Byggt á sönnum atburðum
Snúðu þér til hægri, frú.
Þakka þér fyrir.
Svona.
Hlustið, hlustið, hlustið!
Lávarðar! Riddarar! Skjaldsveinar!
Og allir aðrir þegnar.
Samkvæmt fyrirmælum herra okkar, Frakklandskonungs,
er stranglega bannað
að viðlagðri dauðarefsingu og eignaupptöku
fyrir nokkurn viðstaddan að vera vopnaður
eða bera sverð eða rýting
nema hann hafi fengið sérstaka undanþágu
frá herra okkar, konungi.
Hvor maður berst
á hestbaki og standandi
vígbúinn að eigin geðþótta
með hvers konar vopni eða varnartóli sem er.
Að undanskildum hverjum þeim vopnum eða varnartólum
sem smíðuð voru með göldrum eða fjölkynngi
eða öðru slíku sem Guð og kirkjan telja forboðið
öllum kristnum mönnum.
Ef annar keppenda tekur með sér á vígvöllinn
nokkur vopn sem hafa verið styrkt með álögum,
göldrum, fjölkynngi eða öðrum myrkralistum
skal þeim illvirkja vera refsað sem óvini Guðs...
eða sem svikara...
eða sem morðingja.
Þéttar. Þéttar.
Riddarar, af stað.
Af stað!
Af stað! Af stað!
FYRSTI KAFLI
Sannleikurinn samkvæmt JEAN DE CARROUGES
Komið og berjist!
Þið deyið allir!
ORRUSTAN UM LIMOGES 19. september 1370
Deyið eins og svín!
Komið nú!
Komið, misheppnuðu óþverrar...
Við verðum að aðhafast.
...og berjist!
Pierre skipaði okkur að verja brúna.
Skítt með skipanir. Fyrir konung.
Fyrir konunginn!
Þakka þér fyrir.
Ég mun hvergi afsaka það hvernig þið börðust í dag.
Það var heiður að standa með ykkur.
Limoges féll.
Bandamönnum okkar mistókst að ná höfninni í Brest.
Nýi höfðinginn okkar, Pierre...
hefur fallið frá herferðinni og skipað okkur heim.
Förum í dögun.
Heyr, heyr.
Skál fyrir konungi.
Sagt er að Pierre sé ekki ánægður.
Mannslíf björguðust.
Ekki í Limoges.
Við skulum snúa heim, vinur.
Þú bjargaðir lífi mínu í dag.
Þakka þér fyrir.
BELLÊME-VIRKIĐ 1377
Kynnið ykkur!
Jean de Carrouges skjaldsveinn.
Sonur höfuðsmanns virkisins.
Opnið hliðin!
Það er heiður að Pierre skyldi fagna í kastala föður þíns.
Ég þarf að taka við höfuðsmanns- stöðunni að föður mínum gengnum.
Vonandi eftir mörg ár.
Faðir. Móðir.
Höfuðsmaður. Lafði.
Skjaldsveinar.
Ekki láta Pierre bíða.
...þinn maður. Þjónn til æviloka.
Lávarður, ég verð þinn maður og þjónn til æviloka.
Lávarður... - Nær.
Lávarður, ég verð þinn maður
og þjónn til æviloka.
Kynnið ykkur.
Þetta er ég, Helena fagra.
Le Gris.
Gott að sjá þig, vinur.
Ég kem ekki aðeins sem vinur.
Ég er hræddur um að ég komi í öðrum erindagjörðum.
Talaðu.
Pierre hefur falið mér að innheimta skuldir.
Ég skil.
Ég hef þegar heimsótt alla aðra lénsmenn hans.
Og núna...
Komstu til mín.
Kom ég til þín.
Þessi gjöld renna til hervarna.
Þú veist að óvinurinn er nálægur.
Verum tilbúnir.
Hvenær hef ég ekki barist fyrir konung?
Þú gerðir það.
Oftar en nokkur annar.
Pierre vill þér annað.
Pierre vill...
Það fé sem þú skuldar honum.
Ég á það ekki til.
Plágan tók helming vinnuaflsins.
Leigutekjur minnkuðu.
Það varð uppskerubrestur.
Og kostnaðurinn hefur aukist.
Já.
Hvernig borguðu aðrir lénsmenn?
Þeir borguðu því að ég krafðist þess.
Ég skil.
Ætlarðu nú að krefjast þess af mér?
Ég ræði við Pierre.
Hann er sanngjarn maður.
Ég útskýri stöðu þína.
Þú ert sannur vinur.
En ég má ekki snúa tómhentur til baka.
Auðvitað ekki.
Þakka þér fyrir.
Ég skal athuga hvað ég á.
Hugsaðu málið. -Ég gerði það.
Alls ekki.
Ég berst með de Vienne.
Englendingar fara ránshendi um Cotentin-skaga.
Plágan tók eiginkonu þína og son.
Neðra-Normandí má ekki falla.
Ekki vera þrjóskur.
Þú átt engan erfingja.
Ef þú deyrð fær Pierre greifi allt.
Hann gerir sér það ljóst.
Hann hyglir mér ekki eins og þér.
Þú átt margt að lifa fyrir.
Hvað á ég að lifa fyrir?
Nafnið.
Þetta er of sögufrægt nafn til að fara með af gáleysi.
Faðir þinn er höfuðsmaður Bellême.
Þú erfir setuliðið þar og allt sem því fylgir.
Og ég er vinur þinn.
Við erum mörg sem viljum ekki að þú fallir í valinn.
Ég geri þetta ekki af gáleysi.
Ekki aðeins til að berjast.
Hvers vegna þá?
Jacques.
Ég er...
blankur.
Mig vantar peninga.
Lengi lifi konungurinn!
Þeir eru komnir. - Komið fljótt!
Ég skal taka þetta. -Ég skal hjálpa þér.
Snúðu þér við, vinsamlegast.
Lyftu upp handleggnum.
Gefið þeim brauð.
Hérna. Þeir vilja meira.
Robert de Thibouville.
Hann veitir okkur húsaskjól og vistir.
De Thibouville?
Hann studdi Englendinga gegn okkur í Poitiers.
Já, en hann var náðaður ásamt hinum.
Nú styður hann okkur.
Og lærir að það er honum fyrir bestu.
Rólegur, Jean.
Við fáum þak yfir höfuðið.
Auk þess...
á hann ansi góðan vínkjallara.
Þvílík fegurðardís.
Er hún de Thibouville?
Já, ættarnafn hennar er eldra en þitt.
Hún er einkadóttir hans.
Henni fylgir góður heimanmundur.
Eiginmaðurinn þarf að bera smánarblett föður hennar.
Það er varla mikil þolraun að geta erfingja með henni.
Herrar mínir, velkomnir.
Þið börðust frækilega.
Takk fyrir hýsinguna.
Ég vil kynna... - Jean de Carrouges.
Þekktur af orðsporinu.
Eins og þú sjálfur.
Það er mér sönn ánægja að hýsa ykkur.
Það er rétt að styðja þá sem berjast fyrir kónginn.
Sumt lærir maður seint á ævinni.
Ég vil kynna dóttur mína.
Marguerite.
Marguerite? Jean de Carrouges skjaldsveinn.
Ánægjulegt að kynnast þér, lafði.
Mín er ánægjan.
Heimanmundinum fylgir þessi landskiki að auki.
Hann byrjar við veiðilendurnar.
Hvað með jörðina hér í norðri?
Aunou-le-Faucon.
Eins og ég sagði byrjar skikinn við veiðilendurnar.
Ég vil fá þessa jörð að auki.
Að sjálfsögðu.
Amen.
Ég er sérlega afbrýðisamur maður.
Í kvöld ertu mín og dansar ekki við neinn annan.
Þannig verður það hér eftir.
Vertu alveg ósmeyk.
Það er hérna.
Jörðin byrjar við árósinn
og nær alla leið að hæðinni þarna.
Svo þetta er Aunou-le-Faucon.
Það átti að vera hluti af heimanmundi Marguerite.
Henni leið vel hérna.
En Pierre gaf þér jörðina.
Til að launa mér þjónustuna.
Bókhaldið hans var í miklum ólestri.
Þegar ég endurskipulagði það og innheimti leiguna
gekk allt betur og hagur hans vænkaðist.
Hann gaf mér þessa jörð sem þakklætisvott.
Ekki mín sök.
Greifinn er gjafmildur og hvatvís.
Fáum okkur að borða.
