FILM OPARTY NA FAKTACH
W prawo, moja pani. Dziękuję.
Już.
PARYŻ 29 GRUDNIA 1386
Słuchajcie, słuchajcie!
Panowie, rycerze, giermkowie!
I wszelcy pozostali.
Z dekretu Pana Naszego, króla Francji,
surowo zabrania się,
pod groźbą śmierci i utraty majątku,
przebywać tu z orężem,
jak choćby miecz lub sztylet,
nie posiadając także wyraźnego zezwolenia
od Pana Naszego, króla.
Każdy rycerz ma walczyć
na wierzchowcu lub własnych nogach,
upodobanym sobie orężem lub innym sprzętem do walki służącym.
Zabrania się stosowania rynsztunku ukrytego
lub zaklętego przez czarodziejów czy inne siły
zakazane przez Boga oraz Kościół poczciwym wyznawcom.
Jeśli jaki zawodnik wniesie na pole bitwy jakikolwiek zaklęty oręż,
talizmany, zaklęcia bądź inne podłe sztuki,
będzie winowajca ukarany jako wróg Boga,
zdrajca
lub morderca.
Ciaśniej.
Rycerze, zacznijcie.
Niech pędzą!
OSTATNI POJEDYNEK
ROZDZIAŁ PIERWSZY
PRAWDA W OCZACH JEANA DE CARROUGES'A
Chodźcie walczyć!
Wszyscy sczeźniecie!
BITWA POD LIMOGES 19 WRZEŚNIA 1370
Jak prosięta!
Ruszajcie!
Chodźcie, podłe gnidy!
Nie można tak stać.
Pierre rozkazał strzec mostu, Jeanie.
Pal licho rozkazy. Za króla.
Za króla!
Dzięki!
Nie będę przepraszał za to, jak dziś walczyliście.
Zaszczytem było tam stać.
Limoges przepadło,
a sojusznicy nie zdołali zająć portu w Brest.
Nasz nowy pan, Pierre,
wycofał się z kampanii i zawrócił nas do domów.
Ruszamy o świcie.
Dobrze.
Za króla.
Pierre jest rzecz jasna niezadowolony.
Ocalono istnienia.
Nie w Limoges.
Wróćmy do domu, przyjacielu.
Uratowałeś mi dziś życie.
Dziękuję.
Przedstawcie się!
Giermek Jean de Carrouges. Syn waszego kapitana.
Otworzyć bramy!
To zaszczyt, że Pierre wybrał na uroczystość zamek twego ojca.
Będę gotów przejąć dowództwo po jego odejściu.
Modlę się, że nieprędko.
Ojcze, matko.
Kapitanie, moja pani.
Giermkowie.
Nie każcie panu czekać.
Będę ci służył wiecznie.
Zostaję twym sługą i będę ci służył wiecznie.
Zostaję twym sługą. Będę ci służył wiecznie.
Zostaję twym sługą i będę ci służył wiecznie.
Bliżej.
Zostaję twym sługą. Będę ci służył wiecznie.
Przedstawcie się.
Oto ja, Helena Trojańska.
Le Gris.
Dobrze cię widzieć, druhu.
Nie przybywam tylko jako on.
Obawiam się, iż sprowadza mnie coś jeszcze.
Mów.
Pierre mianował mnie poborcą długów.
Rozumiem.
Odwiedziłem już wszystkich jego lenników.
A dziś...
- Przychodzisz do mnie. - Właśnie.
Daniny wspomogą obronność.
Wiesz nazbyt dobrze, że wróg czyha. Musimy być gotowi.
Kiedy nie byłem gotów walczyć za króla?
Byłeś. Bardziej niż którykolwiek.
Lecz Pierre żąda więcej.
Pierre żąda...
Żąda należnych mu pieniędzy.
Tych nie mam.
Zaraza odebrała mi pół robotników. Pobieram mniej czynszu
i zbieram połowę plonów.
A pensje robotników wzrosły.
Tak.
Jak inni lennicy zapłacili?
Ponieważ byłem stanowczy.
Rozumiem.
I teraz naciskasz na mnie?
Pomówię z Pierre'em.
Słucha rozsądku.
Wyjaśnię twą sytuację.
Prawdziwy z ciebie druh.
Jednak nie mogę wrócić z niczym.
Skądże.
Dzięki.
Zobaczę, ile mam teraz.
- Przemyśl to. - Myślałem.
Otóż nie.
Będę walczył u de Vienne'a.
Anglicy rabują właśnie półwysep Cotentin.
Zmarli twoja żona i syn.
- Normandia nie upadnie. - Nie trwaj w uporze.
Brak ci dziedzica. Cały twój majątek przejdzie na Pierre'a.
Z pewnością też o tym wie. Nie jestem jego faworytem.
Masz po co żyć.
Po co na przykład?
Dla nazwiska.
Ma zbyt bogatą i zacną historię, by tak je narażać.
Twój ojciec to kapitan Bellême.
Odziedziczysz po nim garnizon i wszystko inne.
Przyjaźnimy się.
I wielu mi podobnych wolałoby, byś nie ginął.
Nie rzucam się do walki bez namysłu.
I nie tylko, by walczyć.
Dlaczego więc?
Jacques.
Jestem...
spłukany.
Dla pieniędzy.
NORMANDIA 1380
Niech żyje król!
- Wrócili! - Prędko!
- Ja to wezmę. - Proszę oddać.
Proszę się odwrócić, panie.
Unieś ramię.
Weźcie więcej chleba.
Tutaj, chcą więcej.
Robert de Thibouville.
Zapewnia nam wikt i opierunek.
Ten de Thibouville?
Nie walczył pod Poitiers po stronie Anglików?
Ułaskawiono go, tak jak resztę. Dziś jest z nami.
I zostanie, jeśli mu życie miłe. Spokojnie.
Mamy dach nad głową. Poza tym...
ma niezgorszą piwnicę z winem.
Jaka piękność.
Z de Thibouville'ów?
Rodu starszego niż nawet twój.
Jest jego jedyną córką.
Byłby nie lada posag.
Należałoby jednak dźwigać zniewagę jej ojca.
Lecz spłodzenie syna nie byłoby zbyt bolesne.
Witam panów.
Dzielnie walczyliście.
Dzięki za gościnę.
- Przedstawiam... - Jean de Carrouges.
Jesteś mi znany.
Pan mnie także.
Miło mi was gościć.
Należy wszak wspierać tych w służbie króla.
Niektóre lekcje wyciąga się później.
Poznajcie moją córkę, Marguerite.
Oto giermek Jean de Carrouges.
Miło cię poznać, droga pani.
I wzajemnie.
W skład posagu wchodzi także ta ziemia.
Od terenów łowieckich.
A ta tutaj, na północy?
Aunou-le-Faucon.
Od terenów łowieckich, jak mówię.
Chcę także tę ziemię.
W porządku.
Jestem wielce zazdrosny, moja pani.
Dziś jesteś moją i nie zatańczysz z żadnym innym.
Ani w następnych nocach.
Nie obawiaj się.
To tu.
Biegnie od ujścia rzeki i ciągnie się aż po wzgórze w oddali.
Zatem to Aunou-le-Faucon.
Miała należeć do posagu Marguerite.
Kochała ją.
Pierre ot tak ci ją oddał?
W uznaniu moich zasług.
Księgi były w skrajnym nieładzie.
Gdy je uporządkowałem i zebrałem daniny,
sprawy się poukładały, a jego los odmienił.
Oddał mi ją w dowód wdzięczności.
