Nie wiem.
-Wesoła rodzinka! -Uśmiechajcie się.
Ściągnąłeś mi nartę!
Kochanie, nie rób tak.
Doigrasz się.
-Złaź z narty! -Niżej?
-O tak? -Bliżej?
-Nie wiem. -Uśmiech.
Unieście ręce. O tak?
Jezu! Finn!
Złaź z mojej narty!
Rozdziel chłopaków.
Rozdzieliłam.
Stój!
Powtórzyłby pan?
Każe mi zejść niżej.
Nie, stój, gdzie stoisz.
Niech pan czeka, aż się ustawimy.
Nie garb się, proszę.
-Patrz w obiektyw. -Staram się.
I się uśmiechaj.
Powiedzcie "Austria".
Austria!
Znów unosimy kijki.
Cały czas o to prosi. Nie rozumiem.
ZJAZD
Kupa ludzi, co?
-Sporo. -Chyba taka pora dnia.
Chyba tak.
Przepraszam.
Zwróciłeś uwagę, że nie ma żadnych innych dzieci?
Nieco dziwne, nie uważasz?
Pewnie kiedy indziej mają ferie.
Może.
Tędy.
Stańcie tak, żebym was widziała, co?
Dziękuję. Na nazwisko Stanton.
Do kogo piszesz?
Do Zacha.
Zacha z pracy?
No.
Od kiedy się przyjaźnicie?
Powiedziałem mu o wyjeździe i okazało się,
że też jedzie przez Europę z dziewczyną.
-No co ty? -Aktualnie są w Amsterdamie.
Hashtag: żadnych planów.
Weź.
Hashtag: żyj najlepiej.
Hashtag: drętwy hashtag.
No, wiem, wiem.
Hashtag: dajcie spokój.
-Hashtag: tracicie czas. -No nie?
Na hashtagi.
Schowasz tę komórkę?
-Tak, już. -Dobrze.
Skupmy się na sobie, co?
Aha.
Halo?
Witam, jestem Charlotte.
Czy lot minął dobrze?
Tak.
Kiedy wylądowaliście?
W okolicach południa.
Chciałem od razu pójść na stok.
Wybaczcie, że was nie odebrałam.
Zobaczmy, co dla was mam.
Państwo...?
Stantonowie.
Wiem.
-Mapa kurortu... -Dzięki.
-Karty... -Super.
Jestem ciekawa, czy ktoś jeszcze jest tu z dziećmi.
Tu - nie.
Tylko w miasteczku Fiss, jakieś 20 minut stąd.
Tam są same rodziny.
Tu jest lepiej. Żywiej.
To alpejska Ibiza.
Będziecie balowali całą noc.
W Europie uważamy, że chodzenie do sauny w kostiumie jest niehigieniczne,
więc chodzimy goli.
Wcale nie ma się czego wstydzić.
Mów za siebie.
Masz ładne ciało. Ciesz się nim.
Dobrze. Na pewno nie omieszkam.
Oboje.
Tak, bez dwóch zdań.
-Dobrze. -Tak jest.
Jestem waszą przyjaciółką. Wy będziecie moimi?
Jasne.
No to ustalone!
Świetnie. Cudownie.
Wybacz.
Dziękujemy.
I to bardzo.
Chłopaki, zawieście ciuchy do wyschnięcia.
Chłopcy, spokój.
Pochowajcie wszystko do szuflad.
Boli!
Wiesz co?
Czarno widzę ich obu dzielących jedno łóżko.
Słonko.
Już skończyłem.
Zach ciągle pisze.
Pytał o Ischgl i nasz hotel.
Chyba nie życzymy sobie, by państwo "żadnych planów" się tu wpakowali?
Nie, nie.
Dlatego chciałem zamknąć temat.
Dobrze.
Patrz.
Znalazłem starą czapkę po tacie.
Chciałem chodzić w niej na stok.
Coś ty.
Żeby był przy nas.
Jakie to słodkie.
Rozkoszne.
Tak.
Wybacz, jeśli byłem... No wiesz.
Po to przyjechaliśmy, prawda?
Tak.
Wszyscy skorzystamy.
Dobra.
-Wystarczy. -Tak.
-Tak? -Tak.
Już.
Dobrze.
Teraz na serio.
Rano trzeba zjeść duże śniadanie.
Tak.
Dobra.
-Skoczę pod prysznic. -Dobrze.
Dość.
Puk, puk.
-Co? -Jak to co?
-No co? -Rozbieram się.
Mieliśmy się nie wstydzić ciał.
Wiedziałam, że to podchwycisz.
Tak. To żeby się nie pogubić.
Dobra myśl?
W dziale z ozdóbkami mieli w zasadzie tylko naklejki z okazji powrotu do szkoły.
Chłopcy nie będą zbyt zachwyceni.
Nie, skąd.
Raczej nie będą.
Kochanie... będziesz ją miał pod kaskiem, prawda?
Tak, tak.
-Tak. -Pod spodem.
Za pięć minut wychodzimy. Bierzcie swoje rzeczy.
Dobra!
Zwolnij, Finn!
Stój!
Nie oddzielaj się tak od reszty, co?
Dobra.
O Jezu.
Robi z igły widły.
Przejdzie mu. Nie zwracaj uwagi.
Wiem.
-Im bardziej będziesz... -Im głośniej będę mówił,
-tym bardziej go zachęcę. -Tak.
-Łapię. -Właśnie.
Żarty sobie stroi.
Zasuwasz jak rakieta, Em!
Słuchajcie, ja widzę to tak.
Zjedzmy teraz małą porcję zupy,
a potem, o czwartej, przegryziemy po smacznym ciastku.
