- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Naddźwiękowa Sowella
Connor, Greg! Patrzcie na mój nowy super nowy tablet!
On potrafi wszystko. Spójrzcie!
Super!
Mogę nim nawet zdalnie sterować pojazdy. Patrzcie.
Dziękuję.
- Jak ja sobie radziłam bez niego? - Tak, jest fajny.
Bez tabletu też da się robić te rzeczy.
Tak, ale z nim jest fajniej.
Po co gonić piłkę? Tablet zagra za mnie.
Ja wolę grać w piłkę z Gregiem niż z tabletem.
- Dokończmy rozgrywkę. - Tak!
- Coś nie tak w bazie. - Sprawdźmy to.
Wezmę tablet. Na pewno nam pomoże.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
- Witajcie, Pidżaśledzie. - Romeo, jak tu wszedleś?
Nie zapominajcie, że jestem geniuszem.
Dzięki nowemu teleporterowi wejdę wszędzie,
ta jak tu, by przejąć siedzibę.
Nie da się nią sterować bez pidżatablicy. Alarm ją wyłączył.
- Rozglądałem się za kontrolkami. - Ale zabawa.
- Tu jest super. - To moja gra.
Już nie. Teraz to moja siedziba.
Robot robi, co chce, Aż mistrz rozpracuje tablicę.
A wtedy użyję jej funkcji i mocy, by przejąć władzę nad światem.
Skąd wiesz, że cię nie pokonamy? Zwłaszcza, że mam to.
Twój tablecik ma mnie powstrzymać?
Szczególnie, że was tu nie będzie. Poznacie mój geniusz.
- Nie uda ci się, Romeo. - Żegnajcie, Pidżamersi!
Nie!
- Co się stało? - Tylko nie to.
Romeo teleportował nas z siedziby tak samo, jak do niej wszedł.
Musimy go wywabić nim rozszyfruje działanie pidżatablicy.
Nie ma szans. Chodźcie ze mną i moim super tabletem.
Dobrze, że nie umie jeszcze zablokować drzwi. Chodźmy.
Dostanę się do kotauta i wyłączę jego alarm.
Romeo zechce go zatrzymać. Łapmy wtedy maszynę.
Dobry plan. Wykorzystajmy do tego mój tablet.
Wyłączę alarm kotauta stąd.
Niezła próba, Pidżaśledzie. Zaraz was tu nie będzie.
Przestaniesz używać tej gry, robocie?
Do roboty. Sprawdź, którędy oni tu weszli.
Spokojnie. Pracuję nad następnym ruchem.
Przepraszam.
Tablet nie był potrzebny, Kotboy miał plan.
To moja wina. Nacisnęłam zły przycisk.
Następnym razem tablet nam pomoże.
Robot pilnuje drzwi. Nikt nie wejdzie.
- Jak mamy obok niego przejść? - Skoczę tam i wywabię go w krzaki.
- Dam wam czas, by się tam zakraść. - Nie trzeba. Będę go kontrolować.
Muszę się dostać do sterowników.
- Zaczekaj, Sowello. - Już. Patrzcie.
Co tu się dzieje? Czemu robot uderza w bazę jak w bęben?
Przestań!
Na żwawe żmije, Sowello. Co ty robisz?
To kotostrofa. Powstrzymajmy go.
Robot jest zepsuty. To miało być łatwe.
Chwileczkę.
Co się dzieje, Robocie? Ach tak!
Nieźle, ptaszydło, ale on słucha tylko genialnego twórcy.
- Naprawię cię w siedzibie. - Szybko. Koci superskok.
Nic z tego.
Potrzebuje spokoju, by rozgryźć pidżatablicę.
Uspokójcie się. To tylko szkielet. Jesteśmy w muzeum.
- Koniec z tabletem. Nie działa. - Kotboy ma rację.
- Musimy powstrzymać Romea sami. - Tablet pozbył się robota.
Tylko że inaczej niż chciałam. Patrzcie na to.
- Ale... - My...
Damy radę. Chodźmy.
I co? Nie ma robota. Romeo go pewnie naprawia.
To dzięki tabletowi.
Skoro robot się ładuje, włączę teraz pidżatablicę.
Wreszcie znalazłem jej włącznik.
