- Kotboy. - Sowella.
- Gekson. - Ruszajmy!
PIDŻAMERSI
Kotboy liderem drużyny
- Gotowe. - Tak!
Zrobione.
Super, drużyno.
Macie szansę w konkursie na zdalnie sterowany pojazd.
- Słyszycie? Możemy wygrać. - Byłeś świetnym liderem, Connor.
Tak. Bez ciebie nie złożylibyśmy modelu.
Dzięki. Wypróbujmy go.
- Co jest? - Nie działa.
- Gdzie się podziały części? - Zniknęły!
Ktoś wszystko powyjmował.
Z naszego pilota też, więc nici z konkursu.
Wygląda na to, że części poznikały wszystkim uczniom.
Coś tu jest nie tak. Ktoś maczał w tym palce.
Dowiedzmy się kto i dlaczego.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Ciężko wybrać, który pojazd wziąć. Wszystkie są super.
Skoro byłem świetnym liderem, sugeruję wziąć kotauto.
- Pewnie. - Jedźmy.
Koci słuch. Coś usłyszałem.
- Romeo. - Witajcie, Pidżamersi.
- Co to? Jakiś pilot? - Masz sokoli wzrok.
Przydały mi się części z pilota do helikoptera.
Pewnie podkradłeś coś każdemu z uczniów.
Nie inaczej, zieloniasty.
Inaczej pilot nie zrobiłby tego.
Hej. Co się dzieje? Przestań!
Pląsa jak oszalały. A teraz koniec żartów.
Dzięki temu pilotowi każdy będzie robił to, co chcę.
- A chcę waszej pomocy. - Mamy ci pomóc? Nigdy w życiu.
Nigdy nie mówcie nigdy.
- O nie, mnie też dopadł. - Na razie, odważniaki.
Zabieram ptaszynkę na zakupy.
- Na pędzące piórka. Zróbcie coś! - Pomóżmy Sowelli.
- Jesteś gotowa? - Ale niby na co?
To nie zakupy tylko kradzież.
Zapomniałaś, że jestem zły? Daj mi więcej pilotów.
Od razu lepiej.
- Widzę ich. - Mam pomysł.
Podjedź bliżej, a ja użyję kamuflażu,
zakradnę się i odbiorę Romeowi pilot.
Świetny plan, ale mam lepszy.
Podjadę pod Sowellę, a ty ściągnij ją na dół.
Skakać? Ty jesteś w tym lepszy
Pamiętaj, jestem liderem i decyduję.
- Ratunku! - Jeszcze chwilę, Sowello.
Lepiej wyłączę mój gekochwyt.
- Mówiłem, że tak będzie. - Nie twoja wina, że jesteś za słaby.
Za chwilę wymyślę kolejny plan.
A teraz oddaj mi piloty, ptaszydło. Możesz odpocząć.
- W samą porę, żeby zrealizować plan. - Plan?
O tak. Ten pilot steruje tylko jedną osobą,
ale wkrótce stworzę super odlotowy kontroler
ze skradzionych części i wzmocnię sygnał satelitarny.
Będę kontrolował wszystkich ludzi w mieście.
- Zrobisz antenę na warsztacie? - Nie, koteczku.
- Nie ja tylko on. - Nigdy w życiu.
Zrobisz to.
- Nie łaskocz. - No dobra.
Nie łaskocz Kotboya. Zrobię wszystko, co chcesz.
A teraz koteczku i ptaszydło zbudujecie wieżę satelitarną.
W tym czasie dokończę mój super odlotowy kontroler.
Dobrze, mam plan. Romeo włożył pilot do plecaka.
Odwrócę jego uwagę, a ty mu go zabierz.
Nieźle, ale z moim planem dorwiemy duży pilot.
Odwróć jego uwagę, a ja mu go odbiorę.
Mój sposób jest pewniejszy. Romeo zmodyfikował drzwi warsztatu.
- To może być pułapka. - Spokojnie. Jako lider decyduję.
