PITTSBURGH, PENSYLWANIA
28 PAŹDZIERNIKA 1984
Dalej!
- Szybko. - Wiejemy!
Jadą Poplar w stronę Main.
- Zgub ich, Mick! - Staram się!
- Alejka po prawej. - Dobra.
Szlag!
Cholera!
- Jasna cholera! Kolejni! - Cholera.
Wjechali w Siódmą.
Zrób coś, Kali!
W następną w prawo. Jedź tunelem.
Teraz ich mamy!
Bum.
Jasny gwint!
Szlag!
Co z tobą, Adams? Co ty wyprawiasz?
Adams! Co jest? Dlaczego się zatrzymałeś?
Adams! Powiedz coś.
Adams!
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ PIERWSZY MADMAX
Jasna cholera!
Policyjny pościg wstrząsnął Pittsburghiem.
- Znowu głupia centówka! - Uważaj! Prawie trafiłeś Mews.
- Mogę sprawdzić pod tobą? - Dusty.
Mamo, proszę! Spieszy mi się!
Dobra kicia.
Kocham cię, mamo.
Lucas, słyszysz mnie? Mam cztery 25-centówki. A ty?
Pomnóż swój nędzny wynik przez pięć.
Jak to?
Kiedy ty grzebałeś po kątach,
ja skosiłem trawnik staremu Humphreyowi.
Stary Humphrey ma tyle kasy?
- Dzwoń do Mike’a. - Sam dzwoń.
Muszę się umyć po tej męskiej robocie.
Bez odbioru.
Mike, słyszysz mnie?
Słyszę.
- Co robisz na tym kanale? - Nic.
Razem z Lucasem mamy sześć dolarów.
- A ty? - Cholera! Jeszcze nie wiem.
- Jak to nie wiesz? - Czekaj. Zadzwoń do Willa.
Co ty robisz?
Oddam ci!
- Na razie! - Mike!
Mike! Wracaj tu!
Nie biegajcie w domu.
Co się dzieje?
Mike!
Dupek!
Przyjadę za dwie godziny.
- Punkt 21, zrozumiano? - Tak.
Gdybyś chciał wrócić wcześniej, poproś o telefon i zadzwoń. Jasne?
- Nie... - Nie wracać piechotą ani rowerem. Wiem.
- Ale kochanie... - Muszę iść, mamo.
Miłej zabawy.
By zabić smoka, użyj magicznego miecza.
Jezu! Nieznany teren.
- W dół! - Już!
Biegnę!
Dobra. Cicho. Zamknąć się!
Nie!
Nie! Nie znoszę tego cholerstwa!
Jasna cholera! Gówno!
Brak ci zwinności. Nauczysz się.
Ale na razie księżniczka Daphne jest moja.
I co z tego? Ja wymiatam w Centipede i Dig Dug.
Jesteś tego pewien?
Czego?
Chwila.
Z drogi! O nie!
- 751 300 punktów! - Niemożliwe.
- Kto to Mad Max? - Ktoś lepszy od ciebie.
- To ty? - Wiesz, że nie znoszę Dig Duga.
- Więc kto to? - Mów, Keith.
Wy chcecie informacji, a ja chcę czegoś w zamian.
Nie. Nie ma mowy. Nie umówię cię z nią.
Daj spokój. Załatw mu randkę.
Nie sprzedam siostry!
W szczytnym celu.
Nie rób tego. Wiesz co?
Bo zarazi twoją rodzinę swoją obleśną wysypką.
Trądzik to nie wysypka i nie jest zaraźliwy, mały frajerze.
Ja jestem frajerem? I tak by się z tobą nie umówiła.
Ile zarabiasz? 2,50 $ na godzinę?
- Ładna trwała. - Śmieszą cię moje włosy?
Hej, chłopaki, widzicie...
Will! Nic ci nie jest?
Nie. Tylko...
- Chciałem się przewietrzyć. - Chodź. Twoja kolej.
Musimy go pobić.
HALLOWEEN W HAWKINS
DYNIOWE POLE MERRILLA
Dzień dobry, Jim.
- Jim. Zaczekaj. Musimy pogadać. - Zostaw mnie w spokoju.
Myślę, że chcesz to usłyszeć.
- Zostaw mnie. - Zaufaj mi. Chcę tylko pięciu minut!
A ja chcę się umówić z Bo Derek. Każdy czegoś chce.
To nie są żarty, Jim. To poważna sprawa.
Mam coś wielkiego. Mówię ci!
- Witam, szefie. - Dzień dobry.
Dzień dobry, Murray.
Jakieś dowody na istnienie kosmitów, Murray?