- Nie! - Pidżaśledzie. Patrzcie.
Zapomnij, Romeo. Mój tablet cię powstrzyma.
Czyżby?
Nie jeśli włączę pole siłowe.
Mogę je wyłączyć.
A ja włączyć.
- Wyłącz. - Włącz.
Dalej.
Ostrożnie, Sowello. Tablica nie wytrzyma.
- Nie przesadź. - OK. Musimy tam wejść.
O nie. Mój tablet! Co ja narobiłam?
Funkcja rakiety to ostateczność na wypadek katastrofy.
Po co mi zwykła baza, skoro mogę ją mieć w kosmosie
i latać z ponaddźwiękową prędkością. Dzięki, ptaszydło.
Wy nie polecicie ze mną.
Nie!
Mam was.
Nie!
Za chwilę stracimy siedzibę!
O nie. Romeo odkrył funkcję rakiety przez ten mój tablet.
- Już dobrze, ale mamy kłopoty. - Musimy coś zrobić.
Wiem już co.
Polecę za tą rakietą. Bez tabletu.
- Ty tak szybko nie latasz. - Mylisz się.
Czas być bohaterem.
Super gekosiła.
Kotboy, trzymaj się jednej stopy.
A kiedy krzyknę "lecę", to Gekson łapie drugą.
Czas na naddźwiękową Sowellę.
Gotowi, do startu... Lecę!
Super sowie skrzydła.
Super, Sowello.
Zawładnę światem. z ziemi bądź z powietrza.
Robocie, daj mi to.
- Minuta. - Dawaj.
Kończę poziom.
Kotboy, pilnuj Romea i robota.
Ja podrzucę Geksona pod pidżatablicę i go tam zostawię.
Ja dezaktywuję rakietę dzięki super gekokamuflażowi.
- Jeszcze minuta. - W takim razie wycisz to.
Super gekokamuflaż.
Co?
Mogłem przewidzieć, że baza ma defekty. Nie budowałem jej. Prawda?
Trudno. Przynajmniej ich baza przestanie istnieć. Szybko. Co?
Nie!
Miłej wycieczki.
Twój teleporter będzie tu bezpieczny.
Mamy parę sekund.
Udało się. Siedziba uratowana.
- Pidżamersi są przeokropni. - Robot wygrał.
- Dorwę was, Pidżamersi. - Dogonię cię, mistrzu.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
Amaya, chcesz pograć?
To berek w locie. Na pewno to polubisz.
Dzięki, ale wolę bawić się w tradycyjny sposób. Berek!
Kotboy i jego największy wyczyn
Do kin wchodzi nowy film o sztukach walki.
- Chyba już go widziałem. - No jasne.
To nie są plakaty tylko Nocny Ninja.
Co on knuje?
Może to ma związek z tym kapiącym czymś.
To mi wygląda na przyklejacze.
- Jest tego mnóstwo. - To może być jego największa akcja.
W takim razie ja też będę miał największą akcję.
- To temat na super-plakat - Razem uratujemy świat.
- Najważniejsze, by misja się udała. - Tym razem chcę pobić rekordy.
Nie mogę się doczekać.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Do kotauta!
Jedźmy śladem plakatów.
Oby tak dalej. Niedługo wszyscy się o mnie dowiedzą.
Co?
Jadą tu Pidżamersi? Wspaniale.
Przestań, Nocny Ninja. Co to za plakaty?
Pidżakluchy. nic dziwnego, że chcę się pokazać.
Wykonam dziś najgorszą misję na świecie.
Idealnie. Jeśli on zrobi coś złego, przeprowadzę super akcję ratunkową.
Wiem, że już słynę ze swojego zła, ale poczekajcie na... to!
Pokryję całe miasto wielkimi przyklejaczami.
Jeden na szkołę, jeden na muzeum i oczywiście na park.
Latami będą o tym mówić i równie długo czyścić.
- Na śliskie śledzie. Są ogromne. - Spokojnie. Zostaw to mnie.
- W więc to knułeś w wolnym czasie? - Bycie złym to więcej niż hobby.
Przyklejacze nie są tylko ogromne, ale teraz mogą się też odbijać.
Dlatego są jeszcze gorsze.
Jak to niewystarczająco złe?
