‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(งานมงคลสมรสชิลสัน-เมอร์ฟี ‪13:00 น. ต้องการเด็กช่วยทำพิธี)
‪เอาล่ะ เจ้าตัวเล็ก
‪ถ้าลูกยอมให้แม่ผ่านวันนี้ไปได้แบบไม่อ้วก
‪แม่สัญญาว่าแม่จะยอมแพ้ท้อง ‪ยังไงก็ได้ตอนไปฮันนีมูน
‪อยู่นี่เองนางฟ้าของพ่อ
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มีค่ะ พ่อ หนูแค่มี…
‪ความสุขมาก
‪ซูซาน ลูกรัก
‪ลูกเกิดปอดแหกหรือเปล่า
‪ไม่ต้องอายหรอกถ้ารู้สึกแบบนั้น
‪ไม่ค่ะ หนูเปล่า
‪แน่ใจนะว่าไม่
‪หนูแน่ใจ
‪โอเค แต่ไม่เป็นไรจริงๆ นะ ถ้าลูกกลัว
‪หา พูดอะไรน่ะ
‪ถ้าลูกชิ่งไปซะตั้งแต่ตอนนี้ ‪พ่อให้ลูกเลยพันดอลลาร์
‪- พ่อคะ ‪- สามพัน
‪ทริปไปเที่ยวยุโรป
‪จำม้าโพนี่ที่ลูกอยากได้ตอนหกขวบได้ไหม
‪เอาไปเลย
‪แค่ตั้งสติและยกเลิกการแต่งงานนี้ซะ
‪วันนี้หนูจะแต่งงานกับแฟรงก์
‪ลูกก็รู้ว่าพ่อมีปัญหากับหมอนั่น
‪แต่ดูซิ ลูกกลับด่วนละทิ้งชีวิตตัวเอง
‪เพื่อมาแต่งงานกับมัน
‪มีอย่างที่ไหนวางแผนแต่งงานในสัปดาห์เดียว
‪ก็หนูรักเขา แค่นั้นแหละ
‪- แต่พ่อเกลียดมัน ‪- หนูจะแต่งงานกับเขา
‪และถ้าพ่อรับเรื่องนี้ไม่ได้ ‪หนูก็ไม่อยากคุยกับพ่ออีกต่อไปแล้ว
‪อีกแล้ว อีกแล้ว
‪เอาอีกๆ เอาอีกๆ
‪ซู คุณเครื่องติดสุดๆ เลย ‪ไอ้หนูของแฟรงก์ยังมีน้ำยาอยู่
‪หุบปากพ่อ
‪(หมายเกณฑ์)
‪(เลยกำหนดชำระ)
‪(โรงเรียนมัธยมปลายฮิวอี้ หลง ‪สู้เขาคิงฟิช)
‪เอาล่ะ คำถามนี้จะทำให้เห็นว่า ‪ใครจะเป็นหมอ ใครจะเป็นกรรมกร
‪ครูจะใส่ขี้เลื่อยลงไปใน ‪ซอสพริกสองแกลลอนได้กี่ควอร์ต
‪ก่อนที่มันจะหยุดเป็นอาหาร
‪และกลายเป็นแผ่นไม้อัด
‪เควิน เมอร์ฟี นักเรียนดาวเด่น
‪"นายคนใหม่" อยู่ได้ไม่นานแฮะ
‪กลับไปดูดปุ๊นอีกแล้วเหรอ
‪โง่ชะมัด
‪เฮงซวยสุดๆ
‪ผมขอโทษ ครูเดอร์คิน คือปู่ผมเพิ่งเสีย
‪ครอบครัวผมเลยปั่นป่วนมาก
‪แม่ผมเครียดจัดอยู่ตลอดเวลา
‪เมื่อคืนผมได้ยินพ่อร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ
‪พอผมถามเขาว่าเป็นอะไรไหม ‪เขาก็บอกให้ผมไปตายซะ
‪ผมรู้ว่าผมเพิ่งจะอายุแค่ 15 แต่…
‪ผมรู้สึกว่าถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนไป
‪วันนึงผมจะต้องตื่นมาเป็นคนอายุ 40
‪ที่ต้องทำงานห่วยๆ ‪และเด็กเทพชาวร็อกจะเกลียดผม
‪และคำตอบคือขี้เลื่อยสองควอร์ต
‪หรือซอสพริก 1.8927 ลิตร
‪นักเรียน ครูอยากให้พวกเธอรู้ ‪ว่าครูเกลียดเด็กรุ่นพวกเธอมาก
‪ครูไม่ชอบการแต่งกาย ทรงผม ‪และดนตรีตุ้บๆ ที่พวกเธอฟัง
‪เควิน ครูเกลียดนายที่สุดเลย
‪แต่ถ้าการจมอยู่กับความฝัน ‪ที่แตกสลายของตัวเองมา 27 ปี
‪เพื่อสร้างความเปลี่ยนแปลง ‪คือสิ่งที่ต้องแลกเพื่อให้มาถึงช่วงเวลานี้…
‪ให้ตายเถอะ มันคุ้มค่ามากจริงๆ
‪ทุกคน หันโต๊ะไปอีกฝั่ง เดี๋ยวนี้
‪อย่ามองครู
‪เดอร์คินร้องไห้อีกแล้ว
‪ขอให้พวกนายเสพยาเกินขนาดกันให้หมด
‪เอาล่ะ นักเรียน อีกไม่นาน ‪เราก็จะถึงป้อมรัสต์แลนด์
‪จุดกำเนิดของเมืองที่งดงามของเราแล้ว