Sądzę, że w Hawkins przebywają rosyjscy szpiedzy.
Rosyjscy szpiedzy!
Współpracują z tymi kosmitami? Czy co? Bo już trochę się pogubiłem.
Mnóstwo osób widziało w Hawkins rosyjskie dziecko.
- Dziecko? O czym ty gadasz? - O dziewczynce z psionicznymi mocami.
- „Psionicznymi”? - Parapsychicznymi.
Tej, przez którą chłopiec się zsikał?
- To był dowcip. - Wcale nie. Wbiegł...
Pięć minut i ani sekundy więcej.
Gadałem ze sprzedawcą z Big Buy,
który twierdzi, że dziewczynka zbiła drzwi siłą woli.
Słyszałem.
A ty o brodatym grubasie, który wchodzi przez komin?
Współpracownik Teda Wheelera
widział w jego piwnicy małą Rosjankę z ogoloną głową.
Ted się wypiera.
- A to niespodzianka. - To ma sens.
- Oświeć mnie. - Ta dziewczynka
to jakaś tajna broń Rosjan.
Barbara chciała jej pomóc.
Ale Rosjanie znaleźli je i zabrali...
Chwila. Twierdzisz, że Barbarę Holland porwali rosyjscy szpiedzy.
- Porwali. Zabili. - Zabili?
- Nie rozumiesz? - Nie.
To może mieć konsekwencje na skalę międzynarodową.
Mówimy o rosyjskim najeździe na Hawkins.
Masz dowody? Ktoś ją ostatnio widział?
- Nie! Ale niezależne źródła... - Wybacz.
- Dobrze. - Halo?
Merrill chce, żebyś sprawdził jego dynie.
- Mówi, że zostały skażone... - Dobra.
w ramach zemsty przez jego sąsiada, Eugene’a. Nie ma za co.
Wybacz. Przykro mi, ale muszę iść.
- Nagły wypadek. - Dałeś mi pięć minut.
Teoria z kosmitami bardziej mi się podobała.
Poradzić ci coś?
Przestań doić tych biednych ludzi i idź do domu. OK?
- Nikogo nie doję... - Idź do domu.
Do dupy, wiem.
Wcale nie.
- Dobre też nie jest. - Ale będzie.
Trzeba tylko... je przeorganizować.
- Mogę na nim pisać? - Proszę.
W pierwszym paragrafie
użyłeś meczu z Northern
jako metafory swojego życia, świetny pomysł.
Ale w tym miejscu
zaczynasz pisać o wojennych doświadczeniach dziadka.
Nie widzę między nimi związku.
Związek jest taki, że...
w obu wygraliśmy.
- Mam zacząć od nowa? - Nie. Ale...
Ile masz czasu?
Jutro pierwszy termin.
Możesz przyjść i mi pomóc?
Dzisiaj idziemy na kolację, pamiętasz?
- Boże! - Przekładaliśmy już tydzień temu.
- Nie musisz iść. Popracuj nad tym. - Nie. Po co?
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
Ale bądźmy szczerzy.
- I tak skończę u ojca. - Nieprawda.
Może to nie taki zły pomysł.
Miałbym ubezpieczenie, świadczenia pracownicze i całą resztę.
I mógłbym zostać z tobą do końca szkoły.
- Steve... - Przypilnowałbym cię.
Żebyś o mnie nie zapomniała.
Mówię poważnie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Kto to?
Nie mam pojęcia.
Widziałyście jego tyłek?
Patrzcie tylko.
CHŁOPIEC, KTÓRY WRÓCIŁ Z ZAŚWIATÓW ZOMBIACZEK
Oto ludzki mózg.
Wiem. Nie jest zbyt piękny.
A nawet trochę obrzydliwy. Ale pomyślcie.
W tym cudzie ewolucji istnieje sto miliardów komórek.
Tworząc jedną strukturę.
Nie, nie przejęzyczyłem się. To nie pomyłka.
Sto miliardów.
Nasza nowa uczennica.
Tak. Zostawiam ci ją.
Czekaj. Tak łatwo nie uciekniesz.
Chodź. Nie wstydź się.
Dustinie, werble.
Prosto ze słonecznej Kalifornii, powitajmy serdecznie
kolejną pasażerkę w naszej niezwykłej podróży, Maxine.
- Max. - Słucham?
Nikt nie nazywa mnie Maxine. Wystarczy Max.
Mad Max.
Witaj na pokładzie, Max.
Dzień dobry.
Znajdą się w jakimś innym kolorze? Nie lubię pomarańczu.
Może na zapleczu?
