- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy! - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Sowella i księżycowy kwiat
Kocham lekcje przyrody. Patrzcie na mój kwiat.
Mój urósł do nieba. Jest ogromny.
Wyglądasz jakoś... marnie.
- Jak tam twój kwiatek? - Wspaniale. Naprawdę.
- Musisz go często podlewać. - Wiem.
Może postaw go na innym stole, aby miał więcej światła.
- Zaraz to zrobię. - Możemy ci pomóc przy słoneczniku.
Byliśmy w szkółce ogrodniczej. Dużo wiemy.
Dzięki, ale nie trzeba.
Szkółka brzmi świetnie, ale mam rękę do roślin.
Rozumiem je. Nie potrzebuję żadnej szkółki.
Może przyda się więcej sprzętu ogrodniczego?
Gdzie są narzędzia?
To ćmy Luny! Czyli to jej sprawka.
Po co jej sprzęt ogrodniczy? Ona działa tylko w nocy.
Rośliny w nocy nie rosną. Widzicie? Znam się na ogrodnictwie.
Ćmy nie wróżą nic dobrego. Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Luna jest gdzieś w mieście z całym skradzionym sprzętem.
- Tylko gdzie? - Pewnie gdzieś, gdzie jest zielono.
W parku. Do sowolotu.
Luna, gdzie ty jesteś? Sowie oczy!
Sowello? Patrz przed siebie!
Co to takiego?
Nie wiem, ale w ogrodzie bym tego nie chciał.
Jest i Luna!
- Luno, co ty wyprawiasz? - Podoba wam się księżycowy kwiat?
Możecie sobie już zabrać narzędzia.
Księżycowy kwiat potrzebuje teraz tylko mojej księżycowej mocy.
- Ten kwiat jest straszny. - Słucham?
To jeszcze nie wszystko.
Niedługo kielich się otworzy i uwolni setki nasion.
Z każdego wyrośnie kolejny kwiat.
- I każdy z nich... - Będzie miał nasiona,
- z których wyrosną następne. - To mój plan.
Wyrośnie tyle księżycokwiatów, że nie będzie miejsca na inne rośliny.
Zniszczmy ten chwast, zanim pokryje całą planetę.
Co mówili nam w szkółce na temat usuwania chwastów?
Wykopiemy go. Banał.
Zaczekaj. Wielki chwast ma wielkie korzenie.
Trzeba usunąć je wszystkie. Jeśli jakiś zostanie,
wyrośnie z niego kolejny kwiat.
Wykopmy więc wszystkie. To ogrodnictwo według Sowelli.
- Na pędzące piórka. - Jeden szkodnik z głowy.
- Zostało was dwoje. - Kocia superprędkość.
Super gekosiła.
Mam pomysł. Ten kwiat rośnie w nocy. Może nie lubi światła.
Poświećmy na niego z sowolotu. Może się skurczy.
A co z moim pomysłem? Ja też się znam na roślinach.
Sowello, kopanie nie wyszło.
Łopatą może nie, ale mogę użyć szponów sowolotu.
Będę latać w kółko i kopać.
Tak uniknę tych wszędobylskich gałęzi.
No to kopiemy.
Rozprawię się z tymi Pidżachwastami.
- Utknęłam. Znowu. - Ależ mi przykro.
- Na pędzące piórka. - Mam cię.
Super gekosiła.
Uwolnij moich przyjaciół.
Oddaj mi lunomagnes.
Jeszcze trochę.
- Nie uda ci się, zieloniasty. - Gekson, uważaj!
Rośnij, mój księżycokwiatku.
Wypuść nasiona, by na świecie nie było miejsca na inne rośliny.
- Czyli kopanie nie wyszło. - Chyba nie.
Ciekawe, co by się stało, gdybyśmy to podlali.
Ale dzięki wodzie rośliny rosną.
To nie jest roślina, tylko księżycozielsko.
- Może się zmniejszy, jak go podlejemy. - Mam pewien pomysł.
Owiniemy to coś, pociągniemy i złamiemy łodygę.
To chyba nie jest dobry plan.
Tylko spróbuję. Nie byłam w szkółce, ale znam się na roślinach.
