Nie kojarzę. Przykro mi.
Wiesz co...
ta cała sytuacja, Harrington...
mocno mnie niepokoi.
A to czemu?
Moja 13-letnia siostra przepadła na cały dzień.
I znajduję ją w obcym domu razem z tobą.
A ty łżesz na ten temat.
W dzieciństwie upadłeś na głowę zbyt wiele razy?
Czemu to do ciebie nie dociera?
Nie ma jej tu.
A to kto?
Cholera! Widział nas?
Szlag. Słuchaj...
Miałeś trzymać stopy na ziemi.
Proszę, proszę.
Lucas Sinclair. Co za niespodzianka.
Miałaś się z nim nie zadawać, Max.
- Idź stąd. - Nie posłuchałaś.
Wiesz, co się wtedy dzieje.
- Billy... - Wpadam w szał.
Billy! Przestań!
Puść mnie!
Może ty mnie posłuchasz, skoro ona nie.
Nie zbliżaj się do niej.
Nie zbliżaj się do niej! Rozumiesz?
Puść mnie!
Już po tobie, Sinclair! Już po tobie.
Nie. Już po tobie.
Steve!
Jednak masz w sobie ikrę, co?
Nie mogłem się doczekać, by wreszcie poznać słynnego Króla Steve’a.
Wynoś się.
Dokop mu, Steve!
- Ubij skurczybyka! - Dowal mu!
- Teraz! - Dorwij gnoja!
Wykończ sukinsyna!
- Billy! - O cholera!
Nikt mi nie będzie rozkazywał.
Wstawaj!
Co to, do diabła?
Smarkulo, coś ty zrobiła?
Cholera.
Od teraz zostawisz nas w spokoju. Jasne?
Wal się.
Powiedz, że zrozumiałeś! No mów!
Rozumiem.
- Co? - Rozumiem.
Spadajmy stąd.
Całkiem tu miło.
Tutaj.
Myślisz, że to dobry pomysł?
To coś zbyt długo już dręczy Willa.
Zabijemy sukinsyna.
Tato!
Daj mi się zmierzyć z pierwszą falą.
Zachowaj siły na później.
W porządku?
BENZYNA
Nancy?
Nie dotykaj.
Hej, kolego...
Już dobrze. Dzielnie walczyłeś.
Dokopał ci, ale byłeś dzielny.
Już dobrze.
Jedź prosto przez 800 metrów
i skręć w lewo na Mount Sinai.
Co się dzieje?
O Boże!
Wyluzuj. Umie jeździć.
- Po parkingu. - Spoko.
Chcieli cię zostawić.
O Boże.
Ręczyłem za ciebie.
Co się dzieje?
Boże. Nie! Zatrzymaj się. Zwolnij.
- Mówiłem, że będzie świrował. - Stop.
Zamknijcie się! Próbuję się koncentrować.
Mount Sinai. Skręć w lewo!
- Co? - Skręć w lewo!
Co się dzieje?
To boli.
Boli!
Wypuśćcie mnie! To boli!
To boli! Wypuśćcie mnie!
To boli! To boli!
- Mamo. - Nie!
Wypuśćcie mnie!
Niesamowite.
Mówiłam. Śmigacz.
Słuchajcie.
A ty dokąd się wybierasz?
Ogłuchłeś? Halo?
Nie idziemy tam. Mówiłem wyraźnie.
Za skarby świata tam nie schodzimy.
Koniec z tym!
Steve, jesteś wzburzony, dobra.
Ale członek zespołu wymaga wsparcia
i naszym obowiązkiem jest go udzielić.
Obiecałeś Nance, że będziesz nas chronił.
To nas chroń.
Jasny gwint.
Zdaje się, że to tędy.
Zdaje się czy na pewno?
Na 100 procent. Idźcie za mną.
Hejże. Nie wydaje mi się.
Jeśli któreś z was tu wykorkuje, to mnie się dostanie. Jasne, ciołku?
Od teraz idę przodem. Za mną.
No już.
Żwawo!
Zostań tu.
Cholera.
Hej, doktorku.
Gadziny dały ci popalić, co?
Nic nie mów.
Zajmę się tobą.
No tak. Miałem ci o tym powiedzieć.
To Jedenastka. Poznaj doktora Owensa.