‪สถานที่ของเหตุการณ์ประวัติ…
‪ดูนั่น คนขี้ยา
‪ไอ้งั่งนั่นกำลังล้างตูดด้วยหัวดับเพลิง
‪แหวะ น่าเกลียด
‪ลดเสียงหน่อย ไอ้พวกเด็กเหลือขอ
‪ไม่งั้นฉันจะกลับรถแล้วขับชนถังน้ำมันไปเลย
‪ขอบคุณค่ะ คุณฟิตซี่
‪บอกให้หุบปากไง
‪มอรีน ได้ยินมาว่าปู่เธอตาย
‪ใช่ แล้วไง
‪นี่แน่ะ ปู่เธอฝากมาจากในหลุม
‪- ไร้สาระฉิบหาย ‪- นั่นแหละประเด็น
‪ตายแล้ว เธอตบฉันตาหลุดเลย
‪ไม่นะ ฉันขอโทษ
‪เธอได้ติดคุกแน่
‪พวกเขาจะใช้ด้ามไม้ถูพื้นฟาดเธอ
‪ไม่นะ ได้โปรด อย่าส่งฉันเข้าคุกเลย
‪ตาแก้วจ้า ว้ายโดนหลอก
‪- อีโง่ ‪- ฉันจะจัดการเธอ
‪ทีนี้ตาจริงๆ ของเธอได้หลุดออกจากเบ้าแน่
‪สิ่งเดียวที่จะหายไปก็คือพรหมจรรย์ ‪ของเธอต่างหาก นังร่านในอนาคต
‪(คันทรีคลับประตูแบ่งแยก)
‪ซู เธอเป็นน้องสาวที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‪ที่ผู้ชายคนอยากจะมี
‪แฟรงก์ ดูแลเธอให้ดีๆ ล่ะ
‪ไม่งั้นนายงานเข้าแน่
‪ยินดีต้อนรับเข้าสู่ครอบครัว ไอ้หนุ่ม
‪ถ้านายทำลูกสาวฉันร้องไห้ล่ะก็
‪ฉันจะดึงลิ้นนายออกมาทั้งดุ้นเลย
‪ที่แท่นพิธีคุณบอกผมไปแล้วครับ สแตน
‪ให้ตายสิบ็อบ เขาเกลียดผมเข้าไส้เลย
‪แหงสิ นายทำลูกสาวเขาท้อง
‪เขายังไม่รู้เรื่องนั้น
‪งั้นฉันต้องเขียนคำอวยพรใหม่แล้ว
‪ฉันเช่าชุดเบบี้ฮิวอี้กับเตรียมทุกอย่างมาแล้ว
‪ผมก็อยากบอกเขา ‪แต่ซูกลัวไอ้เวรนั่นหัวหดเลย เธอพังมาก
‪เครียดแล้วก็กิน น่าเศร้าจัง
‪ฉันกินเพราะต้องการสารอาหารแค่นั้นแหละ
‪ฉันชอบกินอาหารในงานแต่งงาน
‪ตอนทุกคนออกไปโยกย้ายส่ายสะโพก ‪จะมีอาหารเหลือเป็นเบือเลย
‪สงสัยชาติที่แล้วฉันเป็นนกนางนวล
‪แม่เจ้า หนังรสเลิศ
‪พ่อทุบตีผม หมอนี่ก็จะฆ่าผม ‪ไปรบที่เกาหลียังปลอดภัยกว่าอีก
‪อย่าลืม ถึงครอบครัว ‪จริงๆ ของนายจะพังเละเทะ
‪นายยังคงมีฉันและครอบครัวโมฮิแคนอยู่เสมอ
‪(โมฮิแคนแอร์เวย์)
‪(อาลาฮิแคน)
‪นี่เป็นงานศพครั้งที่สองของฉันในสัปดาห์นี้
‪ฉันเพิ่งโดนเด้งมา เอิร์ฟ หางานใหม่ให้ฉันด้วย
‪พวกเขาอยากได้ชาวอินเดียนแดง ‪ไปร้องไห้เรื่องขยะเพิ่มไหม
‪ฉันแกล้งทำเป็นสนใจได้นะ
‪ที่นี่จะไม่เหมือนเดิม
‪ถ้าไม่มีโรซี่ที่เอาแต่บ่น ‪ว่าเขาเกลียดที่นี่มากแค่ไหน
‪โชคดีที่เขาได้เงินชดเชยไป
‪เขาสามารถทำตามใจ ‪และเป็นสมาชิกสภาเมืองได้แล้ว
‪อย่าเอาเสาโทเทมของฉันไปนะ ‪เวลาเมาปุ๊นจัดๆ ฉันชอบคุยกับพวกมัน
‪ให้ตายสิ เร้ด ใจเย็นๆ ‪เราจะไม่เป็นอะไรหรอกน่า
‪เรายังมีงานทำอยู่
‪เรากำลังทำงานให้บริษัทที่น่าเชื่อถือ ‪ได้รับค่าจ้างตรงเวลา…
‪และไม่ต้องต่อกรกับไอ้โพโก ‪คนสวาปามฮอตด็อกคางเก้าชั้นแล้ว
‪จริงด้วย ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว
‪ลาก่อน เพื่อนยาก
‪ฉันจะไม่ลืมช่วงเวลาแสนวิเศษ ‪ที่ฉันเสพแอลเอสดีกับนาย
‪เราไม่เคยเสพแอลเอสดี มันคือยาไอซ์ ‪ว่าแต่ยังมีของอีกบ้างไหม
‪ฉันไม่ได้คุยกับนาย
‪เพราะการโกงกินและความละเลย ‪ของนายกเทศมนตรีแทนเจนติ
