- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Kotboy i księżycowa kopuła
- Patrzcie. Udaję zraszacz! - A ja jestem jak fala.
Ja jestem Robotem. Przypomina wam kogoś?
Kocham cię, Romeo.
Wszyscy będą nas podziwiać na dyskotece.
Nie mogę się doczekać. Pokażę specjalny trik.
Wirujące tornado.
- Wirujące co? - Widziałam w telewizji. Pokażę ci.
Świetne. Jak to zrobiłaś?
Najpierw stań na palcach, podnieś jedną nogę,
a później weź zamach i zacznij się kręcić.
Teraz ty.
Unieść nogę, wziąć zamach i...
To nie jest śmieszne.
- To nie jest fajna sztuczka. - Jest, ale trzeba ją wyćwiczyć.
Znam mnóstwo innych trików. Nikt nie będzie się ze mnie śmiał.
Na pędzące piórka. To ćmy?
To zaproszenie od Luny.
Gotowi na nocną imprezę?
Zabierzcie buty do tańca. Spotkamy się przy bazie.
Zaprasza nas na imprezę? To całkiem miło z jej strony.
Może ma wyrzuty sumienia i chce przeprosić.
Impreza taneczna to fajny pomysł. Potrenujemy sztuczki.
- Na przykład wirujące tornado. - Nie wydaje mi się.
„Nocna impreza” brzmi podejrzanie.
- Dlatego pójdziemy. - Sprawdzimy, co Luna knuje.
Pidżamersi, do roboty. Tanecznym krokiem rozwiążmy kłopoty!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Trele-morele, ecie-pecie. Wywijamy na parkiecie.
Luna rozkręca zabawę. Chodźmy.
Dzięki za zaproszenie, Luno.
- Witam na moim przyjęciu. - Czy to nie czasem szkolne głośniki?
- Tak. - Pożyczyłaś ten sprzęt?
Nie pożyczyłam, tylko ukradłam na naszą imprezę taneczną.
- Nie dziękujcie. - Tak się nie mówi do gości.
Gości? Goście wychodzą z imprezy, kiedy im się podoba.
A jeśli chodzi o was... Patrzcie i się domyślcie.
- Co? - To pułapka, Pidżanudziarze.
- Z tej kopuły nie ma wyjścia. - Więc to nie przeprosiny.
Nie, wybacz. A jeśli chodzi o kopułę,
to otacza was z każdej strony i sięga głęboko pod ziemię.
Uwięziłam was. Teraz zabiorę rzeczy z dyskoteki.
Co?
Nie chcę, by inni tańczyli. To będzie tylko moje przyjęcie.
Na pędzące piórka.
Wtedy dyskoteka będzie odwołana. Nikt nie zobaczy naszych sztuczek.
Na żwawe żmije. Chciałem pokazać mojego robota.
Nie pozwolimy Lunie zepsuć wszystkim zabawę.
Musimy stąd uciec.
Ja to załatwię. Supr gekosiła.
Nie ruszę jej.
A ja stąd nie wylecę.
Ściany są głęboko, więc dołem nie wyjdziemy.
Chyba że tak się zakręcisz, że wykopiesz głęboki tunel.
To świetny pomysł. Będziesz jak to wirujące tornado.
To pewnie dość podobne ruchy.
- Musisz tylko poćwiczyć. - Nie mogę znów dać plamy.
To był wstyd. Lepiej wymyślmy coś innego.
Dasz rade. Pokażemy ci jeszcze raz.
Najpierw stań na palcach, unieś nogę, a później się zakręć.
- Użyj kociej superprędkości. - No dobrze.
Boki zrywać, kiciusiu.
Szkoda, że nie pokażesz sztuczek na mojej imprezie.
Czym by była impreza bez tego?
- Powstrzymamy cię. - Nie póki siedzicie pod kopułą.
Na razie, Pidżanudziarze.
Księżycowa kopuła sięga głęboko. Może wy zrobicie to wirujące tornado?
Tylko ty zrobisz to na tyle szybko, że wykopiesz tunel.
Może uda się innym sposobem.
Na trzy wszyscy ruszamy na kopułę.
Nie wytrzyma trzech mocy na raz. Jeden, dwa, trzy. Już!
Super gekosiła.
- Sowi wiatr. - Koci superskok.
Niezła próba, Pidżaśledzie. Gotowi na imprezę?
Bo ja tak. I uwielbiam balony.
Tym bardziej, jeśli są cudze.
Zrób wirujące tornado. Dasz radę.
Kotboy, ćwiczyłeś ostatnio obroty?
Ojej, zapomniałam. Przecież nie umiesz. Ale ja tak.
Na żwawe żmije. Nigdy się nie wydostaniemy.
- Chyba że Kotboyowi uda się... - Wymyślić nowy plan.