Zaczekaj!
Hej, ty, pierzasta!
Już. Teraz wystarczy mocno pociągnąć.
Powstrzymaj Lunę, Kotboy.
Gekson, odgoń ćmy!
Nasiona wypuszczone. To wszystko moja wina.
Jaka szkoda, Pidżaśledzie.
Na żwawe żmije.
One rosną wszędzie. Luna chce mieć księżycowy ogród.
Całe miasto nimi zarośnie.
Bez ciebie by się nie udało.
Ona ma rację. Mogłam skorzystać z pomocy.
Chciałam udowodnić, że i bez szkółki się na tym znam.
Już dobrze.
Macie jakiś pomysł? Słucham was. Naprawdę.
Daj mi pomyśleć... Te nasiona są wszędzie.
- Lecą tam, gdzie zawieje wiatr. - To wspaniały pomysł, Gekson.
Lecą z wiatrem, więc sprawmy, żeby wiał w dobrym kierunku.
Wiem, jak to zrobić, ale potrzebuję waszej pomocy.
- To jaki jest plan? - Chodźcie. Czas być bohaterem!
Gotowy, Gekson? Czas na operację „wiatr”.
- Gotowy, Kotboy? - Tak!
Super sowi wiatr.
Hej, moje nasiona!
Głupi chwast.
Mamy je, co do jednego.
Ach tak? Patrzcie jak rosną inne.
Spróbujmy z waszym planem. Skoro rośliny lubią światło i wodę.
Może ten chwast ich nie cierpi.
To działa!
Nie!
Wy Pidżachwasty! Jeszcze tu wrócę.
Udało się.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Nagrodę za najlepszy słonecznik otrzymuje... Amaya!
Tak!
Dziękuję Gregowi i Connorowi za rady.
Wiem już, ile wody i światła trzeba roślinom.
Ta nagroda jest też wasza.
- Super. - Tak!
Jesteśmy mistrzami!
Powolny Gekson
Greg, dzwonek dzwonił.
Patrzcie na mój nowy trik z piłką.
Wracaj tu, piłko!
Nauczyciel zaraz tu będzie.
Nie byłbym taki pewny. Patrzcie!
Wam też się wydaje, że on idzie jakoś wolno?
Superwolno!
- Do nocy nie dojdzie. - Patrzcie.
Nie tylko on tak się porusza.
- Co się tu dzieje? - Dowiemy się w nocy.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
W mieście jest cicho. To podejrzane.
- Patrzcie na to. - Romeo.
Co on planuje?
Cokolwiek to jest, nie uda mu się. Do gekośmigu.
To tutaj. Widzicie gdzieś Romea?
Witaj, koteczku. Nie tak szybko. Zrozumiałeś?
Chyba nie.
Patrz na to.
O nie, co on zrobił temu kotu?
Nic mu nie jest. Ma tylko zwolnione tempo.
Zupełnie jak nauczyciel i motyl dzisiaj rano.
Romeo spowalnia wszystkich swoim zegarem.
Nie na długo.
Zakradnij się za Romea i zniszcz zegar.
- Sowella i ja go czymś zajmiemy. - Super gekokamuflaż.
Po co wszystkich spowalniasz?
Pidżamersi. Przybyliście na czas.
Łapiecie? Czas?
Świetnie mi dzisiaj idzie.
Rzeczywiście.
Tak uważasz?
Spowalniam wszystkich, żeby byli zbyt powolni,
by przeszkodzić mi w podbiciu świata. A gdy ustawię zegar w mieście,
to fala uderzy każdego i na zawsze będziecie spowolnieni.
Super!
Jestem geniuszem. Przecież mówiłem.
Na kocie wąsiska, nie sądzę, Romeo. Gekson, teraz!
Gdzie on jest? Już!
Już!
Gekson!
Patrzyłem na kota. Jest świetny!
Słabiutko, ślimaczki!
Ojej. No i nam uciekł.
- Co się stało? - Obserwowałem kota.
- Był super. - Przez ciebie Romeo uciekł.
Skup się.
Spokojnie, mam plan, który go powstrzyma.
