Mamy dopasowanie.
Pańskie DNA jest na bluzie.
- Pan go wtedy zaatakował? - Bez komentarza.
Mam dla ciebie kłamać?
Po prostu powiedz, że nie pamiętasz tamtej nocy.
- To koniec. - Nie.
Kiedy go minąłem, usłyszałem plusk.
- Coś jeszcze? - Może sprawdzę mój dziennik?
Poproszę o luminol.
Krew na marynarce Melindy należy do Gerarda Coopera.
Aresztuję cię pod zarzutem morderstwa.
Ja tego nie zrobiłam.
::Project HAVEN:: facebook.com/ProHaven
.::seriale-asd.eu::.
Tłumaczenie: Nazgul i sindar
Korekta: Nazgul i sindar
UNFORGOTTEN 6 Odcinek szósty, finał sezonu
Co robisz, Marty?
Łojzicku.
Może pani wreszcie przestać nas nękać?
Nikt pani nie nęka, Juliet.
Za moimi plecami była pani w szkole mojej córki.
Wczoraj musiałam powiedzieć jej, że może być przesłuchiwana...
- Chcieliśmy krótko porozmawiać. - To jest wasz podejrzany!
Mężczyzna, który dwukrotnie był w moim domu i nam groził.
Nietrudno połączyć kropki, że być może zabił Gerry'ego, prawda?
Chodźmy.
- Co u mojej mamy? - Marty, zostałeś pouczony.
Nie żyje?
Nie.
Ale obawiam się, że jej stan jest poważny.
O, mamo.
Tak, to moja marynarka.
Wyjaśnisz może, skąd na niej krew pana Coopera?
Ponieważ uderzył mnie.
A ja nie pozostałam mu dłużna.
- Gdzie to było? - W moim mieszkaniu.
- Kiedy? - W moje urodziny, 12 lutego.
Wciąż się wówczas widywaliście?
Wtedy zerwaliśmy ze sobą.
W twoje urodziny?
- O tak. - Z powodu?
Długo by opowiadać.
Nigdzie się nie wybieram.
W czerwcu 2020 zaszłam z nim w ciążę.
Na tamtym etapie mojego życia posiadanie dziecka...
nawet tego nie brałam pod uwagę.
Więc zakończyłam ją.
- Tamtej nocy przyszedł i... - Przepraszam.
Ojciec Ryan mówił, że urodziłaś je i oddałaś do adopcji.
Ciekawe rozumienie terminu "tajemnica spowiedzi".
Tak, powiedziałam to ojcu Ryanowi.
Bo gdy powiedziałam, że ojcem dziecka jest żonaty mężczyzna,
nieomal się obsrał.
Biorąc pod uwagę twoje wypowiedzi czy to w prasie, czy telewizji,
jesteś zażartą przeciwniczką aborcji, nieprawdaż?
Uważam, że terminacja potencjalnego życia jest desperackim i smutnym posunięciem.
Ale sprowadzenie dziecka na świat...
zwłaszcza teraz, którego nie chcesz...
któremu nie będziesz mogła zapewnić dobrego życia...
jest znacznie smutniejsze...
Tak właśnie czuję.
I głęboko żałuję, że wcześniej głośno tego nie mówiłam.
Myślę, że można śmiało powiedzieć, że jestem najgorszą hipokrytką.
Kiedy miała miejsce terminacja?
W lipcu.
Cooper o niej wiedział?
Niestety tak.
Dlaczego "niestety"?
A więc... dwunastego lutego
Gerry zadzwonił i powiedział, że chce do mnie wpaść,
by coś mi dać.
Idiotka ze mnie, myślałam, że chodzi o prezent, ale...
w rzeczywistości żądał, bym pożyczyła mu 30 tysięcy.
Zakładam, że wiedział już, że zaoferowano ci kontrakt w BNC?
Tak.
- I co odpowiedziałaś? - Oczywiście odmówiłam.
- Miałaś taką sumę pieniędzy? - Nie.
Pewnie, miałam parę tysięcy oszczędności, ale nie aż tyle.
Jak zareagował na odmowę?
Zagroził, że powie BNC i każdej gazecie, w jakiej pracowałam,
że ta głęboko wierząca katoliczka i pro-liferka
złamała obostrzenia covidowe, romansowała z żonatym mężczyzną
i miała aborcję.
Powiedziałam mu, że jest zły.
A on zdzielił mnie pięścią w twarz.