Nie z mojej woli. Hrabia jest szczodry i porywczy.
Zjedzmy.
Że też nie widziałeś ogrodów w Aunou-le-Faucon.
Rosły tam róże i lawenda.
Zasadźmy je więc tutaj.
Ojciec zwiesił huśtawkę z największego drzewa.
Znajdę największe i uczynię tak samo.
Tak mile wspominam spędzone tam lata.
Szkoda, że Pierre odebrał ziemię twojemu ojcu.
Tęsknisz za nią.
Tylko tak mógł spłacić długi.
A Pierre oddał ją Jacques'owi Le Gris w prezencie.
Każdego giermka tak hojnie obdarowuje?
Jego hojniej od reszty.
Stał się jego najbardziej zaufanym.
Być może Aunou-le-Faucon nie przepadło.
Być może nie odpuszczę.
Jean.
Przelewałem za króla krew.
Wie o mnie.
Może mam większe wpływy, niż sądzisz.
Wiem o nich.
Ziemię obiecano mi jako część posagu.
Odrzucam wniosek.
Z dekretu Jego Wysokości, króla.
Czy giermek Jean de Carrouges?
Ten sam.
Co piszą?
Chodzi o ojca.
Otworzyć bramy!
Otwierać!
Wyjdźcie.
Wieść dotarła do mnie w Paryżu.
Ojciec zmarł spokojnie. We śnie.
Jestem zgubiona.
Każą mi wyjechać w przeciągu miesiąca.
W żadnym razie.
Zostanę kapitanem.
Zachowasz komnaty, służbę i wszystko będzie...
Nie słyszałeś?
Nie pójdziesz w ślady ojca i nie zostaniesz kapitanem.
Jak to?
Po co szarpałeś się z hrabią o kawałek ziemi?
By zaimponować żonie?
Tę ziemię mi obiecano. Wniosłem apel.
A dziś hrabia to twój wróg.
Miałem słuszność.
Nie ma słuszności.
Liczy się tylko męska władza.
Pozywając go, zyskałeś wpływowego wroga.
Twój ojciec był uparty, jednak dobrze rozumiał ten świat.
Kto zatem... przejmie stanowisko po ojcu?
Dzień dobry!
Dosiądź się, giermku.
Mamy co świętować.
Nie zostanę, panie.
Nie chciałem przerywać takich obchodów,
lecz honor każe mi zabrać głos.
Mówiłem w gniewie, ale dobrze.
Powiedziałem Pierre'owi:
"Czy możesz stanąć jak człek honorowy i mój pan
i rzec, że nie jestem godzien prawowitego tytułu,
który dziadek i ojciec nosili przez ostatnich 20 lat życia,
i nie mogę dowodzić garnizonem fortu Bellême w imię króla?".
Co na to Pierre?
A Le Gris,
któremu ocaliłem życie, siedział przy nim
i nie miał odwagi nawet na mnie spojrzeć.
Zatruwa pana złymi radami.
Oczernia w szeptach me imię.
Tego nie powiedziałeś?
A jednak.
Nie chcą nas widzieć na dworze.
- Jean? - Niech tak będzie.
ROK PÓŹNIEJ
Panie.
Przyszło zaproszenie.
Zaprasza nas do siebie Jean Crespin.
Z okazji narodzin pierwszego dziecka.
Chłopca.
Wspaniałe wieści.
Odebrano ci Bellême rok temu.
Może pokazalibyśmy się, by ujrzeli, że nie dbamy o tę zniewagę?
Zdrowe dziecko w tych czasach to powód do radości.
Sądzisz, że poskąpiłbym plebsowi z Argentan
widoku prawdziwej szlachcianki?
Każ uszyć suknię.
Raduje mnie, że się zjawiliśmy. Dobrze ci to zrobi.
Dobrze cię widzieć, Jean. Stęskniłem się.
Gratulacje, przyjacielu.
- Jaka pani piękna. - Dziękuję.
Ależ nie ma za co.
Przepraszam panią.
- Le Gris. - Carrouges.
Pokój! Brawo, pięknie!
Nie będzie zatargów między sługami króla.
Potrzebuje każdego.
Dobrze powiedziane, stary druhu.
Marguerite. Ucałuj mego druha na znak, że Carrouges'owie nie skrywają złej woli.
Wrócę za parę miesięcy, kochana.
Zadbają o mnie Alice i twoja matka, ale będę tęsknić.
To moja powinność.
Chcę cię utrzymać.
A co z tobą?
Mnie niczego nie brak.
Prócz dziedzica.
Kochana.
Zjawi się, jak Bóg da.
Jesteś rycerzem w służbie Boga.
Powstań.
Jeanie de Carrouges!
W uznaniu zasług dla króla...
Cisza!
Jesteś rycerzem w służbie Boga.
Powstań.
Dobrze, szykujcie się do bitwy!
SZKOCJA 1385
Panie?
Dlaczego pierzchają?
Dlaczego?
Za króla!
Powraca nasz pan!
Nadjeżdżają!
Powraca nasz pan!
Nadjeżdża!
Witaj, panie.
Jesteś chory, panie.
Przywiozłem z tego zakazanego miejsca tylko gorączkę.
Oraz tytuł rycerski.
Muszę jutro ruszać do Paryża.
Wrócę za tydzień.
O co chodzi?
Należą mi się pieniądze.
Ale jesteś chory.
Ma dość sił, by jechać.
Do Paryża?
To trzy dni drogi.
I do Argentan.
Muszę się zameldować u Pierre'a.
Zyskasz podziw jako rycerz.
I zawstydzisz tych, którzy wątpili, że wrócisz, sir Jeanie.
PARYŻ 1386
Sir Jean de Carrouges?
Podpisz tu.
300 sztuk złota.
Panie.
Będę w swej komnacie.
Dobranoc.
Kochana?
Coś nie tak?
Matka znów się z tobą sprzeczała?
Nie.
Stęskniłem się.
Ty za mną nie?
Nawet nie wiesz jak.
Zatem się kładźmy.
Co jest, kochana?
Gdy cię nie było, jednego dnia
twoja matka wyjechała do Saint Pierre.
Tak.
Zabrała ze sobą służbę i zostałam sama.
Alice nie została?
Mówiłem jej jasno...
Zabrała wszystkich.
Wkrótce ktoś zjawił się bez zapowiedzi.
Znałam go, więc go wpuściłam.
Ale nie był sam.
Napadł mnie.
Przycisnął mnie. Walczyłam.
Krzyczałam ile sił, jednak nikogo nie było.
Byłam bezsilna. Nie mogłam nic zrobić.
Zgwałcił mnie.
Kto? Kto to był?
Kto?
Jacques Le Gris.
Mówisz prawdę?
Tak.
- Czy to prawda? - Tak. Musisz mi wierzyć.
Musisz.
Jesteś moją ukochaną. Chodź.
Nie zdołałem cię obronić.
Wybacz mi.
Proszę.
Jean.
Musi odpowiedzieć za swój czyn.
I odpowie.
Odpowie.
Zbierzcie miecze!
Wprowadźcie ich.
Uwiążcie konie.
Zabierzcie je.
Wprowadźcie ich.
Zwracam się więc o pomoc.
Marguerite to moja żona i ją skrzywdzono.
Nie puszczę mu tego płazem.
Możecie iść tylko do Pierre'a.
Choć wątpię, by was wysłuchał.
Opowiedzcie, co dziś usłyszeliście.
Komu tylko zdołacie i kto tylko posłucha.