‪ทำให้ศูนย์นันทนาการ ‪ทเวลธ์วอร์ดเป็นแค่แหล่งไว้เล่นยา
‪แต่ตอนนี้มันเป็นสถานที่ไว้เล่นบาสครับ
‪และเล่นยาด้วย
‪แต่ห้ามเล่นยาตอนฟ้ายังไม่มืด
‪ฉันภูมิใจในตัวคุณมากค่ะ ชอนซีย์
‪ฉันไม่ได้ร้องไห้นะ แค่อวัยวะภายในหยุดทำงาน
‪วันนี้ได้แป้นชู้ตบาส
‪พรุ่งนี้ถนนเส้น 198 จะมีน้ำร้อนใช้
‪อยากได้น้ำร้อนใช่ไหม ‪งั้นก็เตรียมตัวโดนลวกได้เลย
‪- โทษที ท่านคุยกับผมเหรอครับ ‪- หุบปาก แกรี่
‪(ป้อมรัสต์แลนด์ - จุดเกิดเหตุการสังหารหมู่ ‪ปี 1761 1844 และ 1952 ของรัสต์แลนด์)
‪สุขสันต์วันมรดกรัสต์แลนด์
‪และยินดีต้อนรับเข้าสู่ศตวรรษที่ 18
‪ยานพาหนะสีเหลืองพิลึกๆ ‪ที่พวกเธอนั่งมาคืออะไร
‪รถบัสไง ไอ้งั่ง
‪ในวันนี้ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1761
‪เหล่านักล่าอาณานิคมแห่งป้อมรัสต์แลนด์ ‪กำลังกักตุนเสบียงมื้อเที่ยง
‪ได้แก่ เนื้อแกะหมักเค็ม ‪แครกเกอร์รสเค็ม และเกลือ
‪เพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง ‪ไปรังแกชาวอินเดียนแดง
‪เผ่าซูเหรอ ชาวอินเดียนแดงเผ่าซูใช่ไหม
‪เผ่าชอว์นี พวกเขาออกไปเพื่อซุ่มโจมตี
‪ดูสิ มอรีนกับบริดเจ็ทท้องเสียเหลืองอ๋อย
‪อยากได้แพมเพิสไหม
‪ฉันจะเตะจิ๊มิเธออย่างแรง ‪จนเธอมีลูกไม่ได้ไปเลย
‪พวกป่าเถื่อนกระหายเลือดขโมยฝักข้าวโพด ‪จำนวนมากที่คนขาวสัญญาว่าจะให้พวกเขา
‪ไปอย่างชั่วร้าย
‪ไปกันเถอะ น่าเบื่อเป็นบ้า
‪ใช่ สงครามฝรั่งเศสและอินเดียมีคนตายน้อยกว่า
‪ความขัดแย้งที่ตามมาภายหลังเยอะเลย
‪พวกกระจอกรัสต์เวลนี่เอง
‪นาย
‪ดูสิ ไอ้ป๊อดสมองทึบจากสโตตันไง
‪พอไม่มีไม้เสียบตูดนายอยู่ฉันจำนายไม่ได้เลย
‪ทำเป็นพูดดีนะ ไอ้คนที่กำลังจะโดนนวมอัดหน้า
‪- ไอ้เวรเอ๊ย ‪- เอาลูกถีบไปกินซะ
‪ห้ามทะเลาะกัน
‪ไม่งั้นฉันจะเรียกตำรวจ
‪นี่ปี 1974 ไอ้โง่ ‪เขาเรียกว่า "พวกชั่ว" กันแล้ว
‪จับมัน
‪เวรแล้วไง
‪- วิ่ง ‪- จับพวกมัน
‪เวรๆ
‪ช่างเป็นวันที่เหมาะกับ ‪การทำเพนนีโลฟเฟอร์พังจริงๆ
‪เป็นพิธีที่น่ารักมาก
‪แถมพี่ชายเธอยังมีเสน่ห์สุดๆ
‪เขาไม่ใช่สเปกเธอหรอก
‪ต้องมีใครสักคนสิ
‪เมื่อวานฉันนึกว่ามีผู้ชายส่งสายตาหยอดฉัน
‪แต่เขาแค่อยากบอกว่าผักกาดหอมติดฟันฉัน
‪วันนี้พ่อฉันทำตัวแย่มาก
‪เขาเรียกแฟรงก์ว่า ‪ไอ้คนไอริชขี้โกงชอบกินแต่มันฝรั่ง
‪ที่เขาพูดก็ไม่ผิด
‪คิดว่าเขาอาจจะรู้เรื่อง "น้องในท้องเธอ" ไหม
‪ถ้าเขารู้ ป่านนี้ฉันคงเป็นแม่ม่ายไปแล้ว
‪ฉันจะบอกครอบครัว ‪หลังจากเรากลับมาจากฮันนีมูน
‪บอกอะไรเรา
‪(คันทรีคลับประตูแบ่งแยก)
‪(คันทรีคลับประตูไม่แบ่งแยก)
‪นั่นไงหลานรักของยาย
‪ปู่เอากระดาษแห่งความสุข ‪จากต้นไม้คุณปู่มาให้เมแกนด้วย
‪ดีใจจังที่ได้เจอพ่อกับแม่
‪- ขอบคุณที่มานะคะ ‪- แน่นอนสิจ๊ะ
‪มีอะไรหรือเปล่า ‪ตอนคุยโทรศัพท์กันลูกดูร้อนใจมาก
‪เรื่องนี้มันพูดยากน่ะ
‪- แฟรงก์… ‪- ในที่สุดลูกก็จะหย่าแล้ว
‪ว่าแล้วเชียว
‪- ใช่ไหม ‪- ใช่แล้วค่ะ
