WITAMY W ATWATER
To siostra Marshy?
- Jak się nazywa? - Jean.
- Wygląda na milszą niż Marsha. - To prawda.
Hej.
Hej, Libby.
Dziękujemy za zaproszenie.
Zawsze jesteście mile widziani.
Dziękujemy.
A co to za śliczności?
Tank to ten młodszy. A to Abby.
Miło was poznać. To wasze różdżki?
Spróbujcie zamienić tę kozę w gęś.
Może się uda.
Idźcie. Tylko ostrożnie.
- Kozy nie gryzą? - Oczywiście, że gryzą.
Uwaga na palce.
Jakie mięciutkie.
To mój ulubiony.
Frank uważał się za artystę. Ja jego też.
- To jego dzieło. - Kim jest Frank?
Moim mężem.
Choć nie mieliśmy ślubu.
Zmarł dziesięć lat temu.
Przykro mi.
To też jego.
To jest...
bardzo...
rustykalne. Skończyłaś?
Frank cenił niedoskonałość.
Widać.
Najadłeś się?
Ciociu, gdzie jest zmywarka?
- Przed tobą. - Nie masz zmywarki?
Ani zmywarki, ani suszarki do ubrań,
ani mikrofali.
- Telewizor? - Nie mam.
Mam nadzieję, że masz wannę,
bo ta dwójka musi już iść spać.
Może pozmywasz, a ja ich zaprowadzę?
Nie, nie. To nasz rytuał.
Będzie dobrze.
Chodźcie.
Dobrze.
Chodź tu.
Bądźcie grzeczni.
Płyn do naczyń jest tam, gdzie powinien.
Fajna blizna.
Została mi po wypadku samochodowym.
Ja mam taką.
Wygląda jak półksiężyc.
- Moja jak rzeka. - Tak. Potężna Mississippi.
Chodźcie. Czas spać.
Dziękuję.
Tak myślałam, że ci się przyda.
Proszę.
Zimno.
O, tu są. Dziękuję.
To nie potrwa długo. Tylko aż stanę na nogi.
Wiem, że z dziećmi nie jest łatwo.
Po śmierci Danny’ego wszystko się posypało.
W ciągu roku straciłam męża i całe życie.
Dziękuję, że możemy tu pomieszkać.
Na początku będzie dziwnie.
Nie znasz mnie.
Twoja matka na pewno naopowiadała ci bzdur.
Wiesz...
Znasz Marshę. Ma dużo do powiedzenia na każdy temat.
Pamiętam cię z pogrzebu dziadka.
- Pokłóciłyście się z mamą. - Byłam niezła.
A twoja mama zawsze była wyjątkową wiedźmą.
Ale nie rozmawiajmy o rzeczach,
od których ma się ochotę coś uderzyć.
- Masz dużo pupili. - To nie pupile,
tylko zwierzęta.
Każde ma swoje zadanie.
Kury znoszą jaja. Koty polują na myszy.
Psy chronią kury przed kojotami,
a kozy dają mleko.
- A co on robi? - Święto Dziękczynienia.
Tak?
Gdyby było ci zimno.
Dziękuję.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Dobra robota.
- Ale dobre! - Pyszne!
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Jest i ona.
Ciocia zrobiła placki i śniło mi się, że jestem różową kozą.
Wszystkie kozy są słodkie.
Spróbuj dżemu cioci, mamo.
Truskawki i borówki z tego pola.
Możemy pozbierać latem.
A to była Świnka Karolinka.
Pyszna.
Była dobrą świnią. Z czym pijesz espresso?
Nie masz zmywarki, ale masz to?
W kwestii kawy nie ma żartów.
James O’Connor, zarządca farmy.
Przestań mnie tak nazywać.
To brzmi, jakbym miał biurko w stodole.
Ty jesteś... tą dawno zaginioną siostrzenicą?
Tak, to ja.
Miło mi.
Ta ślicznotka to Abby.
A ten wysoki przystojniak to Tank.
Co tam? To tylko smar.
Gdzie mieszkasz?
W tej srebrnej strzale naprzeciwko.
Wyglądasz jak wilkołak.
Może jestem.
Nie bójcie się, nie jest.
O’Connor nauczy mamę zarządzania farmą.
- Co? - Słucham?
- Co? - Ja potrzebuję pomocy, ty pracy,
a on kiedyś odejdzie.
Wiem, że potrzebuję pracy, ale nie jestem rolniczką.
Zgadzam się.
- Nie znasz mnie. - Ty to powiedziałaś.
To po prostu... widać.
Co widać?
Ja... Po prostu to nie jest dobry pomysł.
Bzdura. Pij, ubieraj się i na dwór.
- Dziś jest święto. - Na wsi nie ma świąt.
Dałam ci pospać, ale jutro pogadamy inaczej.
Dzieci, jedziemy do sklepu z karmą.
- Pa, mamo. - Chwila.
Idziemy. Na razie. Idziemy.
Uważajcie na siebie.
- Za dwie minuty w stodole. - Gdzie?
W tym dużym budynku z tyłu.
Chodź tu.
- Co to jest? - Co?
- Nie masz kurtki? - Zostawiłam u mamy.
To są kury,
a to kozy.
Kazała mi zacząć od zera.
To jest Liz Taylor.
Katy Perry.
Ta samodzielna to Susan Sontag.
Te z długimi uszami to kozy anglonubijskie.
Mamy kilka rasy LaMancha, alpejskich nie.
Nie pokazujemy ich, tylko doimy.
- Wszystkie mają imiona? - Tak.
Tak, ale ja mówię na nie „kozy”.
- Czemu mówisz do niej „ciociu”? - Jest dla mnie jak rodzina.