Będą o nas plotkować.
Jeśli usłyszy o tym cała Normandia,
Pierre będzie musiał nas przyjąć.
Mam plan.
Wnoszę o pojedynek do śmierci.
Zakazano ich przed wieloma laty.
Niezupełnie, Wasza Miłość.
Fakt, iż nie stoczono żadnego za życia króla,
jednak wciąż są do przyjęcia.
Należałoby zgromadzić cały paryski parlament.
Wszystkich 32 dworzan Waszej Wysokości.
Jeden z nas kłamie.
Niech nas Bóg osądzi.
Sir Jeanie, jeśli przegrasz, dowodząc tym samym niesłuszności oskarżenia,
konsekwencje poniesie twoja żona.
Bóg oszczędza prawdomównych.
I prawda przetrwa.
Nie obawiam się.
Znakomicie.
PAŁAC SPRAWIEDLIWOŚCI
Jego Wysokość, król Karol VI!
Co sprowadza cię dziś na dwór?
Wspaniały, wszechmocny królu, nasz suwerenie.
Staje dziś przed tobą Jean de Carrouges.
Rycerz...
oraz powód przed twoim sądem.
Oskarżam niniejszym tego giermka
o przebrzydłą zbrodnię wyrządzoną mojej żonie,
lady Marguerite de Carrouges.
Zarzucam mu, iż w trzecim tygodniu stycznia ten sam Jacques Le Gris
bezprawnie
i cieleśnie
wziął moją żonę w naszym domu wbrew jej woli.
Jeśli tenże Jacques Le Gris wyprze się swojej zbrodni,
jestem gotów zmierzyć się z nim w pojedynku
i w wyznaczonym dniu pozbawić go życia.
ROZDZIAŁ DRUGI
PRAWDA W OCZACH JACQUES'A LE GRIS
Chodźcie walczyć!
Wszyscy sczeźniecie!
Sczeźniecie jak prosięta!
Ruszajcie!
Chodźcie, podłe gnidy!
Nie można tak stać.
Pierre rozkazał strzec mostu, Jeanie.
- Pal go licho. - Podjudzają cię.
Chcą nas wywabić i zająć Limoges.
Udało im się zatem!
Niech głupi syn jedzie.
Sam zginie.
Za króla!
Tak, jest uparty.
Uparty, trudny, zazdrosny, pochopny, ciemny, nieokrzesany...
Tak, panie.
...głupi i niepłacący na czas.
Lecz to mój przyjaciel.
Nie usłuchał mnie i Limoges upadło.
Wierzył, że mu się uda. Miał dobre intencje.
To cholerny nudziarz.
Chcesz częściej widywać tego ponuraka w Argentan?
Krąży zadąsany jak czarna chmura.
Panie, walczyłem i ujrzałem u jego boku wszystko, co najgorsze.
Jest oddany.
Jak moje jebane psy.
W porządku. Idź i rób, co chcesz.
Jednak zupełnie go nie cenię.
W przeciwieństwie do ciebie. To właśnie twoja największa zaleta.
Niech oddanie cię nie zaślepia.
- Dzięki, panie. - Tak.
Le Gris?
Złote czy sandały?
- Złote. - Zaiste. Złote.
DOM PIERRE'A D'ALENÇON
Panie i panowie.
W innych okolicznościach wasza gospodyni, wicehrabina
i ma żona, lady Marie Chamaillart
siedziałaby dziś z nami do świtu.
Głośniej śpiewała, więcej tańczyła
i piła więcej od całej reszty.
Wszelako dojrzewa w niej nasze ósme dziecko od 14 lat małżeństwa.
Cóż, moi drodzy, dobranoc. Nie będę czekała na żadnego z was.
A zwłaszcza na męża.
Dobranoc.
Moja droga.
Zdrowie!
Dobranoc.
Zatem wieczór można wreszcie zacząć.
Gdzie skończyliśmy?
Latour, czytaj.
Nie czytam łaciny.
Nic nie czytasz.
Ja mogę. Księga Miłości.
Reguła 24.
Ktoś?
Giermku?
"Nowa miłość wypiera dawną".
Zbyt prawdziwe.
Nasz giermek ma widać ukryty talent. Czytaj dalej.
Czwarta reguła miłości. "Miłość zawsze kwitnie...
bądź więdnie".
Zuchwalcze!
Zna cię!
"Nic nie broni kobiecie być kochaną przez dwóch mężczyzn.
Ani mężczyźnie - przez dwie kobiety".
Zacnie.
Chodź, chodź.
Nie uciekaj, bo cię dopadnę.
Robi się poważny.
Nie!
Krnąbrna zawodniczka.
Nie!
I silna.
Proszę, przyjmij do siebie nieco zła.
Pierre! Chodź.
Świetnie!
Dobrze się żyje.
Wilki też nie spały.
Żona wkrótce się zbudzi.
Radzę przy niej leżeć.
Ciężarna i w histerii. Mniej zagrażają mi wilki.
Powiedz, giermku.
Jak wojownik stał się tak oczytany?
Nie miałem nazwiska ani majątku.
Szykowałem się do kościelnego życia.
Lecz jego wymogi... mi nie odpowiadały.
Skąd.
Libertyn taki jak ja.
To przychodzi mi łatwo.
Czy znasz się także na liczbach?
Tak, panie.
Zatem powiem coś, co ma zostać między nami.
Rzecz jasna.
Moje księgi są w nieładzie.
Raczyłbyś może je uporządkować?
Jakim cudem?
Daniny przychodzą późno, księgowi się obijają...
Szlachta trzyma pieniądze należące się tobie, panie.
Zaraza wybiła pół siły roboczej. Plony są słabsze, koszta wzrosły.
Rozumiem, lecz to nie pańskie zmartwienie.
Musisz być gotów zebrać armię na zawołanie. Niewypłacalny nie zdołasz.
A jeśli nie będą mieli?
Niech mówią to mnie.
Dobrze.
Rozmawiam z twoim panem.
To sprawa między nami. Nie wtrącaj się więcej.
Zerknijmy na mapę.
Dobrze?
Mam ziemię tutaj, w Bourg.
Nie, mój drogi.
Co leży tu?
Aunou-le-Faucon.
Nie.
To jeden z najcenniejszych rejonów.
Córka ma go dostać w posagu.
Nie mogę ot tak go oddać.
Przyjacielu, Pierre nie prosi o najcenniejszą ziemię.
Jest warta dwukrotność mojego długu.
Pomyśl, jak dobrze będzie się odeń uwolnić.
Słyszałeś wieści z północy?
Znalazł się ojciec tak zdesperowany,
że wyda córkę za Jeana de Carrouges'a.
Zaiste?
Robert de Thibouville, ten zdrajca.
Carrouges'owi brak dziedzica.
To jedyna szlachcianka w Normandii?
Pieniędzy także.
Ta ma wiele atutów.
Jest bogata, młoda i ponoć piękna.
Ale jej ojciec zdradził koronę.
Nie usprawiedliwiam Roberta.
Szkoda, że nie skrócono go o głowę.
Oszczędzono by mu tej zniewagi.
Powoli.
Chodź, mały.
Krew jelenia.
Noś ją z dumą.
Brawo, Etienne! Charlesie.
Co?
Pozwał mnie.
Wejdź, ściągaj portki.
Pozwał mnie!
- Kto? - Mnie!
O należącą mi się ziemię.
Jean de Carrouges wniósł pozew o majątek ziemski.
A to z jakiej racji?
Bo mi go dałeś.