Cholera!
- Przez ciebie mnie wyleją. - O to chodzi.
Zatrudnię cię i nie będziemy się kryć.
Bob? Muszę wracać do pracy.
Wiem. Przepraszam. Wciąż o tobie myślę.
- Czuję się jak nastolatek. - Ja też.
W liceum nie wiedziałaś, kim jestem.
Daj spokój.
Muszę wracać do pracy.
Dobrze już.
Idź sprzedawać te elektryczne bzdety, widzimy się na wieczornym seansie.
Jonathan wybiera?
- Tak. - Dobrze.
Patrz. Zielona.
Niech Jonathan nie wybiera nic strasznego. Nie znoszę takich filmów.
SAM WYBIERZ SWOJĄ DYNIĘ FARMA MERRILLA
- Wczoraj wszystko było w porządku? - W porządku?
Żeby pan widział, jakie to były dorodne sztuki.
Nie miałem pojęcia, co mogło się stać.
Wtedy sobie przypomniałem... Eugene.
Co z nim?
Obrabia mi tyłek na prawo i lewo.
Dlaczego?
„Sam wybierz swoją dynię” to jego pomysł. Zachowuje się, jakby to opatentował.
Powiedziałem mu: „Weź prawnika. Zobaczymy, gdzie skończysz.”
Chcesz powiedzieć, że ten uroczy staruszek
przyszedł tu w nocy i spryskał twoje pole trucizną?
Nie sam. Myślę, że to któryś z jego robotników.
Wie pan, że nie rzucam oskarżeń ot tak. Zna mnie pan.
Ale dzień przed Halloween, gdy sprzedaż jest największa?
Nieprawdopodobny zbieg okoliczności.
Ktoś tam teraz pracuje?
Sam się wal.
HALLOWEEN U TINY
Przyjdź koniecznie.
- Nancy. - Dzięki.
- Mogę jeszcze jedną? - Jasne.
Przychodzisz.
„Potwornie się nawalimy”.
Nie.
Nie możesz siedzieć sam w Halloween. To niedopuszczalne.
Spokojnie. Nie będę sam.
Będę chodził po domach z Willem.
- Całą noc? - Tak.
Nie ma mowy. Wrócisz o 20
i będziesz słuchał Talking Heads i czytał Vonneguta.
Brzmi nieźle.
Przyjdź. Kto wie, może kogoś poznasz.
- Boże! Zdejmij to. - Stęskniłem się.
- Minęła godzina. - Co ty powiesz?
Dobra, starczy.
Wybacz.
- To nie może być Mad Max. - Właśnie. Dziewczyny nie grają.
A gdyby grały, nie zdobywałyby 750 000 punktów w Dig Dugu.
- To niemożliwe. - Ale ma na imię Max.
- I co? - Ilu znasz Maxów?
- Nie wiem. - Żadnego.
Pojawia się w szkole dzień po tym,
jak jakiś Max pobija mój rekord.
- To żarty? - Właśnie. To musi być Mad Max.
I jeździ na desce, więc jest ekstra.
Ekstra? Nie zamieniłeś z nią słowa.
Nie muszę. Patrzcie na nią. Cholera! Zgubiłem ją.
Tam.
Mam. Zobaczmy.
„Przestańcie mnie szpiegować, świry”.
Cholercia.
William Byers.
Przyjechała twoja matka.
Nic mu nie jest?
Zawsze jest dziwny, gdy tam jedzie.
No nie wiem. Był dziś cichy.
Zawsze jest cichy.
Lepiej się czujesz?
Will?
Tak. Przepraszam.
Rozmawialiśmy o tym. Musisz przestać przepraszać.
Przepraszam. To znaczy, wiem.
Nie ma się czym denerwować.
Powiedz, co wczoraj czułeś i co widziałeś.
Będę tam przez cały czas. Będzie dobrze. Tak?
Tak.
- Cześć, mały. - Cześć.
Jak się miewasz?
Jest też mama i tata.
Zobaczmy, co my tu mamy.
Schudłeś od naszego ostatniego spotkania.
Robisz miejsce na halloweenowe łakocie?
Masz ulubione?
Jaki słodycz wziąłbyś na bezludną wyspę?
- Nie wiem. - No powiedz.
Co byś wybrał, gdybyś musiał?
- Chyba... Reese’s Pieces. - Reese’s Pieces.
Dobry wybór.
Ja wolę Mounds,
ale muszę przyznać, że czekolada z masłem orzechowym jest nieziemska.
Mów, co u ciebie. Opowiedz mi o tym transie.
Byłem z kolegami i nagle po prostu zniknęli,
a ja znów tam byłem.