Nic mi nie jest.
Chodź.
Najpierw trzeba ścisnąć.
Wszędzie.
Od przodu do tyłu. Nie odwrotnie.
Podaj mi te rurki.
- Przyczepiasz je. - Gdzie?
Tam, gdzie myślisz. Do sutków.
Powoli, ostrożnie.
Musisz im zaśpiewać.
- Żartujesz? - Nie.
Nie będę śpiewać kozom.
Nie śpiewam kozom.
Proszę.
Widzisz?
Trzeba je rozgrzać.
Dzięki temu dziewczynki oddadzą to, co najlepsze.
Naciśnij „start”.
O tak.
Myślałam, że to się robi ręcznie.
Mamy 30 kóz i cztery ręce.
Frank to zorganizował.
Muszę to naprawić.
On ustawił tu chłodnię.
Chciał zwiększyć produkcję serów, ale zachorował, więc...
- Na co? - Na Parkinsona.
Jean ma artretyzm. Ty jesteś następna w kolejce do tronu.
- Nic o tym nie wiem. - No co ty.
To jest chłodnia.
To wszystko kozi ser?
- Dobry? - Tak.
Fajnie.
Jean mogłaby otworzyć mały sklepik z serami.
Zachowaj dla siebie pomysły o hipsterskim sklepiku z serami.
Nie to chciałam powiedzieć.
Ja usłyszałem coś o otwieraniu hipsterskiego sklepiku z serami.
Nieważne. Koniec obchodu chłodni.
Co do bramek...
Zostawiaj je tak, jak są.
Otwarte, zostaw otwarte. Zamknięte...
- Zostawić zamknięte? - Tak jest. Dobrze.
Przekręcasz i otwierasz.
Spróbuj.
Przekręć.
- Przekręć. - Przekręcam.
Przekręć, przekręć.
Przekręcam!
Powinienem to naprawić.
Mam iść za tobą?
- Ta. - „Ta”.
Zaczekaj, but...
Pięknie, co?
O, żyje.
Usiadłam na brzegu łóżka i zasnęłam.
Spóźniłaś się.
Nieprawda. Dopiero zapiał kogut.
Dooby?
- On nie ogarnia. - To kogut.
Nie zna się na czasie.
Już idę, tylko obudzę dzieci.
- Już podlewają rośliny. - Tak?
Nauczyłam je używać beczki z deszczówką.
Musimy iść wydoić kozy.
Potem skoczysz do miasta.
Wezmę tylko szybki prysznic.
Po co? Konkurs piękności jest dopiero w sobotę.
Kozom wszystko jedno, jak pachniesz.
Umyję zęby.
To dobry pomysł.
Musimy zatrudnić prawdziwego pomocnika.
Nauczy się.
BEZ ROLNIKÓW NIE MA JEDZENIA
Jest.
Dzień dobry.
Tylko to.
Dobrze.
Jesteś mężatką?
Już nie.
Rozwódka?
Nie.
Tajemnicza sprawa. Co się stało?
Nie ma go już.
Jak to?
Ile jestem winna?
Razem 48.25.
Sześćdziesiąt.
Nie żyje?
Chwila! Reszta.
Jesteś. Nasza pierwsza lekcja serowarstwa.
Jean, potrzebuję chwilki.
Nie kąpałam się od trzech dni
i jestem wyczerpana.
- Potrzebuję chwili. - Dobrze.
Idź.
Weź prysznic. Widzimy się za dziesięć minut.
- Lepiej? - Tak.
Dzięki za ogrodniczki.
Wiedziałam, że będą dobre. Wreszcie pasujesz do otoczenia.
Pozory mylą. Co robimy?
Boże dzieło.
Kozi ser. Chodź.
- To trudne. - Nie jest.
Wlej mleko do garnka.
- Tutaj. - Ciężkie.
Wszystko. Dobrze.
To jest podpuszczka i bakterie.
Wlewasz tu dwie, trzy krople.
Ja wsypuję to. Sprawi, że mleko zgęstnieje.
- Mózg mi gęstnieje. - Mieszaj.
Mieszaj.
Jean, ja...
chcę ci podziękować, że możemy tu zostać.
Jesteś cudowna. Dzieci uwielbiają tu być.
Nie dziękuj, ty tu pracujesz.
O tym chcę pogadać.
Chyba nie nadaję się do tego.
Weź tamte roladki
i poukładaj je równo na tym papierze.
Gołymi rękoma. No, już.
Tak. No, już.
Kontynuuj. Ja słucham.
Nie wiem, ile czasu tu spędzimy.
Nie chcę, byś zaczęła na mnie polegać,
w razie gdyby coś nie poszło,
bo bardzo cię cenię.
Rozumiem.
Będziesz tyle, ile będziesz.
Możesz rękami.
Posól delikatnie. Jedna łyżeczka.
Tak jakbyś soliła swoje jedzenie.
Już.
Brawo. Wrodzony talent.
Mamy pełną chatę, Bartley.
Co masz w plecaku? Szybko, idziemy.
Chodź, Abby, nie chcę się spóźnić.
Wskakujcie.
Dobra robota, myszko!
Ładne szklanki, prawda?
Tak. Tak jak ty.
- Mamy gości. - Tak?
- Idź się umyć. - Tak jest.
Możesz pójść po chleb?
Nie podrzyj.
Widzieliśmy z Tankiem gąsienicę.
Dobry wieczór.
Pachnie tu miłością.
To świeczka zapachowa.
Libby, to mój chłopak, Russ.
- Hej. - Chcę cię uściskać.
A to jego piękna wnuczka, Sunshine.
Hej, co u ciebie?
