Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie mogę umrzeć. Co za męczarnie.
Nie mogę umrzeć, Sakipie.
Co się dzieje, ojcze? Źle się czujesz?
Nie mogę, Sakipie.
Nie umieraj. Chcemy, żebyś wyzdrowiał. Czy ty chcesz odejść?
Odnajdź Selima, Sakipie. Przywieź go do mnie.
O kim mówisz, ojcze?
Słyszysz mnie, Sakipie? Odnajdź Selima.
Nie mogę umrzeć.
Jeszcze nie teraz, Sakipie.
Nie mogę.
Stryju, on już od 15 lat nie prowadzi kawiarni.
Dostałem adres, ale nie wiadomo, czy nadal tam jest.
Wszystko się pozmieniało. Nie ma już serwisu tirów.
Samochody jeżdżą w tę i we w tę. Jak na rajdzie.
Został tylko kemping, o którym wspominał ojciec.
Słyszysz mnie?
Jeśli nie znajdę tego gościa, to mam wracać? Jak uważasz?
Kogo szukasz?
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
- Czy to Mevlevihane 4? - Tak. Kogo szukasz?
Niejakiego Alego Rızy. Prowadził kawiarnię dla tirowców.
Imigrant z Macedonii. Przyjaciel ojca.
Mam adres, ale nikt nie otwiera.
- Gdzie go znajdę? - Wyprowadził się.
- Dawno? - Tak. Czemu go szukasz?
Miał mi pomóc odnaleźć kogoś innego.
- Nie wiem, dokąd się przeniósł. - Mam sobie iść?
Nie wiem, gdzie mieszka, ale podobno został imamem.
- Jak to? - W meczecie.
- Serio? - Tak. Imamem albo hodżą.
Może to inny Ali. Mnie chodzi o szmuglera.
Zgadza się. Nawrócił się. To ten sam Ali Riza.
- Który meczet? - Nie wiem.
W Stambule jest ich mnóstwo.
Szukaj w Suriçi. Ile ich może być?
MAPA MECZETÓW
Tam jest 166 meczetów.
Nikt mi nie mówił. Widziałem mapę.
Nie w Stambule. Tylko w tej okolicy.
A co dopiero w całym mieście!
Jak miałem sprawdzić wszystkie?
Odwiedzam je po kolei. Dłonie marszczą mi się od mycia.
Nie wiem, czy nie przegapiłem.
Modliłem się. Oby Bóg mnie wysłuchał.
Nie.
Idę spać.
Prześpię się w aucie.
Nie mam siły szukać hotelu.
I tak chcę przyjść do małego meczetu na poranną modlitwę.
Mam wrócić, jeśli go dziś nie znajdę?
Nawet nie wiadomo, czy żyje. Zwiedziłem dziś pół dzielnicy.
Co?
Co mówi ojciec?
Powiedz mi, stryju. Proszę.
Jak odnaleźć Selima w Stambule?
To nie jest mała mieścina. Dopomóż mi, Boże.
Nadeszła zima.
Czemu nie zakręciłem szyb?
Złodzieje!
Hej! Kto mi ukradł telefon?!
Może poszli tam.
- Idzie Ali Rıza. - Który to? Ten gruby?
- Nie, ten obok. W marynarce. - Jak oni wszyscy.
- W czapce. - Dzięki.
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
- Niech Bóg cię wysłucha. - Dziękuję.
- Ali Rıza? - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- A ty? - Sakip z Bitoli.
- Przysłał mnie mój ojciec, Suat. - Jaki Suat?
- Tirowiec. - Kto?
Jeździł tirami. Skończył z tym 20 lat temu.
- Nie pamiętasz go? - Nie.
Jesteś imamem, a miałeś prowadzić kawiarnię.
- Wszystko nie tak. - Nie jestem imamem.
- To też się nie zgadza? - A o co chodzi?
Szukam Selima. Ojciec chce się z nim widzieć.
Jest konający. Poprosił, żebym go przywiózł.
Prosiłem, żeby wysłał stryja, ale on twierdzi,
że to mój obowiązek.
Podobno jego przyjaciel Ali Riza wie, gdzie jest Selim.
Jego matka ma na imię Fatoş.
- Fatoş? Chodzi o Suata! - Pewnie! A o kogo?
- Skąd go znasz? - To mój ojciec.
- Twój? - Tak. Suat z Bitoli.
Wiem, o kogo chodzi. O „Długiego”.
- Zgadza się, jest wysoki. - Bez przesady.
- Jeździł w długie trasy. - Tak!
Do Rosji i Mołdawii. Byłem wtedy mały. Gdzie jest Selim?
Został piłkarzem. Gra tam.
Suat umiera? To był niezwykły człowiek.
Mówił, że jest niezniszczalny. Umarł?
- Jeszcze nie. - Mówiłeś, że umarł.
- Mówiłem, że nie może umrzeć. - A chcesz tego?
Nigdy w życiu!
Co?
- Wiem, że zszedłeś ze złej drogi… - Powiedzmy.
Nie powinienem tak pod meczetem...
- O co chodzi? - To od ojca.
- Schowaj. - Dla ciebie.
- Daj spokój. - Co mam z tym zrobić?
Dla mnie? Robota Suata?
- Owszem. - Dobrze. Ale schowaj.
Gdzie jest Selim?
Uważaj!
- Wracaj! - Strzelaj!
Przy ziemi!
Świetnie!
Brawo!
Super, chłopcze!
Selim, wchodzisz.
Dobra!
Dalej, chłopaki!
Włóż kask. Nie wolno jeździć bez.
Jedź ostrożnie. Bądź rozsądny. Zuch!
Możemy pogadać?
Jasne.
Słyszałem imię Selim. To ty?
- Czemu pytasz? - To ty?
Kim jesteś?
Sakip z Bitoli.
Trener krzyknął twoje imię, ale wolałem się upewnić.
- Masz na imię Selim? - Zgadza się.
- Na pewno? - Tak.
Odnalazłem cię.
Już wszystko wyjaśniam. Ja, Sakip, przybyłem z Bitoli.
Przysłał mnie ojciec, który chce się pożegnać przed śmiercią.
Jesteśmy braćmi. Mamy jednego ojca.
- Nie rozumiem. - Mówię, jak jest.
- Jaja sobie robisz? - Słucham?
