- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
To puchar superdzieciaka.
Chcę go wygrać, ale wyścigi są trudne.
Jajko na łyżeczce, bieg na trzech nogach i piłka.
Gdybym użył kociej superprędkości, to zgarnąłbym puchar.
Bez niej nie mam cienia szansy.
Wygrywa najszybszy.
Nie wszystkie wyścigi o puchar wygrywa najszybszy.
Wygrywa się też dzięki wytrwałości.
- O nie. Zawsze wygrywa najszybszy. - Biegniesz w złą stronę.
Puchar jest w hali.
I tak was wyprzedzę. Biegniemy!
Gdzie się podział puchar?
Patrzcie. To ślady ninjaludków.
A więc to Nocny Ninja go ukradł. Odzyskajmy go.
Pidżamersi świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Patrzcie, to ninjaludki. Czemu one tak trenują?
To na pewno ma związek z pucharem. Do kotauta.
Wiemy, że ukradłeś puchar, Nocny Ninja.
Natychmiast go oddaj.
Oczywiście, jeśli tylko pokonacie mnie w trzech wyścigach.
Kto wygra więcej, bierze puchar, Czyli ja, bo jestem najlepszy.
Nigdy! Mnie nikt nie pokona.
Jestem Kotboy, najszybszy nocny bohater.
Zatem witaj w moich wspaniałych zawodach, w których udowodnię,
że jestem najlepszym zawodnikiem na świecie.
Luna? A ty czego tu szukasz?
Pomyślałam, że przydałby się wam dobry sędzia, czyli ja.
Złoczyńca jako sędzia? Akurat! Przecież ona pozwoli ci wygrać.
To prawda. To zgadzacie się czy nie?
Tak. Kocią prędkością tak ich wyprzedzę,
- że Luna uzna moje zwycięstwo. - Doskonale.
To gdzie ten puchar?
- Chciałabym go zobaczyć. - Nie teraz.
Obejrzysz go, jak już wygram.
Znajdźcie ten puchar. Musi być lśniący i piękny.
A wszystkie takie rzeczy powinny być moje.
W pierwszym wyścigu trzeba donieść na metę całe jajo
na łyżeczce.
- Hej! - Niech wygra najniegrzeczniejszy.
Gotowi?
I...
Start!
Już biegnę.
Uwaga!
Powoli i wytrwale do celu.
Ale muszę go dogonić.
Przyszedł czas, by przyspieszyć. Kocia superprędkość.
Zwolnij, Kotboy!
Kotboy!
Nieźle, Ninjusiu.
Hip-hip, hura, wygrałem! Mówiłem, że nikt mnie nie pokona.
Zostały już tylko dwa wyścigi.
Może i przegrałem, ale następny wyścig jest mój.
Czas na drugi wyścig.
Jak mamy biegać, skoro jesteśmy przywiązani?
Nie wiem. Dla mnie to banał.
Hej! On oszukuje!
Nie widzę problemu.
No co? Przecież jestem zła.
Na miejsca, gotowi, start!
Znalazłyście puchar? To szukajcie. Muszę go mieć.
Kotboy, zrób koci skok, gdy ja polecę i uniesiemy Geksona.
Dobra. Szybciej.
Na trzy. Raz, dwa...
Czekaj, Kotboy!
Jestem silny, ale nie z gumy.
- Powtórzmy to, ale bez pośpiechu. - OK.
Musimy iść w jednakowym tempie. Raz, dwa. Raz, dwa.
- Raz, dwa. - Raz, dwa...
Przyklejacze, już.
- Ale z niego oszust. - Wyścig nadal trwa.
Na trzy. Raz, dwa, trzy!
Raz, dwa. Raz, dwa.
Co? Mówiliście, że mamy czas na przerwę.
Mieliście rację. Wygramy!
Musimy tylko przyspieszyć na ostatnim odcinku. Już.
Hej!
- Kotboy, prawie przegraliśmy. - A jednak, udało się.
- Tak, przykro mi, Ninjusiu. - To przez was, ninjaludki.
Pierwszy wyścig wygrał Ninjuś, a drugi Pidżaśledzie.
Ten, kto wygra trzeci wyścig, otrzyma puchar.
Musimy wygrać.
A skoro nędzne ćmy nie potrafią, sama zajmę się pucharem.
Dobre wieści. Ścigam się z wami.
