- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Latający Gekson
- Nie złapiesz nas, Greg. - Macie dłuższe nogi niż ja.
- Musimy bawić się w berka? - Próbuj dalej.
Nie dam rady. Jestem powolny i nie umiem skakać.
Biegnij. Prawie nas dogoniłeś.
Berek!
Jak to możliwe? Czyżbym w dzień też miał gekosiłę?
Ona lata!
Jest bardzo lekka. Nie odleci stąd? Nie pozwolimy na to.
- Sprawdźmy, o co tu chodzi. - Może idźcie sami.
Nie umiem latać i jestem wolny. Będę przeszkadzał.
- Jesteśmy zespołem i potrzebujemy cię. - Naprawmy to razem.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Na pędzące piórka. Wszystko tu się unosi.
Złapmy te rzeczy i je odłóżmy.
Widzicie? Nie radzę sobie z latającymi problemami.
Nie umiem tak latać i skakać.
- Zawsze jest jakieś wyjście. - Nam też nie idzie.
Bez ciebie nie postawimy siedziby na ziemi.
Jestem jaszczurką. Kimś, kto chodzi po ścianach.
Ale należysz do drużyny. Do kotauta!
Patrzcie, ile rzeczy się unosi.
- Przestań to robić, Romeo. - Witajcie, Pidżamersi.
Ciekawi was moja anty-grawitacyjna maszyna?
- Co takiego? - To co słyszycie.
Każdy strzał sprawia, że rzecz jest co raz lżejsza i się unosi.
Patrzcie. Do trzech razy sztuka.
Wkrótce tylko ja będę stąpał po ziemi i zawładnę światem.
- To ci się nie uda. - Czyżby? Wasza siedziba już dostała.
I wiecie co? Wy będziecie następni!
Schowajmy się. Szybko!
Zaczekajcie.
Nie umiem latać ani tak biegać.
Gekson, uważaj! Kocia superprędkość.
Plan jest taki, Gekson.
Odwrócimy uwagę Romea, a ty bierz maszynę.
Co? Ja nie umiem skakać i latać.
A gdybym potrafił? Może ocaliłbym siedzibę, gdybym latał.
Już nadchodzę. Za chwilę wystartuję.
Co ty robisz?
Chcesz latać? Proszę. Mój geniusz ci w tym pomoże.
Pudło! Trafiłeś w moje skrzydła.
Ojej. Ja naprawdę mogę latać! Tylko że nie tam, gdzie bym chciał.
- Pomóżcie mi! - Leć, Sowello.
Trzymaj się, Gekson!
- Dzięki. - Już dobrze.
Latanie to nie jedyna opcja. Nie mogłeś użyć kamuflażu?
- Kamuflażu? Naprawdę? - Zawsze jest inne rozw...
- Co się dzieje? - To że cię trafiłem, ptaszydło.
W końcu. Mogę zejść.
Nie dosięgam. Spróbuj polecieć i pokonać anty-grawitację.
Jestem zbyt lekka. Nie mam kontroli.
Ją mam już z głowy. Leć w siną dal. Jeszcze tylko dwoje.
Musimy pokonać Romea i ocalić Sowellę.
Zajmę się nim, a ty ją uratuj. Koci superskok.
Moje moce nie pomogą.
Rusz głową. Nie umiem latać jak Sowella.
Może będę skakał jak Kotboy! Ale ja mam nogi jaszczurki.
Nie umiem skakać jak kot.
Ale kotauto już tak.
Kotapultuję się nad nią, otworzę dach i ją złapię.
Na cwane jaszczurki. Do dzieła.
Kotapulta.
Chwyć mnie za rękę!
Możesz uciekać, ale się nie ukryjesz, ty koteczku.
Co? Jak ty to... Nieważne.
Skoro jesteście dociążeni, dosięgnę. Koci superskok. Mam!
- Twoja kolej, Sowello. - A właśnie że twoja.
- O nie. - Kotboy, już lecę.
Czekaj, ja lecę.
Dwoje już sobie lata. Jeszcze jeden.
Dodatkowy strzał w siedzibę.
Jeszcze jeden odleci w kosmos.
Musisz nas ściągnąć na ziemię.
Co zrobić? Skakanie ani latanie nie działa.
A jeśli by to połączyć? Kotapultuję się i chwycę liście.
Spróbuję.
Super gekosiła. Brawo, to działa.