- Wkręcasz mnie? - Skądże!
Twoja mama ma na imię Fatoş?
- Tak czy nie? - Nie wciągaj jej w to. Spadaj.
Wypad!
Czy twoim ojcem nie jest Suat, tirowiec z Macedonii?
- To także mój ojciec. - Ja nie mam ojca. Zostaw mnie.
Bracie, dokąd idziesz? Dokąd on zmierza?
Bracie!
- Hej! - Co jest?! Na Boga!
- Kim jesteś? - Na litość boską!
Jesteś złodziejem? Coś ty za jeden?
Ktoś ty?
- Śledzisz mnie? - Nie, bracie.
Cieć z boiska podał mi adres.
Poszedłeś sobie i cię zgubiłem.
Czekam tu na ciebie.
- Po cholerę?! - Mnie też to nie bawi.
Przejechałem 800 km. I jeszcze muszę wrócić.
Chciałem, żeby jechał stryj, ale ojciec uważał, że to mój obowiązek.
- Zmarzłem na kość. - Ciszej.
Mam problemy z kręgosłupem.
Byłem we wszystkich meczetach. Zapytaj mnie o któryś.
W jakich meczetach? Ja cię nie zapraszałem.
Ojciec jest na łożu śmierci. Na litość boską, pojedź ze mną.
Potem sobie wrócisz. Błagam cię.
- Pojedziesz? - Słuchaj, w porządku z ciebie gość.
Wykonałeś zadanie. A ja dałem ci odpowiedź.
Na twoim miejscu wsiadłbym w samolot i poleciałbym do domu.
Nie latam. Samolot nie jest dziełem Boga.
- Auta są bezpieczne. - Boisz się?
Nie mazgaj się. Wsiądź w auto i wracaj.
W tej dzielnicy możesz dostać w pysk.
Od kogo?
Nie mam nic więcej do dodania. Ostrzegłem cię. Radź sobie sam.
Dokąd idziesz? Pojedziesz ze mną?
Jasne. Spakuję się i wezmę ciasto na drogę.
Bracie...
Czemu się na to zgodziłem? A mówiłem, żeby jechał stryj.
„Nie, ty jedź. To twój obowiązek”. Też mi brat!
W krzyżu mnie łamie od zimna. Do diabła z obowiązkiem i bratem!
Przejechałem 800 km, a ten mnie odsyła do auta.
Znam wszystkie meczety w mieście.
Ale on ma to w nosie.
Mówiłem, żeby jechał stryj. Ale nie! „Ty jedź. To twoje zadanie”. Czemu?
Bolą mnie plecy.
Ojcze!
Nie dał się przekonać.
Nie przejął się konającym. Co za człowiek!
- Hej! - Nie mam forsy ani telefonu.
- Jak mam zadzwonić do domu? - Ucisz się!
Nawet nie wiem, gdzie jestem!
Bracie!
Halo!
On umiera.
Nie krzycz!
- Mówię do siebie. - Wpuszczę cię.
Domofon nie działa.
- Cicho! Co znowu?! - Nie działa.
Szlag!
Pewnie się zepsuł.
Idiota! Nie słyszysz brzęczyka? Popchnij drzwi.
- Teraz! - Dobra!
W końcu!
Jaja sobie robi.
- Wpuścisz mnie czy nie? - Cholera. Prąd wysiadł.
- Nie działa. - Co?
Nie ma prądu.
- Co to za hałasy? - Domofon nie działa. Ktoś ty?
Cicho. Chodź tu.
Wszystko gra, Metin. Prąd wysiadł. Nie można wejść do środka.
Nic się nie dzieje.
Zaczekaj, zrzucę klucze.
Otwórz i wejdź.
Śpisz?
Śpisz, bracie?
Bo pożałuję, że cię wpuściłem.
Śpij!
- Moja głowa. - Bardzo boli?
- Mój łeb. - Boli?
Zamknij się i śpij.
Przestań zrzędzić.
Ciekawe, czy jest kumpir.
Hej!
- Spokojnie, wpadłem na coś. - Jesteś złodziejem?
- Chcesz mnie obrabować? - Gdzie mogą być?
Kładź się.
- Masz kumpir? - Co?
- Frytki! - Jakie frytki?
- Kulki ziemniaczane? - Co?
- Ziemniaki! - Co znowu?!
Co chcesz z nimi zrobić? Jest za wcześnie. Kładź się.
- Masz ziemniaki? - Po co ci?
Zobaczysz. Gdzie je trzymasz?
Wal się!
- Rozniesiesz mi chałupę. - Wybacz.
Kładź się.
Bracie?
Bracie!
- Co się dzieje?! - Wypij sok z ziemniaka.
- Jest dobry na kaca. - Zabieraj to ode mnie.
- Zostaw mnie. - Wypłucze gorzałę.
Chcesz mnie otruć? Nie będę tego pił.
Odejdź.
Zostaw mnie.
Pozwól mi się wyspać. Wypiję potem.
Bracie.
- Co znowu?! - Mogę od ciebie zadzwonić?
O tej porze?!
Ukradli mi telefon. Chcę zadzwonić do domu.
Pieprzyć twój telefon. Bierz i dzwoń. Stamtąd.
Jutro są mistrzostwa. Zostaw mnie.
Rób, co chcesz, tylko daj mi spokój.
- Pozwól mi się przespać. - Dobra.
Głowa mi pęka. Zostaw mnie. Dałem ci telefon.
Czemu tu siedzisz? Nie gadaj tutaj.
- Nie znam hasła. - Niech to szlag! Trzy trójki.
Cztery. 3-3-3-3.
- Bracie... - Odwal się!
Nie znam hasła.
- Masz swoje pieprzone hasło. - Dzięki.
- Boże, zlituj się nade mną. - Wypij sok.
Boże, chroń mnie przed tą zarazą!
Nie módl się po pijaku.
Halo? Makbule?
Znalazłem go. Daj tatę.
Halo?
Stryju, odnalazłem go. Poproś ojca.
Cześć, mamo. Daj ojca.
Ojcze, to ty?
Tato, odnalazłem go. Jestem u niego w domu.
To podły człowiek.
Podobno rano gra w mistrzostwach.
Nie każ mi z nim rozmawiać.
On nie przyjedzie.
Ojcze.
Bracie.
Bracie!