Po drugiej stronie?
Co stało się później?
Usłyszałem coś i wyszedłem na zewnątrz. A potem było jeszcze gorzej.
Dlaczego gorzej?
Rozpętała się burza.
Jak się poczułeś, gdy ją zobaczyłeś?
Ja...
zmroziło mnie.
- Waliło ci serce? - Po prostu mnie zmroziło.
Było ci zimno? Przemarzłeś?
Nie. Tak jak wtedy, gdy się boisz
i nie możesz oddychać ani mówić.
Poczułem... że patrzy na mnie coś złego.
Złego? Jak myślisz, czego chciało?
Zabić.
Ciebie?
Nie.
Wszystkich pozostałych.
Będę z wami szczery.
Nim przyjdzie poprawa, musi się pogorszyć.
Pogorszyć? W tym miesiącu miał już dwa transy.
I będzie miał ich jeszcze więcej.
To efekt rocznicy. Spotyka się go u żołnierzy.
Wspomnienia przebytej traumy powracają w jej rocznicę.
Uruchamiają falę reakcji neurologicznych.
Co to oznacza?
Kolejne transy i koszmary?
Owszem. Może zmiany w osobowości.
Może być rozdrażniony i stać się agresywny.
Co wtedy?
Zgodnie z obecną wiedzą na temat stresu pourazowego,
którą wciąż poszerzamy, wyjściem jest normalne traktowanie.
Bądźcie cierpliwi. Nie zmuszajcie go do rozmów.
Niech sam decyduje.
Czyli będzie mu się pogarszało,
a my mamy udawać, że to nic takiego?
Wiem, że to nieintuicyjne.
Ale zapewniam, że to najlepsze, co możecie zrobić.
Wiem, przez co przeszliście i rozumiem to.
Ale ich już nie ma. Odeszli. Jasne?
Jeśli mamy z tego wyjść,
musicie mieć świadomość, że jestem po waszej stronie.
Musicie mi zaufać.
„Zaufać”?
- Czy on kpi? - Wiem.
Ale w końcu to on jest lekarzem.
A stres pourazowy to nie są żarty.
Nic mu nie będzie.
Jak tam Bob Mózgownica?
Nie nazywaj go tak.
Wybacz. Stare przyzwyczajenia.
Dobrze. Wszystko gra.
To dobrze. Cieszę się.
Naprawdę. Hej...
Gdyby mu się pogorszyło, dzwoń.
Masz dzwonić.
Dobrze.
Wszystko gotowe.
- Patty. - Sam.
Dzień dobry.
- Kolejna akcja, co? - Nigdy mi się nie znudzi.
Nadal nic?
Nie.
- Cholercia. Mama mnie zabije. - To idź. Powiem ci, jak przyjdzie.
Chciałbyś. Sam byś do niej podbijał.
- Bo przy tobie nie mam szans. - Owszem.
Nie oprze się tym perełkom.
- Dziesiąta. - Co?
Dziesiąta.
- Kłócą się. - O Boże.
Widzę. Nie wiem, po co ci ta lornetka.
Głupek.
Jest niesamowita.
O tak.
Mad Max.
Po kolacji wybierz zabawki na wyprzedaż garażową.
- Dobrze. - Dwa pudła.
- Dwa pudła? - Słyszałeś.
Mogę kilka oddać, ale reszta ma wartość sentymentalną.
- Sentymentalną? - To kawałki plastiku.
Zabraliście mi już konsolę.
Trzeba było nie kraść ze skarbonki Nancy.
Nie ukradłem. Pożyczyłem.
I nie zwyzywałeś pana Kowalskiego?
Nie skopiowałeś eseju? Nie pomazałeś ścian w toalecie?
Wszyscy je mażą.
A jak kolega skoczy z klifu, ty też to zrobisz?
Wiemy, że miałeś ciężki rok. Ale nasza cierpliwość się skończyła.
To nie pierwsze ani nie trzecie ostrzeżenie.
Przy 20 siadasz na ławce, synu.
A gdyby był tu mój trener, wyleciałbyś z drużyny.
Dwa pudła. Dwa.
NA SPRZEDAŻ
Dobra. Gotowa?
Tak.
Dobra.
Wybaczcie, że nic nie ugotowałam.
Miałam zrobić waszą ulubioną zapiekankę,
ale straciłam poczucie czasu,
patrzę, a tu już 17.
- To nic. Jest pyszne. - No. Uwielbiam KFC.
Widziałam przed domem tablicę „Na sprzedaż”.
To sąsiadów czy...
- Powiemy im? - Mów.