W odwecie uderzyłam go figurką kaczki, stąd ta krew.
A potem uciekłam z mieszkania.
Wróciłam po ponad trzech godzinach,
tym razem ze znajomym, ale jego już nie było.
Czy ten znajomy poświadczy to?
Tak, wczoraj z nim rozmawiałam, podam wam jego dane.
Czy Cooper zrealizował którąkolwiek ze swych gróźb?
Nic mi o tym nie wiadomo...
ale gdy zbliżał się mój wyjazd, obniżył sumę do 5 tysięcy.
Dla świętego spokoju zgodziłam się z nim spotkać i dać mu tę sumę.
To było 24 lutego, a on się nigdy nie zjawił.
Wtedy dowiedziałam się od wspólnego znajomego, że zaginął.
Biorąc pod uwagę wszystko, co się między nami wydarzyło...
chciałam po prostu jak najszybciej uciec z Londynu.
Zapytam raz jeszcze:
czy kiedykolwiek kontaktowałaś się z Juliet Cooper?
Tak, raz z nią rozmawiałam.
Pewnie miała mój numer z jego telefonu i zadzwoniła do mnie
rok przed jego zaginięciem.
Była bardzo nieprzyjemna.
Powiedziała, że spierdoli mi życie.
Ale nigdy osobiście się nie spotkałyśmy.
- Pani Dowari? - Tak.
Sierżant Boulting, posterunek na Bishop Street.
Zechce pani poświęcić mi chwilkę?
- Wróciłaby tu z własnej woli? - Powiedziała, że nie.
Ekstradycja potrwałaby parę tygodni, a ja wracam.
U nas też pojawiło się parę interesujących nowości.
Tak? A co takiego?
Niemal od razu okazało się, że lokal nie nadaje się do zamieszkania.
W obu sypialniach pojawiła się pleśń.
i dzieci zaczęły ciągle chorować i kaszleć.
Niezręcznie nam było narzekać, bo...
bo byliśmy imigrantami i nie mieliśmy jeszcze...
okazji, by dać coś z siebie temu cudownemu krajowi.
Ale Asif był cudowny i powiedział, że dzieci mają prawo bezpiecznie żyć.
On był tylko tłumaczem,
ale bardzo mocno walczył z panem Cooperem.
Ale ilekroć pan Cooper mówił, że usunie pleśń,
tak naprawdę jedynie to zamalowywał.
A nasz Jamal chorował coraz poważniej.
Przepraszam, ile Jamal miał lat?
Osiemnaście miesięcy, gdy się wprowadziliśmy we wrześniu 2020.
Dziękuję. Proszę kontynuować.
Infekcja płuc się pogarszała...
i pod koniec 2021 przyjęto go do szpitala z powodu problemów z oddychaniem.
Jak długo syn tam przebywał?
Dwa tygodnie i pięć dni.
A potem wypisano go i zamieszkaliście w nowym lokalu?
To znaczy?
Gdy wyzdrowiał, wróciliście do nowego mieszkania?
Jamal nigdy nie wrócił do domu.
Rozumiem.
Przepraszam, zatem gdzie mieszka?
Jamal zmarł.
- Och, pani Dowari. - Myślałam, że pan wie.
Pleśń spowodowała w płucach ostre zakażenie grzybicze
i 22 lutego 2021 Jamal zmarł.
Dwa dni przed swoimi drugimi urodzinami.
- Tak mi przykro, moje kondolencje. - Dziękuję.
Pozwoli pani, że zadam ostatnie pytanie?
Oczywiście.
Wnioskuję, że Asif nie był już waszym tłumaczem w nowym lokalu?
Nie.
- Ale utrzymywaliście kontakt? - Tak, stał się bliskim przyjacielem.
Jak mniemam, wiedział o śmierci pani syna?
Był pierwszą osobą spoza rodziny, która się o tym dowiedziała.
Najwyraźniej musimy znów porozmawiać z Asifem.
- Zbieżność czasu zbyt przypadkowa, prawda? - Zgadzam się.
- Fran? - Mamy triangulację.
Wspaniale!
Rzućmy okiem na 22., to poniedziałek. Według danych Cooper był w Brighton,
co potwierdza jego dziennik, miał spotkanie z dostawcą.
Potem już w Bow wieczorem zamówił jedzenie na wynos.
Tak, widzę.
Kolejny dzień spędził głównie w Bow, prawdopodobnie pracując w pubie.