Hej.
- To dla ciebie. - Dla mnie? Dlaczego?
Jesteś siostrzenicą mojej ukochanej.
- Łapówka. - Nie słuchaj jej.
Potrzebuję pomocy. Musisz stanąć po mojej stronie.
Ona jest hipisowską liberałką, a ja konserwatywnym prawnikiem.
- A nie właścicielem sklepu? - Jestem też przedsiębiorcą.
Ty nie jesteś hipiską ani liberałką?
Nie jestem pewna.
Niezdecydowana. Czyli liberałka. Jest po mojej stronie.
Co? Tak nie może być.
Przykro mi.
Jak się czujesz?
Palce mi puchną w nocy.
Bolą.
- Nie, Jean. - Takie tam.
Jak się czujesz?
Nie wiem.
Jestem zmartwiona. Pełna nadziei.
Jak mam się czuć?
Wiesz, co zawsze mawiam.
Wiem.
Czyli nie muszę powtarzać.
Nie musisz.
Czuję, że muszę.
Co teraz? Ręce wysoko.
Splot słoneczny! Ładnie.
I od razu łokieć.
A ty?
Jak będzie ci dokuczał, wiesz, co robić.
Do łóżek.
Dobranoc, O’Connor.
- Dobranoc. - Gdzie idziecie?
Na górę.
Naczynia umyte.
Widzisz? Dzięki za nic, Dooby.
- To było miłe. - Co?
- Domowy posiłek. - Potwierdzam.
Przepraszam, że cię nastraszyłam w sklepie.
To nic.
Daj rękę.
Znowu ją straszysz.
Nie trzeba.
- Powróżę ci. - Nie trzeba.
- Pozwól. - Dobrze.
Bardzo silna linia życia.
Oryginalne.
Nie słuchaj go.
Twoja przeszłość i teraźniejszość
wkrótce się skrzyżują.
Linia serca mówi, że w twoim życiu jest dużo miłości
i dwa kręgi rodziny.
Co to znaczy?
Że masz dwie rodziny.
Wkrótce wszystko w twoim życiu się zmieni.
Czyżby? Już się zmieniło.
Ale odkrycie. Idę w kimę.
Jean, dziękuję za kolację. Dobranoc.
Dobranoc.
Twój mąż.
Powiedziałaś, że go nie ma.
Ale tak naprawdę on jest.
Teraz naprawdę mnie straszysz.
Weźmie wolne?
To nie wolne, jeśli jesteś chory.
Źle się czuję.
- Dzień dobry, rodzinko. - Hej.
Weźmie wolne?
Zawieziesz Abby? Muszę zabrać Tanka do lekarza.
Przykro mi, stary.
- Wychodzę za pięć minut. - Tak.
- Pojedziesz do banku? - Zawiozę Abby...
Źle się czuję.
Mam spotkanie, potem pojadę...
- Czesne. - ...do banku.
Za bardzo się martwisz. Będzie dobrze.
Kocham cię.
Danny. Coś złego się stanie.
Słowo harcerza, załatwię to, nie martw się.
Kocham cię.
Danny.
Kogo wolisz, mnie czy mamę?
- Danny! - Nie mogę powiedzieć.
Możesz.
Danny.
Danny!
To chyba jakiś żart.
O nie!
Co?
Wolisz złą czy złą wiadomość?
Złą.
Drzwi są zepsute. Próbowałem je naprawić.
Za pięć godzin ktoś nas wypuści.
Co? Weź...
Pięć godzin.
Zacięły się.
- Zadzwoń do Jean. - Nie mam telefonu.
- Ty masz? - Nie.
Oczywiście.
- Druga wiadomość? - Zrobi się bardzo zimno.
- Może kogoś zawołamy? - To chłodnia.
Jest wygłuszona. Możesz spróbować.
Nie masz drutu, śrubokrętu,
żeby je wyważyć?
Dobry pomysł.
Guma, pilniczek, skarpetka
i w 45 sekund otworzę drzwi, zanim wybuchnie bomba.
Dzięki.
Trzymaj. Będzie ci cieplej.
Co ja mówiłem o bramkach?
- Nie pouczaj mnie teraz. - Zostaw tak, jak są.
Są otwarte, zostaw otwarte.
Są zamknięte, zostaw zamknięte.
Patsy Cline miała świetny styczeń.
Spróbuj.
Bardzo dobry.
A jak zachce mi się siku?
Tutaj nie będziesz sikać. Wytrzymasz.
A jeśli nie?
Co to, przedszkole?
Będziesz musiała wytrzymać.
- Chce ci się teraz? - Nie.
To o czym my rozmawiamy?
Bo mogę chcieć później.
Dlaczego się tu przeniosłaś?
Musiałam wyprowadzić się od mamy.
Mój mąż zmarł, straciłam dom.
Świetny rok.
Musiałam wprowadzić się do mamy.
Marsha nie jest łatwa.
- Dlaczego ty tu mieszkasz? - Z wygody.
Moja była dostała dom.
- Była żona? - Nie, mąż.
No co ty. Serio?
Nie. Żona.
Dawno się rozwiedliście?
Wolę pogadać o Marshy.
Marsha.
Jest piękna.
Wciąż jest bardzo piękna.
Jest agentką podróży.
Miała czterech mężów. Niezła jest.
Miałam sześć lat,
gdy uznała, że nie potrzebuję już niani.
Tak się bałam, gdy wychodziła,
że chowałam się w szafie
z takimi konikami na kijach.
Wiesz, kij zakończony głową konia.
Siedziałam z nimi w szafie.
Czasem się tam budziłam,
gdy zapominała do mnie zajrzeć.
