Steel Mountain. Dylemat hakera.
Co zrobić, gdy pliki, które chcesz zniszczyć, są poza siecią?
Cześć, Evil Corp. Tu fsociety.
Nasz bohater. Ukłoń się.
Dark Army włamuje się dla terrorystów,
Korei Północnej, Iranu, Rosji.
Ej, to mój album!
- Wejdzie na moje konto. - Nie możemy zawirusować Allsafe.
Co ze Steel Mountain?
Wiem, jak usunąć backupy nie wysadzając gazociągu.
Co robią normalni, gdy są smutni? Szukają pomocy u bliskich.
Biorę morfinę.
Tylko tyle. Po wyskrobywaniu zapasów to mi zostało.
Jedna kreska. Ostatnia.
Wydanie Very, spotkanie z Mister Robotem,
stworzenie ciebie, doprowadziło do tej chwili.
Sam to wybrałem.
W Steel Mountain dane przechowuje się...
na taśmach w temperaturze od 16 do 35 stopni.
Tlenki żelaza spaja z poliuretanem substancja chemiczna.
Jeśli temperatura przekroczy 35 stopni,
nie odczytasz danych.
To zrobimy.
Ten obwód drukowany umieszczony za termostatem...
pozwoli nam założyć asymetryczne wejście.
Tak stworzymy prywatną sieć w intranecie Steel Mountain.
Znamy Raspberry Pi. Do czego zmierzasz?
Chcę się włamać do klimatyzacji Steel Mountain,
podnieść temperaturę I zniszczyć taśmy.
Wystarczy to wsadzić za termostaty?
Jeśli napiszesz odpowiedni program...
Na planie obiektu wybiorę najłatwiej dostępne termostaty.
Pięknie, ale musimy tam wejść.
W głębi góry jest 60 hektarów dawnej kopalni wapienia.
Trzytonowe stalowe drzwi, uzbrojeni strażnicy,
kamery ochrony.
Może jednak to wysadzimy?
Wystarczy jeden słaby punkt.
Tak to zbudowali, że nie ma żadnego.
Tu chodzi sześć.
Dobrze się czujesz?
- Dokąd idziesz? - Skończyliśmy?
Teraz zaczyna się głód.
Złamałem zasadę. Nie miałem Suboxonu.
Za to miałem kliniczną depresję, fobię społeczną,
pracę w dzień I w nocy.
Poplątane związki. Innych, którzy na mnie polegali.
Walkę z największą korporacją na świecie. Sam to wybrałem.
Ta kreska chce mnie posiąść.
Po biosyntezie w meksykańskim laboratorium, przewieziona do Stanów,
gdzie dostała opakowanie z logo I podatek od rządu.
Ukradł ją przekupiony strażnik,
sprzedał człowiekowi Very, ten Shayli, a ona mnie.
Kreska potrzebowała mnie tak, jak ja jej.
Dopełni się przeznaczenie. Każda decyzja przybliżała mnie do kreski.
Ostatniej. Przyrzekam.
Mr. ROBOT
Dziś będzie najgorzej. Przetrwam parę dni I będę czysty.
Czego chcesz?!
To ja, otwieraj.
Oszczędziłabym ci zachodu, ale nie lubisz, gdy się włamuję.
- Co tu robisz? - Romero domaga się szczegółów plan...
- Chodźmy. - Co z tobą?
- Fatalnie wyglądasz. - Nic mi nie jest.
- Plan się nie powiedzie. - Dlaczego?
W Steel Mountain odkryłem potężny problem.
Ulepszają zabezpieczenia. Przesadnie, ale zgodnie z prawem.
Mają słabe punkty.
Po włamaniu do centrum w Nowym Jorku pojedziemy do Nashville,
Kolorado, San Jose I Tallahassee?
To fatalnie wygląda.
Kopiują I wysyłają wszystkie wydrukowane backupy...
do pięciu fortec w kraju.
Może jakimś cudem wbijemy się do jednej, ale nigdy do pięciu.
Gdy usmażymy taśmy w jednej, wzmocnią kontrolę klimy w pozostałych.
- Czyli plan zdechł. - Skąd to masz?
Siedzimy w sieci Evil Corp.
- O tym mówił Tyrell. - Kto?
- Tyrell Wellick? - Tak.
Zakumplowałeś się z ich dyrektorem technicznym?
Zrobią to pierwszego kwietnia. Dziś jest 29.
Mamy parę dni.