Nie bój się, Ninjuś. Robię to, żebyś wygrał.
Chyba że przypadkiem go pokonam.
- Nie mówiłeś, że ona bierze udział. - A to pech.
Jest sędzią, więc to ona ustala reguły.
Jeden zawodnik z każdej drużyny musi utrzymać się na tej wielkiej piłce.
Ja! Nikt nie ma takiej równowagi jak ja.
Dobrze, ale pamiętaj. Powoli do celu.
Na miejsca, gotowi, start!
Nie śpiesz się, to wygramy!
Aby wygrać, muszę przyspieszyć. Kocia superprędkość!
Za szybko! Nie zatrzymam się.
Łapać go.
Ale z ciebie zdrajczyni. Ja miałem wygrać.
Pośpiech mi nie pomaga.
Żeby wygrać, muszę być bardziej cierpliwy.
Czas być bohaterem!
Każdy wygrał jeden wyścig, więc jest remis.
Potrzebujemy ostatniej konkurencji. Kto ją wygra, ten weźmie puchar.
Ścigamy się stąd, aż do hali sportowej.
- Co w tym fajnego? - Już to przecież robiliśmy.
Nieśliście wtedy jajko na łyżeczce?
- Łatwizna. - Niech będzie.
Ale każdy niesie ninjaludka na głowie.
Nic trudnego. Koteczek pewnie znów da plamę,
więc to ja wygram.
Nieprawda. To ja wygram.
Wiem. Powoli do celu.
- Powoli do celu. - Rusz się, bo przegrasz, ślamazaro.
- To twoja wina. - Tak? Przecież to ty oszukiwałaś.
Tak!
Dzięki.
Puchar wróci na miejsce.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
- Szybciej. - Tak.
Tak!
Connor otrzymuje puchar.
Connor!
Ulubiony kamień Geksona
Dlaczego wracamy do muzeum?
Już widzieliśmy wystawę kamieni.
Tak, ale gdzieś zgubiłem ulubiony kamyk. Muszę go odzyskać.
Nie martw się. Robiłem zdjęcia.
- Może go znajdziemy. - Jest tutaj!
Odłożyłem go, gdy robiłeś zdjęcie i tam został.
Co w nim jest wyjątkowego? Dostałeś go w prezencie?
Tak, podarował mi go wujek. To bardzo rzadki kamień księżycowy.
Jest świetny! Zawsze miałem go przy sobie.
Odzyskajmy go.
- Jak to się tu znalazło? - To wszystko jest wielkie i ciężkie.
- Jak mam tam wejść? - Muzeum jest zamknięte.
W nocy skradziono wszystkie skały magnetyczne.
O nie!
To znaczy, że mój kamień pewnie też zniknął.
Kto chciałby ukraść te kamienie?
Może ktoś, kto już ma magnes. Jak lunomagnes. To na pewno Luna!
- Oczywiście. - Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Im szybciej znajdziemy Lunę, tym szybciej odzyskam mój kamień.
Do sowolotu.
Co to, Sowello?
Pole magnetyczne zakłóca urządzenia. Lepiej zmienię kurs.
Jeśli to przez lunomagnes, doprowadzi nas to do kamyka.
Szukamy wszystkich. Postaraj się, Sowello.
Trzymajcie się, bo ten lot zwichrzy nam piórka.
Luna unosi pociąg?
Nie umiała unosić tak ciężkich rzeczy. Ciekawe, jak to robi.
Ale zabawa. Mój ultramagnes jest teraz supersilny.
- Przyciągnę, co tylko zechcę. - Sowie oczy.
Już rozumiem.
Luna użyła tych kamieni, by jej magnes był supermocny.
Ma też mój kamyk?
Chyba tak. Odbiorę jej lunomagnes.
Wypuszczam sowie szpony.
Nie rób tego. Co jeśli zgniotą mój kamyk?
Supe gekochwyt.
Kamyk nie jest ważniejszy od bezpieczeństwa. Wracaj.
Przecież mam gekochwyt. Wezmę lunomagnes, gdy będziemy obok.
Dobrze, Gekson. Spróbujmy podlecieć jak najciszej.
Może nas nie zauważy.
Luno, ukradłaś coś mojego.
Chyba mamy towarzystwo. Lunomagnesie, łap te Pidżakluski.
- Wszystko zepsułeś. - Przepraszam.
Zezłościłem się, że Luna ukradła mój kamyk.