Zostanie miejsce na obiad.
Jak myślicie, dobry plan?
A może zjemy i zjedziemy z Bestii?
-Chętnie, tato. -No.
Oznaczyli trasę na czarno, ale jest raczej czerwona.
-Tak? -Nasza niebieska.
Kilka tych czarnych tras jest jak nasze niebieskie. Dla nich czerwone.
Tylko "czarna" brzmi dumniej.
Kto ci tak mówił?
Tak już jest. Będzie dobrze. Dacie radę.
A może sprawdźmy, gdzie dopiero nasypało?
Przydałoby się trochę potrenować przed...
Rodeem?
Nie, przed...
To kontrolowana lawina.
To się zdarza?
Tak, luzik.
Mamo?
Mamo!
Pete?
Jesteś cały?
Co nie?
Ale numer, co?
Obłęd.
Tak.
Tamci się śmieją.
Wszyscy cali?
Hej.
-No proszę. -To się strzepnie.
Co państwu podać?
Dla mnie zupę.
A później ciastka?
Tak.
Ale na razie - zupa.
Tak.
Dziękuję.
Stać!
Stój!
Proszę uważać.
Spoko?
Nie, zgniótłby mi pan syna.
-Wszystko gra? -Tak.
-Daruj. -Co się dzieje?
One gładko hamują.
-Co się stało? -Chodźmy stąd.
-Chodźmy. -Wszystko spoko.
Pomóc ci włożyć buty?
Nie.
O co poszło?
Nie spojrzał i prawie zgniótł go regałem.
Jesteś cały?
Tak.
Jest cały.
Wystraszyłem się.
Ładnie ci.
Dzięki.
Mógłbyś...?
Ja tylko...
Tak, tak.
Jaki tłok.
Powiesz coś o tym...
Jej!
Przyjaciele!
Chyba chce, żebyśmy...
Nie, tylko do nas macha.
Teraz już zaprasza.
Tak jakby.
Myśl nad wymówką.
Nie przyjmę odmowy!
Dobra.
Teraz byłoby nieładnie.
Siedzimy z nią.
-Z panią na biało. -Wcale nie.
-Tak. -Białe wino i szkocka.
Dziękujemy bardzo.
Poprosimy jeszcze kolejkę.
-Mnie wystarczy. -Więcej nie trzeba.
-Dziękujemy. -Nie, lepiej od razu.
Zrobi się tłum. Alpejska Ibiza, tak?
Jasne.
Najwyżej ja wypiję. Idę do klubów.
Fajnie.
Wolny wieczór, co?
-Nie brak pani wolnego czasu? -Pewnie.
Wskakuję na fiuta, kiedy tylko chcę.
To... świetnie.
Miło mieć czas.
Mamy gości?
Charlie!
Cześć.
Witamy.
-To moi przyjaciele, Billie i Pete. -Moja żona.
Właśnie o tobie mówiłam.
Oby coś dobrego.
Pewnie.
A co takiego opowiadała?
W sumie niewiele.
Przepada za panem.
Ale same dobre rzeczy.
Że wskakuję na fiuta, kiedy chcę.
Czy...
Tak, tak powiedziała.
Jasne.
Zdawało mi się, że...
Żartuję!
A ty co, ślub chciałeś brać?
Boże, skąd!
Nie zaraz brać ślub, ale...
spędziliśmy razem miło dzień...
Chodźmy.
...i... no wiesz.
To skąd się znacie?
Cóż... stąd.
Oprowadziła mnie, gdy przyjechałem w niedzielę.
Tak, i byłeś bardzo pojętny.
Bardzo.
Miło wam się zjeżdżało?
Wspaniale. Są świetne warunki.
Widać prawdziwy urok Alp.
Cóż.
Prawie zginęliśmy w lawinie.
Co?
Ale poza tym - świetnie. Fantastycznie.
Zaczekaj, Billie. To była jedna chwila.
Spadła lawina.
Boże drogi.
O kurwa!
-No. -Znaczy, było...
Przez chwilkę było ciut groźnie.
Zaraz, zaraz.
Przez długą chwilę było skrajnie groźnie.
-Poważnie. -Dobrze.
A potem minęła... i nic się nie stało.
I byliśmy cali.
Chłopcy się bali.
Jasne.
Nie wątpię.
Serio, zobaczyli coś...
Co ich wystraszyło.
-Oczywiście. -Tak.
Ale siedzimy tu, a oni - przed telewizorem.
Jest wesoło.
Sądzę, że...
ostatnio nasze życie było dość burzliwe.
Osiem miesięcy temu zmarł mój tata.
Tak.
-Zdarza się. -Szkoda.
To nie byle co.
Dlatego... przyjechaliśmy tu.
Dlatego tu jesteśmy.
Skupmy się na sobie.
-Dobra. -Wypijmy za to.
Za to miejsce.
Był agentem biura podróży przez 30 lat.
Ale nigdzie nie pojechał.
Znał świat tylko z atlasów.
Gdy odszedł na emeryturę razem z bliskim kolegą,
dostali wspaniałą zastawę z ciętego szkła.
Przeznaczył na nią całą półkę
i nie zdejmował ich nawet dla nas.
Nie wiem, na co czekał. Może na nic.
Ale gdy przyjechałem na pogrzeb, spotkałem się z Hughiem.
-Tym kolegą jego taty. -Tak.
Wypiliśmy zdrowie taty z takich samych szklanek.
Wiecie, u Hughiego.
I potem wstawił je prosto do zmywarki.
Spytałem więc, czy używa ich codziennie.
Wiecie, co odparł?
"Mamy tylko każdy dzień".
No.
Mocne. Mocna rzecz.
Dlatego dla mnie...