A przynajmniej jego telefon był w Bow.
Tak, racja.
Ale 24. o 13:37 zadzwonił do kobiety z browaru,
by odwołać spotkanie o 16:00 i to połączenie wykonano z Ilford.
- Gdzie mieszkał Marty Baines? - W Ilford.
Czyli w dniu zaginięcia Cooper być może spotkał się z Martym Bainesem.
- Tak. - Udało ci się porozmawiać z tą kobietą?
Tak. Według niej to był zdecydowanie Cooper.
Zatem wiemy, że 24. jeszcze żył.
Prawdopodobnie tak.
Co masz na myśli?
Taki dziwny drobiażdżek.
W nagraniu głosowym zwrócił się do niej "skarbie".
- Skarbie? - Wiadomość była w stylu:
"Przepraszam, skarbie, nie wyrobię się, zdzwonimy się".
Na pewno byli tylko współpracownikami? Zważywszy na to, co o nim wiemy.
Tak, byli tylko znajomymi, a jego język był nieodpowiedni...
W sumie sama nie wiem.
Coś w ramach czasowych jest dziwnego.
Podrobione tablice rejestracyjne, ta wiadomość...
- Coś... - Ano.
Daje do myślenia.
- DZWONI MAMA - Dziękuję wszystkim.
- Hej. - Cześć, słonko.
- Był tu Steve, zabrał swoje rzeczy. - Tak, pozwoliłam mu.
Martwię się o niego.
- Mówił paskudne rzeczy. - Jakie?
Że spaprał sobie życie i nie wie, jak dalej żyć.
- Jest tam jeszcze? - Nie, wyszedł 10 minut temu.
- Wynajął niedaleko mieszkanie. - Gdzie?
Na Larford Street.
Jezu, to dosłownie rzut beretem.
Nie zrobiłby nic głupiego, prawda?
Nie jest takim człowiekiem?
Zadzwonię do niego albo wpadnę, gdy będę wracać.
- Pod którym numerem mieszka? - 25.
Dobra. Mamo, muszę kończyć. Pogadamy potem, pa.
I jak było?
Nie wiem, czy wiesz, ale w Irlandii często pada.
Żartujesz! Nie zauważyłam.
Dasz radę przesłuchać Asifa Syeda? Zostały nam dwie godziny.
- Oczywiście. - A potem prosto do Marty'ego Bainesa.
Murray przesłał ci zeznanie pani Dowari, prawda?
Tak, i mam pomysł, jak to przeprowadzić.
Świetnie, dajesz.
Od naszej ostatniej rozmowy pojawiły się nowe informacje w sprawie rodziny Dowari.
Pamięta pan Jamala Dowariego?
Bez komentarza.
Według jego mamy, Nahal, bezgranicznie go pan uwielbiał.
Kupił mu pan matę edukacyjną na pierwsze urodziny...
wielokrotnie też go pan pilnował, przypomina pan sobie?
Bez komentarza.
Przepraszam, że to wspominam, bo widzę, że to pana porusza,
ale czy pamięta pan, co spowodowało śmierć Jamala?
Bez komentarza.
Myślę, że tak, bo był pan w szpitalu,
pomagał państwu Dowarim zrozumieć, co się dzieje i rozmawiał z lekarzami.
Bez komentarza.
Wie pan, że zmarł z powodu grzybicy płuc,
niemal na pewno spowodowanej przez warunki w lokalu Gerarda Coopera.
Bez komentarza.
Pamięta pan, kiedy zmarł?
Zmarł 22 lutego 2021, dwa dni przed swoimi drugimi urodzinami...
...i mniej niż 48h przed zaginięciem Gerarda Coopera.
Pozwoli pan, że uświadomię mu, na czym stoimy.
Myślę, że trochę pan spanikował.
Widział pan, że wszystko się wali: starania o obywatelstwo,
pana związek i całe życie w Wielkiej Brytanii.
Prawda jest taka, że jeśli nadal nie będzie pan odpowiadał,
będziemy zmuszeni oskarżyć pana o napaść na parkingu,
i pomimo naszej wiedzy, że Gerard Cooper był agresorem,
będzie pan musiał się bronić.
Dla pana wiadomości, rozmawiałem z policją w Barnstable
i nie będą wnosić zarzutów związanych z imigrantami.
Pana partner wziął na siebie pełną odpowiedzialność.
Bardzo byśmy chcieli wyeliminować pana z dalszego naszego śledztwa.