Ciebie tez pozwał. Nas obu!
Nie wiem, co cię bawi, panie.
Jak można żądać cudzej ziemi?
Giermku.
Przyznasz wreszcie, że miałem rację co do Jeana de Carrouges'a?
Twierdzi, że zwróci się do króla.
Wylał za niego krew.
Mojego kuzyna.
Pierre.
Ja też krwawiłem. I ty.
Już po sprawie, przyjacielu.
Chciałem cię zaskoczyć na dworze,
ale wparowałeś tu, psując nader obiecujący wieczór.
Powiem ci więc teraz.
Jean nie będzie kapitanem w Bellême,
bo to ty nim zostaniesz.
Czary-mary.
Carrouges będzie wściekły.
Zaiste. Ściągaj jebane gacie.
Już jestem!
Która przywróci mi dawny nastrój?
Chodź.
Chodź, kolego! Le Gris!
Przysięgam strzec fortecy Bellême oraz przewodzić jej garnizonem
najlepiej, jak potrafię, broniąc jej przed wrogami króla.
Jacques'u Le Gris.
Powstań jako kapitan.
Dzień dobry!
Dosiądź się, giermku. Mamy co świętować.
Nie zostanę, panie.
Nie mów, że znów mnie pozywasz, na Boga.
Szydź ze mnie do woli,
jednak nie uczynisz słusznym tego, co niesłuszne.
Oświeć mnie, co jest słuszne, giermku.
Ponieważ ostatnim razem wytoczyłeś mi proces o moją prawowitą ziemię,
którą oddałem najwierniejszemu giermkowi w uznaniu jego zasług.
Rościsz sobie prawa do tej ziemi? Nie jest twoja.
Znam ja twojego giermka,
któremu wręczyłeś tę ziemię.
Cieszącego się tytułem kapitana, który należy się mnie.
Przyjacielu.
- Pomówmy na osobności. - Nie!
Wysłuchacie mnie!
Nie godzę się na to!
Mój ojciec przez 20 lat...
Czekałem 20 lat!
Nikt przy tym stole nie mówi o nim źle.
Wpłaciłem należne ci daniny.
Klnąc się na honor,
mówisz, że nie jestem kapitanem?
Mówisz mi, że nie jestem kapitanem?
Będę ci mówił, co zechcę. Ja orzekam, kto rządzi w Bellême.
I cenisz jego?
Tego... podlizusa?
Same podlizusy!
Wytoczę ci o to pozew!
W zaledwie trzy lata udało ci się ożenić z córką zdrajcy,
pozwać mnie o ziemię, której nie posiadałeś,
i stanąć dziś przede mną po raz drugi, znów grożąc mi pozwem,
powołując się na służbę i honor.
Tak wygląda twa służba?
Służę królowi.
Królowi.
Nieba i ziemi!
Co "nieba i ziemi"?
14.
37. 45.
15. 17 przeniesione...
Wejść.
Witaj.
Myślałem, że śpisz, panie.
Tak, świetny...
dobry przyjacielu. Niemal.
Ujrzałem blask świec i wiedziałem, że to ty.
Wolę pracować sam.
Przy tobie trudno wykonywać pracę.
Przyszedłem oznajmić, że nie pojadę z tobą na obchody u Crespina.
Słucham?
To za daleko i za chłodno.
Zostańmy posuwać tutejsze kobiety.
Nie.
Ponoć będzie tam Jean de Carrouges.
Czas zaleczyć tę zadrę.
On się nie zmieni. Po co?
Gdyż spór między wasalami przynosi same kłopoty i rozterki.
Boże.
I byłem ojcem chrzestnym jego zmarłego syna!
Niegdyś byłem mu drogi.
Rób, co musisz.
Spotkasz tę jego tajemniczą żonę.
Rzekomo ten jeden raz zamierza wypuścić ją z lochu.
Miejmy nadzieję, że nie zabrał jej książek.
Jego żona czyta?
Ponoć w tylu językach, co ty.
To się dobrali.
Tak. Końca cudów nie widać.
- Pojedź na obchody! - Nie.
- Jedź! - Nie.
Łacina umyka mi po winie.
"Wybaczamy dziecku lękającemu się mroku.
Lecz dorosły lękający się światła to tragedia".
Ta przyzwoitość cię pogrąży.
I w dodatku nie zna granic. Nie, panie!
Licz od nowa!
Wybacz.
Spodobałoby ci się. Przejechalibyśmy się na skraj rzeki.
Możemy... tam zjeść.
Słudzy przygotowaliby piknik.
Daruj sobie, Jacques'u Le Gris.
Słyszałam już o tobie od dam dworu.
Przechwalają się.
Carrouges.
Przepraszam panią.
Carrouges.
Le Gris.
Pokój! Brawo, pięknie!
Niechaj nie będzie zatargów między sługami króla.
Potrzebuje każdego.
Dobrze powiedziane.
Chodź, Marguerite.
Ucałuj mego druha na znak, że nie skrywamy złej woli.
Jeśli...
Proszę.
Chyba... gotowe.
Szkoda, że poznaliśmy się dopiero dziś.
Tak?
Carrouges to wielki szczęściarz, skoro znalazł taką piękność.
Z tego, co słyszę, piękności od pana nie stronią.
A z tego, co ja, być może wiele nas łączy.
Cóż na przykład?
Oboje cenimy wielką urodę drugiej strony.
Masz talent do prawienia pochlebstw.
Taka jest prawda.
Co jeszcze?
Czytasz?
Ja również.
Powieść o Róży.
Nieco mnie znużyła.
Jest koszmarna.
Znacznie bardziej wolałam Dobroć Percivala.
O wiele trudniejszą i wymagającą.
Bystra kobieta.
Powiedz.
Jest naiwny i głupi.
Lecz ma tak czyste serce, że zdołał zdobyć Graala.
To godne podziwu.
Rozumiem go.
Wie, czego pragnie,
i walczy o to do samego końca.
Światłe umysły lgną do siebie.
Nie wybiegaj za daleko.
Carrouges.
Twoja żona mnie zauroczyła.
Zgrzeszyć można samą myślą.
Jej grzech wcale nie jest mniejszy.
Wybacz mi...
Panie?
Nigdy cię takim nie widziałem.
Ja też nie, druhu.
Wieści ze Szkocji są niepokojące.
Może lady Marguerite to już wdowa.
Nie stawiałbym na polegnięcie Jeana de Carrouges'a.
Jak pan sądzi, o czym z nim rozmawia?
Czytają razem?
On nie jest niepiśmienny?
Dług wobec przyjaciela to największe brzemię.
Większe od miłości?
Źle go wyszkoliłem.
To moja wina.
Panowie! Panowie!
Przed wami rycerz sir Jean de Carrouges!
Panie, melduję się po powrocie ze szkockiej kampanii.
Powstań i mów, rycerzu.
Szkoccy sojusznicy nie powitali nas ciepło.
Oblegaliśmy Wark.
Głośniej, rycerzu, z tyłu cię nie słyszą.
Oblegaliśmy Wark.
Panie, powracam...
bez łupów ani jeńców.
I bez pięciu z dziewięciu podległych mi giermków.
Wszelako jako rycerz.
Przeklinający Szkocję i ten haniebny dzień.
Tak.
Doszły nas już wcześniej słuchy o niedolach twojej kampanii.
Sromotna porażka, Jean. Choć wcale nie z twojej winy.
Prawda!
Dokąd zmierzasz teraz?
Ruszam do Paryża, po zapłatę od skarbnika.