Þú hefðir átt að sjá garðana í Aunou-le-Faucon.
Þar voru rósir og lofnarblóm.
Þá fáum við slíkt hingað.
Ég man að pabbi festi rólu í stærsta tréð á jörðinni.
Ég skal finna stærsta tréð og gera það sama.
Ég á svo ljúfar minningar frá sumrunum þarna.
Það er verst að Pierre hafi hrifsað jörðina af föður þínum.
Þú saknar hennar.
Þetta var eina leiðin til að greiða skuldina.
En svo færði Pierre Jacques Le Gris jörðina að gjöf.
Fá allir skjaldsveinar rausnarlegar gjafir?
Le Gris umfram aðra.
Hann er nánasti vinur Pierres.
Kannski er ekki öll von úti með Aunou-le-Faucon.
Kannski læt ég ekki kyrrt liggja.
Jean.
Mér hefur blætt fyrir konunginn.
Hann kann deili á mér.
Ég gæti haft meiri völd en þú heldur.
Ég veit hvað þú ert valdamikill.
Mér var lofað þessari jörð sem hluta af heimanmundinum.
Beiðni þinni er hafnað.
Þetta er ákvörðun hans hátignar, konungsins sjálfs.
Jean de Carrouges skjaldsveinn?
Ég er hann.
Hvað stendur?
Það er faðir þinn.
Opnið hliðið!
Látið okkur ein.
Ég var í París þegar fregnin barst.
Faðir þinn fékk kyrrlátt andlát.
Í svefni.
Ég er ráðvillt.
Ég á víst að fara héðan innan mánaðar.
Þú gerir ekkert slíkt.
Ég tek við höfuðsmannsstöðunni.
Þú heldur vistarverum og þjónum. Ekkert breytist.
Jean, hefurðu ekki heyrt það?
Þú fetar ekki í fótspor föður þíns
sem höfuðsmaður Bellême.
Hvað áttu við?
Af hverju þurftirðu að lögsækja greifann vegna landskika?
Til að heilla brúði þína.
Mér var lofað þessari jörð. Þetta var beiðni.
Þú gerðir Pierre greifa að óvini.
Þetta var rétt að gera.
Rétt. Það er ekkert rétt.
Það er aðeins vald manna.
Þú fórst í mál við hann og eignaðist valdamikinn óvin.
Faðir þinn var harður af sér en hafði skilning á þessum heimi.
Hver tekur þá við stöðu höfuðsmanns af föður mínum?
Góðan daginn!
Komdu hingað, skjaldsveinn.
Þetta er hátíðisdagur.
Ég doka ekki við, lávarður.
Ég vil ekki trufla ykkur við þetta tilefni
en heiðurinn knýr mig til að tjá mig.
Ég var reiður en kom þessu vel frá mér.
Ég sagði við Pierre:
"Geturðu staðið þarna, heiðursmaður, sem lénsherra minn
og sagt að ég ráði ekki við höfuðsmannsstöðuna
eins og afi minn gerði og faðir minn síðustu 20 ár ævinnar,
og tekið við stjórn setuliðsins og Bellême-virki fyrir konunginn?"
Hvað sagði Pierre?
Þarna var Le Gris,
hvers lífi ég bjargaði, sitjandi við hlið hans,
með höfuðsmannstignina og gat ekki horft á mig.
Hann eitrar fyrir lávarðinum með óráðum.
Hvíslar í eyra hans og svertir nafn mitt.
Ekki sagðirðu það?
Þú gerðir það.
Við erum óvelkomin við hirðina.
Jean...
Þannig er nú það.
EINU ÁRI SÍĐAR
Herra minn.
Jean, við fengum boð.
Jean Crespin, vinur þinn, bauð okkur heim.
Þau fagna fæðingu frumburðarins.
Það er drengur.
Yndislegar fréttir.
Það er ár síðan í Bellême.
Við gætum sýnt okkur
svo þau sjái að óréttlætið bugar okkur ekki.
Heilbrigt barn á þessum tímum
er sannkallað fagnaðarefni.
Heldurðu að ég neiti öllum skrílnum í Argentan
um að sjá sanna hefðarfrú?
Láttu sauma kjól handa þér.
Þessi er tilbúinn. Við þurfum meira hey.
Það gleður mig að þú vildir koma.
Þetta verður þér til góðs.
Jean, gott að sjá þig. Langt um liðið.
Til hamingju, vinur.
Þú ert glæsileg. - Takk.
Verið hjartanlega velkomin.
Hafðu mig afsakaðan.
Le Gris. - Carrouges.
Friður! Vel af sér vikið!
Enga óvild á meðal þjóna konungs.
Hann þarfnast okkar allra.
Heyr, heyr. Vel mælt, gamli vinur.
Komdu, Marguerite.
Kysstu gamlan vin og sýndu velvilja Carrouges-ættarinnar.
Ég kem eftir nokkra mánuði.
Ég verð örugg hjá Alice og móður þinni
en ég mun sakna þín.
Þetta er mitt starf.
Lof mér að sjá fyrir þér.
En hvað með þig?
Ég hef allt sem ég þarf.
Nema erfingja.
Ástin mín.
Það er í Guðs höndum.
Ég slæ yður til riddara í nafni Guðs.
Rísið á fætur.
Jean de Carrouges!
Vegna þjónustu við konunginn.
Þögn!
Ég slæ yður til riddara í nafni Guðs.
Rísið á fætur.
Jæja, hermenn. Búið ykkur undir bardagann.
Herra?
Því hörfa þeir?
Fyrir konunginn!
Herrann snýr aftur!
Þeir eru að koma!
Herrann snýr aftur!
Hann er að koma!
Velkominn heim, herra.
Herra minn, þú ert lasinn.
Hitinn er það eina sem ég fékk á þessum hörmungastað.
Auk riddaratignarinnar.
Ég fer til Parísar á morgun.
Ég verð í viku.
Hvað vantar?
Féhirðirinn skuldar mér.
Jean, þú ert veikur.
Nógu hress til að ferðast.
Til Parísar?
Þriggja daga reiðtúr.
Og Argentan.
Ég þarf að gefa Pierre skýrslu.
Þeir dást að riddaratign þinni.
Þú kemur þeim á óvart sem héldu að þú ættir ekki afturkvæmt.
Herra Jean de Carrouges?
Skrifaðu undir hérna.
300 gullpeningar.
Herra.
Ég verð í herbergi mínu.
Góða nótt.
Elskan mín?
Hvað er að?
Var móðir mín enn að rífast við þig?
Nei.
Ég hef saknað þín.
Saknaðir þú mín ekki?
Meira en þig grunar.
Förum þá í rúmið.
Hvað er að, ástin mín?
Einn daginn þegar þú varst í burtu
fór móðir þín að sinna erindum í Saint Pierre.
Já.
Hún tók allt þjónustuliðið með sér og ég var alein eftir hérna.
Varð Alice ekki eftir?
Ég tók það skýrt fram.
Hún tók allt þjónustuliðið.
Skömmu síðar bar óvæntan gest að garði.
Ég þekkti manninn og hleypti honum inn.
En hann var ekki einn á ferð.
Hann réðst á mig.
Hann hélt mér niðri en ég barðist á móti.
Ég öskraði eins hátt og ég gat en það var enginn hérna.
Hann yfirbugaði mig. Ég gat ekkert gert.
Mér var nauðgað.
Hver? Hver gerði þetta?
Hver?
Jacques Le Gris.
Segirðu mér satt?
Já. Já.
Segirðu satt? - Já, það er satt.
Þú verður að trúa mér.
Þú verður.
Þú ert ástin mín eina.
Komdu.
Ég var ekki hér til að vernda þig.
Fyrirgefðu mér.
Gerðu það.
Jean.
Ég vil að hann hljóti refsingu fyrir glæp sinn.
Hann gerir það.
Safnið sverðunum!
Vísið þeim inn.
Farið með hestana.
Færið þá til hliðar.
Vísið þeim inn.
Ég leita því aðstoðar ykkar.
Marguerite er konan mín og það var brotið á henni.
Ég krefst refsingar.
Eina leiðin er í gegnum Pierre.
Hann veitir þér varla áheyrn.
Segið söguna sem þið heyrðuð hér.
Segið hana hvar sem er og hverjum sem vill hlusta.
Það verður slúðrað um okkur.
Ef sagan berst um allt Normandí
verður Pierre að veita áheyrn.
Ég er með áætlun.