Zgoda.
- Romeo, mógłbyś mi pomóc? - W czym, ptasi móżdżku?
Których słupów mam użyć do czego? I jak wysoka ma być wieża?
To alarm! Mam pomysł. Kocia superprędkość!
- Co się dzieje? - Chcesz mnie oszukać?
- Od teraz będziesz pracować ciężej. - Nie!
Wiedziałam, że tak będzie. Zostaw mnie w spokoju, Romeo.
Nie cierpię narzekania pracowników, więc ich wyciszam.
- O nie! - Dużo lepiej. Weź się do pracy.
W przyspieszonym tempie.
Teraz satelita.
Wspaniale, zieloniasty.
A teraz koteczek. Przynieś super odlotowy kontroler.
Na kocie wąsiska!
Dziękuję, koteczku. Teraz jesteście bardziej sympatyczni.
Skaczcie, Pidżaśledzie.
Dość śmiesznie, ale mieliście skakać, a nie hopsać.
Muszę dokonać ostatecznych zmian.
Sowello, wskocz na dach, zeskocz przez właz i weź pilot.
Geson, wskocz na wieżę i zniszcz satelitę.
Czemu tak stoicie?
Bycie liderem nie oznacza, że ma się najlepsze pomysły.
- Robiliśmy wszystko, co chciałeś. - Ale... ale...
Chciałbym już nie skakać. Niefajnie być kontrolowanym.
Chwila. To samo robiłem wam. Nie słuchałem waszych pomysłów.
A teraz Romeo ma nas w garści.
Już dobrze. Coś wymyślimy.
Bycie dobrym liderem znaczy, że ktoś wysłuchuje innych.
Czas być bohaterem i was wysłuchać.
Jeśli pozwolimy mu na chwilę kontrolować ciebie...
...zajmiesz go, a my załatwimy wieżę i satelitę.
Zrealizujmy wasz plan.
Naprawione. Skaczcie.
Dobra, koniec zabawy.
Jadę na rynek, skąd sygnał trafi do wszystkich.
Jeśli pójdziecie za mną, znowu was trafię.
Hej, Romeo. Tu nieujarzmiony Kotboy. Zaraz cię powstrzymam.
Chyba śnisz, koteczku.
Ale skoro chcesz mnie powstrzymać, to pojedziesz ze mną.
Popatrzysz jak przejmuję władzę. A teraz przewrót!
Biegnij za mną.
A może mógłbym skakać ponad budynkami?
Dobry pomysł. Skacz, koteczku.
Super gekosiła.
Co?
- A co powiesz na obroty? - Obroty? Fajnie.
Co?
Ale tańczyć na pewno nie będę.
Salta też robię świetnie.
- Miejski rynku, czas narozrabiać. - Wycelowałem w niego.
- Co jeszcze każesz mi zrobić? - Niech się zastanowię. O tak!
Nie!. Tylko nie ja! To jakiś kiepski żart!
Nikt tego nie lubi.
A gdy coś komuś zabierasz, to musisz to oddać.
- Jak śmiecie? - Też nie lubicie narzekań złoczyńców.
No jasne.
A teraz pomóż nam oddać te wszystkie piloty i części.
Pamiętajcie o tym super odlotowym.
To z naszego helikoptera. Dzięki, Romeo.
I dziękuję wam za świetny plan.
A my tobie. Ostatecznie byłeś świetnym liderem.
Romeo ma chyba dosyć. Oddajmy pozostałe kontrolery i satelitę.
- Nieładnie kogokolwiek kontrolować. - Tak.
Więcej na to nie pozwolę, Pidżakluski.
Jeszcze tu wrócę!
Ale nie dziś. Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować.
Świetnie sterujesz. Dzięki tobie mamy szansę.
Dzięki. To łatwe, bo pilot działa.
- Fajnie, gdyby był jak ten Romea. - Potańczylibyśmy.