- Udało się. - Super. Co dalej?
Tego nie przemyślałem.
Chcesz ich uratować, zieloniasty? Skoro chcę, by się unosili,
to tak będzie.
- Gekson, pomocy. - Nic z tego.
On też za chwilę odleci.
- Oj, pudło. - Tylko ty jeszcze nie odleciałeś.
- Tylko ty możesz uratować bazę. - Ale jak?
Na śliskie śledzie. Do dzieła!
Wracaj tu!
Super gekokamuflaż.
Gdzie jesteś, zieloniasty?
Tylko jak mogę im pomóc?
Oni się unoszą, a ja tkwię na ziemi.
Już wiem. Mogę wspiąć się po czymś, żeby dostać się wyżej.
Każdy problem ma kilka rozwiązań.
Czas być bohaterem!
Super gekochwyt!
Tu jesteś!
Daleko mi nie uciekniesz.
Uważasz się za spryciarza? Koniec tego dobrego.
- Wspaniale. - Jak odbierzemy mu maszynę?
Spokojnie. Mam już rozwiązanie.
Skacz sobie, zieloniasty. Nie uciekniesz przed moją maszyną.
Na cwane jaszczurki. Dokładnie tego szukałem.
Teraz mi się uda. Ta mała tarcza ci nie pomoże.
To nie będzie moja tarcza tylko lustro.
Romeo! Nie trafisz mnie nawet gdybym był wielki jak słoń.
W sam środek.
Nie! Moja maszyna anty-grawitacyjna. Wracaj!
- Super! - Łap ją!
- Nie! - Tak!
Przełącz guzik, Kotboy.
A teraz wszystko wróci na ziemię.
Tylko nie to. Zniszczyliście mój plan.
Znowu mogę latać.
- O tak! - Siedziba znów jest na ziemi.
Jeszcze tylko ty, Kotboy.
Oddajcie mi tę maszynę!
W życiu. Czas, by ten gadżet poleciał w kosmos.
- Kotboy, strzelaj. - Nie!
Jeszcze pożałujecie, że pozbyliście się mojego wynalazku.
No... Następnym razem. Ja wam jeszcze pokażę.
Może i tak, ale to koniec maszyny anty-grawitacyjnej.
Dzięki tobie, Gekson. Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
Szybciej, Greg. Złap mnie!
A gdzie on zniknął? Przecież dopiero tutaj był.
Berek! Obydwoje łapiecie. Być może nie umiem latać,
ani słabo skaczę, ale zawsze znajdzie się rozwiązanie.
Wspaniały pojazd Kotboya
Nie złapiesz mnie!
- Kierownica? Skąd się tu wzięła? - Patrzcie.
Tu leży opona i lusterko. Co tu się dzieje?
Ktoś chyba kradnie ludziom auta i układa je na stercie.
Musimy sprawdzić kto. Pidżamersi świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Weźmy kotauto i pojedźmy do parku.
Co? Gdzie ono się podziało? Sprawdźmy, co z sowolotem.
- O nie. On też zniknął. - Gekośmigu też nie ma.
Jak mamy być bohaterami, nie mając pojazdów?
- Może pojedźmy rowerami. - Tak?
- Spróbujmy. Świetnie jeździsz. - Tak, ale to superpojazdy
- umożliwiają walkę ze złoczyńcami. - Spróbujmy.
Dopóki nie dowiemy się, kto je zabrał. Jedźmy.
- Nie wierzę. Bohaterowie na rowerach. - Będzie fajnie.
Patrzcie! Mogę użyć gekochwytu, i nigdy nie spadnę z roweru.
- Spróbuj polecieć na swoim. - OK, już się robi.
To moje najpiękniejsze lądowanie.
Kotboy, ty też spróbuj swoich supermocy.
- Jest wspaniale. - Tak, ale moje kotauto jest lepsze.
Po prostu jedźmy do parku.
Patrzcie na ten mur z samochodów.
- Dobiegają stamtąd dziwne dźwięki. - Sprawdźmy to.
Moje kotauto!
Co ty knujesz, Romeo? Jak ukradłeś nasze pojazdy?
Ha, używałem mojego super elektromagnesu, żeby ściągnąć zwykłe auta,
- a wtedy wasze pojazdy przyleciały. - Nie możesz ich zabrać.
I to dlatego jeździcie na tych rowerkach?
- Że niby ja? - Chyba się rozpłaczę.