Podejrzewamy, że jest pan dobrym człowiekiem, ale...
Musi nam pan pomóc. Pomóc nam, byśmy mogli pomóc panu.
Parę tygodni po tym, jak Jamal zachorował po raz pierwszy,
to było w grudniu...
poszedłem spotkać się z Cooperem, wydawał posiłki dla bezdomnych w pubie.
Stał tam...
podawał jedzenie, wydawał ciuchy i prezenty i...
był wspaniały.
Miły, zabawny, hojny i po prostu... po prostu kochany.
I wtedy dotarło do mnie...
że potrafi być empatyczny,
że jak najbardziej jest zdolny do współczucia, tylko...
świadomie zdecydował, że przy nas taki nie będzie.
Bo przestał postrzegać nas...
jako ludzi.
Przecież całymi "hordami zalaliśmy" ten kraj.
Dla niego byliśmy... robactwem.
Tego dnia, gdy Jamal poszedł do szpitala, poszedłem spotkać się z Cooperem.
Zrobiłem zdjęcie Jamala pod kroplówką, chciałem mu je pokazać,
żeby go zawstydzić, bo w swej naiwności sądziłem,
że może go to odmieni.
Jego pierwszą reakcją było fizyczne zastraszenie mnie,
popychał mnie, bo był tyranem.
Ale kiedy to nic nie dało, bo czemu miałoby z kimś takim, jak ja,
spróbował mnie uderzyć.
Był bez formy i powaliłem go dwoma uderzeniami,
ale to wszystko.
Gdy odchodziłem, stękał na ziemi, ale jak najbardziej żył.
- Marty, co robiłeś w domu Julii Cooper? - Chciałem porozmawiać z Taylor.
Rozumiem. A co chciałeś jej powiedzieć?
Chciałem złożyć najszczersze kondolencje.
Włamałeś się późno w nocy, by złożyć kondolencje?
Tak, zgadza się.
Kiedy cię zatrzymaliśmy, miałeś przy sobie śrubokręt i młotek.
Marty Baines, niesamowity łamacz zamków.
To nie był pierwszy raz, prawda?
- Prawda. - A wcześniej gdzie?
- Do mieszkania nad pubem. - Dlaczego to zrobiłeś?
- By porachować się z nim. - Marty.
- Chciałeś go fizycznie skrzywdzić? - Tak, chciałem.
Przyfanzolić mu.
Dobrze.
Wiemy, że Taylor udało się przemówić ci do rozsądku,
- ale czy zmieniłeś później zdanie? - Nie, nie zmieniłem.
A czy później rozzłościłeś się
z powodu tego, co zrobił tobie i twojemu tacie,
- i zaatakowałeś go? - Nie.
Zabiłeś go, Marty?
Nikt nie ma prawa pozbawiać innych życia, kom. Sunilu Khan.
- Możemy porozmawiać o Ilford? - Mieszkałem tam.
Tak, wiemy o tym.
Chcieliśmy cię spytać o pewien konkretny dzień.
- Jaki dzień? - Przypuszczamy, że Gerry Cooper też tam wtedy był.
Czy w lutym 2021 spotkałeś się z nim w Ilford?
W Ilford nigdy.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
- Nie odwiedził cię w mieszkaniu? - Nigdy w nim nie był.
Mamy zapis rozmowy, wykonanej z Ilford w dniu jego prawdopodobnego zaginięcia.
- Kiedy dokładnie? - 24 lutego 2021.
24 lutego zjadłem na śniadanie płatki i brzoskwinie z puszki,
oglądałem telewizję, a potem poszedłem na lotnisko patrzeć na samoloty.
Wróciłem do mieszkania o 20:55,
by oglądać Kirstie i Phila w "Love It Or List It".
To bardzo szczegółowy opis, Marty.
Czemu wcześniej nam o tym nie powiedziałeś?
Nie zapytaliście mnie.
Z czystej ciekawości, mogę spytać, co robiłeś 23.?
23 lutego zjadłem na śniadanie płatki i brzoskwinie z puszki,
oglądałem telewizję, a potem poszedłem na lotnisko patrzeć na samoloty.
Wróciłem do mieszkania o 20:35, by oglądać "The Real CSI" o 21:00.
Idę o zakład, że będzie na lotniskowym monitoringu.
Szefowo?
Córka rowerzysty podrzuciła właśnie jego dziennik.