- Zostaw mnie! - Ojciec...
Mówiłem ci, daj mi się wyspać!
Ojciec chce z tobą rozmawiać.
- Niby o czym? - Nie wiem. Sam go zapytaj.
- Nie teraz. - Co mam mu powiedzieć?
- Powiedz, że mnie nie ma. - Słyszał cię.
- To może... - Co?
- Powiedz, że śpię. - Dobry pomysł.
Ojcze, on śpi.
Mam go obudzić?
Chce rozmawiać.
Selim?
Jestem twoim ojcem.
Miło mi.
Mnie również. Nie znasz mnie.
Nigdy się nie spotkaliśmy, ale ja cię znam od 35 lat.
Chwileczkę.
Halo?
Co słychać, mamo?
Nic się nie stało. U mnie wszystko w porządku.
Dam ci kogoś do telefonu.
Co się dzieje, Selim?
Nic, po prostu słuchaj.
Synu, gdzie ty jesteś?
Spokojnie, nic się nie dzieje. Słuchaj.
O tej porze?
-Halo? -Słucham?
Tak?
- Halo? - Z kim rozmawiam?
- Kim jesteś? - Nic nie słyszę.
- Halo? - Teraz słyszę.
Z kim rozmawiam?
Mnie pytasz? Kto dzwoni o tej porze?
Na litość boską! Wuj Recep? To ty?
To Suat. Jest bardzo chory.
Jaki Suat?
Mam teraz o sobie opowiadać?
Selim, włącz się do rozmowy. Kto to jest?
Nie krzycz na nią!
Jestem matką Selima. Mam na imię Fatoş. Jaki Suat?
Na litość boską! Zaraz oszaleję.
- Fatoş? - Tak.
- Suat. Nie poznajesz mnie? - Jaki Suat. Mów!
- Ojciec Sakipa. - Nie znam Sakipa.
Skąd mam znać Suata? Kto to jest Sakip?
Brat Selima.
- Selim? - Tak, mamo.
On jest u ciebie?
Mieszka w Macedonii. Ja jestem u siebie.
- Ja też tu jestem. - Kto to?
Sakip. Miło mi.
- Fatoş, gdzie jesteś? - Na wsi.
- No tak. - O co chodzi?
Przestań zadawać pytania. Pogadaj z nim. Dowiedz się, kim jest.
- O czym mam gadać? - Skąd mam wiedzieć?!
Rozmawiaj.
Fatoş, ja umieram.
Bóg z tobą.
- Jesteś chory? - Tak.
Ja też. Bolą mnie nogi. Dokucza mi reumatyzm.
Mam przepuklinę kręgosłupa i zapalenie oskrzeli.
Nie mogę chodzić. Nie wiem, co robić.
- Bierzesz leki? - Oczywiście.
Ale nie pomagają. Starość nie radość.
- Racja. - Czego chcesz?
Fatoş, ja umieram.
Chcę...
Rozmowa przerwana. Brak środków.
Co to za dziewczyna? Słyszę kobiecy głos. Selim...
Spokojnie, nie ma tu dziewczyny.
Nie wtrącaj się. Sam to załatwię.
Dobrze. Zadzwonię później. Nie mieszaj się do tego.
To przez ciebie krzyczę.
Pojedziesz ze mną?
Goń się! Nie rób scen! Do teatru z nim.
Wchodzisz. Zostały dwie minuty.
Brawo! Tak trzymać.
Aydın, skup się!
Podajcie do Çağataya.
- Tam! Kryj go. - Siódemka dobrze strzela.
- Biegnij środkiem pola! - Brawo! Podaj!
Do Çağataya!
Çağatay!
Strzelaj!
Nie zmarnuj szansy. Podaj do siódemki?
Wracaj!
Brawo, Salih!
Nikt nie stoi na obronie! Wracaj!
Uważaj na lewe skrzydło. Strzelą.
Dawaj!
Gol!
Dosyć mamy czekania
W tym roku puchar jest nasz
Dosyć mamy czekania
W tym roku puchar jest nasz
Dawajcie rakiję!
Przyjaciele, zwyciężyliśmy!
Zasłużyliśmy na puchar.
Wiedziałem, że wygracie.
- Gratulacje! - Dzięki!
- Skończyłeś? - Tak, mów.
Nie chciałem się odzywać,
ale trochę wypiłem i udzieliła mi się radosna atmosfera.
- Chcę to z siebie wyrzucić. - Mów, śmiało.
- Nie przyszedłeś na mecz. - Dobrze gada!
Nie chcę truć, ale muszę się wyżalić.
Dzisiaj 20 piłkarzy zagrało świetny mecz.
Zdobyliśmy mistrzostwo, a ciebie nie było.
Uwierz w chłopaków. Powinieneś im kibicować.
Sprzedałeś Onura i Ozana za psie pieniądze.
Nie chciałeś wysłać chłopaków do Grecji z powodu kosztów.
I co? Pojechali autobusem i wrócili.
On ma teraz dziewczynę, Vasię, zgadza się?
I tatuaż. Widzisz? Ja też chciałem sobie taki zrobić.
Namawiali mnie, ale się nie zdecydowałem.
Selimie, jestem z wami. Od dziś będę was wspierał.
W razie problemów walcie do mnie albo do Selima.
Jasne.
- Macie ważne wizy? - Tak, wszyscy.
Spisali się w Grecji na medal.
Spójrz na niego. Świetny zawodnik.
- Trenerze? - Piję.
Nie ze mną.
Powiedziałem: „Ouzo to nie to, co turecka rakija”.
„A co się może stać?”, zapytali,
po czym nawalili się jak szpadle.
Kilka głębszych i odlatujesz.
Po meczu.
Pogadamy później.
Widzimy się.
Dobrej nocy.
Przywiozłem dwie butelki ouzo.
Napijmy się z pucharu.
Śmiało, panowie!
Wychylmy rakiję z pucharu.
Chodź tu, pięknisiu. Urodzony showman.
- Nie mów tak. - Omal nie spudłowałeś, fajfusie.
Świetny chłopak.
Oddam życie za słodkie usteczka ukochanej
Za jej słodkie usta
Oddam życie za słodkie usteczka ukochanej
Za jej słodkie usta
Ömer, pomóż mi go zanieść do auta. Wczoraj też popił.
Złap go.