Dzisiaj było... dzisiaj.
Wypijmy za dzisiaj.
Za dziś!
Mimo wszystko sądzę, że należałoby to zgłosić.
Tak. Choćby by ukoić nerwy.
Znakomity pomysł.
To chciałabym zrobić.
-Tak. -Dobrze?
Świetna myśl.
Już.
Chcielibyśmy wnieść skargę.
Tak?
Wczoraj miała miejsce lawina, która...
Która nas zaniepokoiła.
Tak, kontrolowana lawina na Zwölferkopf.
Może i była kontrolowana, ale powinien pan wiedzieć,
że ludzie bardzo się wystraszyli.
Ale wszyscy są cali.
Cóż... właściwie nie wiemy.
To państwu mówię.
Nikt nie ucierpiał.
To świetnie. Świetna wiadomość. Bo...
Dobrze wiedzieć.
Ale muszę przyznać...
że nie rozumiem, dlaczego nie było żadnego ostrzeżenia.
-Ależ były. -Gdzie?
W każdym wyciągu, wagoniku, recepcji, restauracji, sklepie,
barze, automacie i toalecie.
Jak by to powiedzieć. Nie widzieliśmy.
No...
Czy nie mam racji?
Może...
Ja chyba coś widziałem.
Coś o śniegu.
Tak. Napisy były wszędzie.
Widziałeś je?
Dużo ich było. Jeden znak.
Znaczy...
Czekaj.
Zmierzam do tego...
-Do czego? -Już mówię.
Słucham.
Nieważne, czy były...
i czy je czytano.
Chcielibyśmy tylko, by ktoś przyznał, że się nie popisaliście.
Spisano się znakomicie.
Nie. Otóż nie.
-Tak. -Nie!
Nie wmówi mi pan, że właśnie tak to miało wyglądać.
-Tak, miało. -Nie!
Mieliśmy całe talerze w śniegu.
Całe talerze w śniegu.
Coś chyba do pana nie dociera.
Dla naszej rodziny to było wielkie przeżycie.
I nie chciałabym ciągać panów po sądach.
-Szczerze. Naprawdę. -Wiem, ale...
Mówię, że nie chcę.
To nie Ameryka, gdzie pozywają się, bo sparzyła ich kawa.
Goń się pan, jestem adwokatką.
Dobrze, wysłuchali nas panowie.
Dobrze, ktoś powinien.
Dziękujemy za uwagę.
A ja wcale nie dziękuję za uwagę.
Co to to nie.
-Włożę, dobra? -Dobra.
Ale palant.
No.
Kto taki?
Ten, który rzekomo tu rządzi, ot kto.
Kawał palanta.
Masz może...
-O tak? -Tak, dobrze.
Proszę.
Jak bardzo podoba ci się wyjazd?
Tak bardzo.
Mamo.
Co?
O Jezu.
Pete?
Co? A, no tak.
-Obudzić Ema? -Trzeba iść.
Tak, tak.
I nie stój tak nad nami, jak śpimy.
Lecimy.
Dokąd jedziemy?
Na inną górę?
Lepiej. Będzie super. To niespodzianka.
Przydałoby się coś przegryźć.
Mamy opóźnienie.
Jestem głodny.
Skoczę po jakieś owoce.
Nie, obejdzie się.
Tato, wóz!
Otworzy pan bagażnik?
Już jesteśmy!
Stantonowie?
Tak, to my.
Już mieli startować.
Zaspaliśmy, przykro nam.
Ruchy, ruchy.
Lecimy na stok śmigłowcem. Super, co?
Odjazd!
Tak. Tatuś na to wpadł.
Jestem głodny!
Odechce ci się, gdy wyjedziemy na śnieg.
Może kupię ci batonik białkowy albo coś. Są przekąski?
Tak, tak, są pasy.
Co?
Proszę, naprawdę pora wsiadać.
A będzie jakieś szkolenie?
Omówimy wszystko po drodze! Proszę!
Gdzie rękawiczka?
Ot tak polecimy? Nie zamierzacie nam powiedzieć czegoś więcej?
Na przykład?
Powiedzą nam, jak już wsiądziemy!
-Mamo! -Co?
Zgubiłem rękawiczkę!
Musisz być takim tłukiem?
Nie. Chodź no.
Chodź.
Czego nie robimy, panowie?
Nie przezywamy się.
Czyli co wypada powiedzieć?
Przepraszam.
Brawo, Finn.
Czekaj. Żadne brawo.
Spójrz mu w oczy i powiedz to głośno i wyraźnie,
żeby cię usłyszał i zrozumiał.
Przepraszam.
Trzeba lecieć!
Zaraz!
Naprawdę należy ruszać! Zanim pogoda się zmieni!
Syn nie ma rękawiczki...
Zaraz. Zmieni się? Na jaką?
Lećmy!
Mamy tylko każdy dzień!
Rozumiem, ale on nie ma rękawiczki.
Zgubił ją, a teraz słyszę coś o zmianie pogody.
Dadzą mu zapasową!
Macie zapas?
Nie wiem! Chodźcie!
Na bank mają zapasowe!
Powiedziała, że nie wie!
Ty mu pożycz!
-Co? Żebym ja zmarzła? -Dobra, dobra!
Weźmie moją.
Zleci mu! Będzie za duża!
Macie zapasowe rękawiczki?
I batony białkowe?
Billie, wydałem na to dwa patyki!
-Wiem nazbyt dobrze! -To w drogę!
Lećmy się zabawić! Chodź!
Co?! Nie!
Stój, Pete!
Nie zostawiaj nas tak!
Brakuje rękawiczek!
Dzieciaki głodują!
I słyszę, że pogoda może się zmienić!