Dokładnie jak mówił, o 3:30 rano widział,
jak ktoś coś wyrzuca, ale to było o 3:30 24 lutego.
Nie gadaj.
- Co oczywiście rodzi wiele pytań. - Tylko troszkę.
Z czego najważniejsze brzmi:
jakim cudem ktoś zostawia nagranie głosowe...
gdy 10 godzin wcześniej jego rozczłonkowane ciało wyrzucono do bagna?
A więc...
według wydziału komunikacji to pięć rejestracji aut z czasu zabójstwa:
Asifa Syeda, Melindy Ricci, taty Marty'ego Bainesa,
Gerry'ego Coopera i Juliet Cooper.
Wszystkie to właściwie anonimowe sedany. A to...
samochód zabójcy.
Możliwe, że zabójca zdobył fałszywe blachy,
ale to wymaga planowania, sugeruje premedytację.
To nie była premedytacja.
Zgaduję, że zmienił własne numery markerem czy taśmą.
Zmiana F na E, 3 lub 6 na 8 itp.
Czyli którą z tych pięciu rejestracji najłatwiej zmienić w tą?
Dokładnie.
Kto jest najlepszy w łamigłówki?
Na pewno nie ten czy ten.
Ten też nie.
Dwa F mogą być 2 E.
- Tak, a to P może być B. - Zatem ten, nieprawdaż?
M bez zmian, C zmieniono w O.
5 w 6, 7 bez zmian.
Dwa E i B.
Zatem czyj to samochód?
Ten samochód należał do...
...Juliet Cooper.
- Hass? - Asif?
Przyjacielu... Wybacz, co u ciebie?
Niezbyt dobrze, jestem w ośrodku detencyjnym.
Dokąd cię zabrali? Przyjadę do ciebie.
To szpital.
Mama Marty'ego odzyskała przytomność.
Powiedziała, że sama zmieszała leki z napojem.
Dlaczego?
Powiedziała, że czuła się przytłoczona.
I że on dostanie lepszą pomoc, kiedy jej nie będzie.
Czyli nie licząc włamania nie wnosimy zarzutów.
No.
On musi być z nią.
Ktoś widział komisarza Khana?
Naprawdę cię lubię.
Od zawsze, ale byłeś zajęty.
Ale od jakiegoś roku, od kiedy lepiej się poznajemy...
było cudownie.
Potem był ten wieczór. A ty wciąż dzwoniłeś.
A ja... uciekłam.
Właściwie jak zawsze.
Powiem, co mam powiedzieć,
a potem, jeśli pozwolisz, wrócę do pracy i...
możesz to przetrawić bez presji z mojej strony,
bez patrzenia na ciebie.
Chyba nie jesteś seryjną zabójczynią?
24 lata temu byłam w związku z pewnym gościem.
Byliśmy razem przez trzy dość nieszczęsne lata,
a potem pewnego dnia wyszłam po fajki i nigdy nie wróciłam.
To było w porządku. Z wyjątkiem tego...
że mieliśmy córkę, którą również zostawiłam.
I której, z wielu skomplikowanych powodów,
nie widziałam od tamtej pory.
Co z pewnością jest pewnym problemem.
Uznałam, że powinieneś to wiedzieć.
I jasne, były pewne problemy psychiczne, sądy i...
wiele bólu.
Na pewno masz milion pytań, ale jak mówiłam,
wrócę teraz do pracy,
ale chciałam, żebyś to wiedział i...
Tak.
Zadzwoń, jeśli wciąż...
Leanne...
Jess. Co tam?
Zmyliła nas wiadomość głosowa z 24.
Ale zgaduję, że to stara wiadomość do ciebie.
Odtworzyłaś ją do mikrofonu jego telefonu,
kiedy zadzwoniłaś do koleżanki z browaru.
Ale to miłe, że pojechałaś do Ilford, by zadzwonić.
I kiedy próbujemy znaleźć twoje stare auto,
ciekawi mnie, czy znajdziemy ślady markera czy taśmy,
którymi zmieniłaś numer rejestracyjny.
Żadna ława nie skaże za coś takiego.
No nie wiem.
Ale też pomówimy z twoją córką.
Mam mocne przeczucie,
bazując na twoim pragnieniu, by do tego nie doszło,
że coś tej nocy zauważyła.
Albo też sama nam powiesz, co się stało.
I może nie będziemy musieli angażować w to Taylor.
Powiem wam wszystko.
Małżeństwo legło w gruzach wiele lat wcześniej.