‪ระหว่างทางมาที่นี่ เขาแวะขอพรที่บ่อน้ำ
‪หนูไม่ได้จะหย่า
‪ตอนพ่อแฟรงก์ตาย ‪พวกเขามีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกกันเยอะมาก
‪หนูแค่ไม่อยากให้พวกเราเป็นแบบนั้น
‪โธ่ ซูซาน ลูกนี่น่ารักจริงๆ
‪พวกเราไม่มีเรื่องค้างคาใจอะไรกันนี่
‪พ่อเกลียดแฟรงก์
‪เกลียดมาตลอด
‪ไม่ตลอดหรอก
‪แค่ตั้งแต่ครั้งแรกที่พ่อ ‪ได้เห็นหน้าไอ้เวรไร้ประโยชน์นั่น
‪ฉันดีใจที่นายหายเศร้าและรู้สึกดีขึ้น
‪ใช่ เธอชอบตอนฉันไม่ร้องไห้ใช่ไหมล่ะ
‪อลิซ ลูกอยู่ในห้องหรือเปล่า
‪ไม่นะ พ่อฉัน
‪กลางวันแสกๆ แบบนี้เขามาอยู่ที่บ้านได้ไง
‪เขาเป็นมะเร็งหรือไง
‪ลูกรัก คืองี้ พ่อขอโทษที่ต้องรบกวน ‪แต่ปากกาพ่อหมึกหมด
‪ใครกันเนี่ย
‪- ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ‪- เธอคือเควินสินะ
‪หมอเออร์วิน โกลด์แมน
‪อลิซพูดเรื่องดีๆ เกี่ยวกับเธอด้วย
‪- พ่อ หยุดนะ ‪- ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ไม่ต้องมาทำไขสือเลย
‪ฉันก็เคยเป็นวัยรุ่น ‪สมัยทะเลเดดซียังเป็นเรื่องเจ๋งอยู่น่ะ
‪พวกลูกมีความต้องการในวัยรุ่นที่เหมาะสมแล้ว
‪แต่พ่อคิดว่ายังโตไม่มากพอ ‪ที่จะเปิดประสบการณ์ทางเพศอย่างเต็มรูปแบบ
‪เราน่าจะกลับไปที่ที่ทำงานพ่อด้วยกัน
‪- และพูดคุยกันเรื่อง… ‪- พ่อทำตัวน่าอายเป็นบ้า
‪คุณทิ้งผมมากลางคันระหว่างที่เราคุยกัน คุณหมอจี
‪ผมเกือบจะดีขึ้นได้แล้ว แต่คุณทำมันพัง
‪ทุกอย่างที่ผมจะทำตั้งแต่นี้ไปคือความผิดคุณ
‪- ไอ้งั่งนี่ใคร ‪- เลียตูดฉันซะ
‪อย่ามาท้า
‪ไปรอที่ออฟฟิศหมอเถอะ ‪เจฟฟรีย์ เดี๋ยวหมอตามไป
‪เควินคุณอยากอยู่กินมื้อเย็นไหม ‪ฉันจะทำกอโกแว็ง
‪- ได้ครับ ผมกินมื้อเย็นเก่งมาก ‪- ยอดเยี่ยม
‪ทีนี้ก็เปิดประตูไว้นะจ๊ะ เด็กๆ
‪จะบ้าตาย ฉันล่ะอยากหนีไปจริงๆ
‪สหาย ผมชื่อเอ็ด
‪ผมไม่ชอบใช้คำว่า "หัวหน้า" ‪เพราะงั้นเรียกผมว่า "เพื่อนที่คุมงาน" แล้วกัน
‪ผมรู้ว่าในอดีตเราเป็นคู่ปรับกัน
‪แต่ถ้าเราทำงานร่วมกัน ‪อาลาฮิแคนก็จะกลายเป็นอาลาวีแคน
‪ขอให้มีวันอาลาที่มีความสุข
‪เห็นไหม ทุกอย่างจะต้องดีแน่ ‪เอ็ดอ่อนโยนอย่างกับแซนด์วิชมาร์ชเมลโลว์
‪นายต้องไม่อยากรู้แน่ว่าในกองถ่ายหนังโป๊ ‪มันหมายความว่ายังไง
‪ฉันชื่อเบิร์ก และฉันเป็นเจ้านายพวกนาย
‪และคนแรกที่สงสัยว่า ‪เบิร์กคือชื่อหรือนามสกุลของฉัน
‪เชิญมาต่อยกับฉันที่ลานจอดรถได้เลย
‪พวกนายไม่ใช่พนักงานของโมฮิแกนอีกต่อไปแล้ว
‪นี่คือสายการบินของจริง
‪หมายความว่าพวกนายต้องอ่านมัน
‪ตั้งแต่หน้าไปหลังและหลังมาหน้า
‪นั่นไม่ใช่วิธีการอ่านของฉัน ‪แล้วก็ไม่ใช่วิธีเช็ดก้นด้วย
‪เอาล่ะ ใจเย็นๆ ‪เขาเป็นไอ้กร๊วก แต่ก็ไม่ใช่โพโก
‪โทษที พูดต่อเลยเบิร์ก
‪นายไม่มีสิทธิ์เรียกฉันแบบนั้น
‪พวกนายต้องเรียกฉันว่า ‪"ประธานฝ่ายปฏิบัติการภาคพื้นดิน"
‪หรือโพโก
‪หมอนี่มันยิ่งกว่ากร๊วกอีก
‪ไม่เอาน่า พวก
‪เอาล่ะ ขอเวลาเดี๋ยว ผมจะตามพวกเขากลับมา
