- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Sowella i sowelludki
W końcu zobaczę egipski rydwan.
- Podobno ma trzy i pół tysiąca lat. - I jest zrobiony ze złota.
- Chcę go narysować. - Greg! Connor!
Nauczyciel wybrał mnie na liderkę grupy.
- To świetnie, Amaya. - Powinnam chyba być na rysunku.
- Napiszemy o tym w raporcie. - Nie o to chodzi w byciu liderem.
Wiem, ale nigdy nie byłam liderem i bardzo się cieszę.
Przykro mi. Wycieczki nie będzie. Złoty rydwan gdzieś zniknął.
- Jak to? - Chciałem go zobaczyć.
Zniknął? Ale muzeum jest w nocy zamknięte.
Musimy go odnaleźć.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Czas odnaleźć rydwan.
Byłam liderką wycieczki, więc może poprowadzę tę misję?
Świetnie. Jest twoja.
Super. Wasza liderka mówi... Do sowolotu!
Wróćmy do muzeum i poszukajmy śladów.
Widzę rydwan!
Polerujcie, ninjaludki. Ma się błyszczeć.
Patrzcie, kto go sobie przywłaszczył.
Nocny Ninja!
Cześć, Pidżaśledzie. Fajny rydwan?
- Nie należy do ciebie tylko do muzeum. - Pewnie, że do mnie.
Jako najlepszy ninja świata mam najlepszy pojazd.
Ninjaludki, jeszcze tutaj.
Natychmiast oddaj rydwan.
Nie boję się ciebie, koteczku. Chcę się przejechać.
Ma być szybko.
Mówiłem, że ma być szybko, ninja-leniuchy. Raz, raz!
Już lepiej. Wy dwaj, wachlujcie mnie od tyłu.
Dlaczego zwolniliśmy?
Szybciej, leniwe ślimaki.
- Co to znaczy? - Nie podobasz im się jako lider.
Ja byłabym o wiele lepsza. Bawilibyśmy się i rozrabiali.
To niedorzeczne.
- Co? - Chyba zmieniły drużynę. Fajnie.
Nieznośne ninjaludki.
Wrócę tu po mój rydwan i będziecie mieć duże kłopoty.
One są urocze.
- Ale zabawa. - Wspaniale.
Zanim się pobawimy, odstawmy rydwan do muzeum.
- Ale ciężki. - Mogę użyć super gekosiły.
Czekaj. Będzie fajniej, jeśli zrobią to ninjaludki.
Tylko teraz będą nazywać się „sowelludki”.
Co wy na to?
Zabiorą mnie na przejażdżkę. Dalej, cignijcie.
- Bycie liderem wymiata. - Właśnie widzę, ale mamy inne zadanie.
Pozwólcie mi się nacieszyć. Naprzód, sowelludki.
Nocny Ninja może lada chwila wrócić.
Sowelludki, do muzeum.
Sowelludki, stać!
Rozkazuję wam stać.
Przepraszam, nie chcę krzyczeć.
Chodź już. Nocny Ninja zaraz wróci.
- Ukryjmy gdzieś rydwan. - Za skrzyniami.
Za chwilę. Chcę się pobawić.
Sowelludki, robcie to co ja.
Zasalutujcie.
Nierówno. Powtórzcie to.
Jestem waszą liderką. Musicie umieć zasalutować.
Raz, dwa, trzy, teraz!
Chwila, nie mieliście iść.
Schowajmy rydwan zanim zjawi się Nocny Ninja.
Najpierw muszę znaleźć sowelludki.
Kotboy, sprawdź salę przyrodniczą. Gekson – salę naukową.
Mam was!
Zabawa w chowanego jest super, ale musimy już iść.
Nie, lepiej nie.
Chodź, już idziemy.
Sowelludek, raz, dwa, trzy.
Super, więcej sowelludków. Śpiewajcie z nami i salutujcie.
Czas trochę spoważnieć. No dalej. Róbcie to, co mówię.
Tylko nie rydwan. Zapomnieliście o mnie.
Widzę rydwan.