Ég vil einvígi upp á líf og dauða.
Sá siður var bannaður fyrir mörgum árum.
Ekki satt, yðar náð.
Engin einvígi hafa verið háð síðan þú fæddist
en þau eru enn gildur vettvangur.
Þetta krefst formlegs heildarþingfundar í París.
Með öllum 32 dómsmönnum konungs.
Annar okkur laug.
Guð má dæma um það.
Herra Jean, ef þú tapar einvíginu
og sannar að ásakanirnar séu tilhæfulausar
tekur konan þín skelfilegum afleiðingum.
Guð þyrmir þeim sem segja sannleikann.
Sannleikurinn sigrar.
Ég óttast ekki.
Glæsilegt.
DÓMHÖLLIN
Hans hátign, Karl VI konungur.
Hvert er erindi þitt við þennan dóm í dag?
Stórfenglegi og máttugi konungur
og höfðingi okkar.
Ég vil kynna mig,
Jean de Carrouges,
riddara...
sem áfrýjanda fyrir dómi
og ég saka þennan skjaldsvein
um hryllilegan glæp
gegn eiginkonu minni,
lafði Marguerite de Carrouges.
Ég held því fram að þriðju vikuna í janúar síðastliðnum
hafi téður Jacques Le Gris...
glæpsamlega...
og af lostafengi...
notið eiginkonu minnar gegn vilja hennar á heimili okkar.
En ef téður Jacques Le Gris
neitar fyrir þann glæp...
er ég reiðubúinn
að sanna mál mitt með því að etja kappi við hann
og ráða honum bana á tilsettum tíma.
ANNAR KAFLI
Sannleikurinn samkvæmt JACQUES LE GRIS
Komið og berjist!
Þið deyið allir!
Deyið eins og svín!
Komið nú!
Komið, misheppnuðu óþverrar...
Við verðum að aðhafast.
...og berjist!
Pierre skipaði okkur að verja brúna.
Skítt með skipanir. -Þeir egna þig.
Egna okkur frá brúnni til að taka Limoges.
Þá verður þeim að ósk sinni.
Sonur minn er flón. Hann má fara.
Hann deyr ef hann fer einn.
Fyrir konunginn!
Hann er þrjóskur.
Þrjóskur, erfiður, afbrýðisamur,
fljótfær, fávís, uppstökkur... -Ég veit það.
...heimskur og seinn að greiða leigu.
Ég lít á hann sem vin.
Hann óhlýðnaðist mér svo að Limoges féll.
Hann taldi sig geta þetta. Ásetningurinn var góður.
Hann er svo hundleiðinlegur.
Viltu sjá meira af sleni hans hérna í Argentan?
Hann er drungalegur eins og þrumuský.
Ég hef barist með honum og séð verstu hliðar heimsins.
Hann er tryggur.
Eins og helvítis hundarnir mínir.
Þá það. Farðu og gerðu hvað sem þú vilt.
Ég hef lítið álit á manngerð hans.
En ég hef mikið álit á þinni.
Það er ákjósanlegur eiginleiki.
En láttu ekki tryggðina blinda þig.
Þakka þér, lávarður. - Já.
Le Gris?
Gull eða sandala?
Gullið. - Einmitt.
Gullið.
KASTALA PIERRES AF ALENÇON
Nei, nei. Ég veit, ég veit...
Dömur mínar og herrar.
Við venjulegar kringumstæður hefði gestgjafi ykkar, greifynjan,
eiginkona mín, lafði Marie Chamaillart,
verið með okkur fram að sólarupprás,
sungið hærra, dansað meira
og drukkið ykkur öll undir borðið.
En nú gengur hún með áttunda barnið okkar
eftir 14 ára hjónaband.
Góða nótt, kæru vinir.
Ég vaki ekki eftir neinu ykkar.
Allra síst eiginmanninum.
Góða nótt.
Ástin mín.
Heyr, heyr.
Góða nótt.
Nú getur veislan kannski hafist fyrir alvöru.
Hvar vorum við?
Latour, lestu.
Ég les ekki latínu.
Þú lest ekki neitt.
Ég skal lesa. Ástarbókin.
Regla númer 24.
Einhver?
Skjaldsveinn?
"Ný ást gerir gamla afturreka."
Svo satt.
Svo virðist sem skjaldsveinninn hafi dulinn hæfileika.
Lestu endilega.
Ástarregla númer 4.
"Ástin er ávallt að vaxa...
eða skreppa saman."
Ósvífni skratti.
Hann þekkir þig.
"Ekkert kemur í veg fyrir að kona sé elskuð af tveim mönnum.
Eða að karl sé elskaður af tveim konum."
Vel lesið.
Komdu nú.
Ef þú flýrð þá elti ég þig bara.
Honum er fúlasta alvara.
Nei! Nei!
Nei!
Nei! Nei! Nei!
Hún er algjör ótemja.
Nei!
Og hún er sterk.
Fáðu örlitla illsku inn í þig.
Pierre!
Komdu, Pierre.
Frábært!
Pierre.
Lífið er gott.
Úlfarnir hafa ekki heldur sofið.
Konan þín vaknar brátt.
Þú ættir að vera hjá henni.
Barnshafandi og móðursjúk.
Þá líst mér betur á úlfana.
Segðu mér, skjaldsveinn,
hvernig öðlast hermaður svona mikið bókvit?
Ég fæddist án ættarnafns eða auðæfa.
Ég bjó mig undir líf í klerkastétt.
En skilyrðin...
hentuðu mér ekki.
Nei, nei.
Kynsvallari að mínu skapi.
Ég á auðvelt með það.
Nær þessi þekking líka yfir tölur?
Já, lávarður.
Þá vil ég segja þér svolítið í algjörum trúnaði.
Auðvitað.
Bókhaldið mitt er í ólestri.
Gætirðu nýtt þekkingu þína fyrir fjármálin mín?
Hvernig má það vera?
Leigan skilar sér illa. Kærulausir bókarar.
Aðalsmennirnir sitja á fé sem þú hefur heimtingu á.
Plágan tók helming vinnuaflsins.
Uppskerubrestur. Aukinn kostnaður.
Ég átta mig á tölunum en það er ekki þitt mál.
Þú þarft að geta kallað saman her.
Það er ekki hægt án fjármuna.
Hvað ef þeir segjast ekkert eiga?
Látum þá segja það við mig.
Gott og vel.
Ég reyndi að ræða við herrann.
Málið er okkar á milli. Ekki grípa fram í aftur.
Lítum á kortið.
Er það ekki?
Ég á auðvitað jörð hérna í Bourg.
Nei, minn kæri, nei.
Hvað er þetta hérna?
Aunou-le-Faucon.
Nei.
Það er ein dýrmætasta jörðin mín.
Hún er hluti af heimanmundi dóttur minnar.
Ég get ekki gefið honum jörðina.
Vinur minn, Pierre biður þig ekki um að gefa sér dýrmætustu jörðina þína.
Jörðin er helmingi meira virði en það sem ég skulda.
Mikið verður þá notalegt að vera fullkomlega skuldlaus.
Heyrðirðu fréttina að norðan?
Faðir nokkur er svo örvæntingarfullur
að hann giftir dóttur sína Jean de Carrouges.
Virkilega?
Já, Robert de Thibouville, svikarinn.
Carrouges vantar erfingja.
Er hún eina aðalskonan í Normandí?
Hann vantar líka fé.
Hún er ýmsum kostum gædd.
Hún er rík og ung. Hún er sögð fögur.
En faðir hennar sveik krúnuna.
Ég afsaka ekki de Thibouville.
Synd að hann hafi ekki verið hálshöggvinn.
Það hefði hlíft honum við þessari niðurlægingu.
Varlega.
Já. Komdu, drengur.
Tarfsblóð.
Heiðursmerki.
Vel gert, Etienne! Eða Karl.
Hvað?
Hann lögsækir mig.
Komdu inn og farðu úr buxunum.
Hann lögsækir mig!
Hver? - Mig!
Vegna jarðar sem er mín með réttu.
Jean de Carrouges hefur höfðað mál vegna jarðar.
Því fer hann í mál vegna jarðar?
Því að þú gafst mér hana.
Hann lögsækir þig líka. Okkur báða.
Hvað er svona fyndið, herra?
Hvernig má lögsækja vegna þess sem þú hefur aldrei átt?
Skjaldsveinn.
Viltu nú játa að ég hafi haft rétt fyrir mér um Jean de Carrouges?