- Co jest? - Chodźmy.
- Napijemy się piwka, Ömer? - Pewnie.
Wypijemy i wyjdziemy.
Weź parę piwek.
- Zdrówko! - Niech Pan ma nas w swojej opiece.
Ale upał!
Co jest?
Kim ty jesteś, dupku? Co ty sobie wyobrażasz!
Porwanie? Jak śmiesz! Pieprzona Bułgaria? Wal się!
Nie przeklinaj.
Kim ty jesteś? Zaprosiłem cię do domu.
Pytałeś, czy z tobą pojadę. Odparłem, że nie.
Bułgaria? Porwanie? Ty złamasie!
Dlaczego tak przeklinasz?
- Pieprzę twoją rodzinę. - O nie!
- I auto! - Nie kop. Rozleci się.
Ciesz się, że ty nie dostałeś.
Przyjąłem cię pod swój dach! Mogłem cię zdzielić
i zostawić na pastwę losu na ulicy.
- Zaczekaj. - Zasraniec.
Dokąd idziesz? Zaczekaj.
Bracie!
Idziesz do Stambułu?
Pięćset kilometrów? Już późno. Nie złapiesz ani auta, ani autobusu.
Na Bałkanach można dostać w pysk.
Odwal się, bo rozwalę ci łeb.
Możesz mnie nawet zabić. Wszystko mi jedno.
Powiem: „Wiozłem go, ale nawiał w Bułgarii”.
Chcesz wrócić, to pieszo.
Nie odwiozę cię. Muszę wracać.
Chcesz jechać, zapraszam. A jak nie, to z Bogiem.
Mój ojciec umiera. Rozumiesz?
Porwałeś mnie?
- Zaciągnąłeś tu siłą? - Bracie...
Mylę się? Nie porwałeś mnie?
Porwałem.
Nie do innego miasta. Przekroczyliśmy granicę.
Jesteśmy w innym kraju, rozumiesz?
I nie chcesz mnie odwieźć? Mam wracać pieszo?
W dodatku mówisz, że na Bałkanach jest niebezpiecznie?
- To nie tak... - Mam rację?
- Masz. - Wysiądź z auta.
- Powiedziałem, wysiadaj! - Co ty wyprawiasz?
Uważaj, ręka!
- Wybacz. - Wysiadaj.
Prosiłem grzecznie, a ty nic.
Dlatego mnie porwałeś?
Co miałem zrobić? On umiera.
- Jesteś złamasem! - Strasznie zrzędzisz.
Jak nastolatka. Jedziesz?
- Nadal kłapiesz jadaczką? - Goń się!
- Tutaj noce są ciemne. - Spieprzaj!
Jak chcesz wrócić bez paszportu?
- Nie masz go. - Wal się!
Szlag! Nie mam fajek.
Jasna cholera! Jestem na drodze w Bułgarii.
Bez telefonu, bez forsy na papierosy.
Po co wziąłeś puchar? Jest bezwartościowy.
- Ma tylko wartość sentymentalną. - Nie miałem go gdzie schować.
- Trzeba było go zostawić. - Jak to?
- Skąd mnie porwałeś? - Z knajpy.
- Na oczach moich kolegów? - Zasnąłeś. Już nikogo nie było.
- Skąd masz paszport? - Z twojego domu.
- Wszedłeś do mnie? - Tak.
Trzeba było zaparzyć herbatę.
Jak go znalazłeś?
Był w drugiej lub w trzeciej szufladzie.
- Nabałaganiłeś? - Skądże!
Czemu jestem w Bułgarii?
Już nie mogę. Zjedzmy coś.
Ciśnienie mi skoczyło. Denerwuję się.
- Spadł mi poziom cukru. - Musimy coś zjeść.
- Też jestem głodny. - Skręca mnie.
- Ile masz lat? - A ile byś chciał?
- Co? - Ile ci pasuje?
- Trzydzieści pięć. - Właśnie tyle.
Jesteś dwa lata młodszy, a wyglądasz starzej.
Niech cię!
Masz jakąś ukochaną?
Co ty wyprawiasz?
Zagajasz rozmowę? Pytasz o kobietę?
- To tylko rozmowa. - Tak, tylko...
Wybrałeś sobie świetny moment...
Zabawiasz mnie? „Porwałem kretyna z Turcji.
Będę go zabawiał przez całą podróż. Jak dzieciaka”. Tak?
- A co mam robić? - Nic. Prowadź.
Patrz przed siebie.
Pocę się jak mysz. Może gdzieś tu jest źródełko.
- Faktycznie, upał. - Nie masz papierosów?
- Nie palę. - Mam kaca, jestem głodny i spocony.
- Nie mam fajek. - Racja.
- I jestem w Bułgarii. - Wszystko się zgadza.
Tak jest.
- Ten upał mnie wykończy. - Taka pogoda.
Zdejmij koszulę. Ochłodzisz się.
Zaraz pęknę.
Chodź!
Jednak masz fajki.
Podobno nie palisz.
- Proszę. - Mogę?
Niech ci Bóg wynagrodzi.
To był żart?
Nie. Gdy sikałeś, zatrzymałem jednego Bułgara.
Dał mi dwa papierosy. To moja pierwsza fajka.
Lepiej nie pal.
- Tylko jednego. - Śmiało.
- Od razu mi lepiej. - Serio?
Pewnie.
Kręci mi się w głowie.
Jak ci na imię? Stale zwracam się do ciebie „bracie”.
Sakip.
Sakip Domalan.
- Jak? - Sakip.
- Jak nazwisko? - Domalan.
Mocny.
Czemu się śmiejesz?
- Powiedz. - Coś sobie przypomniałem.
Sakip Domalan? To znaczy „na czworakach”. Selim. Miło mi.
Selim Domalan.
Tak jest!
Co się stało?
Przechlapane.
Co jest?
Wysiądź.
Zakręć szybę.
- Czemu? - Zakręć.
Wysiądź, chcę zamknąć.
Po co?
- Co się stało? - Złapaliśmy gumę.
Wyjmij koło zapasowe.
- Nie mam. - W taką podróż bez zapasu?
- Nie mam i już. - Dziwak. Utknęliśmy tu?
- Warsztat jest tam. - Jest nam potrzebny tutaj, a nie tam.
Tutaj nic nie ma, rozumiesz? Musimy iść przed siebie.
