- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchózymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Wielki występ Kotboya
Tak się cieszę na koncert. Zagram na tamburynie.
Wspaniale! A ja na perkusji.
A ty, Connor? Musisz coś wybrać.
Jutro wystąpimy na scenie!
Co się stało?
Nie, w ogóle nie przeszkadza mi występ przed publicznością.
Chyba że dam plamę.
Martwisz się? Ty się niczego nie boisz.
Nie, oprócz występowania na scenie przed całą klasą.
Zaczynamy próbę.
Jeśli ktoś jeszcze nie wybrał instrumentu, proszę to zrobić.
Ale one wszystkie zniknęły!
- To chyba ślady ninjaludka. - Coś ty, ani trochę.
Są o wiele za duże. Trzeba odwołać koncert.
Instrumenty kiedyś się znajdą.
Jeśli ktoś je ukradł, to musimy go znaleźć i je odzyskać.
Tak, oczywiście. Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Jak już mówiłem, na moje oko, to nie ślad ninjaludka.
Prędzej kota lub myszy.
Kotboy, występujemy razem, więc zapomnisz o widowni.
Możemy to zostawić i zająć się misją?
Dobrze. Do sowolotu.
- Co to za hałas? - Dobiega z placu zabaw.
- Nocny Ninja! - Nareszcie, moi fani!
- Oddaj te instrumenty. - Nie.
Każda gwiazda ma zespół, a ten musi mieć na czym grać.
- Ty nie jesteś gwiazdą. - Aleś ty niemiła.
Ninjaludki, grajmy.
Mój głos jest tak potężny, że pęka od niego szkło.
- Kto by się z tego cieszył? - Ja, zieloniasty.
To dowód, że jestem największą gwiazdą. Już wkrótce wystąpię w muzeum.
Chodźmy.
Jestem gwiazdą popu i gwiazdą roku.
Powstrzymajmy go, bo wszystko zniszczy.
A my nie będziemy mieli na czym zagrać.
Pędźmy do muzeum.
Ninja, ninja, ninja!
Grajcie ciszej, bo nikt mnie nie usłyszy.
Jestem gwiazdą popu!
Śpiewającym Ninją!
Przestań! To ja jestem gwiazdą, nie ty.
Jeszcze. Jeszcze trochę. Dalej.
Świetnie. Na czym skończyłem? Raz, dwa. Raz, dwa, trzy, cztery.
Jestem gwiazdą popu! Ninja, ninja, ninja!
Na żwawe żmije! Sufit muzeum jest szklany.
On go rozbije w drobny mak.
Sam przyznał, że bez zespołu nie zaśpiewa. Odbierzmy mu instrumenty.
Ja tak bardzo nie chcę grać na jutrzejszym koncercie.
Ale muszę to zrobić. Co?
Mam pomysł. Teraz, gdy ninjaludki się schowały,
wykonam koci superskok i zrzucę na nich siatkę.
Gekson ich czymś zajmie, a ja odbiorę im instrumenty.
- Wtedy na pewno zagramy koncert. - Koncert?
Kotboy!
Uważaj!
Super gekosiła.
- To zaraz runie! - Super gekokamuflaż.
Co?
Chodźcie. Sprawdźmy, jak brzmię na zewnątrz.
Nie wiem, co się stało. Pomyślałem o koncercie
i nogi zaczęły mi drżeć.
Już dobrze, ale musimy odzyskać te instrumenty.
Wiem, że koncert jest dla was ważny i mam plan.
Sowella najpierw odwróci uwagę Ninja udając jego fankę.
Ale zespół ma tylko grać. Nikt go nie może widzieć.
Jesteś super, Nocny Ninjo. Masz wspaniały głos.
- W końcu doceniliście mój talent, - Uwielbiamy cię!
Nie jestem tylko wokalistą. Umiem też tańczyć.
Wy tak nie umiecie.
- Mógłbyś przyjść na nasz koncert. - Koncert!
Nie!
Rozregulowałeś mój gekokamuflaż.
- Co? - Gekson też jest twoim fanem.
A to dobre. Zieloniasty tańczy.
Właśnie tego potrzebuje gwiazda. Dzięki temu zrobię karierę.
Gdzie się wszyscy podziali?
Chodźmy do innego pomieszczenia.
- Od razu lepiej. - Wybaczcie. Nigdy się nie boję.
Znowu pomyślałem o naszym jutrzejszym koncercie.
Nie martw się. Ale co zrobimy?