Dobrze.
Dobry żołnierz nie traci szczęścia na długo.
Wracam jako rycerz.
Już drugi raz nie zwróciłeś się do mnie "sir".
Trzeciego nie będzie.
Nie chciałem cię urazić, sir Jeanie.
Nie będzie mnie poniżał
byle giermek.
Wylegujący się na dworze,
czekający tylko, aż los ześle mu
kolejny dar za darem,
choć niczym nie ryzykuje!
Niczym.
Może i cieszy się większym majątkiem
i przychylnością.
Ma więcej strawy, trunków i kobiet.
Wciąż tytułując się wojownikiem.
Ale na tej sali, i każdej innej,
w mojej obecności ma mi mówić "sir".
Sir.
Zaiste, dobry panie.
Miłej wyprawy do Paryża, sir Jeanie.
To wszystko.
Panie.
Kto tam?
To ja, Adam Louvel, moja pani.
Adam Louvel?
Ze wstydem proszę o wielką przysługę.
Koń zgubił podkowę i...
Nikogo nie ma.
Nie wolno mi otwierać.
Rzecz jasna.
Ale czy mógłbym się ogrzać, czekając, aż go podkują?
Przepraszam, że pytam.
Na chwilę. Wstyd mi.
Pani, wybacz to wtargnięcie.
Kocham cię jak żadną i zrobię dla ciebie wszystko.
Mój majątek należy do ciebie.
Jak możesz tak mówić?
Jak mam więc to robić, Marguerite?
Wiesz przecież, że nie ma na to rady.
Miłość mnie pochłonęła.
Jak śmiesz?
Gdy mój pan się w kimś zadurzy...
Zamilcz!
Wyjdź stąd, proszę.
Słyszałeś panią, wyjdź!
Panie.
- Jestem zamężna. - Tak.
I dźwigasz straszne brzemię.
Chłodnego mężczyznę, który nie kocha cię jak ja.
Który nie potrafi cię docenić.
- Proszę. - Życzę ci szczęścia.
Nie zniosę dłużej twojej niedoli.
Wiem, że wasz majątek topnieje.
Pan mnie utrzymuje.
Tak.
Ale czy wie, że jesteś
najwspanialszą...
i fascynującą kobietą?
Kobietą,
której poświęciłbym życie?
Zrozumże, że cię kocham.
I wiem, że ty mnie też.
Musisz wyjść. Proszę.
Jeanette!
Nie uciekaj, bo cię dopadnę.
- Nie. - Tak.
Nie.
Nie!
Nie.
Nie, proszę.
Nie obwiniaj się, ukochana.
Zaklinam cię, nie mów nikomu.
Dla własnego dobra.
Jeśli mąż się dowie,
może cię zabić.
Milcz więc.
Ja także będę.
Nie miej sobie za złe, kochana.
Nie panowaliśmy nad sobą.
Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłem.
Mów, synu.
Pewien grzech ciąży mi na sercu.
Jaki, synu?
Dopuściłem się cudzołóstwa
z żoną mego dawnego przyjaciela.
- Znasz przykazania? - Tak, ojcze.
Proszę o przebaczenie.
Mateusz powiada,
że kto pożądliwie spojrzy na kobietę, zgrzeszył już z nią w swoim sercu.
Czy miłość jest grzechem?
Jak można rozgrzeszyć z uczucia?
Jest to sprawka diabła.
Kusicielka mąci ci w głowie, niczym Ewa, gdy odwiodła Adama od Boga.
To nie miłość.
Dlaczego więc?
Bóg jest wierny.
Nie pozwoli cię kusić ponad twoje siły.
To sprawdzian.
- Druhu. - Panie.
Siądź.
Musisz usiąść.
Wypij.
Radziłbym do dna.
Mogę tylko mówić o tym wprost.
Zarzucono ci wprost niebywałą zbrodnię.
Otóż Jean de Carrouges,
oraz inni,
rozpowiadają każdemu, kto ich wysłucha, iż...
wziąłeś jego żonę wbrew jej woli.
Brak mi słów.
Co ją napadło?
Jesteśmy tu tylko my dwaj.
Powiedz mi. Sprawa jest poważna.
To fałszywy zarzut.
Rzecz jasna protestowała, jak na damę przystało.
To nie było wbrew jej woli.
Po co miałbym to robić?
Widziałeś kiedyś, żeby mną gardziły?
Nie.
Lecz ostatnio jesteś nieswój.
Przyznaję, że nigdy dotąd tego nie czułem. Miłości...
jakiej nie zaznałem.
Broniłem się z całych sił, by do niej nie wrócić.
Żałowaliśmy tego, wyspowiadałem się i odbyłem pokutę.
Ale przysięgam ci, że nie doszło do gwałtu.
Wszak to absurd. Tak jak sądziłem.
Muszę bronić honoru.
Nie, to wykluczone.
Klnę się na honor, panie.
Rozumiem kwestie honoru i dobrego imienia,
lecz umysły pospólstwa nie pojmą takich niuansów.
Nie postrzegają świata tak jak my. Widzą ino łotrów i bohaterów.
Panie...
Wypieraj się.
Wszędzie, zawsze i przy każdej okazji.
Nie było cudzołóstwa. Nic się nie stało. Nie ma dowodów.
Tylko świadectwo twoje i Jeana de Carrouges'a.
Tak, panie.
Rzecz jasna będziesz musiał zdzierżyć proces.
Będzie ci zarzucany gwałt,
a werdykt ogłosi twój pan, rozsądzający tę sprawę.
I zrządzeniem losu
jestem nim ja.
Niniejszym uznaję Jacques'a Le Gris za całkowicie niewinnego
i o czystym sumieniu.
Wnoszę o oddalenie zarzutów i wykreślenie ich z kronik.
Niechaj nikt nie dopytuje o tę sprawę.
Niechaj nie będzie plotek, pod groźbą kary z mojej strony.
Zrozumiano?
Zaś co do zeznania lady Marguerite,
nasuwa się jeden wniosek: przyśniło jej się to.
Natychmiast wyślijcie orzeczenie do Paryża,
nim ten zuchwały rycerz znów zawróci głowę królowi.
Mówże.
Panie, powiadomiono mnie,
iż Jean de Carrouges jest już w Paryżu.
Wnosi właśnie apel do Jego Wysokości.
Kutas.
Powołaj się na kler.
Nie będzie nad czym dyskutować, bo przyjąłeś niższe święcenia.
Mógłbyś tak uniknąć świeckiego procesu i być osądzony przez Kościół
w bardziej przychylnych okolicznościach.
Pełniący urzędy kościelne to lwia część tych oskarżanych o gwałty.
Powołują się na posługę, aby uniknąć surowszych kar.
Osądzi cię sąd kościelny i będzie po sprawie.
Co z moim imieniem?
Czy był... romans?
W żadnym razie.
Dziw, że nadstawiła karku, zarzucając gwałt.
Co ją podkusiło?
Gada o tym cała Francja, choć jestem bez winy.
Mówiłem publicznie, że do niczego nie doszło!
A jednak, pod ogromną presją, narażając na szwank nazwisko i reputację,
pani Marguerite stwierdziła, że tak.
Formalnie nie chodzi tu o nią.
Ofiarą nie jest kobieta, a raczej mężczyzna, do którego należy.
W tym wypadku Jean de Carrouges.
Nie należy toczyć z takiego powodu pojedynku aż do śmierci.
Tylko załatwić sprawę po cichu.
Powołaj się na kler.