- Daleko? - Jakieś pięć, może dziesięć kilometrów.
Dziesięć kilometrów w tym skwarze?!
- Jesteś piłkarzem. - Pieprzyć piłkę.
Musimy zdążyć przed zmrokiem. Ruchy!
- Czym sobie na to zasłużyłem? - To znaczy?
Czym tak nagrzeszyłem, że teraz cierpię?
Ledwo zipię. Mózg mi się gotuje.
Co zrobisz, jeśli zejdę z powodu udaru?
- Tędy. - Czemu? Daj mi święty spokój.
Nie odzywaj się do mnie.
Czemu nie jedziemy autem?
Silnik jest sprawny. To tylko kapeć. Mogliśmy jechać.
- Ja nie... - To nie Mercedes.
- Felga się nie uszkodziła. - Nie rozmawiam z tobą.
Zamknięte. Musi być w okolicy.
Na pewno mieszka niedaleko.
Wie pan, gdzie mieszka mechanik?
- Tam? - Nie wiem, nie znam go.
Tam? Chodźcie.
Szybciej.
Uwaga na psa.
- Na Boga, dokąd my idziemy?! - Do domu mechanika.
Nie biegaj. Tu są psy.
Całe stado.
Tędy.
- Uważaj, pies! - Są wszędzie.
- Hej! - Biegnij!
Dosyć tego ujadania! Uspokójcie się.
Bracie!
- Czego chcesz? - Dzień dobry!
- Witaj. - Mam oponę do wymiany.
- Warsztat zamknięty. - Jak to?
- I co? - Zamknął warsztat.
Powiedz mu, że złapaliśmy gumę, a bardzo nam się spieszy.
- Mów. - Przecież mówię.
Gdybym znał język, to sam bym powiedział.
- Turcy? - Owszem.
- Znasz turecki? - Tak.
Dzięki Bogu!
Utknęliśmy na drodze. Pomóż nam, musimy jechać.
Chory krewny czeka.
- Dziś już zamknięte. - To zajmie chwilę.
- Odwieziemy cię. - Idę na ślub.
A co z nami? Mamy tkwić na tej drodze?
Stoimy na pustkowiu.
Naprawisz oponę, a my cię odwieziemy.
Kiedy zamierzasz wrócić?
- Po ślubie. - Mamy tu czekać do rana?
- Możecie pójść ze mną. - Na ślub?
- Kiedy to się skończy? - Dopiero się zaczęło.
Zabawa potrwa do rana. Zrób sobie 10 minut przerwy.
- Potem wrócisz na wesele. - Nie psujcie mi zabawy.
Dobra, to daj nam klucze i poślij z nami jakiegoś chłopaka.
Sami naprawimy oponę. Na litość boską, utknęliśmy tutaj!
- Nie każ nam czekać. - Co on mówi?
Mówi, żebyś dał nam klucze.
Właśnie to powiedziałem.
Zrobię, co zechcesz.
- Co takiego?! - Nie wiem, bredzę.
Drodzy goście, powitajcie młodą parę!
Przed wami Makve i Feride. Brawa!
Zebraliśmy się tutaj, aby uczcić ich miłość.
Piękną i kojącą.
Niechaj w tym cudownym ogrodzie miłości
zrodzi się cudowny owoc. Życzymy wam wspaniałych pociech!
Brawa dla młodych!
Od wujostwa panny młodej:
pralka! Brawa!
Od ciotki panny młodej i wuja pana młodego:
dziesięć par butów! Oklaski!
Od ciotki panny młodej: 38 metrów koronek.
Od wuja panny młodej: dwie opony samochodowe.
Muzyka!
Czemu namieszałeś mi w życiu? No, dlaczego?
Wczoraj wygraliśmy puchar.
Po jakiego diabła jestem w Bułgarii i to w podkoszulku?!
W dodatku na cygańskim weselu?
Co to za szepty? Do kogo mówisz?
- Modlę się. - Co robisz?
Modlę się do Boga. Co się dziwisz?
- Boisz się? - A ty nie?
- Czego? - Złych duchów.
Duchy? Na tym pustkowiu?
- A czemu nie? - One krążą w pobliżu wody.
- Tam jest strumyk. - Gdzie?
Tam.
Teraz i ja zacząłem się bać.
- Ściąga na prawo? - Może trochę.
Przeszkadza ci to?
Daleko tak nie ujedziemy.
Przełóżmy tylną oponę na przód.
- Nie będę widział jezdni. - To obie tylne przenieśmy na przód.
Daję radę. Odpręż się.
Bolą mnie plecy.
- Umiesz prowadzić? - Co takiego?
Jesteś kierowcą?
Pewnie, ale tego auta nie będę prowadził.
- Czemu? - Bo się rozleci.
- To gruchot. - Ja sobie radzę.
Jesteś do niego przyzwyczajony.
- Nie umiałbym nim jechać. - A co ty masz? Mercedesa?
To już inna sprawa. Mercedesa umiem prowadzić.
- Który to rocznik? - Twój.
To był świetny rok dla Mercedesów.
Ja też nie przepadam za tym autem. Bolą mnie plecy. Zdrzemnąłbym się.
- Dlatego chcę się zamienić. - To by było nie na miejscu!
- Czemu? - Nie będę prowadził!
Dzięki. Zapnij pas.
Po co? Jedziemy 30 km na godzinę.
Nie chodzi o ciebie. Będziesz na mnie leciał.
Do diabła z pasem i z tym autem. Czym ja sobie na to zasłużyłem?
Czemu tu wylądowałem? Co ja tutaj robię?
Spełniasz dobry uczynek. Zwolnij ręczny.
Po co go zaciągasz na prostej drodze?
Rób, co mówię.
Bóg z tobą, bracie.
Pewnie nie widzisz, ale tam migają światła.
Tam jest wioska.
Bułgarzy warzą pyszny ser o nazwie kashkaval.
Farmerzy żyją z hodowli.
Próbowałeś? Nie wiem, czy ma turecką nazwę.
Sprzedają przy drodze małe i duże koła.
Widziałeś je?
- Co ty bredzisz? - Macie takie w...?
Hej!
Co się stało?
Sakip!
- Co jest? - Wypadłem.
- Jak to? - Drzwi się otworzyły.
Nie utrzymałem się.
