- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my!
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my!
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Kotboy, Gekson i szaleństwo robotów
Widzieliście wczoraj program Mistrza Fanga? Genialny!
Był niezły, ale Szybki McGee jest najlepszy.
Oglądałaś?
Nie i trochę żałuję. Idziemy się pohuśtać?
Wybacz. Idziemy się bawić w Mistrza Fanga i Szybkiego McGee - mistrzów sztuk walki.
Mogę pobawić się z wami? Będę Błyskawicą.
To już inny program. Nie pasuje.
Możesz być Ciapkiem, psim kompanem Fanga i Szybkiego.
Chwila. Chcesz, żebym udawała psa?
Oczywiście, że nie psa, tylko psiego super-pomocnika.
Patrzcie. Ktoś ukradł plac zabaw.
- Kto za tym stoi? - Musimy się tego dowiedzieć.
Będziemy jak Fang i McGee.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
- Widać coś podejrzanego? - Nie.
- Patrzcie. Tam! - Na pędzące piórka.
Czy to nie robot Romea ciągnie zjeżdżalnię?
Najwyraźniej. Do kotauta.
- Mamy go. - To Pidżamersi.
- Mistrz Fang gotowy do akcji. - Szybki McGee również.
- Ale... - Poddaj się, Romeo. Nie uciekniesz nam.
- Ja wcale nie uciekam. - No właśnie.
- Czekaj... Ale jak? - Co to?
- Cześć, jestem Robotka. - Nie bądź miła dla Pidżaśledzi.
- Oni wyglądają na miłych. - To mój najnowszy wynalazek.
Jest to ulepszona wersja Robota.
To ona pomoże mi rozrabiać.
- Co zrobiłeś ze sprzętem z placu zabaw? - To nie ja. Jego zapytajcie.
Ten robot jest zbudowany ze skradzionego sprzętu.
- Twój stary robot buduje nowego? - Ale po co ci kolejna maszyna?
Chyba coś mu się poluzowało, bo wcale nie słucha.
To idealne zadanie dla Mistrza Fanga i Szybkiego.
- Idziemy. - Ale...
Na moc potężnej pięści Fanga, rozkazuję ci przestać.
Albo dosięgnie cię śmiercionośna stopa sprawiedliwości.
- Gekson? - Nie rozciągnąłem się.
Oddawaj sprzęt z placu zabaw.
Odmowa. Ten robot to mój nowy przyjaciel.
- On nam ucieka. - Za nim Mistrzu Fang.
Chłopaki, zaczekajcie.
Będę waszym zwiadowcą z góry.
Fang i Szybki nie potrzebują zwiadowcy.
Jesteśmy mistrzami sztuk walki.
Tak. Gotowi na wszystko.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
A co ze mną?
Na żwawe żmije!
- Nie byłem gotowy. - Ja też nie.
Ale Szybki McGee nie boi się żadnych kubłów na śmieci.
Gdzie ten robot?
- Zmierza do parku. - Super. Do kotauta.
Trochę ostrożniej. Jest nowa. Nie zdążyłem naprawić usterek.
- O nie. Jesteś cała? - Patrz pod nogi, niezdaro.
- Coś ty powiedziała? - Nic.
Chodź, Robotko.
Widzę go.
- Jaki jest plan? - Ty trzymaj się z boku.
- Oserwuj Szybkiego w akcji. - Nie ma mowy.
Tak, to Mistrz Fang ocali świt.
Zróbmy to razem, jak we wczorajszym programie.
- Jako Błyskawica mogę... - Zaczekać? Świetny pomysł.
Ruszajmy!
Poddaj się, robocie i oddaj sprzęt z placu zabaw.
Inaczej posmakujesz mistrzowskiego kopniaka smoka.
- I superwiru Szybkiego McGee. - Odmowa.
Sam tego chciałeś.
- Jesteście cali? - Jasne.
- Fang i Szybki są twardzi. - Zwykle biją się z wrogiem.
Połączmy siły i pokonajmy robota. Mogę być Błyskawicą.
Nie pasujesz do Mistrza Fanga.
Bądź Ciapkiem - pomocnikiem. W razie czego szczekaj.
Nie chcę szczekać jak pies.
Hej, Pidżakluski. Patrzcie i się uczcie.
Dość wygłupów. Masz mnie słuchać.
Robot jest zajęty. Mamy szansę.
- Racja, gotowy McGee? - Jasne.
Użyję kociej superprędkości i ciosu żurawia.
A ja super pięści Szybkiego McGee.
A co ze mną?
Wybacz, ale Ciapek nie umie żadnych specjalnych chwytów.
Nie jestem żadnym Ciapkiem. Za to będę Błyskawicą.
Musisz mnie słuchać.
- Odmowa. - No coś ty?
Robocie, masz ostatnią szansę, by oddać nam sprzęt.
Nie zabierzecie mi robokumpla. To mój nowy przyjaciel.
To koniec. McGee i Mistrz Fang zawsze dopadną wroga.
- Nawet jeśli to robot. - Też tu jestem.
Przed wami Błyskawica z nowym i ulepszonym ciosem z powietrza.
Uważaj, Sowello.
Cześć. Jestem Robotka.
O nie. Moja Robotka!
Przepraszam.
- Wszystko dobrze? - Oczywiście.
Właśnie postanowiłam, że chcę zawładnąć całym światem.
Co? Ale przecież to moja rola!
- Zmiana planów. - Postaw mnie.
- Podbiję ten świat. - Jak to? Przecież była taka miła.
Romeo nie usunął usterek.
Wpadając na nią, naruszyłam obwody i się zmieniła.
- Wybaczcie. - To my przepraszamy. To nasza wina.
Gdybyśmy pozwolili ci dołączyć, nic by się nie wydarzyło.