Hann ætlar að leita til konungs.
Honum blæddi fyrir konung.
Frænda minn, konunginn.
Pierre.
Mér hefur líka blætt fyrir hann og þér líka.
Málið er afgreitt, vinur.
Ég ætlaði að koma þér á óvart.
En þú ruddist inn og spilltir kvöldstund sem lofaði góðu.
Svo ég segi þér það núna.
Jean verður ekki höfuðsmaður Bellême.
Þú verður höfuðsmaður Bellême.
Eins og fyrir töfra.
Carrouges verður snaróður.
Satt er það. Farðu úr helvítis buxunum.
Örlitlar tafir.
Hver vill hjálpa mér að öðlast fyrri reisn?
Komdu hingað.
Komdu, vinur! Le Gris!
Ég mun verja þetta virki við Bellême
og vera höfuðsmaður setuliðsins
eftir minni bestu getu
gegn öllum óvinum konungs míns.
Jacques Le Gris.
Ég veiti þér hér með höfuðsmannstign.
Góðan daginn!
Komdu hingað, skjaldsveinn.
Þetta er hátíðisdagur.
Ég doka ekki við, lávarður.
Ekki ætlarðu að lögsækja mig aftur?
Þér er frjálst að hæðast að mér
en þú breytir ekki réttu í rangt eða röngu í rétt.
Uppfræddu mig, skjaldsveinn, um hvað er rétt.
Síðast þegar þú lést sjá þig höfðaðir þú mál gegn mér
vegna lands sem ég átti
og hafði gefið traustasta skjaldsveini mínum
í þakkarskyni fyrir þjónustu við mig.
Hvaða heimtingu hafðir þú á jörð sem þú áttir aldrei?
Ég veit allt um þennan skjaldsvein.
Þennan skjaldsvein sem fékk jörðina að gjöf
og tók við höfuðsmannsstöðu sem var mín með réttu.
Kæri vinur.
Ræðum þetta einslega. - Nei.
Ég segi mína skoðun!
Ég sætti mig ekki við þetta!
Faðir minn, í 20 ár, faðir minn...
Ég hef beðið í 20 ár!
Enginn aðalsmaður hérna talar illa um föður þinn.
Þú heimtar leigu og ég borga.
Hérna, sem heiðursmaður,
segirðu að ég sé ekki höfuðsmaður?
Segir þú að ég sé ekki höfuðsmaðurinn hérna?
Ég segi hvað sem mér sýnist.
Ég ákveð hver stjórnar Bellême.
Hefurðu mætur á þessu?
Þessu. Þessari undirlægju.
Þið eruð allir undirlægjur!
Ég fer í mál við þig vegna þessa.
Á aðeins þremur árum
hefur þér tekist að kvænast dóttur svikara,
lögsækja mig vegna jarðar sem þú áttir aldrei
og kemur nú öðru sinni á jafnmörgum árum
og hótar enn og aftur lögsókn
á meðan þú talar um skyldur og heiður.
Þjónar þú mér svona?
Ég þjóna konungi.
Konungi.
Himinn og jörð!
Himinn og jörð hvað?
14.
37. 45.
15 og 17 yfir...
Kom inn.
Halló.
Ég hélt að þú værir sofandi.
Já, kæri...
góði vinur. Næstum því.
En ég sá kertaljósið og ég vissi að þú værir á fótum.
Ég vinn betur í einrúmi.
Þú torveldar mér að koma nokkru í verk.
Ég kom til að segja að ég fylgi ykkur ekki
í fögnuðinn hjá Crespin.
Lávarður?
Of langur reiðtúr og of kalt.
Verum hérna og ríðum okkar konum.
Nei. - Nei.
Jean de Carrouges verður viðstaddur.
Ég verð að græða þetta sár.
Hann breytist aldrei. Til hvers að reyna?
Því að deilur lénsmanna þinna
leiða aðeins til vandræða.
Guð minn góður.
Og ég var eitt sinn guðfaðir sonar hans heitins.
Ég átti stað í hjarta hans.
Gerðu það sem þú þarft.
Þá færðu að sjá dularfullu eiginkonuna.
Hann hleypir henni úr prísundinni í þetta eina sinn.
Vonandi hefur hann ekki tekið bækurnar hennar.
Les eiginkona Carrouges?
Jafnmörg tungumál og þú, að sögn.
Undarlegur ráðahagur.
Já, furðuverkin taka engan enda.
Komdu í fögnuðinn. - Nei.
Komdu! - Nei.
Of mikið vín fyrir latínu.
"Við fyrirgefum barni að óttast myrkrið.
En sannur harmleikur er menn sem óttast ljósið."
Háttprýðin verður þér að falli.
Háttprýði mín er takmarkalaus. Nei, herra!
Reiknaðu þetta aftur!
Fyrirgefðu.
Þú munt njóta þess.
Við ríðum út frá dalnum og ána á enda.
Þar gætum við snætt saman.
Þjónar mínir geta útbúið nesti.
Jacques Le Gris, sparaðu þér ómakið.
Hirðdömurnar hafa sagt mér allt um þig.
Þær monta sig bara.
Carrouges.
Hafðu mig afsakaðan.
Carrouges.
Le Gris.
Friður! Vel af sér vikið!
Enga óvild á meðal þjóna konungs.
Hans hátign þarfnast okkar allra.
Heyr, heyr. Vel mælt.
Komdu, Marguerite.
Kysstu gamla vin minn.
Sýndu velvilja Carrouges-ættarinnar.
Bravó!
Ef við...
Svona.
Ég held... Þarna kom það.
Synd að við höfum ekki hist fyrr.
Er það?
Ég vissi ekki hversu lánsamur Carrouges var að eiga svo fagra konu.
Mér skilst að þú eigir auðvelt með að komast yfir fagrar konur.
En mér skilst...
að við eigum margt sameiginlegt.
Hvað gætum við átt sameiginlegt?
Við kunnum að meta fríðleika hvort annars.
Þú kannt að slá gullhamra.
Ég segi sannleikann.
Hvað meira?
Ertu bókhneigð?
Eins og ég.
Rómansan um rósina.
Mér fannst hún slök.
Slök? Bókin er skelfileg.
Ég er hrifnari af Sögu Percevals.
Mun meira ögrandi og áhugaverðara verk.
Þú ert greind kona.
Segðu meira.
Hann er einfaldur og fávís.
En svo hjartahreinn að hann kemst yfir Gralinn.
Ég dáist að því.
Ég skil hann.
Hann veit hvað hann þráir
og gefst ekki upp fyrr en hann öðlast það.
Skarpir hugar eiga heima saman.
Kapp er best með forsjá.
Carrouges.
Konan þín heillar mig, vinur.
Að hugsa er að girnast, herra.
Engu syndsamlegra en að hún girnist mig.
Afsakaðu mig. Ég vil...
Herra?
Ég hef aldrei séð þig svona.
Ekki ég heldur, vinur.
Okkur gengur illa á skosku vígstöðvunum.
Kannski er hún orðin ekkja.
Ég myndi ekki veðja gegn Jean de Carrouges í bardaga.
Um hvað heldurðu að þau Jean ræði saman?
Ætli þau lesi saman?
Er hann ekki ólæs?
Skuld okkar við vini er öllum öðrum æðri.
Er hún ástinni æðri?
Ég tamdi hann ekki nógu vel.
Sökin er mín.
Herrar mínir! Herrar mínir!
Ég kynni riddarann Jean de Carrouges.
Lávarður, ég sný heim úr herferð konungs á Skotlandi.
Rístu og segðu frá, riddari.
Við fengum óblíðar móttökur skoskra bandamanna okkar.
Við hertum umsátur um Wark.
Hærra, herra riddari. Þeir heyra ekki aftast í salnum.
Við hertum umsátur um Wark.
Lávarður, ég sný aftur
án herfangs eða fanga.
Án fimm af níu skjaldsveinum sem voru undir minni stjórn.
En ég sný vissulega heim sem riddari.
Sem bölvar Skotlandi og veru minni þar.
Já.
Okkur höfðu borist fregnir
af óheillavænlegri herför þinni.
Dapurleg niðurstaða, Jean,
en ekki sökum þinnar stjórnar.
Heyr, heyr!
Hvert ferðu núna, Jean?
Ég stefni til Parísar.
Vegna greiðslu frá féhirði.
Gott og vel.
Góðum hermanni fylgir góð gæfa.
Ég sný aftur sem riddari.