Mieszka ze mną od roku.
Jest tu, by ocalić nam tyłki.
Może po tym wszystkim
też byś jej pomógł?
Może będzie mogła wieść normalne życie.
Bez żadnych eksperymentów...
jak jakiś szczur laboratoryjny.
Taki pomysł.
Ale... przemyśl to.
Nigdzie nie idź.
Boże.
Gdzie my jesteśmy?
Dalej. Nie zatrzymujcie się.
Co u licha?
Psiakrew!
Na pomoc!
Cholera!
Dustin!
Co się stało?
Wpadło mi do buzi! Mam to w buzi! Szlag!
Nic mi nie jest.
- Żarty sobie stroisz? - Bardzo śmieszne.
- Idziemy. - Zaczekajcie!
Chwila.
Czekajcie. No weźcie.
Dobra, Wheeler.
Znaleźliśmy twoje centrum.
Do dzieła.
To boli!
To nic nie daje. Mamo, słyszysz?
- Czekaj! - Jak długo jeszcze?
Spójrz na niego!
- Czekaj! - Zabijesz go!
- Nie! - Zostaw!
Zabijesz go!
Jonathan! Spójrzcie na jego szyję!
Nie.
Mamo!
Zostań tu.
Cholera.
- Gotowi? - Tak.
Gotowi.
Podpalaj.
Ale mi się oberwie.
Raz, dwa, trzy.
Wyłaź z mojego syna!
Wiejmy!
- Chodźcie! - O Boże!
Will, skarbie.
Will. Will.
- Proszę. - No już.
Proszę. Słyszysz mnie?
Proszę, Will.
Mama?
Kochanie. O Boże.
Jest pan tam? Komendancie?
Tak, słyszę.
Zamykajcie.
O Boże!
Tędy!
Na pomoc!
Pomocy!
- Steve! - Mike!
Cofnijcie się!
Wszystko w porządku?
Wiejmy stąd!
Dart.
Stój.
- Dustin, cofnij się. - Zaufajcie mi.
Hej. To ja. Twój kumpel Dustin.
To ja.
Pamiętasz mnie?
Przepuścisz nas?
No dobrze. Przepraszam, że zamknąłem cię w schronie.
Chamskie zagranie.
Jesteś głodny?
- Wariat. - Zamknij się.
Mam twój przysmak.
Nugat.
Patrz. Pycha. Proszę.
Wcinaj. Idźcie.
Mam ich więcej.
Żegnaj, koleżko.
Chodźmy!
Przypomnij sobie coś,
co wzbudza twój gniew.
Użyj tego.
Tato!
Szybko! Ruchy!
Co to było?
Nadchodzą.
Uciekajmy!
- Szybko! - Ruchy, Mike!
- Tam! - Naprzód!
Dawaj!
Lucas, chodź. Złap mnie za rękę.
Dalej. Ciągnij.
Cholera. Dobra.
Dustin! Chodź!
Nie!
Jedenastka.
Cholera!
Nosisz w sobie ranę.
Okropną ranę.
Przejście. Otworzyłam je.
Ona się jątrzy.
Zrobi się większa.
Głębsza.
Tato!
Aż w końcu cię zabije.
Jane!
Dobrze się spisałaś.
Bardzo dobrze.
UWAGA WSTĘP WZBRONIONY
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Od ujawnienia kontrowersyjnego nagrania
niegdyś ciche miasto Hawkins w Indianie
ku zaskoczeniu wszystkich znalazło się
w centrum zainteresowania.
Wskutek narastających nacisków kilku wysokich urzędników
z Departamentu Energii
przyznało się do zatuszowania śmierci
mieszkanki Hawkins Barbary Holland, która zmarła wskutek
kontaktu z eksperymentalną substancją duszącą,
która wyciekła z terenu laboratorium.
Nasza reporterka April Kline usłyszała od mieszkańców Hawkins,
że dotąd uważali swoje miasteczko za bezpieczne.
Typowe miasteczko, w którym nigdy nic się nie dzieje.
Komendancie.
- Jak tam noga? - Lepiej.
Nie zrobię kariery w futbolu.
Chcesz? Sam nie dam rady.
Nie. Jestem na diecie.
Mnie brak silnej woli.
Mam coś dla ciebie.
AKT URODZENIA
Gratulacje, tatusiu.