Do wozu!
Pomóc ci, mamo?
Nie, dziękuję.
-Na pewno? -Tak!
Wsiadajcie!
Do wozu!
Twoja rękawiczka, słonko.
Dobrze.
Przed nami jeszcze reszta popołudnia.
Dokąd byście pojechali?
Na plażę.
Wcinajmy i jedźmy na górę na godzinę albo półtorej.
Myślę, że na dziś już wystarczy.
Spędźmy resztę dnia tutaj.
Możemy zrobić popcorn przy kominku.
A potem wy obejrzycie sobie film,
a my... spędzimy chwilę razem.
To mi się podoba.
Mnie też.
Mądrze obmyślone.
Owoce.
Proszę was, jedzcie owoce.
Zrobiłbym coś, ale byłoby mi żal mamy.
Przykro mi.
Nie kochasz mnie już?
Jesteśmy już w Austrii.
Ekstra. Wpadacie na kolację?
Na pewno? Możemy?
Pewnie. Billie bardzo chce was poznać!
Mówisz, że ot tak się pojawili?
Nie, zadzwonili z okolicy.
Tak po prostu?
Tak, zgadza się.
Kiedy? Kiedy dokładnie?
-Kiedy? -Tak.
Gdy byłem w toalecie.
Znasz Zacha.
W tym rzecz, że nie.
Nie znam go zbyt dobrze.
To ty jesteś jego koleżką z pracy.
A kobiety nie znam zupełnie.
Wybacz. Nie wiedziałem, jak to ugryźć.
Możemy jakoś pomóc?
-Nie, siedźcie. -Spoko.
Tylko się odprężcie.
Liczę, że lubią marcheweczki i krakersy.
Wybacz, mogłem...
Cóż, to już nie możesz.
Wygląda bosko.
Serio?
Dobra, to opowiadajcie o tej wycieczce.
Cóż. Z tego, co pamiętamy...
było epicko.
No, tyle widziałem.
Była pełna wrażeń.
Objechaliśmy... trzy kraje w cztery dni.
We wtorek jedliśmy na śniadanie struclę w Düsseldorfie,
a po południu szliśmy już we Francji wzdłuż Renu.
Rety.
I chyba jedliśmy grzybki.
Jednego dnia, jak nie co dzień.
Dziwnie to zabrzmiało?
-Podobało mi się. -Grzybki?
Gadam jak tajniak?
Grzybusie.
-Grzybki. -Jedliśmy grzybki.
Jedliście?
-Tak, jedliśmy. -No.
Dotarło.
Od początku chodziło o to,
bym spróbował czegoś nowego i zdał się tylko na Rosie.
Tak właśnie zrobiłem.
Wyzbyłem się wszystkich...
-Nie, poszerzyłeś. -Tak.
Wybacz. Poszerzam się.
Swój świat. To pożyteczne.
-Aha. -Tak.
To jak niewidomi, którym wyostrzają się inne zmysły.
Tak.
Z Rosie też - tylko nie trzeba ślepnąć.
-Kochanie. -Powaga.
Mówię jej "Porywająca Rosie".
To fakt.
Tak mi pomogła. Znasz mnie, Pete.
No, znam.
Zwykle myślę tylko o hotelach,
obsłudze i świeżej pościeli.
Jasne...
Przy śniadaniu myślę: "A kiedy obiad?",
a przed spaniem myślę: "Zjadłbym śniadanie w tym samym lokalu,
bo podają tę smaczną rzecz".
-Dlatego szukamy nowych doznań. -Dzięki.
I to naprawdę bardzo mu służy.
Tak trzeba.
Jeszcze nie wracam.
Odkryliśmy, że chcemy żyć w podobny sposób.
Podróżować, przeżywać przygody... Raczej nie będziemy mieli dzieci.
Chcemy żyć sami i dla siebie.
Hashtag: żadnych planów.
To nas urzekło.
Cała Rosie. Bogini hashtagów.
Czyli to ty.
Tak.
Dzięki temu hasłu dziś tu jesteśmy.
Nie mieliśmy planu na wieczór, a tu...
napisałeś i przyjechaliśmy.
Nie mamy nawet biletów powrotnych.
Kto wie, co będzie jutro?
W zasadzie wiadomo, co będzie. W poniedziałek macie pracę.
No nie?
-Tak, jasne. -Kupimy te bilety.
O wpół do dziewiątej rano pokazuję lokal użytkowy.
No...
A co u was? Jeździcie całymi dniami?
Tak, ciągle.
Czad.
Znaczy, w pewnym momencie było... ciutkę nerwowo.
Ale już go przetrawiliśmy. Bawimy się świetnie.
Boże.
A co się stało?
Coś, co przetrawiliśmy.
-I już? -I już.
-Dobrze tak przetrawiać. -Właśnie.
Już po sprawie. To był pikuś.
Żaden pikuś.
Nie, racja.
-Złe słowo. -To było coś.
Tak.
Siedzieliśmy na dworze w restauracji,
gdy rozległ się wielki huk.
I nagle zboczem góry zaczęła się staczać ściana śniegu.
Wydawało się, że się nie zatrzyma, tylko że nas zabije.
Przez chwilkę.
Nie! Nic z tych rzeczy.
Inni ludzie czuli to samo co my.
Wstawali z krzykiem.
Ja krzyczałam.
Dzieci też krzyczały.
Wydawało się, że to koniec. Że zaraz zginiemy.
Patrzę na Pete'a...
i widzę, że zerwał się i chwycił komórkę.
Zniknął. Pete...
zwiał. Zostawił nas.
Chyba pomyślał, że...