Słabo.
Nie było aż tak źle.
Usiądź.
Oprzyj się o to.
Dzięki.
Boże.
Śmierdzi.
Zrobiliście sobie polarny biwak?
O Boże.
Dzięki! Boże.
Jak mi zimno.
Zamknęła nas.
Kto naprawia drzwi w środku nocy?
Ktoś, kto wie, co robi.
Na wszystko ma odpowiedź.
Ty chyba też.
SZKOŁA PODSTAWOWA
- Do jutra. - Pa.
Nowa, skąd masz taką śmieszną bluzkę?
Jesteś brzydka jak noc.
Co mi zrobisz, kaleko?
- Pani Moran? - Dzień dobry.
Dzień dobry.
To na pewno wina Abby? Ona się nie bije.
Nigdy nikogo nie uderzyła.
Nie jest łatwo w nowej szkole.
Ale nie ma tu tolerancji dla przemocy.
Musi nauczyć się odpowiadać na zaczepki słownie.
Na jakie zaczepki?
Abby nie jest pierwszym ani ostatnim niepełnosprawnym dzieckiem.
Kuleje od wypadku,
w którym zginął jej ojciec.
Moja córka wie więcej o bólu i ciężkiej pracy...
Nie powinna tak robić. Muszę ją zawiesić.
Co się dzieje? To nie w twoim stylu.
Nazwał mnie kaleką.
Dzieciak jest dupkiem, ale nie możesz bić innych.
Używaj słów.
Skąd w ogóle znasz karate?
O’Connor.
Co?
- Tak? - To ja, Libby.
Mamo.
Hej.
Nauczyłeś ją się bić?
Tak. Kilku ciosów.
Dziękuję. Zawiesili ją na tydzień.
Policzyłaś się z Jimmym?
- Trafiłam w splot słoneczny. - Dobrze!
Nie, nie dobrze!
Skąd on wie o Jimmym? Czemu nie powiedziałaś mnie?
- Bo byś się stresowała. - Nie stresuję się!
Stresujesz się.
Wszystko w porządku, jestem spokojna.
Mogłaś mi powiedzieć!
Idź do siebie.
Do siebie.
Nie... Idź do siebie. Nie...
Nie rób tak!
- Gniewasz się na nią? - Nie.
- Tak. Dokuczają jej od samego początku. - Gniewam się na ciebie!
Nie powiedziała ci, żeby cię chronić.
Co, mnie? Przed czym?
Mam nadzieję, że skopała mu dupę.
To, co powiedział ten chłopak, było okropne.
Ma, na co zasłużył.
Jestem dumna z tego, że się postawiłaś.
Tęsknię za tatą.
Wiem.
Ja też.
Podoba mi się tu.
Zostaniemy tu, mamo?
Nie wiem. Ale wiesz, co wiem?
Cokolwiek się stanie, będzie dobrze.
Obiecujesz?
Obiecaj.
Mogę tu spać?
Tak.
Zimno mi w stopy.
- Za dużo soli? - Trochę.
Ten wygląda dobrze.
Kosztuje osiem dolarów.
- Osiem? - Ręcznie robiony.
- Możemy go sprzedać... - Nie stać nas na ten ser.
„...i długi, biały fartuch.
Poinformował ją uroczyście,
że przygotował... curry?”.
- Jak to się czyta? - Co? Curry.
„Krewetki w curry”.
Nie smakowałyby ci. Za ostre.
- Co sadzimy? - Nic specjalnego.
To, co można zjeść.
Nie będę sadzić kolejnej grządki karczochów bez powodu.
Podoba mi się tu.
Tak myślałam.
Mogę cię o coś spytać?
Pewnie.
- Ile czasu zajęło ci... - Zasadzenie tego? Niedługo.
Nie.
Pogodzenie się ze stratą Franka?
Nie zamierzałam się z tym godzić.
Zabarykadowałam się w moim smutku
i nie chciałam wyjść.
Powoli odżyłam.
Życie toczy się dalej, czy tego chcemy, czy nie.
Czasem czuję się, jakbym tonęła.
Taki ból i strata pozostawia otwartą ranę.
Jesteśmy zrobieni z magii i wytrzymałości.
Utrata ukochanej osoby
zostawia bliznę na zawsze.
Ale zagoi się.
Obiecujesz?
Mówię z doświadczenia.
- Za blisko? - Nie, dobrze.
Targ to łatwizna. Nie wiem, czemu Jean cię wcześniej nie wzięła.
Ja wiem. Mieszkałam w Houston.
Nie byłam tu od wyjazdu.
- Chcesz wrócić? - Nie wiem.
Muszę znaleźć normalną pracę, zarabiać pieniądze.
Słucham? Dojenie kóz nie jest normalną pracą?
Muszę posłać dzieci na studia.
Studia nie są niezbędne.
- Moje dzieci idą na studia. - Po co?
Żeby dobrze żyć.
- Ty skończyłeś studia? - Tak.
Masz dobre życie?
Nie dzięki studiom.
- Ty studiowałaś? - Tak.
I co z tego masz?
Inaczej wyobrażałam sobie swoje życie.
Jak każdy.
- Jesteś przeciwny wykształceniu? - To ściema.
Świat się wali.
Powinnaś uczyć dzieci,
jak odpalić auto bez kluczyków, polować, łowić ryby.
To się przyda, gdy nadejdzie apokalipsa.
Mówisz jak wariat.
Może jestem wariatem.
Tank i Abby poradzą sobie.
Są twardzi.
JEDZENIE Z DOBRĄ INTENCJĄ
KOZIA FARMA JEAN
- Poproszę Doris i dwie Angeliny Jolie. - Dobry wybór.