Ale gdzie się podziały ninjaludki? Sowelludki.
Sowelludki, wystarczy.
Już. Jestem waszą liderką. Oddajcie to.
Może poprosisz je ładniej?
Przecież one się świetnie bawią. Prawda, sowelludki?
Sowelludku. To było niegrzeczne.
- Wróciłem po mój rydwan. - Sowelludki, powstrzymajcie go.
Wszystkie jesteście moje. Lecimy, ninjaludki.
Trzy, dwa, jeden, start!
Skończyło się bycie liderką, ptasi móżdżku.
On ma rację. Wcale nie byłam od niego lepsza.
Sowelludki mnie nie lubiły, a rydwan zniknął.
To wszystko moja wina.
Już dobrze. Na początku im się podobało i były wściekłe na Nocnego Ninja.
Może zechcą nam jeszcze pomóc.
W zadaniu, a nie w organizowaniu zabawy.
Czas być bohaterem!
Stój, Nocny Ninja. Oddaj nam ten rydwan!
Nigdy! Rydwan jest mój, tak samo jak ninjaludki.
Nigdy nie będą cię słuchać.
Ninjaludki, bardzo was przepraszam.
Potrzebuję tylko waszej pomocy.
Oszczędź nam tej historyjki. Nie słuchajcie. Ja jestem liderem.
Co? Co się dzieje?
Za dużo ważymy. Wyskakujcie!
Czego wy się boicie? Jesteście ninja. Nic wam nie będzie. Już!
O nie. On im każe skakać!
Uratujmy go!
- Mam cię. - Wszystko w porządku?
Ostrożnie, pilotuję.
No dobrze, ninjaludki. Przepraszam. Może trochę przesadziłem.
Chodźcie do mnie. Zapraszam.
Też was kocham, ninjaludki.
Czyli masz uczucia?
Wystarczy. Idziemy.
Pa!
A teraz zabierzmy rydwan do muzeum.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
Super, że mamy wycieczkę.
Nauczyciel mówi, że dalej mogę być jej liderką.
- Chodźcie, moje amayaludki. - Amayaludki?
Żartowałam.
To nie wina Geksona
Amaya! Connor! Patrzcie na to!
Cameron dostał wczoraj wyścigówkę.
Pożyczył mi ją wczoraj, żebym ją wypróbował.
Wygląda wspaniale. Możemy się przejechać?
Tak! Chodźmy do mnie do domu.
Nie rozumiem. Była tutaj. Nie mogła sobie ot tak zniknąć.
- Całą noc stała na zewnątrz? - Myślałem, że będzie OK.
Pożyczyłeś ją, a o cudze rzeczy trzeba bardzo dbać.
Hej. Przyszedłem po autko.
Teraz nie mogę, Cameron. Ono gdzieś zniknęło.
- Co? Zgubiłeś je? - Nie, tylko... Miałem je, ale...
- Nie wierzę, że zgubiłeś moje autko. - Nie. Ono samo zniknęło.
Miałeś o nie dbać. Nigdy ci już niczego nie pożyczę.
Ale to nie moja wina.
- Nie trzeba było go tu zostawiać. - To niesprawiedliwe.
Dowiedzmy się, kto je zabrał. Udowodnię, że to nie ja.
Sprawdzimy to w nocy.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Zrzucanie winy na mnie nie jest fajne, więc znajdźmy to autko.
- Coś się dzieje na placu zabaw. - Do gekośmigu!
Całkiem fajnie, prawda?
Teraz ja też mam super nocny pojazd.
Tak jak te Pidżakluski. Chwila. Co to takiego?
Przyjechali tą żałosną maszyną, by zmierzyć się ze mną? Powodzenia.
Hej, Pidżaślimaki. Złapcie mnie!
To Luna w samochodziku Camerona.
- Gdzie ona jest? - Ale z was zawalidroga. Żegnajcie!
Luna jest naprawdę szybka. Pędzi jak wiatr.
- Gekośmig jest za wolny. - O nie. Ja ją dogonię.
Muszę odzyskać to autko.
