- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my.
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my.
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Sowella wyjątkowa
Chwila przerwy. Idę po maty do ćwiczeń.
Właśnie nauczyłam się nowego triku. Pokazać wam?
- Przewrót w przód. - Coś takiego?
Wspaniale, Connor.
- Nauczysz mnie tego? - Pewnie.
Przecież to miał być mój fikołek.
- Nauczy mnie pan robić gwiazdę? - Jak tylko znajdę maty.
- Schowek jest pusty. - Tak? To dziwne.
Tak, zwłaszcza, że nie ma też szkolnych pędzli i piłek.
Dzieje się tu coś dziwnego.
Brzmi jak zadanie dla nas. Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Najpierw przeszukajmy szkołę. Może znajdziemy...
Romeo? Ale czemu on tak bezczynnie stoi?
Kto wie? Powstrzymajmy go, zanim znikną inne rzeczy.
Do kotauta!
- Gdzie on jest? - Może wszedł do środka. Sprawdźmy.
Musimy uważać. Nie wiemy, co on knuje, ale to nic dobrego.
Wiemy, że tu jesteś. Oszczędź nam czasu i poddaj się.
Idźmy za zgubionymi rzeczami, a go znajdziemy.
Ten plan jest genialny, jak wszystkie inne,
ale ten w szczególności.
Gdy Pidżamersi natkną się na pułapkę, świat będzie mój!
Wyjdź, Romeo!
Super. To deskorolka!
- Znalazłam kolejną rakietkę. - O rety.
Tak!
No dalej!
Nadepniecie na nią w końcu?
- Romeo. - Witajcie.
Skąd się tu wzięliście? Szukacie mnie?
Wiesz, że tak.
Co zamierzasz zrobić z tym całym sprzętem?
- Co tylko zechcę. Właśnie to! - Czyżby?
Co się dzieje? Odstaw mnie.
Zabierając tamte rzeczy chciałem was zwabić.
- Poznajcie mój prawdziwy plan, - Sowello!
- Romeo uciekł. - Tu jestem, ptasi móżdżku. Umiem latać.
Dzięki mojej moco-kopiarce przejąłem twoje moce.
- Nie tylko ty. - Chyba też przejęliście jej moce.
Nikt nie może ich używać prócz mnie. Umiesz też lądować, Romeo?
- Bo właśnie wracasz na ziemię. - O tak.
To jeszcze nie koniec, Pidżamersi. Wrócę i skopiuję wasze moce.
On ucieka. Lećmy!
- Jestem cały. - Ja też.
Latanie to moja moc i złapałabym Romea, gdyby nie ty.
Używaj swoich mocy.
Podwójne moce zaoszczędziłyby nam czasu.
A do tego latanie jest super. Wcześniej tego nie umieliśmy.
Gonicie mnie czy nie?
- Szybko, znajdźmy Romea. - Może ja polecę, a wy szukajcie z ziemi?
Ale z góry widać o wiele więcej.
- I to super zabawa. - Tak!
Nie widzę Romea.
- Używasz sowich oczu? - Tak. Nazywam je kocimi.
- Tę moc też już masz? - Też spróbuję. Gekowzrok.
Widzę Romea! Nie. Chyba go mam! Nie.
Tam jest! Ojej.
A jak używasz sowich oczu, żeby przybliżyć obraz?
Zrobiłem fikołka!
- Chyba widzę Romea. Tam! - Źle to wszystko robicie.
- W porządku? - Tak, ale utknęłam.
- Romeo ucieka! - Jeszcze trochę.
- Już. - Szybko. Łapmy go.
- To moja moc. Wyląduj. - Nie, bo to jest super.
Poza tym tak szybciej złapiemy Romea.
Pokażesz nam, jak się zatrzymać i jak zrobić pętlę?
- Dobrze. Próbujcie. - Na żwawe żmije. Jest szybka.
- I to jak. Szybko! - Pidżamersi wracają do gry.
Sowie moce są świetne, ale gdy dostanę wszystkie pozostałe,
nikt mnie nie powstrzyma.
- No dalej, ptasi móżdżku. - To pułapka! Stój!
Nie pokazałaś nam jak.
Na kocie wąsiska.
Kocia superprędkość.
- Gekokamuflaż. - Co? Nie!
Teraz gdy skopiowałem wasze moce, zawładnę całym światem.
- Nie ujdzie ci to na sucho. - Już mi uszło.