Mój syn też uwielbia Angelinę.
Ma dobry kontakt z dziećmi.
Rozumiecie?
To zabawne.
O Boże. Libby Moran?
- Dziewczyny, to Libby. - O matko.
- Hej. - Libby!
To ty!
Nie widziałyśmy się od pogrzebu.
Tęsknię za Dannym. Jak się masz?
Jak się trzymasz?
Dobrze. Dzieci...
Robisz sery?
Pomagam i sprzedaję.
- Kupujemy je co tydzień. - Słodko.
Uwielbiamy je.
Poproszę Rosie i...
Doris.
Rosie, Doris.
Dziesięć dolarów.
- Reszta dla ciebie. - Nie, dziękuję.
Mów za siebie.
Przyjmujemy napiwki.
Czyli przyjmujemy napiwki.
- Idę po cydr. - Napiwki.
Pracujesz z seksownym rolnikiem?
Z kim?
Tak na niego mówimy.
Na niego?
Dla niego tu przychodzimy.
Jest niesamowicie seksowny.
- Tak, jest... - Chwila.
Czy wy... robicie razem ser?
- Nie. - To znaczy...
Co?
- Tak? - Nie.
No, powiedz.
- Nie chcę. - No, powiedz.
Robimy razem trochę sera.
Czasami.
To dobrze!
Poszłaś naprzód!
Mimo że Danny był taki słodki.
- Wyjątkowy. - Nieoszlifowany diament.
Przepraszam na chwilę.
Zaraz wracam.
Dziękuję za informację.
Hej. Pa.
Pa.
Do zobaczenia za tydzień.
To było smutne.
Jest strasznie irytująca.
- To prawda. - Szkoda mi jej.
Mąż umarł, zostawił długi. Byłam na wyprzedaży jej rzeczy.
- Nie. - O tak.
Miała taką samą zastawę jak ja. Nie śmiejcie się,
ale kupiłam calutką.
I mam zastawę na 24 osoby.
- Co ty. - Na szczęście mam znajomych.
Nie wierzę, że sypia z seksownym rolnikiem.
Myślisz, że kłamie?
Co ona ma na sobie? Kostium Halloweenowy?
Ze stacji benzynowej.
- Myślicie, że potrzebuję botoksu? - Co?
- Tu? - Wyglądasz pięknie.
Jeszcze masz z zeszłego razu.
- Dzięki. Chodźmy. - Ja już powinnam.
Dziękuję. Do zobaczenia za tydzień.
- Musimy jechać. - Co?
- Ja muszę już jechać. - Zwolnij.
- Co się dzieje? - Chodźmy.
One mnie nienawidzą. Uważają, że jesteś seksowny.
Powiedziałam im, że robimy razem ser.
Są okropne. Chcę jechać do domu. Mówią, że wyglądam jak strach na wróble.
Nienawidzę okropnych ludzi.
No i masz.
Ohyda.
Idziemy?
- Naprawdę. - Idzie ci świetnie.
Cieszę się.
Halo?
Kiedy?
Już jadę.
Co?
Erin.
Przepraszam, muszę jechać.
Jedź, poradzę sobie.
Podoba mi się twój.
Twój jest fajny.
- Możemy się zamienić. - Tak.
- Patrzcie. - Mamo!
- Zrobiliśmy kapelusze. - Ojej!
Od folii fale mózgowe są szybsze.
To wspaniale!
Ale wyglądacie!
Skończyliście?
Idźcie się umyć, wyszorować te brudne kły.
Co ty masz na nosie?
Zaraz przyjdę poczytać wam bajkę.
Świetnie. Lećcie.
Dobranoc, ciociu.
Dobranoc.
- Jest słodki. - Uroczy.
Jak było na targu?
Lepiej niż myślałam.
O’Connor musiał jechać. Coś się stało z Erin.
O Boże. Muszę do niego zadzwonić.
Kim jest Erin?
Jego byłą. Miała udar kilka lat temu.
- Ile ma lat? - Tyle co on.
Zajmuje się nią pielęgniarka. On też.
Straszne.
A to kto? Nie znam nikogo, kto puka.
Nikt nie puka w Atwater.
Czyli wypuścili Krakena.
Przyjechałam odwiedzić córkę i wnuków.
Co ty tu robisz?
Cóż.
Sery.
Kozie sery i...
Nie, kochanie. Co ty robisz?
Co ty tu robisz?
Możesz wrócić do domu.
Wybaczam ci.
Co mi wybaczasz?
Że wyjechałaś.
Jasno zasugerowałaś,
że zbliża się nasza data ważności.
Spałaś u mnie na kanapie od pół roku.
Było mi ciężko.
Wiem. Chciałam cię zmotywować.
Nie wychowałam cię na ofiarę.
- Nie możesz przestać żyć... - Marsha!
Dzieci muszą iść spać,
- więc musimy się pożegnać... - Co? Ja...
Dobranoc.
Dobranoc, dzieci. Abigail?
Urosłaś, widzę to.
Dobrze, kochanie. Wyprostuj się.
Pokaż się. Dobrze.
Jesteś straszną niewdzięcznicą.
Dałam ci wszystko.
Wykształcenie.
Ładne ubrania.
Zabierałam cię na wakacje.
Mamo... Zostawiałaś mnie w hotelach.
W dobrych hotelach.
Ja...
Przecież tego nie chcesz.
Zostaję tu.
Po co? To nie twoje życie, Libby.
A jakie jest moje życie?
Na pewno nie w małym miasteczku, na wsi.
A gdzie? Ja sama nie wiem, gdzie!
Zrozumiesz to, gdy wrócisz do domu.