Nie umiem tego obrotu, ale mam superprędkosć.
Pobiegnę tak szybko, że kopuła się uniesie.
Kotboy pędzi jak wiatr.
Kotboy opada już z sił.
Ktoś odrobinę zatrząsł kopułą? Włączyliście dyskotekowe światła.
Śliczne światełka i balony. Robi się coraz przyjemniej.
Dla mnie, nie dla was!
Kotboy, wiem, że tego nie chcesz, ale...
Nie zrobię z siebie pośmiewiska.
Mam już wspaniały plan.
Wystrzelimy kocie kłębki i użyjemy kotapulty.
Tak przebijemy kopułę. Kocie kłębki!
Kotapulta!
Koniec zabawy, Luno.
Czas uciekać.
- Na śliskie śledzie. To koszmar. - Patrz.
Kocie kłębki zniszczą nam siedzibę.
Przepraszam. Chciałem nas uwolnić, a pogorszyłem sprawę.
Dyskoteki pewnie nie będzie i nie pokażecie swoich trików.
Tylko jeden trik może nas uratować. Wirujące tornado.
Jedyne wyjście stąd to podkop, a tak szybko i głęboko kopiesz tylko ty.
Wiem. Mogłem was posłuchać z tym wirującym tornadem.
Jeśli nie wyjdzie, to trudno. Nie mogę was zawieść.
Czas być bohaterem.
Dalej, Kotboy. Uda ci się.
Pięknie. Boki zrywać!
Scenę też zabrała? Bez niej konkurs się nie odbędzie.
Postaram się, by się odbył. Nie ważne, czy się ośmieszę.
Nadajecie się do kabaretu.
- W porządku. Potrzebowałem kąpieli. - Śmieszny czy nie, nadchodzę.
Wirujące tornado!
Co?
- Nie! - Świetnie!
Udało się.
Uratujmy tańce.
Co?
Nie!
Super gekosiła.
Wredne Pidżanudziarze, nigdy nie mogę się przez was pobawić.
Masz poczucie rytmu, Luno.
- Tak? Nie żartujesz sobie? - Poważnie. Pokaż swoje triki.
Tup dalej i zrób wirujące tornado.
Podoba mi się to!
Patrz jak wirują. Kotboy jest naprawdę świetny.
Odnieśmy wszystko do szkoły.
Luna tak dobrze się bawi, że nawet nie zauważy.
Pidżamersi, możemy świętować. Dyskotekę udało się uratować!
- Naprawdę się poprawiłeś. - Dzięki.
- Świetne kroki, Connor. - Potknąłem się.
Od dziś to będzie mój śliski obrót.
Obrót, potknięcie i obrót.
Kto chce spróbować?
- Spróbujmy! - Dalej.
Gotowi?
Gekson i kamień supersiły
- Kung fu? - Znalazłam to na stole.
Opowiada o mistrzach kung fu.
Moja książka jest o najsilniejszych sportowcach.
To nie wszystko. Patrzcie, co on wygrał.
Trofea, puchary i medale.
Może kiedyś też dostanę medal.
- Chyba nie ma medalu za super gekosiłę. - Poczytajmy w parku.
Chciałbym coś wygrać i udowodnić swoją siłę.
Greg?
- Co się stało z latarniami? - Są powyginane.
Ktoś miał bardzo dużo siły.
Być może, ale za to nie będzie nagrody.
- Wyginanie latarni jest złe. - Kto to zrobił?
Sprawdźmy to w siedzibie.
Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Do gekośmigu!
Na kocie wąsiska. Uwaga!
Wielka skała w mieście?
Miało być szybko, ninja-leniuchy. Mam wielki głaz do rozbicia.
To Nocny Ninja. Co on knuje?
Muszę go rozbić. Nic nie wytrzyma super potrójnego ciosu.
Ćwiczysz nowe kroki, Ninja?
Nie zgadłeś.
Nie macie pojęcia, co ja tutaj mam, prawda?
- To ogromny głaz. - To nie jest zwykły głaz.
Ninjaludki przyturlały go z antycznej świątyni
na wielkiej górze, tysiące kilometrów stąd.
Oto kamień supersiły.
Kamień supersiły? Czytałam o nim w książce.
Legenda mówi, że w środku jest drogocenny medalion.
- Taki jak ten? - Wygląda jak medal.
To medalion a nie medal!
Tylko najsilniejszy bohater rozbije skałę i go zdobędzie.
A tym bohaterem jestem ja.
Najsilniejszy bohater? Żaden z ciebie bohater.
Medalion zawiśnie na mojej szyi. Wtedy to ja się pośmieję.
Czyli to medalion za supersiłę, tak?
Gdybym go zdobył, wszyscy poznaliby moją siłę.