Dobrze, że jechaliśmy 30 km/h. Inaczej byłoby źle.
Upadłem na tyłek.
- Wszystko gra? - Bolą mnie plecy.
- Bardzo? - Tak.
- Wstawaj, zaniosę cię do auta. - Nie mogę.
- No już. Pomogę ci. - Nie ruszaj mnie. Mam przepuklinę.
- Co teraz? - Lekarz zalecił operację.
Zjedź na pobocze i włącz światła.
- Daj spokój z tymi światłami. - A jeśli coś nadjedzie?
- Włącz. - Sam mówiłeś, że nikt tu nie jeździ.
Lepiej dmuchać na zimne.
O rany!
Wszystko gra?
- Jak jest? - Lepiej.
- Czemu stoimy? - W lewo czy w prawo?
- Co? - W lewo czy w prawo?
Gdzieś ty nas wywiózł?
Gdzie jesteśmy?
Skąd mam wiedzieć? Pytałbym, gdybym znał odpowiedź?
Jesteśmy w Rumunii.
- Gdzie?! - W Rumunii!
- Co?! - Alexandria i Bukareszt!
- Widzisz? - Gdybym wiedział,
to bym nie pytał.
Myślałem, że to Beylikdüzü!
- Z drogi! - Wal się!
- Ale już! - Ty kretynie!
- Wypad! - Nie prowokuj mnie!
Ty świrze! To nie moja wina.
- Mów po turecku. Co powiedziałeś? - Wolę ci tego oszczędzić.
- Brak ci piątej klepki? - Zdrzemnąłem się, bo bolały mnie plecy,
- a ty nadrobiłeś 300 km. - Czemu jestem w Rumunii?
Jak to się stało? Czemu mnie przywiozłeś do Rumunii?
Czemu tu jesteśmy?!
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Wyrazy współczucia.
Przykro mi, bracie.
Idź.
Współczuję.
Osman.
Wyrazy współczucia.
- Moje kondolencje. - Niech was Bóg błogosławi.
- Bóg z tobą.
Nie zostawimy cię samej. Wiemy, że ci ciężko.
- Makbule, zrób kawę. - Nie trzeba.
Pójdziemy już. Pewnie jesteś zmęczona.
- W dodatku masz gości. - Dobrze…
Przyjdziemy jutro.
Bóg z wami.
Amen.
Chodźmy.
Boże, pobłogosław ich dzieci.
Czyj to telefon?
Ktoś dzwoni.
Halo?
Wuju?
Dziękuję. Bóg zapłać.
Taka wola boża.
Już nie cierpi.
Był bardzo chory. Jego męki się skończyły.
Nie miał wątroby.
Wiem.
Tak.
Dziś. Nad ranem.
Tak.
Nie chcieliśmy czekać. Pogrzeb odbył się w południe.
Podróż z zagranicy trwałaby zbyt długo. Nie zdążyłbyś.
- To przez ciebie! - Bóg z tobą.
- Co jest? - Nie byłem na pogrzebie ojca.
Zabiję cię, draniu. To przez ciebie!
Wynocha, durniu!
Co się stało?
Wstań.
Usiądź sobie.
Zamknij się. Okaż szacunek.
To nie czas ani miejsce.
Przynosisz wstyd.
- Błagałem go! - Cisza!
Prosiłem, żeby przyjechał. Też mi brat!
Uspokój się, kretynie. Przynosisz nam wstyd.
Spokój. Nie wyrywaj się. Zostań tutaj.
Siadaj. Co za wstyd!
I to na oczach wszystkich. Siadaj!
Musiałeś robić scenę akurat dziś?
Znieważyłeś matkę i ojca.
Idiota!
- Ale stryju... - Milcz!
Nie przerywaj mi. Nie odzywaj się do mnie. Okaż szacunek.
Wybacz mu.
Puściły mu nerwy. Nie wie, co robi.
To porządny człowiek. Ma dobre serce.
Ale jest rozżalony, bo nie pożegnał się z ojcem.
- Masz papierosy? - Słucham?
- Od kiedy palisz? - Daj jednego.
Masz.
Proszę.
Odpalić?
- Pali się? - Tak.
Nawet nie umiesz się zaciągać i wdajesz się w bójki, pajacu.
Serce mi pęka, ale to nie jest odpowiednia chwila.
Pogadamy kiedy indziej.
- Czemu na mnie nie zaczekaliście? - Dzwoniłem. Miałeś wyłączony telefon.
- Zwinęli mi komórkę. - Kto?
Czemu się tak pospieszyliście?
- Hodża nalegał. - Który?
Yakup. Powiedział, że...
Ciało spuchło i nabrzmiało.
Twierdził, że będzie jak balon.
Stąd ten szybki pogrzeb.
- Co mieliśmy zrobić? - Yakup?
Zgadza się.
No wiesz, Yakup.
„Jak balon”, powiedział.
- Był spuchnięty? - Bardzo.
Nie mogliśmy czekać. Rano byłoby gorzej.
Spokojnie.
Nie denerwuj się.
Odszedł w spokoju.
Chodź do mnie.
Już dawno byśmy cię ściągnęli,
ale o tobie nie wiedzieliśmy.
Usłyszeliśmy twoje imię, gdy zachorował.
Stale się za ciebie modlił.
Co się stało z autem?
- Nie rozumiem. - Czego?
Przechyla się na prawo.
- W Bułgarii złapałem gumę. - Gumę? Auto jest przechylone.
Nie było łatwo zdobyć opony.
Udało się, dotarłem.
Przecież auto jest przechylone.
Na litość boską!
Naprawię samochód.
To trochę potrwa.
Idź do matki. Ludzie się schodzą.
Lepiej, żeby tego nie widzieli.
- Daj kluczyki. - Są w aucie.
- Zostawiłeś je tam?! - A kto by go chciał?
- Sakip. - Nadepnij, żeby zgasł.
Sakip!
- Masz forsę? - Tak.
Dobra.
Sakipie.
- Słucham, mamo? - Pozwól na chwilę.
Ściągnąłeś go tu siłą?
Jak mogłeś? Przecież ma swoje życie.
Matka pewnie się zamartwia.
Dzwoniłeś do niej?
A ty ją powiadomiłeś? Pewnie odchodzi od zmysłów.
Nie sądzę.