Nie mam domu!
Gdzie mam pójść?
Mam tylko to. Zostaję tu.
- Mam tylko to. - Możesz wrócić do mnie.
Znajdziemy coś większego.
Nie mogę teraz rozmawiać. Muszę położyć dzieci.
Dobrze.
Poddaj się.
Mamo, nie mogę teraz!
To twoja decyzja.
Dziękuję, że mogliśmy u ciebie pomieszkać.
Dziękuję bardzo. Wracaj bezpiecznie do domu.
Dobra? Na razie.
Libby.
Głupie...
Wyglądasz na zmęczoną.
I wzajemnie.
Chcesz ją zwrócić przeciwko mnie. Powiedziałaś jej?
Jeszcze nie.
Będzie tak rozczarowana tobą jak mną.
Może.
Znam ją. Wróci do mnie.
Nienawidzę tego miejsca.
Tych ludzi.
Wszystko takie nieistotne.
Na szczęście już tu nie mieszkasz.
Tak.
Dlaczego mieszkasz tu, a nie tam?
Nigdy tam nie zamieszkam.
Jesteś uparta jak tatuś.
Zawsze byłaś zazdrosna.
Nawet o tobie nie myślę.
Dobra dziewczynka. Chodź.
- Hej. - Hej!
Przepraszam. Zastępuję O’Connora.
Jean poprosiła mnie o pomoc w...
Robiłaś to kiedyś?
To chyba proste, nie?
- Ładne buty. - Dzięki.
- Nowe. - Nie na długo.
Weź karmę.
Szybko.
Te z długimi uszami to?
Anglonubijki.
A z krótkimi uszami?
LaMancha.
- Dobrze! - Dobrze.
To praca dla ciebie.
- Jest fajnie, nie? - Tak.
To brudna robota.
Przypomina mi moją pracę w Los Angeles.
Byłam kelnerką przez dwa lata.
Pod koniec zmiany wyglądałam strasznie.
Cała w jedzeniu.
Ile czasu tam byłaś?
Dwa lata.
Byłam piosenkarką i autorką tekstów.
Byłaś? Już nie śpiewasz?
Nie.
Nie udało mi się.
Wytwórnia zerwała kontrakt.
Byłam w toksycznym związku z wódką.
Wszystko poszło nie tak.
Zagubiłam się.
Wyjechałam...
Boże.
Wyjechałam, żeby być kimś.
A potem...
Nie sądziłam, że wrócę tu robić to.
Jeśli to cię pocieszy, jesteś najjaśniejszą gwiazdą w miasteczku.
Kim chcesz zostać? Rolniczką?
Nie wiem, kim chcę zostać, gdy dorosnę.
Straciłam orientację.
To znaczy?
Coś się stało z moim mężem...
Powinnam była z nim porozmawiać.
Zbankrutowaliśmy.
Nie wiem, dlaczego z nim nie porozmawiałam...
Idiotka.
Mam pomysł. Co robisz wieczorem?
Możesz rozmawiać ze zmarłymi bliskimi.
Ja ciągle rozmawiam z babcią.
To fatalny pomysł.
Będzie dobrze. Zaufaj mi.
To miejsce...
kojarzę je!
Tutaj nie było podjazdu?
Nie wiem. Tu wychowała się Jean. Od lat nikt tu nie mieszka.
Nazywamy go Domem Halloween.
Chodź.
Jeśli chcesz stracić dziewictwo albo pogadać z umarłymi,
to tu.
Chodź.
To tu.
Nie do wiary, że mnie przekonałaś.
Nie wierzę w takie rzeczy.
Zamknij oczy.
Weź głęboki oddech.
Razem.
Głęboko.
Oczyszczamy okrąg, by zrobić miejsce dla innej płaszczyzny.
Dla czego?
- Nie otwieraj oczu. - Nie otwieram.
Mamy nadzieję na otrzymanie znaku obecności.
Danny, jeśli jesteś z nami,
dołącz do nas, jeśli możesz.
Jak zobaczymy znak z zamkniętymi oczami?
Nie traktujesz tego poważnie.
Przepraszam.
Mogę spróbować?
Jasne, proszę.
Danny?
Słyszysz mnie?
Tęsknię za tobą.
Bardzo.
Czemu nie porozmawialiśmy?
Dlaczego nie dostrzegaliśmy, że mamy wszystko?
Nie potrzebowałam niczego prócz ciebie.
Dlaczego jestem zła, że umarłeś i nas zostawiłeś?
To ja poprosiłam, żebyś wziął Abby do szkoły, zmieniłam plan dnia.
To moja wina.
Przepraszam.
Bardzo...
przepraszam.
Kocham cię.
Dzieci cię kochają.
I...
nie wiem, co jeszcze.
Mam nadzieję, że u ciebie wszystko dobrze.
To chyba się nie udało.
Poszło ci świetnie.
Znakomicie.
Mnie nie rób. Nie jem chleba.
Dlaczego nie powiedziałaś mi o domu?
Niesamowity. Mógłby być piękny.
Byłaś tam?
Wczoraj z Sunshine. To było dziwne.
Namówiła mnie do ułożenia kręgu
- ze świec i... - Seans spirytystyczny?
Sama nie wiem.
Udało się?
Czuję się lepiej.
Czemu tam nie mieszkasz? Miałaś wspaniałe dzieciństwo.
Tego chcę dla Abby i Tanka.
Abs, Tank, idziemy!
- Spóźnimy się! - Już!
Prawdziwego domu.
Z Marshą przeprowadzałyśmy się z miasta do miasta,
od męża do męża.
Nigdzie nie zapuściłyśmy korzeni. Nie chcę tak żyć.