Nie jestem tchórzem.
Najwspanialszy, wszechmocny królu i nasz suwerenie.
Staje dziś przed tobą Jacques Le Gris.
Giermek oraz oskarżony.
Niniejszym wypieram się stawianych mi zarzutów, szczególnie tych
z ust Jeana de Carrouges'a, jakobym bezprawnie
i cieleśnie wziął jego żonę,
lady Marguerite de Carrouges,
w trzecim tygodniu stycznia ani kiedykolwiek indziej.
Utrzymuję także, broniąc honoru Waszej Wysokości,
iż wspomniany rycerz fałszywie i nikczemnie skłamał!
Jest przeto oszustem oraz nikczemnikiem.
Ponadto utrzymuję,
że z pomocą Boga
oraz Matki Boskiej
przysięgam zrobić wszystko, aby dowieść swej niewinności.
Rycerz i giermek ładnie się wypowiedzieli.
Obie strony mają wystosować oświadczenia,
na podstawie których sąd ogłosi werdykt w przeciągu dwóch tygodni.
Jeśli któryś
spróbuje zbiec z Paryża, dowiedzie tym samym swojej winy.
Zostanie wtedy niezwłocznie ujęty
i powieszony.
Król orzeknie, czy istotnie stoczycie pojedynek.
Co teraz?
ROZDZIAŁ TRZECI PRAWDA W OCZACH LADY MARGUERITE
PRAWDA
Otrzymasz 330 funtów w monetach, meblach, odzieży i klejnotach,
oraz posiadłość w Mont a Gudot, a także...
A co z Aunou-le-Faucon?
Zmuszono mnie, bym sprzedał je hrabiemu Pierre'owi.
Ustaliliśmy, iż ziemia przypadnie temu, kto ożeni się z twoją córką.
Czy nie należy do posagu?
Nie mogłem wpłacić daniny.
Obiecałeś mi.
Mówiliśmy o tym.
Taki jest skład posagu. To cały mój majątek.
Co z ceną żony?
Oferuję wam wartościowe nazwisko.
Spodziewam się, że zdoła wypełnić małżeński obowiązek.
Wydać dziedzica.
Córka jest silna i zdrowa.
Spełni warunki ślubu.
Prędko spłodzisz z nią dziedzica i przyszłe dzieci.
Liczne dzieci.
W porządku.
Ślub się odbędzie.
Jesteś idealna.
Liczę, że było ci przyjemnie.
Tak, panie, bardzo.
Nie mogłem prosić o bardziej udaną noc poślubną.
Być może spłodziliśmy syna już dziś.
Spodobałoby ci się. Pojechalibyśmy na skraj rzeki.
Carrouges.
Le Gris.
Pokój! Brawo, pięknie!
Niech nie będzie zatargów między sługami króla.
Marguerite. Ucałuj mego druha na znak, że Carrouges'owie nie skrywają złej woli.
Co to za giermek? Jest groźnie przystojny.
Cieszy się nie lada sławą.
Z chęcią ją umocnię, jeśli mąż nie wróci z pola walki.
Mogłabyś tak czy inaczej.
- Marie. - Wstydź się tak mówić.
Nie mogę się z tobą pokazywać.
Mąż skróciłby mnie o głowę.
Zmarłabyś szczęśliwa.
Przystojny jest.
I ponoć szarmancki.
To wszystko prawda,
jednak mój mąż mu nie ufa.
Jestem dumna.
Na pewno niełatwo było ci się pojednać.
Dałaś mi dobrą radę.
Jesteś życzliwy dla Le Gris.
Który nadmiernie sobie schlebia.
Sam widzisz, że uśmiechem i ciepłym słowem zdziałasz więcej niż groźbą.
Nawet nieszczerym.
Pod moją nieobecność, nie licząc obfitych plonów,
będziemy polegali głównie na hodowli koni.
A pobór czynszów?
Rzecz jasna. Stań tam.
Kupiłem tę klacz do rozpłodu.
Wywodzi się z rodu bojowych wierzchowców.
Powije niejednego cennego rumaka.
Chwilami różnica między zwycięstwem i porażką, życiem i śmiercią...
Z drogi!
Zamknąć bramę!
Nie!
Stójże!
Nie!
- Spokój! - Łapże ją.
Nie ten ogier!
Nie ty!
Nie z moją klaczą!
Brama ma być zamknięta!
Tak, panie.
Klacz jest w rui!
To nie błahostki. Kosztują pieniądze.
Beze mnie nic by tu nie zdziałali.
Liczę, że twa mała śmierć była pamiętna i owocna.
Nieporównywalna.
Dlaczego nie zaszłam w ciążę?
Tak bardzo chcę dziecko.
Chęć dziecka nie ma nic do rzeczy. Potrzeba nam syna.
Sądzisz, że nie wiem?
Myślę tylko o tym.
Z pierwszą żoną nie było kłopotu.
Wrócę za parę miesięcy.
Zostaną z tobą moja matka i sługi.
Nie zostawaj nigdy bez opieki.
Nie bądź taka smutna.
Wolę, byś się radowała, gdy ruszam na wojnę.
Jestem z ciebie dumna.
Zadbasz o posiadłość, aby nie popadła w nieład.
Rzecz jasna.
- Dzień dobry. - Pani.
- Witam.
Witaj, Henri.
Dzień dobry, pani.
Ciąża postępuje dobrze.
Zgadza się.
Dlaczego stoi w zagrodzie?
Pan kazał ją zamknąć przed wyjazdem.
Mąż wie wiele o koniach.
O jeździe na nich. Wychowanie zostawiam tobie.
Byłoby jej lepiej na wolności.
Wypuśćmy ją zatem.
Dzięki, pani.
To także czynsz z zeszłego miesiąca.
Nie było was stać?
Pani mąż go nie odebrał.
- To niespotykane? - Nie.
Jednak to nie kłopot.
Dziękuję.
Henri?
Tak, pani?
Woły nie są za wolne?
Roztopy przyszły później.
Trudno im iść.
Musimy pracować szybciej, by zasiać owies na czas.
Zaprzęgłabym konie.
W tym celu ich nie używamy.
Zdaniem pana są zbyt cenne.
Nie będą warte nic, jeśli zimą zdechną z głodu.
Zaprzęgnij je.
Natychmiast.
Widzę, że zażyła pani słońca.
- Dobrze pani wygląda. - Tak?
Nie chcę być różowa. Choć dzień był śliczny.
Odrobina koloru dowodzi, że żyjemy.
Ledwie.
W przyszłym tygodniu zjawi się we wsi słynny paryski krawiec.
Ciężko pani pracuje. Może zamówi pani nową suknię?
No nie wiem.
Kopiuje suknie królowej Isabeau. Nader szykowne.
Widziałam je. Mają bardzo głęboki dekolt.
Widać niemalże jej przekłute sutki.
Nie wierzę.
- Tak. - Nie.
Dobry wieczór.
Wszystko jest chyba jak należy.
Lubię wykonywać te zadania.
Są przyjemne.
Aż mąż wróci ze Szkocji, rzecz jasna.
Wszelako szkoda, że nie zdołałaś odwieść męża od scysji z innymi.
Jean robi, co uważa za konieczne.
Powiesz, co szyjesz? Wygląda pięknie.
Z żalem mówię, że coś... co się nie przyda.
Jesteś okrutna.
Jestem dobrą żoną.
Póki wypełniasz małżeńskie obowiązki.
Być może nie sposób cię zadowolić.
Jak pani sypia?
Często z przerwami.