Myślałem...
Czasem sam siebie zadziwiam.
Ale radziłbym ci jeszcze trochę odczekać.
Jak długo?
Dla pewności, rok.
Rok?
A jeden wieczór?
Jeden wieczór?
Tak. To byłoby ryzykowne?
To aż tak ważne?
BAL ZIMOWY ’84 GIMNAZJUM W HAWKINS
Załapałeś. Widzisz?
Mamo!
Musisz wszystko filmować?
Nie. Tylko dobre rzeczy.
Na pewno nadal się tak tańczy?
Tak. To jest teraz na czasie.
To jest na czasie?
Tak. Na czasie.
Czekaj.
Dobra, wystarczy.
- Jeszcze jedno. - Czemu?
- Przystojniak z ciebie. - Mamo!
Mike.
Hej, zatańczymy?
Wyjdźmy na parkiet, pokażmy nasze... Nie.
Kocham tę piosenkę. A ty?
Tak. Ale nie aż tak jak ciebie, Lukey.
Nie właź do mojego pokoju!
To boli.
Warto pocierpieć. Uwierz mi.
Widzisz? Ślicznie.
Psiakrew!
Gdzie to ostatnio widziałeś?
Tu, gdzie to zostawiłem.
Czemu to aż tak ważne?
Wyglądasz szałowo, skarbie.
Znalazłem.
Samochód już czeka. Dusty!
LAKIER DO WŁOSÓW
No to jesteśmy na miejscu.
Pamiętaj, co masz robić.
Udawać, że mi nie zależy.
- Nie zależy ci. - Nie.
Właśnie. Uczysz się, kolego.
- Hej. - No co?
Przestań. Wyglądasz super.
Jasne?
Wejdziesz tam, zrobisz mocne wrażenie
i powalisz wszystkich.
Jak lew.
Tego nie rób, dobrze?
Dobrze.
Powodzenia.
- Wyglądasz dziś pierwsza klasa. - Dziękuję.
- Hej, Nance. - Hej.
- Co to? - Czyste paliwo.
Jasny gwint. Co ci się stało?
- O co wam chodzi? - O co?
- Stary! - Twoje włosy.
Ptaki uwiły tu gniazdo?
Nie, o co wam chodzi?
Nie mam gniazda na głowie, ciołku.
Sporo się napracowałem.
Max...
Fajnie jest, nie?
Chcesz...
Może... No wiesz...
Znaczy się tylko ty i ja?
Prosisz mnie do tańca, prześladowco?
Nie, no co ty.
Chyba że chcesz.
Kokiet z ciebie. Chodź.
Hej, Zombiaczku.
Zatańczymy?
- Ja nie... Znaczy się, tak. Pewnie. - Super.
Trzymaj kciuki, Mike. Uderzam.
Stacy.
Właśnie zerwał z Jennifer.
- I nie jest w moim typie. - Stacy.
Tak?
Pozwolisz?
Nie, dzięki.
O Boże.
- Zatańczymy? - Co?
No chodź.
Tutaj.
Przysuń się.
Bliżej.
Wczuj się w muzykę.
W rytm.
Zacznij się kołysać.
Właśnie tak.
- Dobrze. - Dobrze. Tak.
Wiesz, ze wszystkich kumpli mojego brata
ciebie lubię najbardziej.
- I to od zawsze. - Serio?
Tak.
Dziewczyny w tym wieku są głupie.
Daj im kilka lat, a zmądrzeją.
Będą za tobą szalały.
- Myślisz? - Wiem.
Wiedziałem, że cię tu znajdę.
Will nie chciał, bym robiła mu obciach na balu.
To robię mu obciach na parkingu.
Co powiesz na to?
Pan Cooper pewnie odszedł na emeryturę w latach 70...
więc jesteśmy bezpieczni.
Dawaj.
Jak sobie radzisz?
- Sam wiesz. - Tak.
To uczucie nigdy nie mija.
Ale jak mawiają...
z każdym dniem jest trochę łatwiej.
Ślicznie wyglądasz.
Chcesz zatańczyć?
Nie potrafię.
Ja też nie.
Może podłapiemy?
To chyba...
tak.
Właśnie tak.
GIMNAZJUM W HAWKINS
Napisy: Ewa Nowicka