Patrzcie, kogo nam tu przywiało.
Jeanie!
Dzień dobry.
Podobno na przyjęciu będą tańce, a ja nie umiem.
To proste. Pokażę ci.
- Będzie O’Connor? - Oby.
- Jeanie. - Tak?
Oczywiście, że chcę prezent. To w końcu moje urodziny.
Ale macie zakaz kupowania czegokolwiek.
Mamy coś ukraść?
Co ty opowiadasz, wariacie.
Nie, zrobić, głuptasie!
Chcesz być złodziejem?
- Pa, ciociu. - Pa.
- Libby. - Tak?
Nie jesteś swoją matką.
Oby.
- Cześć. - Hej, Libby.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Dzięki.
Jak się czujesz?
Zmęczony.
Jak Erin?
Nieźle, mimo wszystko.
Coś z tym trzeba zrobić.
Przykro mi.
Cóż.
Przyjdziesz na przyjęcie Jean?
Nie jestem w nastroju.
- Zrozumiałe. - Wiesz sama.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Trzymaj się.
Libby?
Tak?
Farma wygląda strasznie.
Miałam strasznego nauczyciela.
Dzwonili ze szkoły. Coś się stało Abby.
- Co? - Ja poprowadzę.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Głowa zawsze mocno krwawi, co widać po ubraniach.
- Rana jest płytka. - Nie wygląda.
Co się stało, myszko?
Jimmy Grevoski mnie popchnął.
Nadal ci dokucza?
Użyłam słów i mnie popchnął.
Nienajlepszych słów.
Co powiedziałaś?
Użyłam słowa na „s”.
PIELĘGNIARKA
Świetne.
Mogę z panią porozmawiać w gabinecie?
Oczywiście.
- Dzięki. - Ja nie...
Fajnie. Dzięki.
Tak powiedziałaś?
Będzie dobrze.
Czeka ją kolejne zawieszenie.
To żart? Za brzydkie słowo?
Ten chłopak ją popchnął. Krwawi.
Jimmy też zostanie zawieszony.
Niesamowite.
Pani źle wykonuje swoją pracę.
Moje dziecko powinno być w szkole bezpieczne.
Tak jak pani kazała, użyła słów
i zostanie zawieszona za użycie brzydkiego słowa?
Co to ma być za szkoła?
Dokuczają jej codziennie, a pani nie reaguje.
Mamy w szkole system...
Pani system nie działa.
Zmyjemy tą krew.
Chodźmy.
To on.
Co to było, z Abby?
Bawiliśmy się.
Chcesz się tak pobawić ze mną?
Nie.
Jeśli ją tkniesz, znajdę cię. Rozumiesz?
Tak.
Mamo, jesteśmy gotowi.
Załóżcie buty, będę za dziesięć minut.
W moje urodziny każdy dostaje prezent. Jean.
Patrz, tańczą.
Widzisz? Umiesz.
Gdzie ona jest?
- Idźcie do solenizantki. - Jak pięknie!
Sto lat, ciociu!
- Umiesz się ogarnąć! - Ty też.
Zawsze chętnie się odpicuję.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dziękuję.
Czasami wystarczy nowa sukienka i okazja do jej włożenia.
Wszystkiego najlepszego. Jest piękna.
- Głodna? - Tak.
Chodź.
Mamy mnóstwo jedzenia.
Pyszne żeberka, ciociu. Mógłbym je jeść codziennie.
Cieszę się, kochanie. Takie dobre żeberka
tylko od Larry’ego Rourke.
Spory tłum.
Mam wielu znajomych, którzy lubią zjeść.
Masz znajomych, bo jesteś dobra, hojna
i dzielna, umiesz wybaczać
- i jesteś piękna, jak ja. - Wariat.
Idziemy. Czas na podkowy.
Ja wygram. To nic, że są twoje urodziny.
Zobaczymy.
A ty się napij i znajdź partnera do tańca.
- Poproszę tecate. - Robi się.
- Proszę. - Dzięki.
Hej!
Hej.
Wyglądasz cudownie.
Dziękuję.
Ile zdziałałyby w świecie kobiety,
gdyby spędzały mniej czasu na układaniu włosów?
Wyleczyłybyśmy każdą chorobę.
Amen.
Chodźmy tańczyć.
- Serio? - Tak.
Ja prowadzę.
- O Boże. - Zaufaj mi.
To zawsze prowadzi do kłopotów.
Wiem.
Przepraszam!
Nie jest źle.
Miło cię widzieć.
Jednak przyszedłeś.
Tak.
- Mogę usiąść? - Proszę.
Ale imprezka.
Ładnie wyglądasz.
Zatańczymy?
Nie wiem. Ty wiesz wszystko...
- O wszystkim? - Boże.
Słuchaj, ja...
Jestem tak samo zagubiony jak inni.
Co?
Czuję, że chcesz o coś spytać.
O Erin?
Jeśli chcesz o tym rozmawiać.
Nie chcę.
Nie chcę o tym rozmawiać, ale...
to do niczego nie prowadzi.
Ile byliście razem?
Pięć lat.
Mieszkaliśmy w domu po moich rodzicach.
Mieliśmy hodować Jersey i Herefordy. Krowy.
Ale poznała kogoś w Austin.
Pracowała tam.
Chciała się rozwieść.
A ty?
Nie.
Kilka miesięcy później doznała udaru.
Ma wadę serca.
Można jeść zdrowo całe życie,
a i tak wylądować na wózku.
O ironio.
- Wiesz? - Co z tym gościem?
Odszedł.
Nie okazał się typem na dobre i na złe.
Rodzice jej pomagają?
Mieszkają w El Paso.