Wszystkie taśmy są w nowojorskim centrum. Dziś tam wejdziemy.
Nie jesteśmy gotowi.
Ściągnąłem rozkład pięter, żeby wybrać termostaty.
Załatwię to w wozie.
Szybko się włamię do ich systemu, jeśli ktoś mi pomoże.
Ruszajcie, z Trenton dokończę program.
Ściągniecie go z serwera już na miejscu.
Co z Chinami? Trzeba się włamać przed wtorkiem.
Uderzę do kumpla w Dark Army, kiedy wyruszycie.
Uruchomisz najgroźniejszą grupę hakerów na świecie?
Gdzie wasz rozum?
Planujemy to od miesięcy,
ale rzucimy się na oślep, bo on tak mówi! Ten plan jest do dupy.
Powiedzie się.
Na miejscu muszę przygotować chwyty społeczne.
I nie wiadomo, kto wejdzie.
To mój plan. Pójdę.
Ukryjesz to przed nimi, ale ja poznaję ćpuna z daleka.
W tym stanie możesz tylko rzygać mózgiem albo zrobić loda za działkę.
Za trzy dni będzie pięć Steel Mountain I po zabawie.
- On mi nie pasuje. - Doprowadził nas tu.
- Nie ufam mu. - Nie chodzi o zaufanie.
Dzięki.
- Proszę. - Dobrze.
Dawaj.
Powiesz coś o tym?
- Panujesz nad sytuacją. - Dobra.
To nie moja operacja.
Jesteś w niej kluczowy.
Jedyna siła natury.
Mówią...
że diabeł jest najsilniejszy, kiedy odwracamy wzrok.
Jak program, który po cichu pracuje w tle, gdy robimy co innego.
Nazywają je demonami. Aktywne bez interakcji z użytkownikiem.
Monitoring, notyfikacje.
Pierwotne żądze, ukryte wspomnienia, nieświadome zwyczaje.
Zawsze obecne I aktywne.
Próbujemy postępować właściwie I grzecznie.
Zmienić coś na lepsze. Gówno warte. Nie liczą się intencje.
Nie kierują nami, robią to demony. Mam ich więcej niż inni.
Chwilę odpocznę.
Za parę godzin będziesz chciał się czuć tak źle jak teraz.
Poczekaj na konwulsję, ból całego ciała, leje się z każdej dziury...
Nadwrażliwość na światło I dźwięki. Paranoja, a po niej totalna depresja.
Objawy mogą się utrzymywać do dwóch tygodni. Jeśli tyle wytrzymam.
Wiem, co mnie czeka.
Romero ma rację. Będziesz do niczego, póki tego nie pokonasz.
Gorączka...
Nie złość się na mnie. Upadłem, ale zaraz...
zmienię cały świat.
Tak chcę wstawać.
Olewam śniadanie w łóżku.
Jeśli zobaczę twój słodki tyłek, będę najszczęśliwszym facetem w mieście.
- Wychodzisz? - Na brunch z tatą.
Ja cię zabieram.
Pogodziliśmy się, ale będę się przykładał.
Kolacje przy świecach, aż poczuję, że mi wybaczyłeś.
- Może wieczorem? - Świetnie.
Jest Elliot? Nie odpowiada na esemesy.
Wyjechał na cały dzień. Ja mam psa.
- Dokąd? - Nie wiem.
Nie pytam, bo mówi, ile zechce.
Przekażę, że wpadłaś.
Pójdziesz z nami?
Flipper uwielbia widownię, gdy sika.
I tak wracam do metra.
Nie planujemy trasy. Idziemy, gdzie nas oczy poniosą.
Chodź, bo pęknie.
Może moja podświadomość...
pracując w tle sprawiła, że zwątpiłem, choć przekonałem innych.
Zmieniła mnie w fizyczny obraz strachu...
- Zmarnowana szansa. - Pozbiera się w nocy. Zostaje jutro.
To zajmuje tydzień. Nie będę pielęgniarką.
Trzeba wrócić I opracować drugi plan.
- W systemie są króliki. - Wyślij zastrzyk grypy.
O czym wy gadacie?
Królik się mnoży, aż przeciąży plik I roznosi się jak rak.
Rak?
Hollywoodzkie brednie o hakerach. Jestem w branży 27 lat.
Nie widziałem animowanego, śpiewającego wirusa.
A ja nie leciałem przez strukturę katalogów.