Þetta er í annað sinn sem þú kallar mig ekki "herra".
Það gerist ekki í þriðja sinn.
Ekkert illa meint, herra Jean.
Ég læt ekki tala niður til mín
af skjaldsveini...
sem slæpist í hirðinni
og bíður eftir að vera hlaðinn gjöfum
og enn fleiri gjöfum...
án þess að hætta neinu.
Ekki neinu.
Það má vera að hann safni fleiri eignum í heiminum
og njóti meiri hylli,
borði meira, drekki meira
og sængi hjá fleirum
en kalli sig annars hermann.
En í þessum sal...
og öllum öðrum...
í minni návist...
skal hann kalla mig "herra".
Herra.
Vissulega...
kæri herra.
Njóttu þín vel í París...
herra Jean.
Það var allt, Jean.
Lávarður.
Hver er þar?
Þetta er ég. Adam Louvel, lafði.
Adam Louvel?
Ég skammast mín fyrir að biðja um greiða.
Hesturinn minn missti skeifu og...
Ég er alein.
Ég má ekki opna dyrnar.
Auðvitað ekki.
Mætti ég koma inn og hlýja mér á meðan hesturinn er járnaður?
Mér þykir leitt að biðja um það.
Aðeins andartak. Fyrirgefðu þetta.
Afsakaðu ónæðið, lafði.
Ég elska þig heitar en nokkra aðra og geri allt fyrir þig.
Allt mitt er þitt.
Hvernig geturðu talað svona við mig?
Marguerite, hvernig á ég annars að tala við þig?
Þú veist að hjá þessu verður ekki komist.
Ást mín á þér hefur gagntekið mig.
Hvernig dirfistu?
Þegar herrann finnur ástina...
Ekki tala!
Farðu strax. Vinsamlegast.
Þú heyrðir það. Farðu!
Herra minn.
Ég er gift. - Já.
Þú axlar svo þunga byrði.
Harðbrjósta mann sem elskar þig ekki eins og ég.
Sem sér ekki hve mikið undur þú ert.
Ekki. -Ég vil þér aðeins vel.
Ég þoli ekki að sjá raunir þínar.
Ég veit að fjárhagurinn er þröngur.
Herrann sér fyrir mér.
Já.
En veit hann hvað þú ert...
undursamleg...
og heillandi kona?
Kona...
sem ég myndi helga líf mitt.
Lof mér að segja hve heitt ég elska þig.
Ég veit að þú elskar mig líka.
Þú verður að fara, strax.
Jeanette!
Ef þú flýrð þá elti ég þig bara.
Nei. - Jú.
Nei.
Nei!
Nei.
Ekki gera það.
Þú finnur til sektarkenndar en, ástin mín...
ég bið þig að segja engum frá þessu.
Öryggis þíns vegna.
Ef maðurinn þinn fréttir af þessu...
gæti hann drepið þig.
Segðu ekki orð.
Ég skal sjálfur þegja um þetta.
Ekki vera leið, elskan mín.
Við réðum ekki við okkur.
Fyrirgefðu syndir mínar, faðir.
Talaðu, sonur.
Ég burðast með synd sem liggur mér þungt á hjarta.
Hver er hún, sonur?
Ég gerðist sekur um að drýgja hór
gegn manni sem ég áleit áður vin.
Þekkirðu boðorðin?
Já, faðir.
Ég bið um fyrirgefningu.
Matteus hefur kennt okkur
að sá sem horfir á konu í girndarhug
hafi þegar drýgt hór með henni í hjarta sínu.
En er ástin synd, faðir?
Fæ ég aflausn frá ástinni?
Þetta er verk djöfulsins.
Tálkvendið afvegaleiðir þig.
Rétt eins og Eva lokkaði Adam af guðlegri braut.
Það er ekki ást.
Hvers vegna þá?
Guð er tryggur.
Hann lætur þig ekki gangast undir meiri freistingar en þú þolir.
Þetta er prófraun.
Vinur. - Lávarður.
Sestu.
Þú verður að setjast.
Drekktu þetta.
Þú ættir að klára úr bikarnum.
Ég get ekki sagt þetta öðruvísi en hreint út.
Þú hefur verið sakaður um hrottalegan glæp.
Svo virðist sem Jean de Carrouges
ásamt fleirum
hafi sagt öllum sem heyra vilja
að þú...
hafir notið eiginkonu hans gegn vilja hennar.
Ég er orðlaus.
Hvers vegna segir hún það?
Jacques, þetta er okkar á milli.
Ég verð að vita það. Þetta er alvarlegt mál.
Ég vísa þeirri ásökun á bug.
Auðvitað maldaði hún í móinn enda er hún hefðarfrú.
Þetta var ekki gegn vilja hennar.
Því ætti ég að þurfa að gera slíkt?
Hefur mig skort félagsskap kvenna?
Nei.
En þú hefur ekki verið með sjálfum þér.
Ég játa að ég hef aldrei fundið slíkar tilfinningar áður.
Slík ást...
er ný fyrir mér.
Ég varð að hafa mig allan við til að hitta hana ekki aftur.
Við vissum að það var rangt
en ég játaði hórdóminn og gerði yfirbót.
En ég sver að ásökunin um nauðgun er tilhæfulaus.
Auðvitað er þetta vitleysa eins og mig grunaði.
Ég verð að verja nafn mitt.
Nei, þú gerir það ekki.
Ég verð, heiðursins vegna.
Ég veit að þú vilt verja nafnið og heiður þinn
en almenningur getur ekki skilið þessi fínni blæbrigði.
Þau skilja ekki heiminn eins og við.
Þau sjá aðeins hetjur eða skúrka.
Lávarður...
Neitaðu, neitaðu, neitaðu.
Alls staðar, alltaf, öllum stundum og sama hver spyr.
Þú drýgðir ekki hór.
Það gerðist ekki.
Það eru engar sannanir.
Það er orð þitt gegn orði Jeans de Carrouges.
Já, lávarður.
En þetta kallar á opinber réttarhöld
þar sem þú verður sakaður um nauðgun
og lénsherrann þinn mun úrskurða í málinu
og kveða upp sinn dóm,
en það vill svo heppilega til
að það er ég.
Úrskurður minn er sá að Jacques Le Gris sé alsaklaus
og því fullkomlega sýknaður.
Ég skipa svo fyrir að ásökunin sé ógild
og henni eytt úr öllum skrám.
Engar frekari spurningar um málið.
Enginn skal slúðra um þetta
að viðlagðri refsingu minni.
Er það skilið?
Hvað eiðsvarinn vitnisburð lafði Marguerite varðar
er eina mögulega skýringin sú að hana hafi dreymt þetta.
Sendið þennan úrskurð rakleiðis til Parísar
áður en óuppnæmi riddarinn ónáðar konung með þessari vitleysu.
Já, talaðu.
Lávarður, mér var tilkynnt
að Jean de Carrouges væri kominn til Parísar.
Hann áfrýjar til konungs í þessum töluðu orðum.
Kunta.
Kirkjuleg undanþága.
Niðurstaðan er skýr.
Þú telst vera klerkur.
Þú getur staðið utan lögsögu veraldlegra dómstóla
og vísað málinu til kirkjunnar
þar sem aðstæður eru þér mun þóknanlegri.
Embættismenn kirkjunnar
eru afar algengir á meðal þeirra sem eru sakaðir um nauðgun.
Þeir komast undan refsingu með kirkjulegri undanþágu.
Látum kirkjuna dæma í málinu og gleymum þessu.
Hvað með nafnið mitt?
Var nokkurt...
ástarsamband?
Síður en svo.
Undarlegt að hún skyldi saka þig um nauðgun og hætta lífi sínu.
Hvers vegna gerir hún það?
Allir í Frakklandi skrafa um þetta en ég er saklaus.
Ég hef neitað sök opinberlega.
En þrátt fyrir gríðarlegan þrýsting og með nafn og orðspor að veði
fullyrðir lafði Marguerite að þetta hafi gerst.
Þetta snýst formlega ekki um hana.
Nauðgun er ekki glæpur gegn konu.
Þetta er brot á eignarrétti karlkyns forráðamanns.
Í þessu tilfelli Jeans de Carrouges.
Í slíku máli ætti aldrei að berjast til dauða í einvígi.
Þetta ætti að leysa í kyrrþey.
Nýttu þér undanþáguna.
Ég er ekki heigull.
Stórfenglegi og máttugi konungur og höfðingi okkar.