Sowella i jej rzeźba
To plakaty z pokazu artystycznego.
Już jutro pokażemy nasze dzieła w muzeum.
Nie wierzę. To ja i mój jaszczurkowy kolaż.
- A to ty z kocim obrazem. - I ja z moją rzeźbą.
To moja ulubiona superbohaterka. Błyskawica, wykop i cios.
Wygląda wspaniale.
Praca nad szczegółami na pewno trwała bardzo długo.
I to jak.
Gdy już wyschła, na pewno wygląda lepiej. Sprawdźmy to.
- Co się stało? Dzieła zniknęły? - Te w muzeum są bezpieczne.
Boję się, że zniknęły te, które tutaj schły.
Proszę mi nie mówić, że zniknęła moja Błyskawica.
Jest tutaj, ale ktoś ją przewrócił i rozbił.
Przykro mi.
Nie tylko rozbił, ale wybrudził farbą i piaskiem.
- Okropne, co stało się z rzeźbą. - Przynajmniej jej nie skradziono.
- Złodziej na pewno wróci po inne prace. - Będziemy tu na niego czekać.
Ten ktoś wpadł w duże tarapaty. Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Do gekośmigu. Dzięki jego kamuflażowi złodzieje nas nie zobaczą.
Gdziekolwiek są, wypatrzę ich sowim wzrokiem.
Gekośmigowy kamuflaż.
Na żarłoczne żaby. To są złodzieje?
- To Nocny Ninja lubi sztukę? - Super, ninjaludki.
Wkrótce znikną dzieła sztuki z całego świata.
Zostanie tylko ta stworzona przeze mnie.
Teraz to ma sens.
Myśli, że jako jedyny artysta będzie najlepszym. Nigdy.
Przestań. Te dzieła nie są twoje. Odłóż je na miejsce.
- Trzeba mu to przetłumaczyć. - Co zrobisz, ptasi móżdżku?
Moja rzeźba jest cała w piasku. Lubisz to?
Sowie skrzydła!
Przestań, Sowello.
Chronią ich maski, a my nic nie widzimy.
O nie, chyba macie problem w waszej piaskownicy.
Na razie, Pidżanudziarze.
Dlaczego to zrobiłaś? Zemsta nie jest najważniejsza.
Musimy odzyskać dzieła, a teraz zniknie ich jeszcze więcej.
Nie martwcie się. Zaraz ich wypatrzę.
Pokażmy im!
Widzę. Okradają sklep dla artystów.
Odłóż to na miejsce.
Wiemy, chcesz być najlepszy, ale kradzież jest zła.
- I tak mnie nie powstrzymasz? - On nie, ale ja tak.
Ty odzyskaj farby, a my zajmiemy się dziełami sztuki.
Najpierw zajmę się Nocnym Ninją.
- Co robisz? - Wlewam tu farbę.
Wypaćkał mi rzeźbę. Odwdzięczę mu się.
- Nie. - Co?
Sowello!
Całkiem ładnie, ptaszydło, ale farba ci nic nie da.
To oberwiesz klejem.
Sowello, pomożesz?
Dzięki, ale pryskając farbą mogłaś zepsuć prace dzieciaków.
- Chcesz żeby podzieliły los rzeźby? - Ale ja nie celowałam w prace.
Chciałam pomalować Ninję. Znajdę sposób, by się odegrać.
- Dowiem się tylko, dokąd poszedł. - Zapewne ukraść inne dzieła.
Czyli jest gdzieś, gdzie jest ich sporo. Pewnie jest w muzeum. Chodźmy!
Wy dwaj, polerujcie moje dzieło. A pozostali niech ukryją obrazy w muzeum.
Cóż za wspaniałość. Cóż to za dzieło. Jakie wspaniałe arcydzieło.
Jestem najwspanialszym artystą wszech czasów.
- Czy ja dobrze widzę? - To ogromna rzeźba Nocnego Ninja.
Przyjrzyjmy się jej z bliska. Gekośmigowy kamuflaż.