Zmienił się tak bardzo, od kiedy się poznaliśmy w 2009.
Chyba oboje się zmieniliśmy.
Im bardziej go ściągało na prawo,
tym bardziej go prowokowałam, zazwyczaj celowo.
Coraz bardziej go nie znosiłam, wciąż na nowo.
- Czemu się nie rozstaliście? - Przez Taylor.
I nasze finanse.
Pandemię. Inercję. Zawsze były jakieś powody.
Złe, ale zawsze to jakieś powody.
Więc jak to się skończyło?
To było nocą 22.
Gotowałam. Szykowałam rzeczy do lodówki.
Wrócił późno, po 23:00, pijany i...
powiedział, że go 24. nie będzie.
Przypomniałam mu sarkastycznie,
że to rocznica ślubu, a on...
rzucił jakieś mizoginistyczne teksty
i naskoczyliśmy na siebie.
Dzięki bogu, Taylor mocno spała na górze.
I kiedy jak zwykle przegadałam go,
zawsze tak było, bo okazał się tępakiem,
to przybrało wymiar fizyczny.
Popchnął mnie i złapał za włosy.
Odeszłam w stronę stołu kuchennego, próbując to załagodzić.
Usiadłam, by kroić dalej warzywa,
a on bez ostrzeżenia uderzył mnie w tył głowy,
naprawdę mocno.
To było takie bolesne
i takie szokujące, że coś we mnie pękło.
I obróciłam się na krześle...
i jakby uderzyłam go w górną część nogi,
a mały nóż do obierania miałam nadal w ręce.
Był tak zaskoczony,
że nawet nie ruszył za mną, kiedy uciekłam do toalety na dole.
Zamknęłam się. Słyszałam go,
jak na mnie krzyczał. Wyzywał mnie od suk i kurew.
I mówił, co ze mną zrobi.
A potem usłyszałam, jak mówi, że paskudnie krwawi.
Potem ucichł na chwilę i...
zawołał mnie, wciąż wściekły...
A potem wszystko ucichło. I tak pozostało.
Zostałam w toalecie chyba przez pół godziny.
Nie wychodziłam, póki nie byłam pewna, że się uspokoił.
Znalazłam go na kuchennej podłodze w kałuży krwi.
Martwego.
Nie płacz nad rozlanym mlekiem, mamo.
Chcę, byś wróciła do domu.
Dokładnie to zrobimy, Marty.
Jak tylko mama stanie na nogi, załatwimy pomoc w domu, dobrze?
- Tak? - Tak.
Pomoc w domu, tego właśnie chciałaś, nie?
Kochany domek, mamo.
Jak tylko zauważyłam, że nie żyje,
w tej samej chwili wiedziałam...
że zrobię wszystko, by chronić córkę.
Że jej nigdy nie zostawię samej.
Bez ojca i ze mną w pace.
Ale wiedziałam, że muszę być...
bardzo kurewsko skupiona, by nie wpaść.
Wpierw użyłam wielu szmat, by to zmyć, wsadziłam je do wiadra.
Owinęłam wszystko wieloma workami.
Potem zdjęłam wszystkie ubrania i też wsadziłam do worków na śmieci.
Potem w to samo owinęłam Gerry'ego,
zanim zawlokłam go do jego biura i zamknęłam drzwi.
Rano zawiozłam Taylor do szkoły.
Powiedziałam, że tata ma zebranie w pracy.
Zorganizowałam jej zabawę na wieczór.
Potem pojechałam do pracy, ale zostawiłam w domu
włączony i naładowany telefon Gerry'ego.
Wykłady skończyłam o 15 i po drodze do domu zatrzymałam się
w kafejce internetowej, by poszperać o tej chujozie.
Potem był narzędziowy, gdzie kupiłam...
dwa nowe noże do mięsa, więcej worków na śmieci
i taśmę klejącą. Gotówką.
Kiedy wróciłam do pubu...
pogadałam sobie milutko ze wszystkimi,
a potem poszłam na górę.
Zawlokłam znów Gerry'ego do kuchni...
i pocięłam go na sześć części.
To nie zajęło nawet godziny.
Oczywiście na tym etapie było już niewiele krwi.
Potem każdą część zawinęłam w worki,
znów zdjęłam ubrania i wsadziłam je do worków przed prysznicem
i ubraniem się w świeże ubrania.
Potem znów umieściłam Gerry'ego w biurze,
zamknęłam drzwi i pojechałam odebrać Taylor z zabawy.