Teraz scenarzysta pracuje nad durnym serialem o współczesnych hakerach.
Czemu nie poprosiłaś?
- Wszystkie pliki są już na serwerze. - Co z nimi?
Minęła doba. Gdzie się podziewają?
Masz advil?
- Nie nawiązałaś kontaktu? - Nie.
Plan był zbyt ambitny.
Kiedy wrócą, ocenimy sytuację.
Nie siedzę bezczynnie, gdy się sypie.
Jeśli wejdą do Steel Mountain, musimy zaatakować ośrodki w Chinach.
Nie uda się, jeśli Dark Army nie pomoże.
Zapomniałam, że dziś niedziela. Wiem, gdzie będzie ten facet.
To rozsądne? Nie słyną z wyrozumiałości.
- Gdyby chciał kontaktu... - A może ja chcę?
- Idę z tobą. - Nie, dzięki.
Czekaj tu, aż chłopcy wejdą na serwer...
Proszę.
- Co to? - Moje ostatnie dwa.
- Ecstasy? - Nie, jasność.
Przejdziesz nad tym, co cię dołuje.
Nie obraź się, ale nie ćpam.
- Palę tylko trawkę. - Nie przyjmuję zwrotów.
Nie chcesz sobie z tym poradzić?
Kiedy coś przeżywam, dobrze mi robi, gdy na chwilę...
o tym zapomnę.
Pijesz wodę mineralną?
Bo ci przyłożę.
Chodźmy.
Przychodzi w każdą niedzielę.
- Co zrobimy? - Zostawimy go w szpitalu.
- To jedyne wyjście. - Szpital odpada.
To się rozdzielimy. Powtarzasz,
że rewolucja nie obejdzie się bez ofiar. Liczy się wynik.
- Nie potrzebujemy balastu. - Chcesz odejść? Idź!
Wal się.
- Muszę wziąć, żeby to przetrzymać. - Nie pozwolę ci.
Jedna działka I wrócę na trasę.
Nie mamy czasu. Trzeba to załatwić.
Jedna.
Chodź. Idziemy.
- Przepraszam... - Szukasz czegoś?
Pomocy dla niego.
- Może wejść. - Muszę iść z nim.
Jeśli weźmiesz. Albo pójdzie sam.
- Masz. - Trzydzieści.
Facet w środku zajmie się tobą. Chyba, że cię zabije.
Wyjdź, gdy skończysz. Nie patrz na nikogo, z nikim nie rozmawiaj.
Załatw sprawę I wyjdź. Potaknij, jeśli rozumiesz.
Chcesz?
Wielkie oczy.
Dobry towar.
- Potrzebuję morfiny. Prochy? - Nie.
Tylko to mamy. Lepsze.
Wierz mi.
- Weź. - Pomogę ci.
Będzie dobrze. Pomogę.
Upadłem tak nisko. Co o mnie myślisz?
Wiosna? Rok wyborczy? Zapadnę w sen zimowy?
Poznaliśmy się? Ufamy pieniądzom. Nie, stworzyłem...
Stop. Nie panuję nad myślami. Potrzebuję tego.
Przyrzekłem, że to ostatnia kreska, ale...
Zamknij oczy.
Prognoza pięciodniowa. Dziś dużo chmur,
ale pierwszego dnia słonecznie. Temperatura do 30 stopni.
Wysoka wilgotność.
Drodzy bracia I siostry. Pora otworzyć oczy.
Obyście dostrzegli wyzysk I zniewolenie przed którymi ostrzegamy.
Nasz czas się kończy.
Rządy I władające nimi korporacje, nie chcą, żebyśmy mówili. Dlaczego?
Bo ujawniamy prawdę. Demaskujemy przestępców.
Egzorcyzmujemy demony. Obywatele świata, pomożemy wam.
Jeśli chcecie się obudzić ze stuporu I odzyskać pamięć,
jesteśmy dla was. Obronimy was. My, fsociety.
Otwarte?
Należy do ciebie.
Zrobione w Oriencie na twoją głowę.
Znajdź swojego potwora. Oddaj klucz.
Najpierw słowo od korporacyjnych panów.
Gdy widzisz nasze logo, wiesz, że kupujesz najlepsze jedzenie,
ubranie, dom, środek transportu czy elektronikę, dostępne na rynku.
Błąd 404. Nie znaleziono.
Cześć, przyjaciółko.
Nie znamy się.
Co się stało z tym domem?
Co jest twoim potworem?