Zwiędłe stawy...
Gorzki posmak w ustach?
Nie wiem.
Cierpi droga pani na zaburzenie czterech humorów.
Głównie czarnej żółci.
Doskwiera pani melancholia. Jest pani chłodna i wyschnięta.
Być może to, w połączeniu z innymi czynnikami,
jak wola nieba, przeszkadza w zapłodnieniu.
Kluczowym jest, by miała pani przyjemne zakończenie,
podobnie jak mąż, aby spłodzić potomka. Osiąga je pani?
Tak.
Stosunki z mężem są dla pani przyjemne?
Oczywiście, doktorze.
Choć nie wiem, czy doświadczam "małej śmierci", jak to mówią.
Jeśli czerpie pani przyjemność, to tak.
Dobrze.
Jean podziękuje mi po powrocie. Uporządkowałam księgi i wszystko inne.
Może przymknie oko na wydatek.
Obie zamówmy suknie. Zaskocz nowego męża.
Byłby przeciwny.
Uznałby, że mam ich dość.
Mam męża od niedawna, lecz już widzę, jaki to ciężar.
Świeżo po ślubie nie można czuć ciężaru.
Bernard jest oszczędny i nie lubi mnie całować.
Sądziłam, że zacznie mi się podobać, ale miast tego mnie odrzuca.
Zatem poniekąd ulżyło mi, że nie całuje.
Nie jest przystojny i szczodry jak Jean.
Moje małżeństwo też nie jest idealne.
Zaraz panie przyjmę.
Dziękuję.
Choć Le Gris ma wiele strasznych przywar,
nie sposób nie zawiesić nań oka.
To prostak.
Do tego rubaszny.
To sami głupcy.
Racja.
Witaj, panie.
Witaj w domu, kochany.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Boże, Marguerite.
Postradałaś godność?
Idź na górę, nim wezmą cię za dziwkę.
Jestem twoją żoną.
Witaj w domu, mój dzielny synu.
Dziękuję.
Gdybym wiedziała o tej sukni, zabroniłabym jej.
Ciekawe, jak byś tego dokonała w moim domu.
Pozwolisz żonie mówić do mnie takim tonem?
Marguerite jest dorosła. Podejmuje własne decyzje.
I wyciąga własne nauki.
Ruszam jutro do Paryża.
Wrócę za tydzień.
Jesteś chory. Nie wychodź na dwór.
- Tak, zostań. - Są mi winni pieniądze.
- Zamierzam je odebrać. - Jasne.
Może odwiedź starych przyjaciół.
Le Gris w Argentan?
Dlaczego jego?
Dopilnuj, by Alice jej doglądała.
Nie wolno ci opuszczać terenu.
To niebezpieczne.
Chciałabym odwiedzić znajome.
Żyjemy na odludziu.
Właśnie.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
Zatem kiedy wrócisz?
Gdy załatwię sprawy.
Przed zmrokiem.
Jean nalegał, bym nie zostawała sama.
Antoine!
Locha...
Siad.
Kto tam?
To ja.
Adam Louvel, moja pani.
Adam Louvel?
Witam.
Proszę o wielką przysługę.
Koń zgubił podkowę.
Jestem sama. Nie wolno mi otwierać.
Rzecz jasna, rozumiem.
Czy mógłbym... zaczekać w środku, aż go podkują,
i na chwilę się ogrzać? Nie zabawię długo.
Głupie zrządzenie losu.
- Wstyd, że pytam. - Proszę.
Nie jestem sam.
Pani, wybacz to wtargnięcie.
Kocham cię.
Jak żadną inną.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Mój majątek należy do ciebie.
Jak możesz tak mówić?
Jak mam więc to robić, Marguerite?
Wiesz wszak, że nie ma na to rady.
Miłość mnie pochłonęła.
Jak śmiesz?
Gdy mój pan się zadurzy...
Wyjdź stąd, proszę.
Słyszałeś panią, wyjdź!
Panie.
- Jestem zamężna. - Tak.
I dźwigasz straszne brzemię.
Chłodnego mężczyznę, który nie kocha cię jak ja.
Który nie potrafi cię docenić.
Ani słowa o moim mężu!
Życzę ci szczęścia.
Nie zniosę dłużej twojej niedoli.
Wiem, że wasz majątek topnieje.
Pan mnie utrzymuje.
Tak.
Ale czy wie, że jesteś najwspanialszą
i fascynującą kobietą?
Kobietą, której poświęciłbym życie?
Zrozumże, że cię kocham.
I wiem, że ty mnie też.
Musisz wyjść. Proszę.
Nie opieraj się temu.
Jeanette!
Nie uciekaj, bo cię dopadnę.
Jeanette!
Nie!
Chodź.
Nie.
Nie!
Nie, proszę.
Nie rób tego.
Proszę.
To nasza chwila.
Proszę.
Nie obwiniaj się.
Ukochana, zaklinam cię, nie mów nikomu.
Dla własnego dobra.
Jeśli mąż się dowie, może cię zabić.
Milcz więc.
Nie miej sobie za złe, kochana.
Nie panowaliśmy nad sobą.
Wróciłyśmy, pani.
Sprawdzała nową kucharkę. Potrawa była pyszna, nie licząc sera.
Nie przepadam za tą odmianą, ale niestety była wszędzie.
Dziękuję.
Jest jedna odmiana, której nazwy zapomniałam.
Poprzecinana kolorowymi wstęgami.
Znasz może ten gatunek?
To chyba roquefort.
Nie roquefort. Ma łagodniejszy smak.
Jego faktura pasuje jednak do potraw.
Moja pani?
Nic nie zjadłaś.
Jesteś chora?
Pani Carrouges pyta o pani stan umysłu.
Nic mu nie dolega. Dziękuję, Alice.
Nie otwieraj.
Tu Marie. Zastałam Marguerite?
Dobrze.
To ja.
- Wejdź. - Dzień dobry.
Marguerite!
Nigdy się tak nie cieszyłam. Jestem w ciąży.
W ciąży.
Wszystko dobrze?
Wydajesz się inna.
Nie cieszysz się?
Jestem zachwycona.
Panie.
Tęskniłem za tobą.
Ty za mną nie?
Nawet nie wiesz jak.
- Zatem się kładźmy. - Jean.
- Długo mnie nie było. - Nie mogę.
Jak to nie możesz?
Muszę ci coś wyznać.
Co?
Gdy cię nie było, jednego dnia twoja matka wyjechała do Saint Pierre.
Tak.
Wkrótce ktoś zjawił się bez zapowiedzi.
Znałam go, więc go wpuściłam.
Ale nie był sam.
Jacques Le Gris wszedł do domu bez pozwolenia i...
- Co z nim? - Zagonił mnie do tej komnaty.
Tego łóżka.
Zgwałcił mnie.
Mówisz prawdę?
Proszę.
Czy mówisz prawdę?!
Proszę, Jean, to prawda. Musisz mi uwierzyć.
Krzyczałam.
Aż zdarłam sobie gardło.
Zmusił cię?
Zgwałcił.
- Nie zachęciłaś go? - Nie.
Nie uciekłaś?
Przycisnął mnie i przydusił.
Czy on musi mi wyrządzać samo zło?!
Zamierzam powiedzieć prawdę. Nie będę milczała.
Ale bez ciebie nie mam prawa głosu.
Zatem je dostaniesz.
Chodź.
Nie może być ostatnim, który cię zaznał.
- Jean? - Chodź.
Chodź!
Moja pani.