Wasze moce i mój geniusz czynią mnie niepokonanym.
Na razie Pidżanudziarze.
To moja wina.
Gdybym się nie złościła o moce, to już dawno powstrzymalibyśmy Romea.
Nie szkodzi. My też przepraszamy. Trochę nas poniosło.
Skoro Romeo ma nasze moce, to musimy współpracować, by go pokonać.
Najpierw pokażę wam kila sztuczek.
Chłopaki, łapcie.
Podoba mi się. Martwiłam się, że robicie to co ja.
- Teraz wiem, że to wielka frajda. - Dzięki za lekcję. Latanie wymiata!
To lepsze niż myślałem!
Patrzcie, to Romeo. Czas być bohaterem!
Te moce są niesamowite.
Romeo! Długo się nie nacieszysz.
Bo co? Zniszczycie super moco-kopiarkę, którą tak długo budowałem,
żeby uwolniła wasze moce?
Brzmi doskonale!
To by zadziałało, ale najpierw poradźcie sobie z moją super gekosiłą.
Chłopaki, lećcie za mną. Już, w górę!
Super gekochwyt.
Słyszeliście Romea. Wystarczy zabrać maszynę.
Teraz w prawo.
Sowello!
Superprędkość.
Otoczcie go.
Superskok.
Użyjmy super sowiego wiatru, by wytrącić mu moco-kopiarkę z rąk.
Super sowi wiatr! To działa. Machajcie mocniej.
Kocia superprędkość. Super gekochwyt.
Jeszcze mocniej.
Nie!
- Sowello, pomocy! - Mam was.
Tym razem wam się udało. ale podbiję świat bez waszych mocy.
- Jeszcze zobaczycie. - Na razie, Romeo.
A teraz odnieśmy do schowka skradzione rzeczy.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Chłopaki!
Connor, chcesz zrobić fikołka?
- Jasne. Jeśli się zgadzasz. - Śmiało.
To nie tylko moja sztuczka. Będzie fajniej, jeśli zrobimy ją razem.
Moja kolej.
Dobosz Kotboy
Te flagi na jutrzejszą paradę wyglądają wspaniale.
Parady są super. Prawda, Connor?
Też. Szczególnie jeśli im przewodzę. Jestem świetnym doboszem.
Poćwiczmy trochę.
Bęben jest w schowku na instrumenty, ale mogę klaskać.
Raz, dwa, trzy, cztery.
W lewo patrz. W prawo patrz. Obrót. Tyłem stań.
A teraz do tyłu. Nie, to znaczy w lewo. A jednak w prawo.
- Do tyłu? - Uważaj!
- Jesteście cali? - Tak.
Ale bałagan. Gdybym miał bęben, nic by się nie stało.
Lokomotywa jest cała w fioletowej farbie. Ktoś ją zniszczył.
- To ślady ninjaludków! - Prowadzą do schowka na instrumenty.
O nie. Mój bęben! Zniknął.
Sprawdźmy, co knuje Nocny Ninja.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Szybko, Pidżamersi. Do kotauta!
Wróćmy na miejsce parady. Złoczyńcy zawsze wracają.
Tylko ktoś zły kradnie. Bez bębna nie poprowadzę parady.
Nocny Ninja!
I mój bęben!
On nie niszczy naszej parady tylko organizuje własną!
Pidżamersi, jak miło, że przyszliście.
Ninjaludki!
Na czym skończyłem? Ach tak.
Umiecie zorganizować paradę?
- Tak. - Przeciwnie.
Mnóstwo kolorów, wesoła muzyka... Fuj. Pokażę wam, jak to się robi.
I...
Koniec.
Na cwane jaszczurki. Może dołączysz do naszej parady?
- Weźmiemy w niej udział razem. - Nigdy w życiu. To moja parada.
- Nigdy nie przebijesz Kotboya. - Kotboy, zacznij wybijać rytm.
- Ninjaludki pójdą za tobą. - Bez bębna? A jeśli znów nie wyjdzie?
Czas pokazać wszystkim spektakularną ninja-paradę.
Za doboszem, ninjaludki.
Naprzód.
Przeszkodźmy mu, zanim zamieni flagi i przemaluje platformy.
- Super sowie skrzydła. - Super gekosiła.
Kotboy, wybij rytm. Ninjaludki pójdą za tobą.
Muszę najpierw odzyskać bęben.
- Co ty wyprawiasz? - Chwila.