Ég vil kynna mig,
Jacques Le Gris,
skjaldsvein og sakborning.
Ég neita staðfastlega
framangreindum sökum
og þá einkanlega
ásökun Jeans de Carrouges
um að ég hafi glæpsamlega...
og af lostafengi
lagst með konu hans,
lafði Marguerite de Carrouges,
þriðju vikuna í janúar síðastliðnum
eða á nokkurri annarri stundu.
Ég held því einnig fram, með heiðri yðar tignar,
að téður riddari
beri út rangindi
og meinsamar lygar.
Það er rangt af honum
og meinfýsið að segja þetta.
Enn fremur held ég því fram...
með stuðningi Drottins...
og jómfrúarinnar...
að gera hvað sem þarf til að sanna sakleysi mitt.
Riddari og skjaldsveinn komust vel að orði.
Nú skila málsaðilar eiðsvörnum yfirlýsingum
og dómur verður kveðinn upp að hálfum mánuði liðnum.
Ef annar hvor maðurinn
reynir að flýja frá París
verður litið á það sem sönnun um sekt hans.
Gefin verður út handtökuskipun
og hann verður hengdur.
Konungurinn ákveður hvort einvígið fari fram.
Hvað nú?
ÞRIĐJI KAFLI
Sannleikurinn samkvæmt LAFĐI MARGUERITE
Sannleikurinn
Þú færð 330 silfurpeninga, innbú, vefnað og gimsteina
auk jarðarinnar við Mont a Gudot og enn fremur...
Hvað með Aunou-le-Faucon?
Ég neyddist til þess að selja Pierre greifa þá jörð.
Við samþykktum að sá sem kvæntist dóttur þinni tæki við þessari jörð.
Fylgir hún ekki heimanmundinum?
Ég gat ekki greitt leiguna.
Þú lofaðir þessu.
Við ræddum þetta.
Henni fylgir féð og landið sem ég býð.
Það er aleiga mín.
Hvað með brúðarverðið?
Ég býð ykkur mikilsmetið ættarnafn.
Ég geri ráð fyrir að hún geti sinnt skyldum sínum sem eiginkona.
Borið erfingja.
Dóttir mín er sterk og heilbrigð
og tilbúin að virða hjónabandið.
Hún verður fljót að geta erfingja og fleiri börn í kjölfarið.
Og frjósöm.
Höldum áfram.
Brúðkaupið fer fram.
Þú ert fullkomin.
Vonandi hafðirðu unað af þessu.
Já, herra. Mjög svo.
Ég hefði ekki getað hugsað mér ánægjulegri brúðkaupsnótt.
Ef til vill hefur getnaðurinn þegar átt sér stað.
Þú munt njóta þess.
Við ríðum út frá dalnum... - Carrouges.
Carrouges.
Le Gris.
Friður! Vel af sér vikið!
Enga óvild á meðal þjóna konungs.
Komdu, Marguerite.
Kysstu gamla vin minn. Sýndu velvilja Carrouges-ættarinnar.
Hver er skjaldsveinninn? Hann er háskalega myndarlegur.
Það fer illt orð af honum.
Falli maðurinn minn í bardaga vil ég bæta við það illa orð.
Slíku má koma í kring.
Marie. - Hvernig geturðu sagt svona?
Við ættum ekki að koma nálægt þér.
Maðurinn myndi afhausa mig.
En þú myndir deyja hamingjusöm.
Hann er myndarlegur.
Heillandi, að sögn.
Hann er vissulega myndarlegur og heillandi
en maðurinn minn treystir honum ekki.
Ég er stolt af þér.
Ég veit að sættirnar voru þér erfiðar.
Þú ráðlagðir mér vel.
Þú ert góður við Jacques Le Gris.
Hann er ógurlega sjálfsánægður.
En nú sérðu...
hvernig bros og fögur orð ná lengra en hótanir.
Þótt þér sé ekki alvara.
Á meðan ég er fjarverandi,
auk ríkulegrar uppskeru,
mun hagur okkar ráðast af hrossaræktinni.
Ásamt leigutekjunum?
Já, auðvitað.
Stattu þarna.
Ég keypti merina til undaneldis.
Hún er af góðu stríðshestakyni.
Hún mun kasta mörgum dýrmætum folum.
Stundum eru mörkin
á milli sigurs og ósigurs, á milli lífs og dauða...
Farið frá! Farið frá!
Passið hliðið!
Nei!
Varlega!
Nei!
Róleg.
Róleg! - Haltu henni.
Ekki stóðhestinn!
Nei! Ekki þú!
Ekki með merinni minni!
Hliðin eiga að vera lokuð!
Já, herra.
Merin er álægja!
Þetta eru engir smámunir.
Þetta kostar fé.
Hér yrði engu komið í verk án mín.
Ég vona að litli dauði þinn hafi verið minnisstæður og árangursríkur.
Hann var engum líkur.
Því verð ég ekki þyngri?
Ég þrái svo heitt að eignast barn.
Þetta snýst ekki um að vilja barn.
Okkur vantar son.
Heldurðu að ég viti það ekki?
Ég hugsa ekki um annað.
Þetta var ekkert vandamál með fyrri konu minni.
Ég kem eftir nokkra mánuði.
Þú verður örugg hjá móður minni og þjónunum.
Þú mátt aldrei vera einsömul.
Ekki vera svona döpur.
Ég vil sjá þig glaða í bragði þegar ég legg af stað í herför.
Ég er stolt af þér, herra.
Þú sérð um búið.
Ekki steypa því í ólestur.
Auðvitað ekki.
Góðan daginn. - Frú.
Frú. - Góðan daginn.
Góðan daginn, Henri.
Góðan daginn, frú.
Meðgangan gengur vel.
Já, frú.
Því er hún lokuð inni?
Herrann sagði mér að gera þetta áður en hann fór.
Maðurinn minn veit mikið um hesta
og hvernig á að sitja þá.
Ég læt þig um að ala þá.
Það er betra fyrir merina að ganga frjáls.
Þá skal hún ganga frjáls.
Þakka þér, frú.
Ég greiði leiguna fyrir síðasta mánuð að auki, frú.
Gastu ekki greitt þá?
Lávarðurinn kom ekki að innheimta.
Er það óvenjulegt? - Nei.
En það er ekkert mál.
Þakka þér fyrir.
Henri?
Já, frú?
Eru uxarnir ekki of hægir?
Það hlánaði seint í ár.
Þeir hafa átt erfitt.
Ef við viljum sá höfrum tímanlega þurfum við að flýta okkur.
Notum hestana.
Við notum aldrei hestana í þetta.
Herrann telur þá of verðmæta.
Þeir verða einskis virði ef þeir svelta í hel í vetur.
Gakktu í verkið.
Undir eins.
Ég sé að þú hefur verið úti í sólinni, frú.
Þú lítur vel út. - Er það?
Ég vil ekki vera of rjóð.
Þetta var fallegur dagur.
Litur í kinnunum sannar að við séum á lífi.
Naumlega.
Heyrðirðu um klæðskerann frá París sem er væntanlegur í þorpið?
Þú hefur unnið hörðum höndum. Því kaupirðu ekki nýjan kjól?
Ég veit það ekki.
Hann líkir eftir kjólum Ísabellu drottningar.
Nýjasta tíska.
Ég hef séð þá.
Hálsmálið er svo lágt.
Næstum nógu lágt til að sjáist í gataðar geirvörtur drottningar.
Hún gerir það ekki.
Hún gerir það. - Nei...
Góða kvöldið.
Allt virðist ganga vel hérna.
Ég nýt þessara verka.
Ég hef ánægju af þeim.
Þar til hann snýr heim...
auðvitað.
Hins vegar er leitt
að þú hafir ekki forðað manninum þínum undan ágreiningi við aðra.
Jean gerir það sem hann telur nauðsynlegt.
Hvað ertu að prjóna? Þetta er fallegt.
Ég segi það með sorg
að þetta er svolítið
sem virðist vera til einskis.
Þú ert ákaflega grimm.
Ég er góð eiginkona.
Svo fremi að þú rækir skyldur þínar sem eiginkona.
Ef til vill er ekki hægt að fullnægja þér.
Hvernig sefurðu?
Ég sef laust.
Slappir liðir.
Ertu með biturt bragð í munni?
Ég veit það ekki.
Lafði, þú virðist þjást af ójafnvægi á milli vessanna fjögurra,
einkum í svarta gallinu.