Kiedy była w łazience,
włożyłam kawałek po kawałku Gerry'ego do dużej torby,
a potem do bagażnika.
Potem zmieszałam ziołowe środki nasenne z gorącą czekoladą
i położyłam Taylor do łóżka.
Po zamknięciu pubu
zmieniłam numery rejestracyjne za pomocą kawałków taśmy klejącej,
a o 2:30 nad ranem pojechałam na mokradła.
Tak to było.
- Jej oś czasu nie pasuje. - Jej co?
O co chodzi?
Tu. Tak?
22. zamówił jedzenie na wynos o 19:12,
to jakieś 100m od ich mieszkania.
A potem otrzymał SMS potwierdzający zamówienie
na adres mieszkania nad pubem.
Mówiła, że nie zjawił się w domu przed 23:00?
Dokładnie.
Czemu kłamała w sprawie czasu, skoro przyznała się do morderstwa?
Co myślisz?
Sądzę, że to wiesz.
Taylor, nie powiesz nam nic, czego już nie wiemy.
Tak, on ją bił.
Byłaś tego świadkiem?
Słyszałam to. Wiele razy.
I widziałam siniaki na jej ciele.
Ale tę ostatnią awanturę naprawdę widziałam. Tak.
Dobrze.
Opowiesz nam o niej?
Cokolwiek się stało,
do czegokolwiek mama się przyznała,
- to było tylko w samoobronie. - Oczywiście to wiemy.
Byłam w sypialni, odrabiałam lekcje...
- Usłyszałam, jak zaczął krzyczeć. - O której godzinie?
- Może o 20:00. - W porządku.
Założyłam słuchawki,
ale wciąż go słyszałam.
I usłyszałam, jak ona krzyczy w odpowiedzi.
Nie wiem czemu, ale zdecydowałam, że tym razem zejdę na dół.
Ona leżała na podłodze w kuchni.
Leżała na boku, próbowała wstać,
ale za każdym razem on...
dociskał jej żebra obcasem buta, naprawdę mocno.
I ona płakała, to było okropne.
Stał do mnie tyłem, a ona miała odwróconą twarz,
nie widzieli mnie, ale chciałam coś zrobić,
by go powstrzymać, myślałam, że ją zabije.
Na stole leżał mały nóż, więc go złapałam
i jakby dźgnęłam go w nogę.
- Muszę cię pouczyć... - Dobrze...
W porządku, nie ma potrzeby. Mów dalej.
Więc złapałaś nóż i dźgnęłaś go w nogę.
Tak, krzyknął w szoku.
Zamachnął się i mnie zobaczył. Wyglądał na wkurzonego.
Ale mama wstała, złapała mnie za rękę
zabrała mnie na górę. Spojrzałam do tyłu,
widziałam, jak na mnie patrzy, trzymając się za nogę.
Wyglądał naprawdę smutno.
A potem mama na górze zrobiła mi kąpiel,
poczytała ze mną i ukołysała mnie do snu.
Rano przy łóżku czekał batonik.
Mama mówiła, że tata go zostawił,
zanim wyszedł do pracy,
więc wiedziałam, że mi wybaczył to, co zrobiłam.
I...
Widziałaś go tego wieczora?
Nie, po szkole była zabawa.
Mama mówiła, że jest w biurze, miał jakiś firmowy telefon.
Miałam nie przeszkadzać.
A następnego dnia zniknął.
Mój boże.
Ona nie wie.
Nie.
Matka zabrała ją na górę, nie widziała, jak on krwawi.
Co w ogóle powinniśmy z tym zrobić...
Co z tym zrobimy?
Myślę, że mamy tak naprawdę tylko dwie opcje.
Jakoś zignorujemy to, co właśnie powiedziała
- i niech matka odpowie. - Czyli Juliet za samoobronę
dostanie może cztery lata, a wyjdzie za dwa.
A my odpowiadamy za utrudnianie śledztwa.
- Tak. - Albo?
- Powiemy prokuratorowi. - To, co powiedziała?
Prawie na pewno zdecyduje, że oskarżenie
- nie leży w publicznym interesie. - Prawie na pewno.
Dokładnie.
Nawet jeśli tak zdecyduje,
14-latka nadal będzie musiała żyć ze świadomością, że zabiła tatę.
Wiesz co? To nie powinna być nasza decyzja.
- A czyja, do licha? - Juliet.
Nie.