Macie lepszy zły pomysł? To się okaże.
Atak przyklejaczy!
Zatrzymam pierwszą kulę, a wy pozostałe dwie.
Mam lepszy pomysł.
Mój największy wyczyn, pamiętasz? Koci superskok!
Mam ją!
Zatrzymanie małych piłek nie jest super, ale jednej wielkiej już tak.
To na pewno będzie rekord.
Uważaj, Kotboy!
O nie. Moje kotauto.
Dopiero je umyłem.
W jakim sensie mega-porażka?
Nie słucham waszych pomysłów. To ja jestem zły.
Wykonam super-złe triki, jak chcę.
Wiem, że nie wypaliło ale następny plan zadziała.
Nie, nie, nie.
Jeszcze nie skończyłem. Przekonacie się.
- Nie wierzę, że mi się nie udało. - Nie przejmuj się.
Mamy wygrać misję.
To moja szansa na super wyczyn.
Na kocie wąsiska. Zgubiliśmy go.
Sowie oczy.
Jest tam!
- Przygotuj się na superbohaterstwo. - Gdzie on się podział?
To pajęczyna z przyklejaczy.
Mamy jedyne wyjście.
Moja gekosiła może pomóc.
Nie. Wyskoczę z tej sieci dzięki superprędkości.
Trafię do księgi rekordów.
Nie, Kotboy. Czekaj!
Wpadliście jak muchy w pajęczynę.
Wyszło jeszcze lepiej niż myślałem.
Jak to niewystarczająco złe?
W takim razie wymyślę coś gorszego. Najgorszego na świecie.
Super gekosiła.
Czekaj, pomogę ci.
Odsuń się.
Nocny Ninja się rozkręca, ale tym razem zrobię coś ekstra.
- Będę najwspanialszy. - Ale Kotboy.
Zaraz. Mam pomysł.
Zapomniałem.
A wy macie pomysł? Ninjaludki nie mają złych planów.
- Ja mam. Cicho być! - Mamy cię, Nocny Ninja.
Móc, co kombinujesz.
To... To będzie... Chwila.
Ostatnio bardzo trudno wymyślić coś ekstra.
Koniec zabawy. Nie ma pomysłu.
Już nigdy nie dokonam superwyczynu.
- To koniec. - Wiem.
Jeśli on nie zrobi nic super-złego, to jak zrobię coś super-dobrego?
- Kiepski z niego złoczyńca. - Co?
Dobra, ninjaludki. Jaki macie pomysł?
- Po co to? - Spokojnie.
Cokolwiek zrobi, będę lepszy.
Dzięki za przypomnienie. To właśnie planowałem.
Berek. Gonisz!
- Co on knuje? - Złapmy go.
Czas na moją wielką akcję. Chodźmy.
- Już to robiłeś, Nocny Ninja. - Czekajcie.
To coś zupełnie nowego. Za chwilę zobaczycie mój najlepszy plan.
- Pajęczynę też już widzieliśmy. - To nie wszystko.
Jak to działa? No tak!
Nie podoba mi się to.
Wystrzelę was w waszą siedzibę.
Przykleicie się i dorzucę przyklejaczy.
Utkniecie tam już na zawsze.
To moja wina.
Wszystko przez moje próby ustalania rekordów.
Musimy współpracować, żeby jakoś się uratować.
Czas być...
Szybko, gekson. Odklej nas. Super gekosiła.
Teraz ty, Sowello. Czas na pokaz w powietrzu.
Proszę bardzo. Super sowie skrzydła.
A teraz najlepszy wyczyn świata. Zrobimy go razem!
Teraz, Sowello.
Hej, Nocny Ninja. Nadlatujemy.
- Ale to niemożliwe. - Masz ochotę na Pidżamersowe kręgle?
Nie!
Dobra robota! To najlepsza akcja na świecie!
Nie żałujesz, że nie zrobiłeś tego sam?
Moja najlepsza misja, to powstrzymanie Ninja z wami.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
Nazwijmy to "Super-porażka Ninja z rąk Pidżamersów".
- Będzie tak jeszcze długo. - Tak!
- Zostało trochę kleju. - Przyjaciele trzymają się razem.
Napisy: Agata Sęk