że lepiej zostawić nas na śmierć, bo...
bo... on miał jakieś szanse,
a my - żadnych, bo siedzieliśmy po drugiej stronie...
Nie wiem.
Nieważne. Obejmuję więc swoje dzieci...
i... po prostu czekam.
Czekam, aż razem zginiemy.
Wybaczcie.
Mniejsza. Mija parę chwil i...
i... "O Boże, ciągle żyję".
Synowie już nie krzyczą.
I dociera do nas, że jesteśmy cali.
A Pete wraca...
i po prostu zamawia zupę.
Już.
Mocna rzecz.
No.
Ale myślę...
Myślę, że w takiej sytuacji...
pewnie odezwał mu się instynkt samozachowawczy. No nie, Pete?
Nie ma chwili do namysłu. To odruch. Jak...
Gdy strzykwa wyczuwa zagrożenie,
odruchowo wystrzeliwuje wnętrzności przez odbyt.
Jak niby mógłbym uciec?
-Co? -W butach narciarskich?
Jak to możliwe? Da się w nich biec?
Że co?
Da się w nich biegać?
-Nie powinno się. -Jasne.
Odkuśtykałeś. Żwawo odszedłeś.
Mówiłaś, że "zwiałem". Dałabyś radę, Rosie?
Nieszczególnie...
Bum. Właśnie.
Ale też nie zostawiłabym rodziny na śmierć.
To jest "bum, właśnie".
Ja też nie zostawiłem.
Ona twierdzi, że tak.
Bo tak!
Billie, do kurwy nędzy, co ty...
I wcale nie na śmierć.
-Nie wiem. -A ja tak!
Ja widziałem to inaczej.
To mi wytłumacz. Co się stało inaczej?
Proszę!
-Nadciągał śnieg. -Tak.
Prawie jak przy lawinie.
Teraz to już nawet nie lawina?
Omiotłem was wzrokiem
i gdy ustaliłem, że jesteście cali, pobiegłem po pomoc.
Powoli. To się nie trzyma kupy!
Pobiegłeś po pomoc, bo nic nam nie było?
Co?
Pogubiłem się z tego pośpiechu.
Zadziałał instynkt.
Sprawdziłem, czy jesteście cali,
a potem pobiegłem.
Wcale tak nie było, Peter.
Ja dopuszczam twoją wersję. Dlaczego ty odrzucasz moją?
Bo moja jest słuszna, nie durna.
-Nie było cię przy mnie! -Właśnie!
Żebyś wiedział. Siedziałam z dziećmi przy stole.
Podoba mi się, jak wymuszasz na mnie,
żebym przyznał ci rację.
Dobra.
Wiesz, Pete, bardzo często...
osoby uwikłane w wypadki samochodowe
zapamiętują je zupełnie inaczej.
-Nie kombinuj. -Wybacz.
Kurwa.
Chodźcie na chwileczkę.
Wybaczcie. Zadamy tylko jedno pytanie.
Billie, nie.
-Tak. -Nie.
Powiedzcie nam. Rozmawialiśmy właśnie z przyjaciółmi
o tamtym obiedzie. Pamiętacie?
Gdy runęła na nas lawina.
Czy... powiecie, co było później?
Niech powiedzą.
Gwoli ścisłości. Koledzy są ciekawi.
Mogą powiedzieć, prawda?
Jasne.
Prawdę.
Tata uciekł.
Finn?
Ty też tak uważasz?
Dobrze, dziękujemy.
Wracajcie do śmiesznego filmu.
Jakie świetne dzieciaki.
Wiesz, że mogą mieć teraz uraz?
Przeze mnie?
Musisz postawić na swoim?
Nie, chcę to wyjaśnić.
Wyjaśnić, ale po swojemu.
Gratuluję, Billie! Wygrałaś, masz rację.
Proszę o pierdolone brawa dla Billie!
Pete?
Porzuciłeś rodzinę!
Co do tego mam rację!
Hej. Chcę dzisiaj pobyć sama.
Dobra.
Pójdź się wyszaleć z chłopcami.
Jasne. Może spotkamy się na górze.
Widziałam ulotkę z tej kolejkowej zjeżdżalni.
Może im się spodobać.
Jest w tym rodzinnym kurorcie.
Tym położonym 20 minut stąd.
Super.
-Jasne. -Super.
Zapatrzyłaś się?
Cześć.
Nie, ja tylko...
Gdzie twój zespół?
Dzisiaj zjeżdżam sama.
Dobrze.
Hej, przygodo.
Samodzielna.
No, przygoda.
Frajda. Tylko ty.
Tak jest.
Chcesz się zabawić?
Tak.
Chcę.
Dobrze.
Chodź.
To chyba koniec kolejki.
Nie, ty w niej nie stajesz.
Wybaczcie.
Już, już.
Jeszcze raz dzięki za pomoc.
Przygoda, tak?
Teraz? Frajda?
Tak, zgadza się.
Też jedziesz?
Tak, zabiorę się.
Wspaniale.
Ciekawi mnie coś jeszcze.
Cudnie.
Czy wiodłaś bogate życie seksualne?
Co proszę?
Czy wiodłaś bogate...
Nie prosiłam, żebyś powtórzyła.
Jesteśmy przy ludziach.
Starsi nie uczą się angielskiego.
Nie owijasz w bawełnę, co?
Wybacz, ale nie lubię wciskania kitu.
Rozumiem. Też za tym nie przepadam.
-Wydaje mi się, że... -Że co?
Że nie przeżyłaś za wiele.
-Ja? -Tak.
Nie.
Zdziwiłabyś się. Na studiach miałam...
masę chłopaków. Nabrałam wprawy.
Nieraz robiłam...
Ja nie lubię tego robić.