‪โพโก
‪ช่างแม่ง
‪แม่เจ้า ยานี่ทำฉันฟินสุดๆ
‪และโกรธ และง่วงนอน และหวาดระแวง
‪เพื่อน นายจะเดินออกมาดื้อๆ ตอนกำลัง…
‪ที่นี่คืออะไรเนี่ย
‪เราทำงานกับไอ้พวกเวรนี้ไม่ได้
‪ดูกฎบ้าพวกนี้สิ
‪ต้องเอาเสื้อใส่ในกางเกง ยิ้มให้ลูกค้า
‪แล้วอะไรอีก ห้ามตดใส่ขวด ‪แล้วเอาขึ้นเครื่องไปโฮโนลูลูใช่ไหม
‪- ที่นี่มีมานานแค่ไหนแล้ว ‪- เราจะรับเงินชดเชย
‪จากนั้นเราก็จะไปเป็นนักถ่ายหนังโป๊เต็มตัว ‪ที่เมืองแห่งความฝัน
‪แชตส์เวิร์ท แคลิฟอร์เนีย
‪นายจะลาออกไม่ได้นะ ‪เราผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันแท้ๆ
‪ประวัติศาสตร์ของพวกเรา
‪ประวัติศาสตร์ที่ก้นแกสิ
‪เฮ้ย ได้ไอเดียหนังโป๊เรื่องใหม่แล้ว
‪คริสโตเฟอร์ โคลัมตูดและนโปเลียน อ้าขาออก
‪แท็กทีมกับแมรี่ ราชินีแห่งเจ้าโลก
‪ให้ความรู้แถมยังดูไปเล่นกระปู๋ไปได้ด้วย
‪ไม่พวก พวกนายจะไปไม่ได้
‪แฟรงก์ ใจเย็น
‪ฉันดีใจที่นายอยากให้เราอยู่ต่อ
‪แต่เราไม่ใช่สายทุ่มเทให้งานขนาดนั้นหรอก
‪ว่ากันตามจริง ถ้าไม่มีสหภาพ ‪เราอาจจะติดคุกไปแล้ว
‪สามสี่วันมานี้ฉันลำบากมาก ‪ฟังนะ ให้โอกาสฉันคุยกับเอ็ดเถอะ
‪เขาเป็นคนขี้ขลาด ฉันจะจัดการให้เอง
‪ก็ได้ แต่ถ้ามันไม่ได้ผล ‪ก็ไปแชตส์เวิร์ทกับพวกเราเถอะ
‪ก้นนายต้องเหมาะเป็นตัวแสดงแทนแน่
‪พ่อคะ หนูอยากให้พ่อกับแฟรงก์คืนดีกัน
‪และหนูอยากให้ทำที่บ้านเราในวันขอบคุณพระเจ้า
‪พ่อยอมจูบโทโจในวันระลึกถึง ‪การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์ซะยังดีกว่า
‪พ่อคะ เราต้องยุติเรื่องนี้
‪พ่อกับแฟรงก์อาฆาตมาดร้ายกันมากๆ ‪ซึ่งหนูคือคนที่อยู่ตรงกลาง
‪พ่อแค่ไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ลูกติดใจ
‪คนที่ขี้โมโหขนาดนั้น
‪แต่ก็ได้
‪ถ้ามันจะทำให้ลูกมีความสุข ‪เราจะมาหาในวันขอบคุณพระเจ้า
‪- พ่อเป็นคนมีเหตุผลนะ ‪- เยี่ยม
‪- และหนูอยากชวนลูอิสมาด้วย ‪- ให้ตายก็ไม่มีทาง
‪เขาเป็นเกย์ แต่เขาก็เป็น ‪ลูกชายคนเดียวของพ่อนะ
‪พ่อกับเขาเคยสนิทกันมาก
‪พ่อตัวติดกับเขาตลอดเลย
‪สแตน ไม่เอาเสียงออด
‪จำที่พ่อเดินท่าชาร์ลี แชปลินกับเขาได้ไหม
‪ลูอิสคือเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อนะคะ
‪พ่อไล่เขาออกจากครอบครัว ‪และพ่อต้องแก้ไขเรื่องนี้
‪พ่องั้นเหรอ ลูกต่างหาก
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪ลูกรัก แม่คุยกับลูอิสทุกๆ สามสี่ปี
‪เขาโทษลูกจริงๆ นะ
‪กิ๊งๆ
‪หลังจากการซุ่มโจมตี ‪อันขี้ขลาดตาขาวของชาวอินเดียนแดง
‪ผู้ตั้งรกรากคนขาวก็วางแผน ‪การซุ่มโจมตีสุดกล้าหาญเพื่อเอาคืน
‪(อย่าเหยียบหญ้า)
‪ทางนี้ ฉันได้กลิ่นพวกมัน
‪ไอ้เด็กหัวแดงปากเหม็นอย่างกับขี้
‪พวกมันก็หัวแดงกันทุกคน
‪โคตรแปลกเลยว่ะ
‪พวกมันอยากฆ่าเรา
‪ทุกคน ได้เวลาใช้อาวุธลับของพวกอันธพาลแล้ว
‪นั่นคือทำตัวป๊อดๆ
‪เราแค่ต้องหาผู้ใหญ่ที่เราจะไปหลบข้างหลังได้