Zamierzają ją przenieść.
Tak myślę.
- Nie masz lekko. - To prawda.
Chodź.
Czekaj, czuję, że będzie mi gorąco.
Co?
Chciałbym być niedźwiedziątkiem
Śpiącym na polanie
W zachodzącym słońcu
W kwietniowej trawie
Chciałbym być teraz boso
W łóżku
Z tobą obok mnie
W twojej głowie pełno snów
Chciałbym, by świat był
Taki jak chcę
Chciałbym, żeby wiatr przywiał
Przywiał ciebie do mnie
Chciałbym, by twoja mama była brzydka
I twój tato też
Wtedy nie mieliby córki
Tak pięknej jak ty
Chciałbym chodzić po linie
Nogami ze złota
Trzymałbym cię w moich złotych nogach
Żebyś nigdy nie uciekła
Chciałbym, żeby świat był
Taki jak chcę
Chciałbym, żeby wiatr przywiał
Przywiał ciebie do mnie
Dziękuję.
Halo.
Nie róbcie tego.
Jean?
Co to jest?
Jestem twoją córką?
To nie tak.
A jak?
Jeśli ci powiem, znów cię stracę.
Co... Ja nie...
Nic nie rozumiem. Skąd znam tamten dom?
Lepiej usiądźmy.
Ten dom wydaje ci się znajomy,
bo mieszkałaś tam do czwartego roku życia.
Marsha tam mieszkała?
Nie. Tylko ty.
A gdzie była moja matka?
Przez pierwsze dwa miesiące mieszkałaś z mamą i tatą.
Potem mama zachorowała.
- Gdzie była moja matka? - Byłaś dla nas darem.
- Ja nie mogę mieć dzieci. - Gdzie była moja matka?
Zostawiła cię, kotku.
Z nami. Ale to nic. Byliśmy rodziną.
Nie, nie.
Dlaczego tego nie pamiętam?
Wróciła po mnie?
Wróciła.
Przyjechała na pogrzeb mamy.
I zabrała cię.
Zostawiła mnie na cztery lata
i pozwoliliście jej mnie zabrać?
Nie mogłam nic zrobić.
- Mogłaś próbować. - Mogłam powiedzieć, że jest wariatką.
Mogłam skłamać. Powinnam o ciebie zawalczyć.
Ale to twoja matka! Nie mieliśmy szans.
Cały czas to ukrywałaś.
Tyle miesięcy i nic nie powiedziałaś?
Po śmierci naszego taty Marsha chciała sprzedać dom.
Wiąże się z nim tyle wspomnień.
Liczyłam też, że wrócisz.
To ma mnie pocieszyć?
Jesteś taka jak ona.
Nie...
Masz suchą skórę.
Pomogę ci. Chodź.
Proszę.
Przepraszam, ale jestem umówiona.
Z Jerrym. Dobry facet.
Pracuje w energetyce.
Poznałam go w klubie podczas happy hour.
- Brzmi obiecująco. - Może. Zobaczymy.
Cieszę się, że wreszcie...
wiem, dlaczego nie miałaś moich zdjęć z dzieciństwa.
Myślałam kiedyś, że byłam za brzydka
lub miałam złe ubranka.
- Powiedziała ci. - Tak.
Jesteś na mnie zła.
Nie jestem...
zła... na ciebie.
I słusznie. Sama byłam dzieckiem.
Każdy, kto mnie wtedy znał,
wiedział, że nie jestem gotowa na wychowanie dziecka.
Nie byłam urodzoną matką, jak ty.
Ale wróciłam.
Nie. Pojechałaś na pogrzeb.
Nie bądź cierpiętnicą, Libby. Przypominasz Świętą Jean.
Nie chodzi o nią, a o to, że mnie nie chciałaś.
To nieprawda.
Chciałaś mieć to, co Jean.
To absurd.
Posłuchaj.
Byłam wtedy w rozsypce.
Musiałam dorosnąć. Rozumiesz?
Gdy mama zmarła, wróciłam po ciebie,
bo tak trzeba.
Bo jesteś moja.
Jesteś z mojej krwi.
Nie mogłaś wychowywać się tam.
- Ze mną było ci lepiej. - Czyżby?
Nie jestem pewna.
I nie wiem, czy mogę ci wybaczyć,
że mnie stamtąd zabrałaś.
Byłam szczęśliwa. Widziałaś to.
Bzdura.
Przestań, proszę.
Przestań.
Szykuj się.
- Ślicznie wyglądasz. - Daj spokój.
Frank, weź ją.
Pa, kochanie.
Przepraszam.
- Koniec z tajemnicami. - Więcej nie ma.
- Przysięgasz? - Tak.
Chcę mieszkać w tym domu, z Abby i Tankiem.
Zajmę się farmą i spłacę cię.
Dobrze.
To mój dom.
Zobacz, ptasie gniazdo.
Ciekawe, czy ma jaja.
Hej.
Proszę. Co tam masz?
Wielkanoc. Straciłaś wtedy zęba.
Dobry dzień.
- Twoja sukienka była niebieska? - Tak.
Pamiętam.
Patrz, jaka byłaś maleńka.
Co my tam robiliśmy?
Całkiem się pobrudziłaś.
Co zasadziłaś?
Nie wiem. Nie widzę.
Dobrze ci idzie naprawianie ich.
- A to kiedy się stało? - To?
Parę dni temu. Po powrocie z El Paso.
Jak poszło?
Tak będzie lepiej.
Wracasz do roboty?
Tak.
Dzieci się ucieszą.
- Tęsknili. - Tak?
Tak.
A ty? Tęskniłaś?
Nie bardzo.
Szkoda.