Nikt nie lubi.
Robię tylko, co mi się podoba.
Masturbuję się.
Codziennie.
To coś dla mnie.
A spanie z gośćmi?
Też, jak najbardziej.
Ale jesteś mężatką, prawda?
-Zgadza się? -Tak.
Jak godzisz jedno z drugim? Tamtego Charliego
z jakimś drugim panem, z którym...
Proste. Zimy spędzam tutaj, a lata - z mężem na farmie.
-I pasuje mu to? -Oj, mój mąż.
Podamy sobie ręce?
Powiemy o tym swoim mężom?
-Co ty gadasz? -Zetknęłyśmy się ciałami. To intymność.
Litości.
To skąd ten absurd?
Gdy te części się stykają - nic wielkiego.
No bo to...
Ale innym - nie wolno.
Nie.
Nie tym najważniejszym.
-Są ważniejsze. -Tylko nie to!
Co teraz poczniemy? Bóg się na nas gniewa.
-Bez przesady. -Trzeba się rozwodzić.
Potarły się ważne części.
-To zabobon. -Otóż wcale nie.
Na początek, od podawania sobie rąk nie rodzą się dzieci.
-Daruj. -Prawda?
Od seksu też nie muszą. I można je robić inaczej.
Skąd, ale...
Zatem proszę, dajmy już temu spokój.
Mam na myśli, że gdy ludzie są w związku,
moim zdaniem powinni sobie o wszystkim mówić.
To jak opowiadanie,
w którym musi być dwójka bohaterów.
Czyli ja chyba piszę je sama.
Pewnie, ale...
Dobrze mi.
A tobie?
Tak.
-To dobrze. -No.
Jesteś zadowolona ze swojego opowiadania.
A ja - ze swojego.
-Dobra. -Tak?
Tak?
Tak powiedziałam.
Tak, tak, tak.
-Dobrze. -No.
Jestem ciut obolała.
Pan Charlie to zwierzak.
O, jesteśmy.
Nie mogę usiąść.
Guglielmo będzie twoim instruktorem.
Że co? Kto kim będzie?
Pa, pa. Życzę frajdy.
Gotowa?
Nie wiem.
Tędy.
Ale tu fajnie.
Dlaczego tu nie nocujemy?
Tak, jest nieźle.
Inaczej. Nie wiem, czy lepiej, ale inaczej.
Finn, to tu!
Chodź.
CUDNA KRAINA BERTY I MURMLISA JESTEŚMY RODZINKĄ!
Dobrze.
Od czego należy zacząć kurs?
Szczerze nie mam pojęcia.
Od kawy.
Aha...
Buongiorno.
Ty też Buongiorno.
Charlotte przedstawiła cię bardzo szybko.
-Nie... -Guglielmo.
Łatwizna. "Gu" - "Google", "gli" - "mogli", i "elmo" - "hełmu".
Może być "G".
-G. -Tak.
Właściwie wcale nie zapisałam się na lekcje.
Chciałam spędzić ten dzień sama.
Przyzwoicie jeżdżę.
I to ci wystarcza?
-Cóż... -Mogłabyś lepiej.
Pewnie, zawsze można.
-Widzisz tę kawę? -Tak.
Jest... przyzwoita.
I nudna.
Trzymać?
Tak. Ale...
Alpejska kawa.
Lepsza.
Powiedzmy, że lepsza niż przyzwoita.
O wiele lepsza!
-Dzięki za tę lepszą kawę. -Proszę.
Doceniam. Ale już pojadę.
Zaraz. Czekaj, Billie.
-Mam pomysł, dobra? -No.
Słuchaj. Przejedźmy się razem chwilę...
i jeśli dalej będziesz chciała zostać sama,
w porządku.
Dobrze.
-Dobra, G. -Piątka!
Tak!
Finn, nie hamuj tak mocno! Powoli to żadna frajda!
To się oddal!
No weź! Twój brat jest dalej!
Ostrzegałem! Jadę!
Stój, tato!
Dopadnę cię!
Tryknę cię, dobra?
-Nie trykaj! -Co?
Nie!
Dopadnę cię, Finn!
-Nie! -Masz tatę na ogonie, ziomek!
Nie!
Jest napisane, że nie wolno się zderzać.
Przykro mi.
Tylko lekko go tryknąłem.
Jest stok saneczkarski, salon gier...
kryty minigolf...
Sporo fajności. Co was skusiło?
Wszystko jedno.
Co jest?
Ty chyba nie chcesz tu być.
Pewnie, że chcę.
Niczego nie lubię tak jak spędzać z wami czas.
No nie?
Chodzi o zjeżdżalnię?
Przyznaję, że mnie wykopali.
Bo za dobrze się bawiłem.
Wiecie co? Spróbujmy skończyć ten dzień wesoło.
Wybierzcie, proszę, coś z listy.
Dalej. Możemy zrobić parę rzeczy.
A możemy coś pooglądać w hotelu?
Jasne.
Fajny pomysł.
Tak!
Dobrze!
I co powiesz?
Niezły wycisk, co?
Ale dobry?
Tak, tak.
To... jak tam twoje łydki?
Bardzo mocno je czuję.
-Tak? -O tak.
Dobrze.
Radziłbym ci zdjąć buty.
-Słusznie. -Na jakieś dziesięć minut.
Tak. Zaraz oszaleję przez ten prawy.
Drapią tutaj, co?
Tak.
Wiesz... czasem klienci proszą, bym...
wymasował im łydki czy coś.
Niektórzy o to proszą, tak?
Tak, też to potrafię.
Czyżby?
Tak. Masaż pomaga rozluźnić mięśnie.
Zalecam go.