‪ผู้หญิงน่าเศร้าที่ทรงผมเหมือนผู้ชายนั่นเป็นไง
‪คุณใช้โคโลญจน์อะไรเหรอ
‪ผมทำในกางเกงตัวเอง
‪คุณอยากทำกางเกงฉันเหรอ
‪ไม่ครับ ขอบคุณ สารวัตร
‪เกือบได้แล้วเชียว
‪ฉันยอมโดนเตะตูดดีกว่า
‪นายนั่นแหละ จะไปถึงจิ้มฝีเย็บไอ้เด็กนั่นทำไม
‪ก็ฉันไม่รู้ว่าเขาจะแค้น
‪- เวรเอ๊ย เราเข้าถึงตัวเอมี่ไม่ได้ ‪- ได้สิ
‪ตอนวันเกิดปีที่แล้วฉันกับพ่อดูหนังสุดฮาเรื่องนึง
‪มันเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงผมแดงสุดซ่าที่มีพลังวิเศษ
‪อ๋อ "ปิปปี้ ลองสต็อกกิ้ง" สินะ
‪ไม่ใช่ "หมอผี เอ็กซอร์ซิสต์" ต่างหาก
‪เราส่งเอมี่ไปนรกได้โดยใช้ตาปีศาจของเธอ
‪เอ็ด ขอเวลาสักนาทีได้ไหม
‪สำหรับคุณ แฟรงก์ เอาไปเลยสองนาที ‪ผมกำลังฟังฮาร์โม-เนชั่นอยู่น่ะ
‪(ฮาร์โม-เนชัน)
‪พวกคนหลอนพิลึกๆ ที่แสดง ‪ช่วงพักครึ่งในซูเปอร์โบวล์น่ะเหรอ
‪ผมเป็นสมาชิกวงอยู่สิบปี
‪พวกเขาเยี่ยมมาก
‪พวกเด็กตาลอย ‪ถือแบนโจเดินไปมา อย่างเด็ดเลย
‪จะว่าอะไรไหมถ้าขอกินไปด้วยคุยไปด้วย
‪เอาล่ะ ฟังนะ เอ็ด ‪ลูกน้องคุณเข้มงวดกับทีมงานผมมากเกินไป
‪เรามีวิธีทำงานที่ได้ผลดีสำหรับเรา
‪และเราอยากทำตามแนวทางของโมฮิแคนต่อไป
‪เข้าใจไหม
‪ไม่ ผมไม่เข้าใจ
‪โอเค ถ้าผมพูดช้าลงล่ะ
‪เรา มี วิ ธี…
‪แฟรงก์ "แนวทางของโมฮิแคน" ‪คือสาเหตุที่ทำให้คุณต้องเป็นลูกน้องเรา
‪ดูที่นี่สิ
‪นาฬิกาบอกเวลาตอกบัตรของพวกคุณ ‪ไม่มีเข็มนาที และยังเป็นปี 1961 อยู่
‪เรามีประสิทธิภาพ
‪พวกคุณไม่มีประสิทธิภาพ
‪จนปีที่แล้วโดนค่าปรับไปสองล้านดอลลาร์ ‪เพื่อแก้ปัญหากระเป๋าสัมภาระหาย
‪ฟังนะ ฟัง ขอแก้ตัวหน่อย ‪ครึ่งนึงในนั้นเป็นของลาสซี่
‪และเราไม่ได้ทำหาย มันค้างไปเฉยๆ
‪สรุปคือไม่ได้ แฟรงก์ ‪พวกคุณต้องทำตามคำสั่งเรา
‪และสุดสัปดาห์นี้ผมอยากให้คุณ ‪มาฝึกพิเศษโดยไม่ได้ค่าตอบแทน
‪คนพิเศษของผม แครอทคือสุดยอด ‪ผลผลิตที่พระแม่ธรณีปลูกขึ้นมา
‪เอ็ด คุณทำแบบนี้กับเราไม่ได้นะ โอเคไหม ‪เราเป็นครึ่งหนึ่งของบริษัทนี้
‪คาร์ลกับเร้ดพร้อมจะเผ่นแล้ว ‪และผมจะออกไปกับพวกเขา
‪ขอโทษที่ต้องพูดแรง แฟรงก์ แต่คุณพูดจริงใช่ไหม
‪ผมจริงจังเหมือนโรคสังคัง ‪ที่เป็นตอนช่วงหน้าร้อน ไม่ได้โม้
‪ผมอยากได้เงินชดเชย ‪แบบเดียวกับที่โรซี่ได้ หนึ่งสัปดาห์ในทุกปี
‪ซึ่งผมทำงานที่นี่มา 20 ปีแล้ว
‪ใช่แล้ว คุณอยู่มานานเท่านั้น ตอนรอบแรกน่ะนะ
‪หา
‪คริสต์มาสปีที่แล้วคุณโดนไล่ออก ‪และโดนจ้างกลับมาตอนเดือนเมษา
‪เพราะงั้น อันที่จริงคุณเพิ่ง ‪ทำงานที่นี่มาได้แค่หกเดือนครึ่งเอง
‪นี่เงินชดเชยของคุณ มีเงินทอนสัก 50 ไหม
‪พระเจ้าช่วย
‪(กัปตัน ชัคเกิลครัสต์)
‪โรเบิร์ต ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของ ‪ร้านพิซซ่ากิจการครอบครัวที่เจ๊งแล้ว
‪หรืออีกชื่อคือองค์การหมีนมสะบึ้ม
‪ดีใจจังที่ครั้งนี้คุณอยู่ฝ่ายเดียวกับผม
‪แทนการโดนขู่ว่าจะถูกฝังชิ้นส่วนร่างกาย
‪ไว้ใต้สนามทุกแห่งในอเมริกา