Upuściłeś.
Bim-bom.
Nie bój się, podejdź.
Niepokojące, kiedy rybka mówi do ciebie.
- Ale czas to pieniądz. - Potrzebujesz czegoś?
Zmienić ci wodę?
Gdy żyjesz w akwarium, nic się nie zmienia.
Spędzę w nim całe życie. Mój świat na twoim stoliku.
Dzień za dniem ten sam burdel: światło, meble, dźwięki.
Chodzę w kieracie aż do śmierci.
Świat mnie znużył.
- Co zrobić? Chcę ci pomóc. - To oczywiste.
Dla brata w akwarium możesz zrobić tylko jedno.
- Co? - Postawić go na parapecie!
To mój przyjaciel.
I jaki smaczny.
Proszę.
Zjedz. Otwórz.
Prosto z pieca, ostrożnie. Słynny Raspberry Pi.
Tak! Elliocie, zgadzam się.
Tak.
Ci ludzie...
Tego ode mnie oczekiwali.
Nie zrobisz tego?
Nie zmienisz świata. Urodziłeś się miesiąc temu.
Boisz się...
Swojego potwora. Wiesz, co to jest?
Nie pasuje.
- Dlaczego? - To chyba jasne?
Nie jesteś Elliotem. Jesteś...
Nadal jestem sam? To twarz mojego jedynego przyjaciela?
Jesteś moim potworem?
Jestem tu. Jesteś sam.
Poszli... sobie.
Wszyscy.
Jestem sam.
Nie jesteś sam.
Nie odejdę. Będziemy razem do końca.
Może po prostu idź? Balet cię przerasta.
Odwal się. Podziwiaj moje plié.
Kiedy nie tłukę w klawiaturę, uczę takiego tańca.
Dzięki.
Szkoda, że nie przyszedł.
Chodźmy.
Jestem zakałą społeczeństwa!
- Co? Dokąd idziesz? - To on.
Komórka.
- Już. - Daj.
Czemu nie śpię?
Za cztery godziny muszę być w pracy.
Będzie mi brakowało tego zajęcia.
- Jak sobie poradzisz? - Zostanę kelnerką.
Dzięki.
Grunt, że nie wpakowałam się w korporację.
- Nie martwisz się? - Czym?
Boję się, kiedy idę do nowej pracy.
Ja się nie przejmuję.
Szkoda czasu. Jedna robota nie wyjdzie, znajdę drugą.
Ty się zamartwiasz?
Tak.
Spójrz w lustro.
Widzisz tę foczkę?
Tylko o nią się martw.
Wiesz, jak trudno cię znaleźć?
- Wyluzuj. - Idź do diabła.
Promyczek słońca w pustce mojej egzystencji.
- Poezja, a gdzie przeprosiny? - Nie przepraszam.
- To ja cię rzuciłam. - Wkurzasz mnie.
Chciałem spędzić z tobą całe życie. Potwór.
Musimy wkroczyć jutro. To nasza ostatnia szansa.
Nie mieliście. Mówię poważnie.
Ci goście nie żartują. Wydaje się wam, że uwalniacie świat I masy.
Faceci, dla których pracuję, olewają takie bzdety.
Ostrzegam cię po raz ostatni.
Wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Proszę, pogadaj z nimi.
Moja ciotka leczy tym wszystkie nałogi.
Płynny środek na biegunkę.
Cytryna I sól to elektrolity. I coś na katar.
- Trzecia porcja. - Jeszcze siedem I będziesz jak nowy.
- Przyprowadzę wóz. Niech pije. - Dzięki.
Spoko.
Cześć, dawno...
To, co robimy.
Brakowało mi ciebie. Gdzie byłeś? Ty odszedłeś czy ja?
Może obaj albo żaden. Nieistotne.
Takie chwile mnie przerażają? Jasne. Pamiętasz, demony.
"Działanie bez interakcji z użytkownikiem" zwali mnie z nóg.
Huśtawka fałszywych hajów I prawdziwych dołów. Tyle wiem.
Demony pracują zawsze aktywne.
Kuszą, manipulują. Należymy do nich.
Chociaż jesteś ze mną I cię stworzyłem, nie ma różnicy.
Każdy sam się z nimi zmaga.
Możemy tylko liczyć na wątłą nadzieję, że gdy się przebijemy,
po drugiej stronie czekają znajome twarze.
Wersja polska: platforma no+ Tekst: Danuta Dowjat