Þú ert alvarlega döpur
og líkaminn er kaldur og þurr.
Kannski kemur það
ásamt ýmsum öðrum þáttum
eins og vilja Guðs
í veg fyrir þungun.
Það skiptir sköpum að þú njótir unaðar í lokin
eins og maðurinn þinn til að geta barn.
Gerirðu það?
Já.
Hefurðu ánægju af samræði við manninn þinn?
Auðvitað, læknir.
En ég veit ekki hvort ég upplifi þennan svokallaða "litla dauða".
Ef þú hefur ánægju af þessu hlýtur svo að vera.
Gott og vel.
Jean verður ánægður að sjá
hvernig ég hef komið bókhaldinu og öllu búinu í besta horf.
Kannski samþykkir hann útgjöldin.
Fáum okkur báðar kjól.
Komdu nýja manninum á óvart.
Hann vill það ekki.
Hann segir að ég eigi nóg af kjólum.
Ég er nýlega gift
en finn strax fyrir byrðinni.
Þið eruð nýgift.
Byrðin er varla mikil.
Bernard er sparsamur
og hann vill ekki kyssa mig.
Ég hélt að útlitið myndi venjast
en mér finnst hann enn ógeðfelldari.
Þetta hlýtur því að vera léttir,
með kossana.
Hann er ekki eins og Jean, myndarlegur og örlátur.
Hjónabandið mitt er ekki gallalaust.
Augnablik, dömur.
Takk fyrir.
Þrátt fyrir marga fyrirlitlega galla Le Gris
hlýtur útlit hans að heilla.
Þótt hann sé grófur.
Og ósæmilegur.
Þeir eru allir svo mikil flón.
Ég er sammála.
Velkominn heim, herra.
Velkominn heim, elskan.
Ég er svo ánægð að sjá þig.
Guð minn góður, Marguerite.
Hefurðu enga sómakennd?
Farðu upp áður en allir líta á þig sem skækju.
Ég er konan þín.
Velkominn heim, hugrakki sonur.
Þakka þér fyrir.
Hefði ég séð kjólinn eða vitað af honum
hefði ég stöðvað hana.
Hvernig hefðirðu gert það á mínu heimili?
Ég velti því fyrir mér.
Leyfirðu konunni þinni að tala svona við mig?
Marguerite er fullorðin kona.
Hún tekur eigin ákvarðanir.
Og hún lærir af þeim.
Ég þarf að fara til Parísar á morgun.
Ég verð í viku.
En þú ert lasinn og ættir að vera hér, innandyra.
Já, vertu kyrr.
Ég á inni greiðslu.
Ég innheimti hana. - Auðvitað.
Þú gætir heimsótt gamla vini.
Le Gris er staddur í Argentan.
Hvers vegna Le Gris?
Gættu þess að Alice verði hjá henni á meðan.
Ég banna þér að fara héðan.
Það er hættulegt.
Mig langar að hitta vini mína.
Við erum svo einangruð.
Nákvæmlega.
Ertu á förum? - Já.
Hvenær kemurðu aftur?
Þegar ég hef lokið erindum mínum.
Fyrir myrkur.
Jean bannaði mér að vera ein. Þú heyrðir það.
Antoine!
Belja.
Átta, níu, tíu, ellefu, tólf.
Kyrr.
Hver er þar?
Þetta er ég.
Adam Louvel, lafði.
Adam Louvel?
Halló.
Ég þarf að biðja þig um greiða.
Hesturinn minn missti skeifu.
Ég er alein. Ég má ekki opna dyrnar.
Auðvitað. Ég skil það.
Ef ég mætti...
Má ég bíða inni á meðan hann er járnaður?
Aðeins til að hlýja mér.
Örskamma stund.
Þetta er mesta ólán.
Afsakaðu mig. - Komdu inn.
Ég er ekki einn.
Afsakaðu ónæðið, lafði.
Ég elska þig.
Heitar en nokkra aðra.
Ég geri allt fyrir þig.
Allt mitt er þitt.
Hvernig geturðu talað svona við mig?
Marguerite, hvernig á ég annars að tala við þig?
Þú veist að hjá þessu verður ekki komist.
Ást mín á þér hefur gagntekið mig.
Hvernig dirfistu?
Þegar herrann finnur ástina...
Farðu strax. Vinsamlegast.
Þú heyrðir það. Farðu!
Herra minn.
Ég er gift. - Já.
Þú axlar svo þunga byrði.
Harðbrjósta mann sem elskar þig ekki eins og ég.
Sem sér ekki hve mikið undur þú ert.
Ekki tala um manninn minn.
Ég vil þér aðeins vel.
Ég þoli ekki að sjá raunir þínar.
Ég veit að fjárhagurinn er þröngur.
Herrann sér fyrir mér.
Já.
En veit hann hvað þú ert undursamleg
og heillandi kona?
Kona sem ég myndi helga líf mitt.
Lof mér að segja hve heitt ég elska þig.
Ég veit...
að þú elskar mig líka.
Þú verður að fara. Gerðu það.
Ekki streitast á móti.
Jeanette!
Ef þú flýrð þá elti ég þig bara.
Jeanette!
Nei! Nei!
Komdu hingað.
Nei.
Nei!
Nei! Nei! Nei!
Nei!
Nei, ekki!
Ekki gera þetta!
Ég bið þig.
Þetta er okkar stund.
Ég bið þig.
Þú finnur til sektarkenndar.
En, ástin mín, ég bið þig að segja engum frá þessu.
Öryggis þíns vegna.
Ef maðurinn þinn fréttir af þessu gæti hann drepið þig.
Segðu ekki orð.
Ekki vera leið, elskan mín.
Við réðum ekki við okkur.
Lafði, við erum komin aftur.
Hún var með nýjan kokk og maturinn var góður
að undanskildum ostinum.
Ég hef aldrei verið fyrir þennan ost en hann er alls staðar.
Þakka þér fyrir.
Ein tegundin...
nú man ég ekki nafnið...
en það eru ýmsir litir í honum.
Manstu hvað hann heitir?
Ég held að það sé Roquefort.
Nei, ekki Roquefort. Hann er ekki svo bragðmikill.
En hann er með ákveðna áferð sem hentar vel í matargerð.
Lafði.
Þú hefur ekkert borðað.
Ertu veik?
Lafði Carrouges spurðist fyrir um hugarástand þitt.
Hugarástandið er í góðu lagi. Takk, Alice.
Ekki opna dyrnar.
Þetta er Marie. Er Marguerite við?
Þá það.
Þetta er ég.
Komdu inn. - Góðan daginn.
Marguerite!
Ég hef aldrei verið kátari.
Ég er ófrísk.
Er allt í lagi?
Þú virðist utan við þig.
Ertu ekki ánægð fyrir mína hönd?
Ég samgleðst þér innilega.
Herra.
Ég hef saknað þín.
Saknaðir þú mín ekki?
Ég saknaði þín meira en þig grunar.
Förum þá í rúmið. - Jean.
Ég var í burtu í marga daga. -Ég get það ekki.
Hvers vegna ekki?
Ég þarf að segja þér svolítið.
Hvað?
Einn daginn þegar þú varst í burtu fór móðir þín að sinna erindum
í Saint Pierre.
Já.
Skömmu síðar bar óvæntan gest að garði.
Ég þekkti manninn og hleypti honum inn.
En hann var ekki einn á ferð.
Jacques Le Gris ruddist inn án míns leyfis...
Hvað með Le Gris? - Hann þvingaði mig hingað inn.
Að þessu rúmi.
Hann nauðgaði mér.
Segirðu mér satt?
Gerðu það.
Segirðu mér satt?
Jean, ég segi sannleikann. Þú verður að trúa mér.
Ég öskraði.
Þar til ég missti röddina.
Beitti hann valdi?
Hann nauðgaði mér.
Ýttir þú ekki undir það? - Nei.
Gastu ekki flúið?
Hann hélt mér niðri. Ég náði ekki andanum.
Getur þessi maður eingöngu gert mér illt?
Jean, ég ætla að segja sannleikann.
Ég ætla ekki að þegja yfir þessu.
Ég hef enga lagalega stoð án þíns stuðnings.
Þá skal ég styðja þig.
Komdu.
Hann má ekki vera sá sem naut þín síðast.
Jean... - Komdu.
Komdu!
Kæra lafði,
sverðu við líf þitt
að þú segir satt frá þessu?
Ég sver það.