‪ใช่ เป็นคำขู่ที่ใช้ได้เลย
‪นี่คือจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่มีกำไร
‪ค่าเช่าเดือนละ 200 ค่าคุ้มครองเดือนละ 800
‪โอ้ วันรุ่งโรจน์
‪ฉันคือเด็กหนุ่มที่มีความสุขที่สุดในโลก
‪ฉันได้น้ำลายนางมาแล้ว
‪ทีนี้เราก็เริ่มการหลอกหลอนได้แล้ว
‪ความชั่วร้ายพบกับความชั่วร้าย ลากเอมี่ลงนรก
‪ทำให้นังโง่นั่นต้องเจอกับหายนะ
‪พวกนั้นมีอิฐด้วย
‪แล้วเราจะกลับไปที่รถโรงเรียน ‪หลุมหลบภัยของเราได้ยังไง
‪เวลานายกลัวฉันมันรู้สึกแบบนี้สินะ
‪เจ๋งสุดๆ
‪นี่ ดูนี่สิ
‪พวกเขามีจำนวนน้อยกว่าและโอกาสชนะเป็นศูนย์
‪แต่วีรบุรุษผู้บุกเบิกผิวขาว
‪ใช้เพียงมันสมองและปืนเอาชนะ ‪พวกป่าเถื่อนขาดสารอาหารมาได้
‪คิดอะไรออกแล้ว
‪- เวรเอ๊ย กระดูกหน้าอกฉัน ‪- วิ่ง
‪แกตายแน่
‪บ้าเอ๊ย เปิดประตู
‪อย่าเพิ่งหลับฝันหวาน ป๊ะป๋า ให้เราเข้าไปก่อน
‪- เปิดประตู ‪- พระเจ้า เปิดประตู
‪ไม่นะ คุณพ่อบราวน์
‪นี่ พอได้แล้ว
‪ใครก็ได้ ยิงรถที
‪ความชั่วร้ายพบกับความชั่วร้าย
‪โอ้แม่เจ้า
‪ตาปีศาจได้ผลด้วย
‪หายใจไม่ออก
‪ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที
‪ทีอย่างนี้ล่ะรู้ว่าต้องเรียกว่าอะไร
‪เกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่
‪เขาขว้างป้ายใส่เรา
‪- เขาเป็นคนเริ่ม ‪- พอได้แล้ว
‪โอเค พวกเธอชื่ออะไร
‪บิล เมอร์ฟี
‪จิมมี่ ฟริตซ์ซิมมอนส์ครับ
‪อย่ามาโกหกฉันนะ
‪นั่นชื่อผมจริงๆ จิมมี่ ฟริตซ์ซิมมอนส์
‪ฉันบอกว่าอย่าโกหก
‪จงตายๆ
‪ฮอตครอสบันส์
‪หนูก็อยากบอกพ่อ แต่หนูกลัวว่าพ่อจะทำอะไร
‪ถูกแล้วล่ะ
‪พ่อจะฆ่าไอ้โรมิโอเล็บโสโครก ‪ที่ทำมิดีมิร้ายลูกน้อยของพ่อ
‪เขาไม่ได้ทำมิดีมิร้ายหนู ‪และหนูก็ไม่ใช่เด็กน้อยด้วย
‪หนูอายุ 21 ดื่มเหล้าได้ เลือกตั้งได้
‪และตอนนี้หนูสมัครบัตรเครดิต ‪ได้ด้วยเพราะแต่งงานแล้ว
‪ขอให้วงเงินสูงๆ แล้วกัน ‪เพราะลูกจะไม่ได้เงินจากพ่ออีกสักแดงเดียว
‪ไม่นะ พ่อคะ ขอร้องล่ะ
‪น้องสาว ได้เวลาตัดเค้กแล้ว และ…
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
‪น้องสาวลูกเร่งรัดแต่งงาน ‪เพราะเธอกำลังจะมีน้อง
‪ซู ไม่นะ เป็นไปไม่ได้
‪เป็นไปได้สิ
‪ไอ้ช่างเครื่องทำเธอแปดเปื้อน
‪ในรถฟอร์ดล่ะสิไม่ว่า
‪แกไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้แล้ว
‪พ่อพูดแบบนั้นได้ยังไง
‪แกโกหกฉัน
‪นึกไม่ออกเลยว่าในชีวิต ‪จะมีเรื่องอะไรน่าผิดหวังไปกว่านี้อีก
‪อ๋อใช่ ลูอิสเป็นตัวประหลาด
‪แกเป็นตัวอะไรนะ
‪หนูจะไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่หนูทำต่ออูลิสในคืนนั้น
‪และหนูรู้ว่าเขาเกลียดหนูเพราะเรื่องนั้น
‪แต่พ่อก็ทำตัวแย่ๆ กับเขาไม่ต่างจากหนู
‪มันจะเป็นไปได้ยังไง
‪พ่อลูกไม่ได้คุยกับลูอิสมาเจ็ดปีแล้ว
‪พ่อ เขาเป็นลูกพ่อนะ มีหัวใจหน่อย
‪เพื่ออะไร ให้เขาทำร้ายหัวใจพ่ออีกครั้งหรอ
‪ถ้าพ่อยอมรับเขาไม่ได้ ‪งั้นชีวิตหนูก็ไม่ต้องการพ่ออีกแล้ว