Doprawdy? Skoro zalecasz, to chętnie.
-Proszę. -Już.
Wybacz, spociłam się.
W porządku.
Masz ładne stopy.
Wiesz...
jestem ciekaw.
Tak?
Kim jest Billie?
Co?
Co cię bawi? Pytam szczerze.
To brzmi nieco...
"Kim"? Jak na to odpowiedzieć?
Jestem pewny siebie...
ale nie boję się przyznać do błędu.
Zbyt szybko się zakochuję i za wolno odkochuję.
I uwielbiam malować.
Świetnie mi to wychodzi.
Choć nie umiem śpiewać, nie wstydzę się
robić tego dzień w dzień.
Narty są moją pasją,
ale samo nauczanie karmi moją duszę.
Żyję, by patrzeć, jak ludzie zaskakują samych siebie.
Jestem jedynym synem samotnej kobiety.
Widzę w niej bohaterkę.
Rozkosznie.
To moja odpowiedź.
Wiesz...
nie musisz opowiadać mi, kim jesteś.
Ale coś mi obiecaj.
Co?
Że nie będziesz się śmiała...
gdy ktoś zechce przeżyć coś z tobą.
Obiecuję.
Dobra.
Dziękuję bardzo.
Wybacz. Przepraszam, jeśli...
Nie przepraszaj. Zrobiłam, na co miałam ochotę.
A teraz - chcę pojeździć.
Dobra.
Jednak gwoli ścisłości,
przedymałabym cię przez ścianę, gdybym tylko chciała.
Ale nie chcę i tego nie zrobię. Tyle o sobie wiem.
Odpowiadam na... tamto pytanie.
O Jezu.
Jestem cała.
Moje rękawiczki.
Jak ci minął dzień?
Świetnie.
Super.
Też się ubawiliśmy.
Dobrze.
Długo byliśmy na zjeżdżalni.
Świetnie.
Zabawne.
Dzień dobry.
-Cześć, tato. -Cześć.
-Wszyscy wyspani? -No.
Czy...
My tylko...
będziemy tak chwilę spali.
Dobra.
Zach chciałby się podłączyć.
Rosie woli pospać, więc...
Super.
To bawcie się dobrze.
Zjemy razem kolację?
Gdzieś w mieście?
Pewnie.
Napiszę.
Dobra.
Spoko.
Dobra.
Dobrej zabawy.
Nawzajem.
Pa.
Mopsiki nie mają sobie równych.
Długo tego nie zapomnę.
Tak!
Stary.
Ale super!
Boże święty. Spójrz.
Jak w tych wygaszaczach.
Zdjęcie jak z reklamy.
Przejmuję się teraz tylko jednym.
Tak?
Mam jedno zadanie.
Zjechać tym stokiem.
I już.
-I już. -Żyj pełną piersią.
Tak.
Mamy tylko każdy dzień.
-W chuj. -Co nie?
W chuj!
Szlag!
Durniu!
Wydaję się cały?
W sumie tak.
Nie mam wstrząsu mózgu?
Nie, nie sądzę.
Nie rzygałeś ani nic.
Nie. Nie mdliło mnie.
A czy się powtarzam?
Nie wiem. Już któryś raz pytasz, czy jesteś cały.
-Ale to tyle? -Tak.
Cześć.
Witam.
Tak...
Koleżanka pana pozdrawia.
Aha.
Podoba jej się, jak się pan prowadza.
Bardzo mi miło.
A gdzie...
Miło mi.
O Boże.
Nazwała pana najlepiej zadbanym panem w tym barze.
Dziękuję.
-Dobra. -Nieźle, co?
Podrywa cię.
Co robimy?
Chcemy... postawić im drinka?
Pójdziemy zagadać?
Ja chyba nie mogę, przez Rosie.
Nie. Jasne.
Już i tak bardzo wysoko mierzę.
-Nie chcę tego schrzanić. -Jasne, słusznie.
No, pewnie. Zmieniła moje życie. Kocham...
Miło słyszeć.
Kocham to.
Tylko ta cała przeprowadzka do Europy.
Nie wiem, czy chcę się tak oddalać od krewnych.
I stanowczo nie chce dzieci, ale ja...
Aha.
Ja nie wiem.
Ale na razie... jest spoko.
Nie narzekam.
Tęskniłem za tym.
Byłem kiedyś dobry w te klocki.
Serio?
Nawet bardzo.
Masz tę energię.
-Tak? -Tak.
-Ciągle? -Tak.
-Cześć. Wybaczcie. -Cześć.
To nie do pana.
-Słucham? -Nie do pana.
To nie pan fajnie się prowadza.
Tylko on.
Ten na zielono.
Wybacz.
A jak ci na imię?
Pa.
Ma rację.
To niezłe ciacho.
Mogę być z tobą szczery?
Trochę go przypominasz.
-Nie. -Tak.
Daruj. Wystarczy.
Serio, nie trzeba.
W ogóle nie trzeba.
Nawet ciut.
To co, chcesz wracać na stok?
Nie.
Siedźmy i pijmy.
Billie?
Tak?
Hej! Cześć.
-Cześć. -Wjeżdżacie?
Tak... Tak.
Mogę się...?
Jasne, podłącz się. Pewnie.
Mamo, możemy wjechać sami?
-Jak chcecie. -Dobra!
-Ale zaczekacie na szczycie? -Jasne.
-Spójrz tylko. -Tak, zapiera dech.
Słoneczko naprawdę wyszło.
To... jak się dziś masz?
Lepiej. Chyba.
Sama nie wiem.
Przepraszam, że...
że tamtej nocy musieliście tego słuchać.
Ledwie się poznaliśmy.
-Za co przepraszasz? -Cóż.