Dzięki gekosmigowi podjedziemy pod warsztat Romea niezauważeni.
Patrzcie, tam jest. Super gekokamuflaż.
- Słyszałeś coś? - Nic.
To na pewno ci Pidżamersi.
O nie, to jakiś ptaszek.
A sio. Leć już stąd. Szybko.
To nie jest normalne.
Przecież to Pidżamersi! No to już ich mam.
- Zauważył nas. Jedź, Gekson. - Patrzcie na ptaszka.
On leci czy siedzi? Jak myślicie?
Daj spokój i patrz!
O nie!
Powodzenia następnym razem.
Jeśli Romeo wjedzie do centrum, to spowolni mieszkańców. Za nim!
To nie ma sensu. Gekośmig został spowolniony.
Chyba musimy gonić Romea na pieszo.
Chodźcie.
Nie powinniśmy jechać do centrum?
Bez pośpiechu. Mamy mnóstwo czasu. Rozumiesz?
- Chyba zrobił sobie przerwę. - Plan jest taki.
Rozdzielmy się, to nas nie spowolni.
My podbiegniemy od przodu, a ty wyjdziesz na mój sygnał.
Jasne! Tym razem się skupię.
A teraz super-prędkość.
Patrz, Robocie!
Romeo złapie teraz wszystko.
To było frisbee?
- Ale super. - To znowu wy?
- Gekson, uważaj! - Uciekaj!
Nie zdążyłeś, Gekson.
Muszę nauczyć się koncentracji.
Na razie, Pidżaśledzie. Ruszam do centrum miasta.
Mówię wam, będzie wielka zabawa.
- Żyjesz? - Tak, tylko jestem spowolniony.
To moja wina. Gdybym się ciągle nie rozpraszał,
już dawno złapalibyśmy Romea. Dogońcie go sami.
Nie, Gekson. Jesteśmy drużyną.
Racja. Jestem powolny, ale mogę pomóc, jeśli się skupię.
Złapmy go!
- Czas być bohaterem. - Tak!
Chyba musicie mnie tam zanieść.
Sowello, zajmij czymś Romea.
Ja użyję super gekosiły i zniszczę zegar.
Jeśli Romeo spowolni Sowellę, ty przejmiesz jej rolę.
Dobrze, ale jesteś spowolniony. Jak zniszczysz zegar?
Spokojnie. Tym razem nic mnie nie rozproszy.
To znowu wy? Czas spowolnić ciebie, ptaszynko.
To się okaże, Romeo.
Tak!
Czas na pełne skupienie.
Prawie mnie trafiłeś.
Nie marudź, tylko łap to ptaszydło.
Troszeczkę... szybciej.
Nie złapiesz mnie!
- Na pędzące piórka. - Mają Sowellę.
Zajmę czymś Romea, póki zegar ciągle działa.
- Panie, przecież ją złapałem. - Znowu narzekasz?
Najważniejsze, że ją spowolniliśmy.
Spróbuj złapać mnie, Romeo. Kocia superprędkość!
Przestańcie mnie rozpraszać. Muszę spowolnić miasto.
To znowu ty?
Tym razem mnie nie rozproszysz.
Superskok.
Za późno, Pidżamersi.
Za chwilę spowolnię miasto!
- O nie. - Zaczynamy imprezę.
- Ale będzie frajda. - Super gekosiła.
Co?
- Tak! - Udało się, Gekson.
Jak się tam dostałeś, ślimaku?
Może i jestem powolny, ale udało mi się dotrzeć tu na czas.
Tak!
Tak! Koniec ze ślimaczeniem. Patrzcie!
- Tańcz jak Gekson. Wiem, że chcesz. - Dalej!
Nie cierpię tych tańców.
Już dość, Pidżamersi. Mój czas nadejdzie.
Mój czas nadejdzie!
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować.
- Cześć. - Hej.
O, masz piłkę. Pokażesz sztuczkę?
Jasne, ale później. Teraz jest czas na naukę.
Racja. Gratuluję koncentracji.
- Dzięki. - Superwolna piąteczka.
Tak!
Napisy: Agata Sęk