Viltu sverja það frammi fyrir Guði?
Og öllu Frakklandi?
Ég geri það.
Þá berjumst við.
Marguerite er konan mín
og það var brotið á okkur.
Ég krefst refsingar.
Eina leiðin er í gegnum Pierre.
Hann veitir þér varla áheyrn.
Segið söguna sem þið heyrðuð hér.
Segið hana hvar sem er og hverjum sem vill hlusta.
Það verður slúðrað um okkur.
Ef sagan berst um allt Normandí
verður Pierre að veita áheyrn.
Við erum með áætlun.
Marie?
Dokaðu aðeins við.
Því líturðu ekki á mig?
Ég get það ekki.
Marie?
Manstu það ekki?
Þú hefur oft sagt að þér þyki Le Gris laglegur.
Þú líka.
Ég saka hann ekki um nauðgun.
Marie!
Þú trúir mér ekki.
Ég verð að fara.
Nei, Jean. Þetta er ekki það sem ég vil!
Ekki það sem þú vilt?
Er ekki hægt að draga hann fyrir dóm fyrir þennan glæp?
Pierre er dómstóllinn.
Ef þú áfrýjar til konungs stendur hann með Pierre eins og vanalega.
Ég áfrýja ekki til konungs.
Ég áfrýja til Guðs.
Marguerite, því gerðirðu þetta?
Það sem hann gerði mér er rangt.
Menn eins og Le Gris taka hvaða konu sem þeir vilja
eins oft og þeim sýnist.
Hver þykist þú vera?
Sonur minn gæti dáið.
Það er hans val. Ekki mitt.
Þú ert ekkert betri en bóndakonur sem hermenn taka nauðugar
þegar þeir berjast í stríði.
En kvarta þær?
Ég þegi ekki. Ég verð að tjá mig.
Marguerite!
Þú hefur kallað smán yfir fjölskylduna okkar.
Ég segi sannleikann.
Sannleikurinn skiptir ekki máli.
Þú horfir á mig eins og ég hafi aldrei verið ung.
Mér var nauðgað.
Þrátt fyrir andmæli mín og andstyggð
vældi ég utan í mínum herra
sem hafði um annað að hugsa?
Nei, ég stóð aftur á fætur
og hélt áfram með lífið.
Hver var fórnarkostnaðurinn?
Fórnarkostnaður?
Ég er á lífi.
Þau forréttindi voru þá dýru verði keypt.
Ég hef heyrt úr ýmsum áttum að þú hafir sagt öðrum
að þér þætti Le Gris myndarlegur.
Kannski dreymdi þig þennan atburð
í von um að hann væri sannur.
Já, fyrir löngu vorum við nokkrar vinkonur sammála
um að hann væri myndarlegur en ég taldi hann varasaman.
Það merkir ekki neitt að þykja karlmaður laglegur.
Ef ein þeirra er kær vinkona þín,
hvers vegna deilir hún slíkum upplýsingum með okkur?
Ég veit það ekki.
Hversu mörg ár hefurðu verið eiginkona Jeans de Carrouges?
Fimm ár.
En á þeim tíma
hefurðu ekki eignast barn.
Erfingja ættarnafnsins.
Nei, herra. Nei.
En þó ertu hingað komin
sex mánuðum eftir atvikið sem þú segir hafa átt sér stað,
komin sex mánuði á leið.
Kannski áttu annan elskhuga
og ásakar Le Gris til að fela það.
Eins og ég hef sagt er ég trygg manni mínum.
Nýturðu þess að hafa mök við eiginmanninn?
Já, að sjálfsögðu.
Það er ekkert sjálfsagt.
Þú veist vel að barnið kemur ekki undir
nema þú njótir unaðar í lokin. - Já.
Já.
Nýtur þú slíks unaðar í lokin?
Já, ég geri það.
Nauðgun getur ekki leitt til þungunar.
Svo segja vísindin.
Þá hljótum við að velta því fyrir okkur,
eftir fimm ára samlífshætti,
hvort þessi þungun sé
aðeins tilviljun.
Segjum sem svo að við tökum orð þín trúanleg
og að þessi atburður hafi vissulega átt sér stað.
Þá naustu hans hugsanlega
meira en þú ert tilbúin að játa.
Segðu mér hvernig er hægt að njóta nauðgunar.
Fannstu fyrir unaði?
Svaraðu spurningunni.
Þetta veitti engan unað.
Eru fleiri spurningar?
Ef maðurinn þinn tapar einvíginu verður það skýr úrskurður Guðs
og sannar að þú hafir borið ljúgvitni.
Ég skil það.
Hann hefur eflaust sagt þér
að refsing kvenmanns sem ber ljúgvitni gegn karlmanni
um tilhæfulausa nauðgun
er að þú verður berstrípuð og rúin,
járnkragi verður festur utan um hálsinn á þér,
þú verður bundin við tréstaur
og loks brennd lifandi.
Lafði Marguerite.
Það er mjög algengt
að hinar dæmdu brenni í 20 til 30 mínútur
áður en þær deyja.
Ég segi sannleikann.
Einvígið skal fara fram.
Þykir þér Le Gris myndarlegur?
Þú hefur smánað mig
í augsýn konungs og alls Frakklands.
Þú vissir hvað yrði um mig ef þú tapar einvíginu
en sagðir ekki orð.
Guð refsar ekki þeim sem segja satt.
Örlög mín og barnsins okkar eru ekki í höndum Guðs
heldur þess hvor gamli maðurinn þreytist á undan.
Hvernig dirfistu að tala svona?
Hverju hef ég að tapa?
Ég grátbað um aðra leið og gæti nú verið brennd lifandi.
Ég hætti lífi mínu fyrir þig.
Þú hættir lífi mínu
til að mæta óvini og bjarga andlitinu.
Þetta gæti gert barnið okkar munaðarlaust.
Hugsaðirðu ekki út í það?
Þú ert hræsnari.
Blindaður af hégóma.
Það er allt til reiðu.
Ég er tilbúinn.
Ég vil vera hérna örlítið lengur.
Hafðu trú, Marguerite.
Loks eignast ég son sem ég elska meira en ég gat hugsað mér
en kannski sé ég hann ekki vaxa úr grasi.
Þetta var líf mitt.
Hefði ég vitað að sannleikurinn svipti mig slíkri ást
hefði ég gert það sama og svo margar konur á undan mér.
Ekki neitt.
Þú gerðir það rétta.
Ekki ef ég dey.
Ég er ekki eins og þú.
Barn þarfnast móður sinnar
meira en móðirin þarf að hafa rétt fyrir sér.
Riddarar, af stað.
Lafði...
sökum vitnisburðar þíns
hætti ég lífi mínu í bardaga gegn Jacques Le Gris.
Þú veist að málstaður minn er réttur og sannur.
Ég fullyrði við ykkur öll...
að ég sagði sannleikann.
Þetta er í Guðs höndum.
Ásýnd réttlætis verður blóðug í dag fyrir náð Guðs.
Guð gefi að þetta endi eins og einvígið í Flæmingjalandi.
Með Le Gris í glímutökum að slíta eistun undan Carrouges með handafli.
Af stað!
Af stað! Af stað!
Fljótt. Réttu mér þetta!
Lensuna! Fljótt!
Farið frá!
Lensu! Lensu!
Öxi, öxi!
Carrouges gæti blætt út.
Góði Guð.
Dreptu hann! Dreptu hann!
Dreptu hann! - Dreptu hann! Dreptu hann!
Játaðu!
Játaðu fyrir mér.
Það var engin nauðgun.
Í nafni Guðs...
og megi sál mín annars bölvuð verða.
Ég er saklaus af þessum glæp.
Þá skaltu bölvaður verða.
Já.
Guð veri með þér, lafði.
Nei, rístu á fætur.
Ég hef þig til sæmdar, riddari.
Guð hefur talað
og sannað að málstaður þinn var sannur og réttur.
Þú barðist af styrk og auðmýkt.
Guði veri með þér og eiginkonu þinni.
Eiginkonu þinni.
Lengi lifi Carrouges!
Carrouges!
Dýrð sé Carrouges!
Carrouges!
Sjáðu þetta.
Jean de Carrouges barðist og féll í krossferðunum nokkrum árum síðar.
Marguerite de Carrouges bjó í 30 ár við velsæld og hamingju1
sem hefðarfrúin af Carrouges.
Hún giftist ekki aftur.
Íslenskur texti: Jóhann Axel Andersen