Nie możesz kraść samochodów i na pewno nie oddamy ci superpojazdów.
Po co ci one?
Po nic. Wypróbuję je i wybiorę najlepszy.
Resztę sobie zabierzcie, jak tylko je rozpłaszczę.
Co?
Raz, dwa, trzy. Dziś Romea wieziesz ty.
Mój sowolot.
- Szybko, za nim. - Na rowerach go nie złapiemy.
Odzyskajmy Kotauto i jedźmy za nim. Patrzcie.
- To panel sterowania. - Nie wiemy, jak działa.
- Nie chcemy zniszczyć pojazdów. - Chodź, bo nam ucieknie.
- Nie złapiemy go. - Uda się. Polecę i ściągnę go na dół.
Rozpędzisz się, a Gekson przeskoczy na twój rower.
Wtedy złapię sowolot dzięki supersile.
Kotboy?
Rower nie strzela kłębkami i nie ryczy jak lew.
- Wracam po kotauto. - A co z naszym planem?
Ląduj, Romeo.
- Mam cię. - Na rowerku?
Zapomnij, ptasi móżdżku.
To ty zaraz wylądujesz.
Romeo jest tu, gdzie chcieliśmy. Kotboy, Gekson, teraz!
To już? Zostałem sam. Potrzebny nam Kotboy.
Jeszcze troszeczkę.
Do zobaczenia, Pidżamersi!
Gekson, gdzie jest Kotboy?
A może...
Zielony?
O nie!
Kotboy!
Mogłeś nam pomóc. Romeo uciekł.
Chciałem wam pomóc z kotautem.
Nadlatuje. Schowajmy się!
Sowolot jest niezły, ale może inny pojazd jest lepszy.
Dwie marchewki, trzy pietruszki, ten gekośmig zieloniutki.
Mój gekośmig!
Nie martw się. Przynajmniej nie poleci. Otoczmy go na rowerach.
Na cwane jaszczurki. Są trzy możliwości.
Albo któraś z ulic, albo przez budynki.
Zablokuję tamtą drogę, a ty zostań. Jeśli Romeo pojedzie górą,
ty wbiegnij schodami pożarowymi i go zablokuj.
Tym razem się uda.
Gdybym miał kotauto, zablokowałbym go falą dźwiękową.
Kotboy, już wystarczy.
Skoro nie zielony, to może niebieski.
Chyba nie.
Został tylko czerwony. To na pewno ten.
To wy, Pidżakluski? Robicie się nudni.
- Nie tak szybko. - Komuś potrzeba ochłody.
- Jesteś cała? - Tak, ale cała przemokłam.
- A on uciekł. - Co jest?
- Znowu nam nie pomogłeś. - Ale ja...
- Jeśli je rozbije, to twoja wina. - Moje kotauto!
To znowu wy na tych maluteńkich rowerkach.
Poczęstujecie się kłębkiem?
Nie skrzywdzisz moich przyjaciół. Unik! Koci superskok!
Ja ci pokażę, kiciusiu. Koci ryk!
Unik!
Nie!
To koniec, Pidżaśledzie.
Moje wynalazki są o niebo lepsze, więc rozgniotę te wasze superpojazdy.
Wspaniale, Kotboy. Uratowałeś nas!
Dzięki. Mój rower świetnie się spisał. Może też jest fajny.
- To dobrze, skoro Romeo zniszczy pojazdy. - Nie uda mu się.
Mój rower jest super i dzięki niemu pokonam Romea.
Czas być bohaterem! Kocia superprędkość.
Zostaw nasze pojazdy w spokoju.
Nie zbliżajcie się, Pidżakluski, bo zgniotę je, jak puszki.
Gdzie on jest?
- Super koci rower. - Nie!
Złapałam!
Nie tak prędko. Stąd też mogę sterować magnesem.
Gnieć ile chcesz. Tylko uważaj na warsztat.
Już wiem co to za przyciski.
Pidżamersi, już!
Nie, nie, nie!
Ja wam jeszcze pokażę, Pidżaśledzie.
- Dobrze je znowu mieć. - Uwielbiam mój gekośmig.
Rowery też są niezłe. Nie są tak wszechstronne,
ale dzisiaj nam pomogły.
Na pewno nie odstawią tych aut. To wymaga super gekosiły.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Nie!
Mam ją! Mam ją!
Gol!
Napisy: Agata Sęk