‪- ไม่มีปัญหา ‪- สแตนลีย์ เบิร์ล ชิลสัน
‪คุณเสียลูกชายไปแล้วนะ
‪ตอนนี้อยากเสียลูกสาวไปอีกคนเหรอ
‪ให้ตายเถอะ คุณก็ด้วยเหรอ
‪ที่รัก ฉันเข้าข้างคุณมาตลอด
‪แต่ฉันไม่อยากใช้ช่วงวัยทองแค่กับคุณ
‪ที่เอาแต่เล่าเรื่องทำโฮลอินวันที่บัลทัสโรลได้
‪มันคือปาฏิหาริย์
‪พวกเขาให้อาหารเรียกน้ำย่อยผมฟรีๆ ด้วย
‪หนูแค่อยากให้ครอบครัวเรา ‪กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา
‪แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย
‪ลูกก็รู้ว่าพ่อทนเห็นลูกร้องไห้ไม่ได้ ‪ลูกถึงบีบน้ำตาออกมาไง
‪หนูไม่ได้ร้องไห้เพราะแบบนั้นสักหน่อย
‪โอเคๆ นางฟ้า
‪หยุดร้องเถอะ
‪วันขอบคุณพระเจ้าเราจะมาหา
‪ขอบคุณค่ะ
‪และพ่อจะทำตัวเป็นมิตรกับลูกชายปลอมๆ ของพ่อ
‪แต่พ่อต้องได้เล่าเรื่องโฮลอินวัน ‪และคุณก็อย่ามากลอกตา
‪อาเมน
‪ซาตานจงเจริญ
‪เควิน พวกเราชอบเริ่มมื้อเย็น
‪ด้วยการแบ่งปันเรื่องราวสนุกๆ ‪ของวันของเรา ฉันจะเริ่มก่อน
‪ก่อนหน้านี้ฉันอยู่กับคนไข้
‪ผู้ชายรูปร่างประหลาด คลับคล้ายนิ้วโป้งยักษ์
‪เขาชอบขับถ่ายในป่าแบบควบคุมตัวเองไม่ได้
‪ซึ่งมันทำให้นึกย้อนไปถึง ‪เหตุการณ์เลวร้ายในวัยเด็กของเขา ตอนที่…
‪เกรงว่าคนไข้กำลังรอฉันอยู่ นัดคุยฉุกเฉินน่ะ
‪แต่อีก 48 นาทีฉันจะกลับมา ‪ร่วมงานรื่นเริงคืนวันจันทร์ของเรา
‪- ผมชอบร้องเพลง ‪- พ่ออะ
‪แม่เธอบอกหมอว่าวันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นกับเธอ
‪บอกหมอได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪สมองผมคิดถึงแต่เรื่องน่าโมโห
‪นายกเทศมนตรีเมืองรัสต์เวล ‪แอนโทนี่ แทนเจนติประกาศเปลี่ยนแผน
‪ทางยกระดับระหว่าง ‪ไวท์สโบโรและพิงตันไฮต์สแห่งใหม่
‪เมื่อบ่ายวันนี้
‪วันนี้แม่ทำได้ดีเลย ลูกรัก
‪เธอไม่สูบบุหรี่
‪และอีกไม่นานครอบครัวเรา ‪จะกลับมาเข้ารูปเข้ารอย
‪แม่ง
‪(ทางยกระดับในอนาคต)
‪ตามแผนคือทางยกระดับโจเซฟ วาลาชี ‪จะตัดผ่านลิตเติ้ล ไอร์แลนด์
‪แต่เราพบว่าถ้าสร้างมันผ่านทเวลธ์วอร์ด
‪จะทำให้เกิดการไล่ที่ชนกลุ่มน้อย…
‪แค่ไม่กี่หลังคาเรือน
‪จากวิถีชีวิตของคนเหล่านี้ ‪การทุบบ้านพวกเขาถือเป็นการพัฒนา
‪- ไอ้ชาติชั่วโคตรชั่ว ‪- ว่าไงนะที่รัก
‪ผมบอกว่า "ไอ้ชาติชั่วโคตรชั่ว"
‪แค่อยากแน่ใจว่าคุณไม่เป็นไร
‪ตื่นมาเช้านี้อย่างอารมณ์ดี
‪มีบางอย่างพิเศษในใจดวงนี้
‪เมื่อคืนฉันเจอสาวคนใหม่
‪ในละแวกนี้
‪โอ้เย่
‪บางอย่างบอกฉันว่าฉันเจอของดีเข้าแล้ว
‪เจอของดีเข้าแล้ว
‪โอ้เย่
‪บางอย่างบอกฉันว่าฉันเจอของดีเข้าแล้ว
‪โซโล่กีตาร์
‪- ดีดกีตาร์เก่งนะเนี่ย เควิน ‪- คุณก็ไม่เลวเหมือนกันครับ
‪ฉันเคยบำบัดหนึ่งในสมาชิก ‪วงคิงสตัน ทรีโอด้วยนะ
‪น่าจะเป็นนักร้องนำ
‪จริงเหรอครับ
‪ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่เจ๋งดี
‪อลิซ มาร้องเพลงด้วยกันสิ
‪พ่อนี่น่าขายหน้าชะมัด
‪คำบรรยายโดย: พรสุดา โนกา