- Jest piękna. - Coś ty? Okropna.
Złaź już, bo jeszcze zniszczysz moje arcydzieło,
tak jak zepsułeś rzeźbę Błyskawicy w szkole.
On zniszczył twoją rzeźbę przypadkiem.
Jak śmiecie bazgrać na moim dziele sztuki?
Zetrzyj to. Już.
Skończyliście już chować pozostałe dzieła sztuki?
To dobrze. Pozbędę się ich na zawsze.
A więc znamy plan.
On schowa inne dzieła, by został tylko ten posąg.
Powstrzymam go. Zniszczył moją pracę, więc wyrównam z nim rachunki.
Przecież to był przypadek. Zrobił to niechcący.
Łapcie ją, ninjaludki.
- Czemu to zrobiłaś? - To było niechcący.
Ale należało mu się za to, co zrobił.
O nie!
- Nie! - Tylko nie moja rzeźba.
Moje piękne arcydzieło. Jest zepsute. Zniszczone!
Bardzo posmutniał.
Ty zareagowałaś tak samo. Teraz wie, co czułaś.
Tyle że jego smutek wcale nie poprawił mi humoru.
- Chciałam zemsty. - Ale zło niczego nie naprawi?
Nie. Ani trochę.
Nocny Ninjo, przepraszam. Może da się to naprawić.
Zniszczyłaś mój posąg. Teraz ja zniszczę wszystkie dzieła sztuki.
Wystarczy, ninjaludki.
To moja wina, ale ta rzeźba nadal jest fajna.
Wygląda tak samo jak ty. Oprócz ręki.
Widać, że sporo się nad nią napracowałeś.
Za późno. Teraz przyda się tylko do zniszczenia muzeum.
- Popchnijcie ją. - Ninjaludki, nie róbcie tego.
Chwyć mnie, Gekson.
Super gekosiła!
Ninjaludki, rzeźba ma być cięższa.
Ja to wezmę.
Naprawię to. Błyskawica zniszczona, ale mogę naprawić inne prace.
Czas być bohaterem.
- Zostaw go mnie. Ratuj dzieła sztuki. - Kocia superprędkość.
CO robisz z moją ręką?
Możesz mi ją podać? W ramach pomocy. Możesz?
Dłużej tego nie utrzymam.
Super ekstra gekosiła.
Super sowi wiatr.
Widzisz? Naprawiłam posąg. Już nie chcesz go zniszczyć.
Moje arcydzieło jest znów całe.
Na żwawe żmije. Mało brakowało.
Masz rację, zieloniasty. Dobrze, że rzeźba jest cała.
Mogę zrealizować plan i pozbyć się wszystkich dzieł sztuki.
Za późno. Ukryłem je tam, gdzie nigdy ich nie znajdziesz.
Co? Mam stracić resztę nocy, by odnaleźć te bohomazy i znów ukraść?
Ciesz się lepiej swoją rzeźbą.
Jeśli zabiorę ją do domu będę mógł zewsząd patrzeć na siebie.
Mógłbym to robić przez cały czas.
Zabrać ją, ninjaludki.
Niech ta rzeźba przypomina wam, że nie ma lepszego artysty niż ja.
Jesteś największym artystą wśród złoczyńców.
Wspaniale, Sowello. Uratowałaś sytuację, naprawiając rzeźbę.
Szkoda, że inni jej nie zobaczy. Jest niezła.
Ja się cieszę, że obejrzę prace innych dzieci.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Wspaniale, dzieci. Nie wiem, jak wasze prace wróciły, ale cieszę się.
Twoja rzeźba jest kotodlotowa.
- Jest jak nowa. - Dzięki Nocnemu Ninja.
Zostało kilka przyklejaczy, więc ją skleiłam.
Doskonale, Amayo. Cieszę się, że naprawiłaś rzeźbę.
- Przykleiłem się. - Jeszcze schnie.
Napisy: Agata Sęk