- Koncert i tak odwołano. - Chwila.
Mam pewien pomysł.
To dla mnie idealne. Będzie super występ.
Przywiążę instrumenty liną, a Sowella poda ci drugi koniec.
Na cwane jaszczurki. Pociągnę ją dzięki gekochwytowi.
Jak on może uważać się za gwiazdę. My zagramy o wiele lepiej na scenie.
My? Na scenie?
- Przywiązałeś linę do instrumentów? - Chyba tak.
Lecę do Geksona.
Przestańcie się już bawić i przygotujcie się na miażdżący występ.
Wybaczcie. Znów pomyślałem o koncercie. Musiałem źle przywiązać linę.
Jeśli nie przestanie, rozbije sufit i wszystkie okna w mieście.
Będzie tak dumny, że nie skończy.
Nie mogę się dłużej martwić występem. Muszę wybrać instrument.
Czas być bohaterem.
Kocia superprędkość.
Wszyscy na mnie patrzą.
To całkiem fajne.
Co wy tutaj wyprawiacie? Ninjaludki!
Nie mogę być gwiazdą bez zespołu.
Czas na występ, ninjaludki.
Wystarczy!
Tak!
Granie przed widownią jest fajne. To niezła zabawa.
Zapłacicie mi za to, Pidżaśledzie.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
- Tak! - Jestem dumna z Connora.
- Cieszy się z występu. - Boję się, że już nie przestanie.
Sowella i nowy manewr
- Patrzcie. To mój nowy skok. - Super, Amaya.
Też coś opracowujemy.
To potrójny trik na nocnych złoczyńców.
- Zobacz. - Robię skok, obrót i idę tu.
A ja robię unik i idę tam.
Gdy złoczyńca jest rozkojarzony, wkraczasz do akcji.
Przećwiczmy to, póki jest pusto. Gotowi? Start!
- Zaczekaj. - Zajmujemy pozycje.
- Wybaczcie. - Musimy trzymać się planu.
Chodźmy poćwiczyć to w domu.
Ale ja go nie rozumiem.
Dzięki temu złoczyńcy na pewno nie dadzą nam rady.
- Tak, będzie super. - A co to takiego?
Wygląda jak ślady szynoukładacza, superpociągu Romea.
- Patrzcie tam. - Lód w słoneczny dzień?
- To sprawka lodośmigu Romea. - A to spowolniony motyl.
- Sprawka maszyny spowalniającej. - W klasie jest cuchnący gaz.
Nie tylko my robimy coś ekstra.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Szybko, przećwiczmy trik i dorwijmy Romea.
- Sowello, jesteśmy gotowi. - Tak, ja też.
- Zaczynam. - A teraz ja.
Przewrót w powietrzu!
- Znów za wcześnie. - Ja tego nie rozumiem.
Spróbujmy jeszcze raz. Może ci się uda.
Spokojnie, rozumiem, ale to nie jest nam potrzebne.
Jak to? Dzięki temu powstrzymamy Romea.
- Potrzebujemy czegoś ekstra. - Ja już mam swoje triki.
Mam moc super sowiego wiatru i potrafię latać.
Szybko. Do sowolotu.
- Czekaj. Nowy atak jest super. - Ja go nie potrafię.
- Tam jest Romeo! - Na kocie wąsiska.
To jego robot, warsztat i szynoukładacz.
Rozpocznij lądowanie, Sowello.
Pidżamersi, cóż za niespodzianka. Chcecie zobaczyć, jak podbijam świat?
- Już używałeś tych maszyn. - Ale nie tak.
Najlepsze wynalazki pomogą mi dokonać ataku.
- Chyba że cię powstrzymamy. - Nie dacie rady wszystkim na raz.
Mój robot najpierw was spowolni, a potem zasmrodzi waszą bazę.
Zajmiecie się tym, a lodośmig zamrozi wasze pojazdy.
- Skończy się wasze bohaterstwo! - Zapomnij, Romeo.
Nie zapomnijcie o moim pociągu. On się rozpędzi i zniszczy całe miasto!
Wtedy odbuduję je po swojemu i nadam mu nazwę... werble...
Romeogród!
- Powstrzymamy cię. - A czym zajmiecie się najpierw?
Lodośmigiem, zapaszkiem, a może moim superpociągiem?
Trudny wybór.
Tak. Tylko się upewnię, czy maszyny działają bezbłędnie.
Teraz nie działają, bo je ostatnio popsuliście.