- Czemu to zrobiłeś, synu? - To moja wina?
Ojciec mi kazał, a wiesz jaki on był.
Owszem.
Sakipie.
Wybacz, bracie.
Chciał dobrze.
Pragnął, żeby bracia się poznali i dogadali.
- Muszę wyjść. - Dokąd?
- Przewietrzyć się. - Idźcie razem.
Niech brat idzie z tobą. Pogadamy potem.
Nie trzeba.
Sakipie? Synu!
Skąd odjeżdżają autobusy do Stambułu?
Z dworca.
Autobusowego.
- Daleko? - W centrum.
- Ile będę szedł? - Jakiś kwadrans.
Świetnie.
- Przepraszam. - Jasne.
Zaprowadzę cię.
- Dokąd? - Na dworzec.
- Nie trzeba, sam trafię. - Jesteś gościem.
- Masz papierosy? - Nie palę.
- Mój brat, Sakip, urwałby mi łeb. - Ktoś jemu powinien coś urwać.
Autobus odjeżdża o siódmej.
O siódmej?
Za dwie godziny.
Dobrze.
Na razie.
Dziękuję.
Zaczekam tutaj.
Dotrzymam ci towarzystwa.
- Nie trzeba, idź już. - Nie ma mowy!
- To może się napijmy. - Zgoda.
- Jesteś siostrą Sakipa? - Nie, to znaczy...
To nie takie proste.
Jestem wnuczką kuzyna dziadka Suata.
Ale to dziadek Suat mnie wychował. Mieszkam niedaleko.
Jesteście rodziną?
Tak jakby.
Jesteś starszy od Sakipa?
Nie, ale szybciej się starzeję.
Jestem młodszy o dwa lata.
Sakip ma dość trudny charakter.
- Ile masz lat? - Dwadzieścia sześć.
Tak?
Ty też się posunęłaś.
Łatwo nie jest.
Jak ty trafiasz w piłkę, skoro tyle pijesz?
- W tym roku moja drużyna zdobyła puchar. - Serio?
Nie biegam tak szybko jak dawniej, ale mam dobrą technikę.
Podałem i zdobyliśmy gola.
- Wygraliśmy. - Nie słyszałam o tym.
- O czym? - O pucharze.
Rok temu puchar zdobyła drużyna Galatasaray. Wszyscy szaleli.
Ja nie gram w pierwszej lidze.
W drugiej?
W trzeciej?
W niższej.
A jest niższa?
- Dziękuję. - Za co?
Za to, że mi towarzyszysz.
To ja dziękuję, że przejechałeś taki szmat drogi.
Dziadek Suat mówił o tobie przez sen.
Byłam ciekawa, kim jesteś.
- Spodziewałaś się kogoś innego? - Nie miałam żadnych oczekiwań.
Po prostu byłam ciekawa.
- Nie chcę się spóźnić na autobus. - Podjedzie tutaj.
Poproszę rachunek.
Chodź.
Nie mam...
Pieniądze zostały w aucie Sakipa.
Nie szkodzi. Wszyscy się tu znamy.
Sakip się tym zajmie.
A ja kupię ci bilet.
- Chodźmy. - Strasznie mi głupio.
Pogadam z kelnerem. Jesteś naszym gościem.
- Przepraszam. - Nie ma o czym mówić.
Idź.
No leć. Nie czekaj.
Przecież nie mam paszportu.
- Nie masz? - Ten pechowiec go ma.
- Jaki pechowiec? - Sakip!
- Proszę zaczekać. Dzwoń do niego. - Już!
Dzwoni. Stop.
- Wyłączony. - Ukradli mu telefon.
- Kiedy? - W Stambule.
Dzwoń do kogoś innego.
- Wyjeżdżasz? - Tak.
Trzymajcie się. Muszę lecieć.
W nocy odjeżdża kolejny. Pojedź tym późniejszym.
Jeśli chcesz, mogę cię odwieźć.
Pojadę teraz. Jestem gotowy do podróży.
Nie udało się.
Co?
- Spotkać z ojcem. - Z twoim tatą?
Pójdę już.
Nie odwiedziłem jeszcze grobu ojca.
Nogi mnie tam nie zaniosły.
Przebyliśmy razem kawał drogi. Pomódlmy się za niego.
Zamknijmy ten temat.
Bracie, to nie jest moja sprawa. Nie mam z tym nic wspólnego.
Czyń swoją powinność. Nie mieszaj mnie w to.
Nie masz serca.
Człowiek umarł. Nie ma go.
Teraz stoi przed bramami nieba.
Rozumiem. Nie chcesz mu dać błogosławieństwa.
Po co miałbyś mu przebaczać? Masz rację.
Niech Bóg mu przebacza. On już nie żyje.
Nie o to tu chodzi.
Ja cię rozumiem. Spróbuj zrozumieć mnie.
Jestem bękartem.
Bolało mnie to, gdy byłem dzieckiem, ale teraz mam 35 lat.
Nikt mnie nie pyta o ojca.
Twój ojciec nie jest moim, tylko dlatego,
że 35 lat temu wpadł z moją mamą. Kumasz?
Popełnili błąd.
Mama słono za niego zapłaciła.
I ja także.
Jeśli pójdę z tobą, będę szukał odpowiedzi.
A nikt mi jej nie udzieli.
- Nie chodzi o to. - A o co?
Nie wiesz?
Po 35 latach dowiedziałem się, że mam brata.
O to chodzi.
Jeśli to nie ma dla ciebie znaczenia, to trudno.
Stryj Fuat ma twoje rzeczy. Chodźmy po nie.
Odprowadzę cię.
Decyduj.
Lej. Do pełna.
Podaj.
Dobrze.
To rozumiem.
Jestem twoim stryjem.
Mam na imię Fuat.
A to jest Suat, mój starszy brat.
To była jego knajpa.
Jego, Raufa Aghy i moja.
Jeśli chcesz, może być też twoja.
Nasza wspólna.
Nasza.
Tam są twoje rzeczy.
Zdobyłeś puchar.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Duma rozpiera nas też, bo masz turecki paszport.
Wiedziałeś?
Dziś umarł mój brat.
Suat nie żyje.
Wychowałem się bez ojca. Suat się mną zajmował.
Mojego taty nie poznałem.
To nasza knajpa. Mojego brata, twoja
i tego durnia, Sakipa.