Oddaj mi mój bęben.
Dobra.
Utknąłeś dzięki przyklejaczom. Zajmę się twoim bębnem.
Odczepcie się.
- Naprawdę cię przykleił. - Wiem.
Patrzcie. Niedługo Nocny Ninja przejmie naszą paradę.
I co, Pidżamersi? Moja parada będzie najlepsza.
Bez tych kolorów i wesołej muzyki. A teraz salta.
- Kotboy, spróbuj wybić rytm. - Inaczej wszystko zniszczą.
Nie bez mojego bębna. Ale mam plan.
Przeskoczę przez platformę, użyję flag i wyląduję na Ninja.
- Zrobisz jeszcze większy bałagan. - Pozdejmujesz wszystkie flagi.
- Nie będzie już nic wesołego. - Naprawimy to, jak odzyskam bęben.
O nie!
Super Kotboy unika robi unik przed trzema ninjaludkami.
Wskakuje na platformę i zostawia fioletowe ślady.
No trudno, ale właśnie wskakuje na flagi, które są... za luźne.
Kotboy wykonuje skok i ratuje świat. Ląduje, robi przewrót...
i skacze!
Ninjaludki. To ja mogę się złowieszczo śmiać.
Dzięki, koteczku. Pomalowałeś za mnie platformę.
Wszystko już prawie gotowe do parady.
Poprowadzę ją na twoim bębnie.
Ninjaludki, ruchy.
- Kotboy, wszystko gra? - Tak, ale Ninja ma mój bęben.
Wcale go nie potrzebujesz. Dasz radę bez.
- Wątpię. - Mam plan.
Ja zdmuchnę ninjaludki z flag i platform.
Złapię je do pudła, a wy zbierzcie pędzle.
Wtedy ninjaludki pójdą za twoim rytmem.
- Dalej, Kotboy. - Do dzieła, Pidżamersi.
Superprędkość.
Super sowi wiatr.
Zbierzmy pędzle.
- Gotowy, Kotboy? - Nadchodzę.
Mój bęben.
- Chodź, Kotboy. - Tak.
- Najpierw odzyskam bęben. - Teraz Kotboy!
Kotboy!
- Oddawaj mój bęben. - Nie rozśmieszaj mnie.
Tak ci zależy na tym bębenku, że zapomniałeś o przyjaciołach.
- Gdzie? - Kotboy!
Dzięki tobie moje platformy mają wspaniałe dekoracje.
To moja wina, bo chciałem odzyskać bęben.
- Nie musisz go mieć. - Uda się bez niego.
- Wątpię. - Możesz klaskać i tupać.
Racja. Nawet bez bębna lepiej poprowadzę paradę.
- Do dzieła, Kotboy! - Czas być bohaterem.
Naprawię to wszystko. Kocia superprędkość.
Co? Ninjaludki, na miejsca.
- Sprawdźmy, kto jest lepszym doboszem. - Nawet nie masz bębna.
Bohater go nie potrzebuje, jeśli potrafi takie sztuczki.
Dalej, Pidżamersi. Nadajmy paradzie właściwy rytm.
Tak!
Co?
Przestańcie!
- Ninjaludkom się podoba. - Idą z nami.
Macie rację. Słuchają mnie. Raz, dwa, trzy, cztery.
Na lewo. Na prawo. Obrót. I do tyłu.
Teraz ósemka, a na koniec salto.
Ninjaludki, na trzy.
Przestańcie, ninjaludki.
- Co? To moje ninjaludki. - Po prostu wybrały lepszy rytm.
Przyklejacze was zatrzymają.
Albo ja, albo już nikt!
Słuchajcie. Ustawcie się. Równo.
Co prawda nie potrzebuję bębna, ale nie dam ci go zepsuć.
- Wy zawsze wszystko psujecie. - Wybacz, ale ta parada jest nasza.
- Ma być kolorowa i radosna. - Dlatego cię powstrzymaliśmy.
Tym razem wam się udało, ale następnym razem wam pokażę.
- To była najlepsza parada. - Prawie.
Jutro będzie jeszcze lepsza.
- Tak Kotboy? - Pewnie.
Najpierw odmalujmy platformy i odwieśmy flagi na miejsce.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
- Parada się zaczyna. - Ale tu kolorowo.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Pajacyk, obrót. Pajacyk, podskok.
I raz... dwa... trzy...
Napisy: Agata Sęk