Niemądrze zrobiłam, mieszając do tego dzieci.
Niech będzie, ale nie masz za co przepraszać.
To spierdolona sprawa.
Ale...
Źle, że tak na niego naskoczyłam.
Jest teraz w żałobie.
Stracił ojca osiem miesięcy temu.
Ludzie umierają. Zdarza się. Trudno.
Ale to nie znaczy, że można uciekać jak pizda.
Nie jesteś mu nic winna.
Słusznie się gniewasz.
Dziękuję.
Gdyby Zach wywinął coś takiego, dostałby kopa w jajca
i tyle by mnie widział.
To oczywiste.
No...
-No nie wiem. -Naprawdę.
Oczywiste.
Ile masz lat?
30.
-Jesteśmy w domu. -No!
Te, zielony.
Wstanę.
Ćwok.
Żyjesz?
Idź się przewietrzyć.
Drętwo tutaj.
-Tak? -Tak.
Dobra.
Trzeba się zbierać. Dochodzi siódma.
-Chyba pora na pizzę. -Nie.
-Albo jakąś kawę. -Nie.
Nie, muszę mieć miejsce...
by zjeść kolację z rodziną.
No.
Ale lepiej coś przegryź, zanim się spotkacie.
Kocham ich.
-Wiem. -Jasne?
-Wiem. -Serio.
Wiem.
Ja i Billie długo nawet o nich nie myśleliśmy.
O dzieciach.
Zapłodnili ją sztucznie.
Powiedzieliśmy sobie:
"Jeśli nauka chce, byśmy byli rodzicami... to będziemy.
A jeśli nie, to nie".
I nauka przemówiła.
Tak. Macie piękną rodzinę.
Po śmierci rodzica zegar tyka głośniej.
Chcesz sprawdzić, ile masz lat?
Spójrz na swoje dzieci.
Zmieniają się co dzień.
Tak, starzejemy się.
Ale nie wolno o sobie zapominać.
To się zdarza.
Trzeba myśleć o sobie.
Tak, wiem.
Pete.
Chodź.
Pete.
Idziemy na kawę.
Wiem, mówiłem.
No nie?
-Tak. -Chodź.
Trzymam cię.
Mniam.
A twoje?
Nie jestem głodna.
A co, już jadłaś?
Ja nie, żeby mieć miejsce.
Dlatego mam.
Dobrze.
Mamo, daj kartę.
Dzięki.
Billie, stój.
Mogę coś powiedzieć?
-Cóż... -Mogę?
-Poważnie, lepiej nie. -Ja tylko...
Naprawdę nie powinniśmy teraz tego robić.
Daj mi... Billie, wysłuchaj mnie.
Stało się...
to, co powiedziałaś, że się stało.
Zwiałem.
Nie umiałem tego wyjaśnić.
Nie chciałem.
Ale to dostrzegałem.
Ciągle dostrzegam.
Teraz też. W twoim spojrzeniu.
I w oczach synów.
Mierzi mnie.
Bałem się, że stanie się prawdą, jeśli to przyznam.
Bo jestem samolubnym tchórzem.
Zdolnym...
Było to powiedzieć cztery dni temu.
Ale wolałeś, żebym wyszła na skończoną kretynkę. Żebym się obwiniała.
Nie zatrzymałbym lawiny.
Nikt nie kazał ci tego robić. O czym ty w ogóle gadasz?
Żałuję, że nie chciałeś jej z nami przetrwać.
Dobry.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Dobry.
Chyba napadało sporo śniegu.
Wybierzemy się na szczyt?
Ostatni zjazd? Starcie z Bestią?
Spoko.
Ty też chcesz? Zawalczysz z Bestią?
Jasne.
Albo wybiorę się do Szwajcarii.
Nie znoszę nart.
-Nieprawda. -Nie siedzisz mi w głowie.
Marznę jak głupek, jestem cały mokry, a upadki bolą.
W ubikacji rozbieram się całe wieki.
Ludzie są durni.
Nie patrzą, jak jadą, więc ciągle boję się o życie.
I muszę do tej ubikacji.
Spokojnie, dzieci.
Spokojnie, żyjecie.
Jestem tu.
Chyba mi przeszło, wiecie?
Wracajmy.
Na ciepłe kakałko. Rozgrzejemy się.
Jedź, kochanie.
Zaczekamy na ciebie na dole.
Chodźcie.
Gdzie ona jest?
Pete!
Peter!
Czekajcie.
-Tato! -Czekajcie tutaj.
Peter!
Jesteś cała?
Robię to dla chłopców.
By cię docenili.
Ale jeśli chodzi o nas dwoje...
jeśli przeszkadza ci, jak na ciebie patrzę...
pokaż się z innej strony.
Pokaż się jako ktoś, kto szczerze chce tu być.
Ale chcę.
Nie, każdym swoim czynem.
Bo jeśli nie zdołasz...
możesz wracać sobie na dół sam.
Nie, zostaję.
Na dobre.
To mnie ratuj.
Co się stało?
Jesteś cała?
Tak, jestem.
W porządku.
Zostawiłam narty.
Wolniej, proszę.
Uwaga.
Spotkajmy się w przyszłym życiu.
Do ciebie mówił?
Tak, to mój instruktor.
Nie mówiłaś o lekcjach.
-Mówiłam. -Tak?
Co tam?
Hashtag: nie chcemy wracać.
Cześć!
Hashtag: zostajemy.
Boże.
-Bokiem mi to wyłazi. -Co oni w tym widzą?
-Ludziska. -Hej.
-Szerokiej drogi. -Nawzajem.
Miło było poznać.
Tłumaczenie: Piotr Kacprzak