Ale się rozgadałem.
Raufie, przynieś im spuściznę po ojcu.
Podaj im. Ja już i tak wypiłem za dużo.
Wezmę kurtkę.
Mam.
Oto spuścizna po moim bracie.
Nie zmarnujcie jej.
Dokąd idziesz?
Wybacz.
Kiedy stryj Fuat powiedział,
że ojciec umarł, podczas gdy my odbywaliśmy wesołą podróż,
puściły mi nerwy. Wybacz.
Masz charakterek, bracie.
Jesteś zagubiony.
Jak i ja.
Urządzałem bijatyki.
Pobiłem nawet lekarza, który miał mi pomóc.
Waliłem w ściany.
Nawet jadłem szkło.
Pociąłem sobie usta i język.
Byliśmy biedni. Pięć lat chodziłem bez zębów.
Dlatego nie zostałem wybitnym piłkarzem.
Kiedyś pobiłem nawet kibica.
Przerwałem mecz i przegoniłem go z trybun.
Służyłem w wojsku. Cztery miesiące spędziłem w DISCO.
- Gdzie? - W izolatce.
Siedziałeś sam w celi? Rozumiem.
Ojciec to ten w środku?
To on. Ten w środku to Fuat, a z lewej stoi Rauf.
A to dziadek Selim.
Selim?
Owszem.
- Rosyjski. - Nieprawda, niemiecki.
Ja też służyłem w wojsku. Rosyjski.
AK-47.
Chorwaci używali niemieckich karabinów innego kalibru. Ten jest rosyjski.
W tamtych czasach Chorwaci
trzymali się z Niemcami.
Dostawali te niemieckie karabiny.
My też je mieliśmy, ale ten jest rosyjski.
Waży trzy i pół kilograma.
W deszczu masz wrażenie, że ważą 35 kg.
Zaczynają bardzo ciążyć.
Siedziałem w okopach w Sarajewie. Po turecku w Saraybosni.
Byli tam chłopcy z Macedonii, Turcji,
Albanii i Bośni.
Byli żołnierzami.
Zostali powołani do wojska. Nie mieli wyboru.
Uciekasz albo biorą cię siłą.
Poza tym, dokąd tu uciekać?
Nawet nie wiadomo, do kogo się strzela.
Nikt nie wie, kto obrywa.
Obok mnie siedział chłopak. Był młodszy ode mnie.
Mógł mieć najwyżej 17 lat.
I nagle usłyszałem jakiś dziwny odgłos.
Odwróciłem się. Rozerwało go.
Podniosłem jego broń. Stąd wiem, że to rosyjski karabin.
Dowiedziałem się tego w centrum Europy, w Sarajewie.
Wiem nawet, że karabin waży trzy i pół kilograma,
więc mnie nie pouczaj.
To rosyjski karabin AK-47.
Chodź.
Wstawaj.
- Mój ojciec umarł. - Co?
Ojciec nie żyje, a ja nie mogę wstać.
Tata umarł.
Ojca już nie ma. Nie wstanę.
Umarł mój tata.
Chodź!
Suat Agha! Tędy. Idziemy.
Suat Agha!
Chodź.
Tędy.
Suat Agha! To tutaj.
Znaleźliśmy.
Przyprowadziłem twojego syna.
A teraz nas wysłuchaj. Śmiało, mów.
No, dalej!
- Ale co? - Skąd mam wiedzieć?
- Cześć. - Co?
- Hej. - Cześć, ojcze.
Przyjechał twój syn. Bywa podły.
Jest do ciebie podobny. Bardziej niż ja.
Ale na drodze się gubi. Omal nie przekroczyliśmy granicy.
A właściwie ją przekroczyliśmy.
Bracie, tu spoczywa mój ojciec.
Nie wstaje. Nie rusza się.
Daj mu swoje błogosławieństwo. Śmiało, bracie.
To twój ojciec.
- Błogosławię cię. - Dobrze, bracie.
Mój najdroższy ojcze!
Błogosławię.
Sakip?
Wstawaj.
Co jest?
- Pomyliliśmy groby. - Jak to?
To nie ten.
- Jak to możliwe? - Ojciec miał 19 lat?
- Nie, 65. - Wstawaj, to nie ten grób.
- Bezcześcimy czyjeś miejsce spoczynku. - Imię też się nie zgadza.
- Gdzie my jesteśmy? - Nie wiem.
Stryj Fuat nas tu pokierował.
Zapytam go. Jak się z tego dzwoni?
Słyszysz?
Jakaś muzyka.
- Słyszysz? - Tak, ale...
Tędy.
Dokąd idziesz?
Tutaj jest.
Spał przy grobie.
Chodź.
Stryju.
Stryju!
- Co jest? Ktoś ty? - Nie bój się, to my.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
- Która godzina? - Nie wiem.
- Kto jest w domu? - Nie mam pojęcia. Spaliśmy na cmentarzu.
Skoro tak, to kobiety są same?
- Ty też tu spałeś. - Bądź mężczyzną, durniu.
Nie zachowuj się jak ja. Zostaw mnie.
Co z tobą? Wszystko w porządku? Masz papierosy?
Nie mam, ale coś tu leży.
Daj jednego i zapal ze mną.
Prawdziwi faceci palą.
- Bracie? - Rzuciłem.
- Dopiero wstaliście? - Co takiego?
- Dopiero teraz? - Jestem głodny.
- Może İlyas już otworzył. - Cukiernię?
- Chodźmy do niego albo do Manka. - Ciastka İlyasa są strasznie tłuste.
Stryju, w bułgarskich wioskach
robi się ser o nazwie kashkaval. Średnie i wielkie koła.
Od krowy.
- Swój chłop. - Załapał.
- Wstajemy. - Chodź.
Wyśmienity kashkaval.
Bóg nas ukarze. Jesteśmy na cmentarzu.
- Nie wejdź na grób. - Tędy.
Nie pij już więcej. Pić to trzeba umieć.
Już nigdy się nie napiję.
Koniec. Gdzie jesteśmy?
Stryju?
Nie śmiej się. Ktoś zobaczy.
- Stryju. - Co za wstyd!
W bułgarskich wioskach jest kashkaval.
Dla mojego ojca
oraz dla İnci.
Tłumaczenie: Zofia Wawrzyniak