Ale o czym ty mówisz?
Jeśli rozbiję tę skałę, to medalion będzie mój.
Będę wtedy jak sportowcy z książki.
Pokażcie, co potraficie.
Musicie się bardziej postarać. O tak!
Nie masz tyle siły. Ale ja na pewno mam!
- Stój! - Jeśli zdobędę ten medalion,
to Ninja przestanie wszystko niszczyć.
Chyba śnisz, zieloniasty.
Ninjaludki, przetoczcie głaz.
Szybciej. Na pewno zaraz pęknie.
Jeśli nie przestanie, to zniszczy miasto. Powstrzymajmy go.
Szybko. Rozbijmy ten głaz.
Wcale nie trzeba. Musimy go tylko zatrzymać.
Medalion udowodni moją supersiłę. Powiesiłbym go na ścianie.
Jesteś silny i jak uderzysz ten głaz, to może odlecieć.
Spróbujmy inaczej. Będę biegał wokół Ninja i ninjaludków.
- Ja zabiorę tam Geksona. - Żebym rozbił skałę?
- Nie. Zabierzesz ją do bazy. - Dobrze.
Za nimi. Kocia superprędkość.
Mam! Zabierzmy tę skałę do bazy.
Jedna próba nie zaszkodzi. Super gekosiła!
Gekson!
Zieloniasty popsuł wasz plan, a kamienia nawet nie drasnął.
Patrzcie teraz, jak mistrz ninja używa swojej całej siły.
Ninja trzask i grzmot.
Plac zabaw. O nie.
Super sowi wiatr.
Łap, Gekson.
Nieźle.
Dzięki. Może spróbuję jeszcze raz?
- Ale... - Będę ostrożny.
Zdobędę ten medalion dzięki super geko potrójnemu uderzeniu.
Zieloniasty nie ma dziś siły.
Tak? Następnym razem mi się uda.
Niszczycielskie natarcie ninjaludków... raz, dwa, trzy.
- Co? - Jestem wystarczająco silny.
Super geko zgniatacz!
Ciągle jest w całości. Jeszcze raz.
To zaczyna być żałosne.
A nie było już od początku, gdy Ninja przyturlał ten kamień?
- Znalazłem go. - Rozbiję ten głaz.
Nawet jeśli będę musiał uderzyć nim w najważniejszy budynek.
Wiecie w który?
Tylko nie siedziba. A jeśli ją zniszczysz?
Bez niej nie będzie Pidżamersów.
Nie zrobisz tego, Ninja.
Myślałem, że ty mnie rozumiesz. Sam próbujesz rozbić ten głaz.
- Skaczcie. - Na śliskie śledzie.
Nie pozwolę na to.
O nie!
Leci prosto na nas!
Nie stójcie tak!
Ojej. Było blisko.
- Nocny Ninja zaczyna szaleć. - To moja wina.
Super gekosiła.
Przepraszam, nie posłuchałem. Trzeba było zabrać głaz do bazy.
Mogła się wam stać krzywda.
Już dobrze. Uciekliśmy, a baza jest cała.
Ale was naraziłem.
Wszyscy są zagrożeni przez ten głaz.
- Chyba masz rację. - Nadchodzi mega uderzenie.
Dzięki temu głaz uderzy jeszcze mocniej.
W życiu. Czas być bohaterem.
Mamy już dość tych problemów.
Nie powstrzymasz mnie, zieloniasty.
Medalion będzie mój.
- Nie! Uciekaj! - Nie pozwolę na to.
Super gekosiła.
Musiałeś użyć ogromnej siły.
Nie wiem, jak to zrobiłem. Czułem się silniejszy niż zwykle.
To dlatego, że chciałeś nas uratować.
To dodało ci jeszcze więcej siły.
- Macie rację. - Oddawaj. To mój medalion.
- Wcale nie, Nocny Ninja. - To ja rozbiłem kamień.
Rzuciłem nim w bazę.
Tak, ale to Gekson go rozbił dzięki swojej supersile.
To nie ma sensu. Jaszczurka jest silniejsza niż ja?
Bo prawdziwa siła tkwi w trosce i pomocy.
Tylko co w tym fajnego? Dobra.
Weźcie go sobie, Pidżakluski. Jeszcze tu do was wrócę.
Ninjaludki, wracajcie do świątyni. Za mało się nauczyliście.
Zasługujesz na ten medalion.
Dzięki, ale pochodzi z daleka i jest częścią legendy.
Po co mi on? Oddam go do muzeum, żeby każdy go mógł obejrzeć.
Super!
Może znajdzie się inny sposób, żebyś udowodnił siłę.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
- Niesamowite. - Super
Ten, kto go rozbił, ma supersiłę.
Tylko kto to taki? Ale zagadka!
Napisy: Agata Sęk