Ostrożnie, Gekson. Przewróciłeś latarnię!
To nie moja wina. To wszystko przez Lunę.
Powstrzymam ją, żeby więcej nie narozrabiała.
Tak!
- Gekson, ostrożnie. - To przez Lunę.
Do tego zniszczyła gekośmig.
Pobiegnę do siedziby po kotauto.
Nim na pewno dogonimy Lunę.
Wszędzie poznałbym ten klakson. Chodź za mną.
Czas na zabawę.
To pojazd Camerona, a nie twój. Oddaj je.
Najpierw mnie złap!
Pomogę ci z tymi ćmami. Super sowi wiatr.
Super gekosiła.
Tutaj, zieloniasty!
Nie złapiesz mnie.
Gekson, uważaj!
Wszystko tu zniszczysz.
To niesprawiedliwe.
Kotboy ma ratunek!
Dalej, ćmy!
Co tu się stało?
O nie. Ja naprawdę nie chciałem. To wszystko wina Luny.
Czas na prawdziwy wyścig. Dalej, Pidżaśledzie. Złapcie mnie.
- Może ja poprowadzę? - Spokojnie. Załatwię to.
Nie sądzę.
- Już wiem. Koci ryk ją powstrzyma. - Tylko nie pomyl przycisków.
Oj, to kocie kłębki. Potrzebuję kociego ryku!
Gekson, przestań naciskać na oślep.
- Gekson! - Przepraszam. Chcę odzyskać autko.
A teraz prawdziwy koci ryk.
Gekson!
Przepraszam, ale to przez Lunę. To wszystko jej wina.
Podoba się wam moje autko? Jest niezłe, co?
Jest tak wspaniałe, że pomoże mi zniszczyć waszą bazę.
- Nie uda jej się, prawda? - Nie, jeśli odbiorę jej auto.
Wiem, że to autko nie może zniszczyć tej wielkiej siedziby,
ale tak zdenerwuję tego Geksona, że sam to za mnie zrobi
i to będzie jego wina.
Luno, stój!
W takim razie ja cię zatrzymam.
Gekson!
Nic nie widzę, ale i tak cię zatrzymam.
Ostrożnie, Gekson. Masz super gekosiłę.
Wiem, ale to wszystko wina Luny, a nie moja.
I co, zieloniasty? Chcesz odzyskać autko? To je sobie weź.
A żebyś wiedziała. Wezmę.
Znowu trafiłeś w bazę.
Chyba jestem w pułapce.
Tam jest lunodeska.
Nie! Zaraz się przewróci.
Super sowi wiatr.
Nie myślałeś chyba, że ruszyłam się bez lunodeski?
Super gekochwyt.
O nie, nasza siedziba. To przeze mnie?
- Kotboy. Sama nie dam rady. - Trzymaj się. Już pędzę.
Koci ryk!
Znowu zrzucisz winę na mnie, zieloniasty?
Nie. Koniec zrzucania winy. To przeze mnie, a nie przez ciebie.
Czas być bohaterem.
Bohaterowie przyznają się do błędów i je naprawiają. Super gekosiła!
To przeze mnie Luna zabrała autko. Zostawiłem je na noc.
- Już dobrze. Razem je odzyskamy. - A ja mam już chyba plan.
- Złap nas! - To moja deska!
Oddawać mi lunodeskę!
Oddaj autko, to ją odzyskasz.
Dobra.
Następnym razem wam pokażę, Pidżaśledzie.
Gekson?
Zrobię sobie mała rundkę autkiem Camerona. Króciutką.
Dzięki.
Na cwane jaszczurki.
Super gekosiła. Moja wina.
Do jutra na pewno to naprawimy.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
Moje autko!
Wybacz. Przeze mnie się zgubiło.
- Znalazłem je. - Dzięki. Przepraszam, poniosło mnie.
Co z klaksonem? Wygląda inaczej.
Zepsułem go. To też moja wina.
Ale załatwiłem ci nowy.
Super. Podoba mi się, Greg.
Napisy: Agata Sęk