Nie chcesz tego ciężaru.
- Proszę... - Jess,
zaufaj mi, nie chcesz.
Musimy pomówić z Juliet.
Po co ją przesłuchiwaliście? Po co to było?
Już tyle przeszła.
Czemu nie daliście mi jej ochronić?
Bo nawet biorąc pod uwagę okoliczności, możesz i tak spędzić dwa lata w więzieniu,
- z dala od córki. - To i tak o niebo lepsze,
niż gdyby tam miała spędzić choć sekundę.
Nie spodziewamy się tego.
Sądzimy, że argument o uzasadnionej sile przeważy.
Uważamy, że prokurator nie wniesie oskarżenia.
Byłabyś oskarżona o bezprawne pozbycie się zwłok
i utrudnianie śledztwa.
Ale ponownie, zważywszy na okoliczności,
nie sądzimy, że prokurator wniesie oskarżenie.
Ale takie ryzyko musisz rozważyć.
Oczywiście nie możemy niczego gwarantować,
ale możesz zdecydować, co chcesz zrobić.
Nie ma żadnych zapisów naszej rozmowy z Taylor.
Chcieliśmy tylko powiedzieć, że masz wybór.
Mój boże.
Co byście zrobili?
Ze względu na szereg powodów to mój ostatni występ.
BNC stwierdziło, że jestem winna "moralnej tromtadracji",
może i tak, ale sądzę, że prawdziwym powodem wylania mnie
było to, że nie mogłam już dłużej mówić, czego chcieli i w to wierzyć.
A generalnie miałam mówić to, w co sądzili, że wy wierzycie.
A jakże, macie prawo wierzyć, w co tylko sobie życzycie,
to wolny kraj, panuje wolność słowa, ale chcę wam to powiedzieć:
Nie chcecie czasem usłyszeć drugiej strony debaty?
Myślę, że kanał taki jak nasz powinien czasem
stawić czoło swojej widowni.
Powinniśmy czasem publikować odmienne opinie od już wam znanych,
gdyż tylko przez mocną, ale pełną szacunku, wymianę poglądów
mogą rozwinąć się nowe, oby lepsze, poglądy, jak mamy dziś żyć.
Kiedy mnie wylano, byłam na początku nieźle wkurzona,
miałam dziś tu wygarnąć zarówno im, jak i wam.
Ale wiecie co?
Dość gniewu,
dość podziałów, to nas prowadzi donikąd.
Zatem życzę wam wszystkim miłości i spokoju.
I na dziś ode mnie dobrej nocy, powodzenia i niech was bóg błogosławi.
Dziękuję, Mel.
A za chwilę...
Co się dzieje, mamo?
I stracisz swój stopień?
Zapewne.
O, Sam.
Ale nie będę uwięziony na łodzi, bóg wie ile miesięcy, więc...
nie mam żalu.
Nie doceniałem cię.
A to, że tu zostaniesz...
to, że możemy być razem, jest ważniejsze od mojej pracy.
I...
Jebać to.
Nie tak to planowałem.
Co myślisz o wyjściu za mnie, przystojniaku?
Tak, tak.
Tak, zrozumiałam. Przekażę im.
Dzięki. Na razie.
Oskarżenie Taylor nie leży w publicznym interesie.
A Juliet?
To samo.
Podjęliśmy decyzję.
Czasem tylko tyle można.
No.
Powiedzmy im.
- Hej, Mel. - Hej.
- Co u ciebie? - Dzięki, naprawdę dobrze.
Nie widziałem cię od paru dni.
Nie, nie było mnie, ale już wróciłam.
- Wróciłam. - Dobrze.
Tu Leanne.
Po sygnale zostaw wiadomość.
To ja.
Dziękuję, że mi powiedziałaś, co zrobiłaś.
Nie wiem, jakiej spodziewałaś się po mnie reakcji,
ale byłaś chyba nieźle przestraszona, co rozumiem.
Spotkajmy się, pogadajmy więcej, wypijmy razem więcej.
Każde z nas ma swoją historię.
Rzeczy, które chcielibyśmy zrobić inaczej.
Bywaliśmy ludźmi, którymi nie chcielibyśmy być.
Bóg wie, że żałuję.
Zatem spotkajmy się.
Tak, porozmawiajmy.
Zadzwoń, kiedy będziesz gotowa.
Dziękujemy za wspólny sezon z Unforgotten! facebook.com/ProHaven
seriale-asd.eu
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.