Niedługo je naprawię
a dzięki super multi pilotowi będę nimi sterował na raz. Pa, Pidżamersi!
Musimy go zdobyć zanim Romeo naprawi maszyny.
- Mam pomysł. Użyjmy nowego ataku! - Gotowa, Sowello?
Mam lepszy pomysł. Podlecę i zabiorę ten kontroler.
Nie potrzeba niczego nowego. Lecę i łapię. To proste.
Dzięki, mistrzu. Uwielbiam to.
Wystarczy, wiem, że lubisz smrodek.
A może spowolnienie, ptasi móżdżku? To też gotowe!
- Nie, nic z tego. - Co?
Nie!
Mam cię.
Jedna maszyna jest gotowa. Zostały jeszcze dwie.
Dalej, kolego. Przygotujmy się do ataku na ich bazę.
Potwierdzam.
Musimy wykonać nasz atak. Tylko tak pokonamy Romea.
Wytłumaczmy jeszcze raz. Kotboy idzie tu, ja tu...
A ja robię przewrót.
Ale po co super-trik, skoro mam zawijas?
Jeśli on naprawi lodośmig, to zmrozi nasze pojazdy na zawsze.
- Musimy mu przeszkodzić. - Może zrobimy manewr sami?
- On jest dla trzech osób. - Sowella już tu jest.
Czas na super-zawijas.
- Kręci ci się w głowie? - Może i by tak było,
gdybym cię obserwował, ale mam ciekawsze rzeczy na głowie,
jak moją super-maszynę. Jest gotowa!
O nie, Sowella!
Lodośmig jest naprawiony. Jeszcze jeden.
Chodź tu, super-pociągu.
Chyba tobie zakręciło się w głowie.
- Kocia superprędkość. Mam cię. - Super gekosiła.
Musimy wykonać nowy atak. Romeo kończy naprawy.
- Wyjaśnimy ci to. - Nie rozumiem i nie chcę tego.
- Dlaczego nie, skoro wiesz, co robić? - Może wcale nie wie?
- Wcześniej nie wyszło i boisz się? - Ja cię rozumiem.
- Nie musisz się martwić, bo... - Ale ja umiem ten trik.
Tylko po co go robić, skoro mam super sowi wiatr.
Cześć, Romeo. Super sowi wiatr!
Już wolę rozpętać własną wichurę. Mój super-pociąg już to potrafi.
Co jest, ptasi móżdżku? Znowu wieje wiatr?
O nie. Nie mogę się zatrzymać.
- Spadam. - Koci superskok.
Super gekosiła.
Było blisko.
Co z Romeem i jego maszynami? Już je naprawił.
Tak, są już gotowe i mogę nimi sterować pilotem.
Lodośmig będzie mroził, a robot zepsuje powietrze.
Spróbujecie mu przeszkodzić, to was spowolni.
Radźcie sobie, a ja pobawię się pociągiem. Ciuch, ciuch, Pidżaśledzie.
- Szkoda, że nie zrobiliśmy triku. - Miałeś rację, Kotboy.
- Bałam się, że coś zepsuję. - Pomoglibyśmy ci.
Wstydziłam się.
Słuchaj. Nie wiem, czy sam bym to ogarnął.
Jest tu tyle kresek. Można się pomylić.
Dlatego coś dodamy. Patrzcie.
Gdy skończymy, damy ten znak. Wtedy wkroczysz.
Gdybym się przyznała, Romeo by nas nie dostrzegł.
I tak będzie.
No jasne. Zróbmy ten trik. Czas być bohaterem!
Super-pociągu, rób co nie należy.
Romeogrodzie, to nasz czas.
- Atak. - Romeo!
Za późno, koteczku. Świat należy do mnie.
- Tu jestem, Romeo. - Zieloniasty?
Byłoby łatwiej, gdybyście tu byli razem. Ile raz będę wyjaśniał? Spóźniłeś się.
- Co wy wyprawiacie? - Przewrót! W samą porę.
Jednak jesteśmy tu wszyscy. To koniec.
Nie!
- To by było na tyle. Ups. - Kotboy!
Moje maszyny. Nie!
Jeszcze was dorwę, Pidżamersi.
Na razie, Romeo.
Trochę ci zajmie naprawa tych maszyn.
Gdy ci się uda, będziemy gotowi. Powstrzymamy cię.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
- Gotowi na nowy trik? - Tak.
Napisy: Agata Sęk