Czy klniesz się na życie, że mówisz teraz prawdę?
Klnę się.
Także przed Bogiem?
I całą Francją?
Tak.
Zawalczymy.
Marguerite to moja żona i nas skrzywdzono.
Nie puszczę mu tego płazem.
Możecie iść tylko do Pierre'a.
Wątpię, by was wysłuchał.
Opowiedzcie, co dziś usłyszeliście.
Komu tylko zdołacie i kto tylko posłucha.
Będą o nas plotkować.
Jeśli usłyszy o tym cała Normandia,
Pierre będzie musiał nas przyjąć.
Mamy plan.
Marie?
Zostań chwilę.
Nie spojrzysz na mnie?
Nie potrafię.
Marie?
Nie pamiętasz?
Nieraz wspominałaś, że Le Gris jest przystojny.
Ty także.
Ale nie zarzucam gwałtu.
Marie!
Nie wierzysz mi.
Muszę jechać.
Nie, Jean! Nie tego sobie życzę!
Nie życzysz sobie?
Czy nie może po prostu stanąć przed sądem?
Pierre jest sądem!
Jeżeli zwrócisz się do króla, znów weźmie jego stronę.
Nie zwrócę się do króla.
Tylko do Boga.
Dlaczego to zrobiłaś, Marguerite?
Ponieważ mnie skrzywdzono.
Tacy jak Le Gris biorą kobiety, kiedy zechcą i tak często, jak zechcą.
Za kogo się masz?
Mogę stracić syna.
On tak wybrał, nie ja.
Nie różnisz się od dziewek branych przez żołnierzy podczas wojny.
Czy one narzekają?
Muszę zabrać głos.
Marguerite.
Przynosisz tylko hańbę tej rodzinie.
Mówię prawdę.
Prawda nie ma znaczenia.
Patrzysz na mnie, jakbym nie była nigdy młoda.
I mnie zgwałcono.
Choć protestowałam i czułam wstręt,
nie poszłam zapłakana do pana, mającego większe zmartwienia.
Nie, wstałam...
i żyłam dalej.
Ale jakim kosztem?
Jakim kosztem?
Wciąż żyję.
Zapłaciłaś za ten luksus słoną cenę.
Słyszałem z wielu ust, iż opowiadała pani,
że pan Le Gris się pani podobał.
Być może przyśniło się to pani,
skoro tego pani pragnęła?
Tak, dawno temu przyznałam koleżankom,
że jest przystojny, ale dodałam, że i niegodny zaufania.
Dostrzeżenie czyjejś urody nie świadczy o niczym więcej.
Skoro jedna z nich to pani przyjaciółka,
dlaczego zeznała tak przed sądem?
Nie wiem.
Od ilu lat jest pani z Jeanem de Carrouges'em?
Od pięciu.
Przez ten czas nie powiła pani dziecka.
Dziedzica majątku.
Nie.
Lecz dziś siedzi tu pani, pół roku po rzekomo prawdziwym zajściu,
w szóstym miesiącu ciąży.
Może ma pani innego kochanka i oskarża Le Gris, by to zataić.
Jak mówiłam, jestem wierna mężowi.
Czy stosunki z mężem są dla pani przyjemne?
Tak, oczywiście.
To nic oczywistego.
Jest pani świadoma, że nie spłodzi dziecka,
- nie odczuwszy końcowej przyjemności. - Tak.
Tak.
Zatem czy ją pani odczuwa?
Tak.
Gwałt nie może prowadzić do ciąży.
Tak głosi nauka.
Sąd podaje tedy w wątpliwość,
by po pięciu latach małżeńskiego pożycia
pani ciąża była dziełem przypadku.
Załóżmy, że wierzymy, iż głosi pani prawdę
i to zajście istotnie miało miejsce.
Może podobało się pani bardziej, niż jest skłonna przyznać.
Proszę mi wyjaśnić, jak gwałt może się podobać.
Czy odczuła pani przyjemność?
Proszę odpowiedzieć.
Żadnej przyjemności!
Są dalsze pytania?
Jeśli pani mąż przegra pojedynek, dokona się boski wyrok,
a pani zostanie udowodnione kłamstwo.
Rozumiem.
Mąż z pewnością mówił pani,
że karą za fałszywe oskarżenie wobec mężczyzny
w przypadku gwałtu
jest obdarcie do naga i ogolenie,
zakucie w żelazną obrożę,
przykucie do drewnianego słupa
oraz spalenie na stosie.
Lady Marguerite,
nierzadko zdarza się, iż skazana płonie 20 do 30 minut,
nim wreszcie umrze.
Mówię prawdę.
Pojedynek się odbędzie.
Uważasz go za przystojnego?
Znieważyłaś mnie przed moim królem i całą Francją.
Wiedziałeś, co mi zrobią, jeśli przegrasz.
I nie powiedziałeś.
Bóg nie karze prawdomównych.
O losie moim i naszego dziecka nie przesądzi Bóg,
tylko to, który starzec się zmęczy.
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Co mam do stracenia?
Błagałam o inne rozwiązanie, a teraz mogę spłonąć.
Ryzykuję dla ciebie życiem.
Ryzykujesz moim życiem, by pokonać wroga i ocalić swoją dumę.
Być może osieracając nasze dziecko.
Nie pomyślałeś o tym?
Hipokryto.
Pycha cię zaślepia.
28 GRUDNIA 1386
Wszystko przyszykowane.
Jestem gotów.
Zostałabym jeszcze chwilę.
Więcej wiary.
Wreszcie powiłam syna, którego kocham ponad wszystko
i mogę nie zobaczyć, jak dorasta.
To moje życie.
Gdybym wiedziała, że prawda odbierze mi tę miłość,
zapewne zrobiłabym to, co wiele moich poprzedniczek.
Nic.
Postąpiłaś słusznie.
Nie, jeśli zginę.
Nie jestem jak ty.
Dziecko potrzebuje matki, a nie tego, by miała słuszność.
Rycerze, zacznijcie.
Pani.
W oparciu o twe dowody zaryzykuję życiem w starciu z Jacques'em Le Gris.
Wiesz, że moja sprawa jest słuszna.
Mówię dziś wam wszystkim,
że mówiłam prawdę.
Niech nas Bóg osądzi.
Boski wyrok będzie dziś nader brutalny.
Módlmy się, by skończyło się jak we Flandrii.
By Le Gris gołymi rękami oderwał Carrouges'owi jądra.
Niech pędzą!
Prędko, dawaj!
Kopia, szybko!
Odsuńcie się!
Kopia!
Topór!
Może się wykrwawić. Jak Bóg da.
Bierz go!
Zabij!
Przyznaj się!
Przyznaj.
Nie było żadnego gwałtu.
Nie było.
Nie było gwałtu!
Klnę się na Boga,
narażając się na potępienie!
Jestem niewinny!
Zatem spłoniesz.
Tak.
Bóg z tobą, moja pani.
Nie, powstań.
Okryłeś się honorem, rycerzu.
Bóg przemówił, dowodząc słuszności twojej sprawy.
Walczyłeś z wielką siłą i pokorą.
Bóg z tobą i twoją żoną.
Żoną!
Niech żyje Carrouges!
Carrouges!
Chwała Carrouges'owi!
Spójrz!
Sir Jean de Carrouges zginął kilka lat później podczas wyprawy krzyżowej.
Marguerite przeżyła 30 lat w szczęściu i dostatku jako pani rodowego dworu.
Nie wyszła więcej za mąż.
Tekst - Piotr Kacprzak