Zatrudniliśmy Murraya Baumana. Słyszeliście o nim?
- Nie. - Nie kojarzę.
Był dziennikarzem śledczym w Chicago Sun-Times.
Jest dość znany.
Teraz pracuje na zlecenie i zgodził się wziąć naszą sprawę.
To... świetnie.
Naprawdę super, nie?
Co to właściwie znaczy?
Że zrobi to, czego ten leniwy sukinsyn Jim...
Przepraszam.
Czego policja nie jest w stanie zrobić.
Naszą sprawą zajmie się prawdziwy detektyw.
To znaczy...
że znajdziemy Barb.
Jeśli ktoś może ją znaleźć, to on.
Ma już poszlaki. Jest wart każdego grosza.
I dlatego sprzedajecie dom?
Nie martw się nami. Wszystko jest dobrze.
A nawet lepiej.
Pierwszy raz od dawna mamy wreszcie nadzieję.
Przepraszam, zaraz wracam.
Palce lizać.
WYPRZEDAŻ
Nastka, jesteś tam? Nastka?
To ja. Mike.
Dzień 352. Godzina 19.40.
Nadal tu jestem.
Jeśli tam jesteś, odezwij się. Albo daj mi znak.
Nic nie powiem. Chcę tylko wiedzieć, czy nic ci nie jest.
Głupek.
Mike.
- Mike. - Halo, to ty?
Tak, tu Dustin. Co znowu robisz na tym kanale?
Cały dzień próbuję się z tobą połączyć. Mieliśmy rację. Max to Mad Max.
- Jestem zajęty. - Ale...
- Co teraz? - Trzymamy się planu.
Mike będzie zły.
Nie jest naszym dyktatorem.
- Mamy demokrację. - A jeśli Max odmówi?
Jak może im odmówić?
Mówiłem, żebyś przestał.
- Do jutra. - Na razie.
Mews!
Mews.
30 PAŹDZIERNIKA 1984, 18.10
- Przestań! - Co?
Musisz przywyknąć. To przyszłość.
Odłóż tę przyszłość i podaj mi miskę.
ZOMBIACZEK
Hej. Nie wiedziałem, co lubisz, więc wziąłem kilka.
- Wybierz coś. - Co chcesz.
Dobra.
Co rysujesz?
Zombiaczek? Kto to Zombiaczek?
- Ja. - Ktoś cię tak nazywa?
Możesz ze mną pogadać. Wiesz o tym, prawda?
Cokolwiek się zdarzy. Porozmawiaj ze mną, Will.
- Nie traktuj mnie tak. - Co? Jak?
Tak jak wszyscy. Jakbym był chory.
O czym ty mówisz?
Mama, Dustin, Lucas. Wszyscy.
Obchodzą się ze mną jak z jajkiem.
Jak dziecko, które sobie samo nie poradzi.
To w niczym nie pomaga. Czuję się jak jakieś dziwadło.
- Nie jesteś dziwadłem. - Jestem.
Jestem.
Wiesz co? Masz rację.
Jesteś dziwadłem.
- Co? - Powaga. Jesteś dziwadłem.
Chciałbyś być normalny? Taki jak wszyscy?
Bycie dziwadłem jest ekstra. Też nim jestem.
Dlatego nie masz przyjaciół?
Mam przyjaciół, Will.
To czemu ciągle trzymasz się ze mną?
Bo ty jesteś najlepszym z nich.
Wolę być przyjacielem Zombiaczka niż jakiegoś nudziarza.
Wiesz, o co mi chodzi?
Posłuchaj...
Z kim wolałbyś się kumplować? Z Bowiem czy Kennym Rogersem?
Właśnie. Wybór jest oczywisty.
Nikt normalny
nigdy nie osiągnął niczego wielkiego.
- Rozumiesz? - No...
- Niektórzy lubią Kenny’ego Rogersa. - Kenny Rogers?
Uwielbiam go.
- Co was tak śmieszy? - Nic.
Pan Mamuśka. Cudownie!
Gdzie mama trzyma pieluchy?
Hej! Tchórze.
Spokojnie. Zostaw.
To pewnie żarty.
Odpuść.
O czym rozmawialiśmy?
Nie dałeś sygnału.
- Co? - Nie dałeś sygnału.
8-1-5. Spóźniłeś się.
Straciłem poczucie czasu. Następnym razem, OK?
Jest 20.15, nie 8-1-5.
20.15.
O czym rozmawialiśmy?
Najpierw kolacja, potem deser. Zawsze.
Takie są zasady.
Tak?
Tak.
Napisy: Agnieszka Putek