To tylko przedmiot. Misja jest od niego ważniejsza.
Musimy odzyskać wszystkie kamienie i zatrzymać jej magnes...
Padnij!
Nie macie szans z moim ultramagnesem.
Super gekokamuflaż.
Gekson, a ty dokąd? Potrzebujemy cię.
Gekson?
Mam cię.
Ćmy!
Odczep się.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Oddaj nam skradzione kamienie. A przynajmniej mój kamyk.
Ten biały, o tam.
Mam oddać swoją supermoc?
- Nie ma mowy. - To wyjątkowy kamyk.
Wyjątkowy? A co w nim takiego jest?
Tak po prostu. Proszę. On przyleciał z księżyca.
- Z księżyca? To dopiero pomysł. - Co ty znów klujesz?
To proste, koteczku. Po co mi jakieś drobnostki,
skoro mogę ściągnąć tu księżyc i mieć go dla siebie?
- Dzięki, zieloniasty. - To niemądre i bardzo niebezpieczne.
I co z tego? Chcę mieć księżyc.
Przepraszam was. Nie chciałem jej tego podpowiedzieć.
- Wypsnęło mi się. - Już dobrze. Musimy ją powstrzymać.
Użycie sowolotu jest ryzykowne. Znów go złapie supermagnesem.
Spokojnie, mam już pidżaplan. Musisz nam pomóc, Gekson,
- zamiast biegać za kamykiem. - Zrozumiałem.
Jest nas troje i są trzy zadania do zrobienia.
Luna, jej lunomagnes i ćmy.
Plan jest taki.
To jest to. Najlepsze na świecie. Tylko dla mnie.
Lunomagnesie, ściągnij tu księżyc.
Dzięki ultramagnesowi będziesz zaraz należał tylko do mnie.
Pidżamersi ci przeszkodzą.
Moje kamienie! Ćmy, rozprawcie się z Pidżaśledziami.
Nie tak prędko, ćmy.
Mamy już ćmy. Skoro Sowella zajmuje się Luną,
weź ten magnes.
- Mój kamyk! - Gekson, to tylko kamień!
Łap magnes. Musisz go wziąć!
On jest tak blisko.
Lunodesko, leć.
Zieloniasty uwielbia swój kamyk,
ale to tylko okruch księżyca, a ja chcę go całego.
W sumie to mi pomogłeś. I to dla jednego kamyka.
Już mi nie przeszkodzisz. Lunomagnesie, ściągnij tu księżyc.
Na śliskie śledzie. Racja. Naraziłem misję dla małego kamyka.
Czas być bohaterem.
A sio!
- Dzięki, Gekson. - Co robimy?
Wiem, jak powstrzymać Lunę. Muszę tylko trafić kamykiem.
Co to ma być? Mój magnes miał ściągać księżyc.
I to robi. Przyciąga kawałek księżyca, mój kamyk.
Świetny pomysł.
Nie na długo, zielony gremlinie.
Super sowi wiatr!
Dalej. Póki Luna jest zajęta, weźmy resztę kamieni.
Super koci skok!
- Mam go. - Przestańcie, wy złodziejaszki.
Nie, one są moje!
Mam go.
To już wszystkie.
Twój magnes już nie przyciągnie księżyca.
Ale nadal może zrobić to.
Za to ja mam siłę i mogę zrobić to. Super gekosiła.
Wracaj tam, skąd przybyłaś.
Zapłacicie mi za to!
Księżyc jest na swoim miejscu.
Bez tych kamieni lunomagnes już go nie ruszy.
Poświęcenie kamyka wymagało odwagi. Wszystko gra?
Tak, ale mamy mnóstwo rzeczy do posprzątania.
Przed muzeum nadal stoi pociąg i rakieta.
Zrobimy to razem.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Po co idziemy do muzeum?
Postanowiliśmy kupić ci nowy kamyk.
Może nie będzie tak wyjątkowy, ale...
Dzięki, ale już go nie potrzebuję.
To tylko rzecz, a rzeczy nie są tak ważne.
Tamten kamień był jednak wyjątkowy.
Pomógł nam ocalić świat. Może powinienem mieć nowy.
A może nie. Ale może jednak tak?
Albo nie.
Dobrze, że decyzje to nie twoja supermoc.
Tak, bo nic byśmy nie zrobili.
Napisy: Agata Sęk