Racja. Jeśli nadal chcesz być Błyskawicą, zapraszamy do naszej drużyny.
Powstrzymajmy Robotkę, uratujmy Romea i odzyskajmy plac zabaw.
Podbijam ten świat.
Romeo, nadchodzę.
- Znowu się lubicie? - Odmowa.
Byłem zazdrosny, że cały czas spędzał z tą Robotką.
I to dlatego okradłeś plac zabaw. Z zazdrości.
- Jeśli uratujemy Romea, oddasz sprzęt? - Zgoda.
To super, bo mam już plan.
Czas być bohaterem. Albo raczej bohaterami.
Podbijam ten świat.
- Postaw mnie. - Nigdy.
Podbijam ten świat.
Na kocie wąsiska. Stój, Robotko.
Fang i McGee wkraczają do akcji.
- Wypuść Romea. - Nigdy.
- To koniec. - Chcesz go? Łap.
Super chwyt Błyskawicy. Mam cię.
Świetny chwyt, Sowe... Błyskawico.
Pa, Pidżamałpersi.
Ałć, ałć, ałć.
Hej, jestem Robotka. Pobawimy się?
Pidżaśledzie, zostawiliście mnie na pastwę losu zamiast mnie zabrać.
- Romeo. - Robot.
Stary przyjacielu. Wspaniale, że znów rozmawiamy.
- Przyjaźń, tak. - Kochamy takie zakończenia.
Przytulasek?
Może, ale dopiero po tym, jak cię przeprogramuję.
Już, znikajmy stąd.
Potwierdzam, ale najpierw naprawimy plac zabaw.
No dobra. Pidżamersi zawsze wchodzą mi w drogę.
Hej, jestem Robotka.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
- Fajnie mieć plac zabaw. - Dobra robota, Amayo. A może Błyskawico?
Dobrze, że nie chciałaś być Ciapkiem Ja mogę nim być.
Ja tez chcę być Ciapkiem.
- Byłem pierwszy. Lepiej udaję psa. - Właśnie że ja.
Nie, bo ja!
Sowella i ptasi przyjaciel
- Jedz, Lionel. Bądź grzeczny. - Chciałabym mieć zwierzę. To tyle zabawy.
Ale też ciężka praca.
Tak, ale bardziej zabawa.
Można robić tyle rzeczy. Bawić się, robić sztuczki.
To alarm. Ktoś włamuje się do siedziby.
O nie. Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
- Co to było? - To nie włamywacz tylko ptak.
- Jaka śliczna. - No chodź do mnie.
Patrzcie. Lubi mnie.
Mam ptasie moce. Może powinnam ją zatrzymać.
Trudno opiekować się zwierzętami. To wymaga dużo pracy.
Nie jest tak źle. Nazwę ją Ptaszynka.
Myślisz, że opieka nad zwierzakiem to łatwizna?
Wprost przeciwnie. Sio! Jeśli chce być okropnym opiekunem,
to proszę bardzo.
Muszę aktywować mój plan.
Ptaszynko, chodź. Nie bój się.
Patrzcie. Luna próbuje wykraść coś z muzeum.
Zostań z Ptaszynką. Pokonamy Lunę.
Chcę iść z wami. Powinnam z nią zostać?
Musisz jej zapewnić schronienie. Wybuduj dla niej gniazdo w siedzibie.
Zrobię to, ale później. Luna nie może uciec. Do sowolotu.
Ptaszynka sobie poradzi.
Wiemy, że ukradłaś coś z muzeum.
- Co takiego? - Coś nowego do mojej kryjówki.
Wspaniale, Ptaszynko. Zgodnie z planem. Faza pierwsza ukończona.
Już tego nie potrzebuję. Ojej.
Gotowy, Kotboy?
Złapałem, ale dlaczego Luna to upuściła?
Na kocie wąsiska. Ona coś knuje.
Może jest niezdarna. Oddajmy wazon i wracajmy do Ptaszynki.
- Nieźle tu narozrabiała. - Ptaszynko, czemu to zrobiłaś?
Zostawiłaś ją samą.
Lionel zawsze bałagani, gdy ma za mało opieki.
Myślałam, że to lepsza zabawa.
Zwierzęta są fajne, ale potrzebują też ruchu, karmienia i...
- To znowu Luna. Jest w zoo. - Szybko, ruszajmy.
- A co z Ptaszynką? - Wiem! Pójdzie z nami.
Trochę poćwiczy, a po drodze ją wyszkolę.
- Nie możesz jej wziąć na misję. - Da sobie radę.
Sio, ćmy!
Wystarczy, Luno. Zostaw te motyle.
O nie. Znowu chcecie mi popsuć zabawę.
Szybko, ćmy. Zmykajmy stąd.
Dziwne. Zwykle tak szybko nie ucieka.
Możecie już wracać do siebie.
Ptaszynko, one się ciebie boją. Zaczekaj w sowolocie.
Ona chce twojej uwagi.
Czyżby Sowella ciągle cię zostawiała?
Poradziłaś sobie w pierwszej fazie planu. Czas na drugą część.
Lunomoc, stwórz jeszcze dwa mini lunokryształy.
Ukryj je u Sowelli i Geksona. Wtedy przejmę ich siedzibę.
Liczę na ciebie.
Witajcie w domu, motylki.
Tak!
Co jej jest? Była na ciekawej misji.
- Powinna się cieszyć. - To nie tak.
Nie zbudowałaś jej domu, nie szkoliłaś i pewnie jest godna.
Dobrze, Ptaszynko. Czas na jedzonko.
Posprzątamy pokój Kotboya.
Znowu Luna?
Na pędzące piórka. Idę po chłopaków.
Nie, Ptaszynko. Zostań i zjedz. Niedługo wrócę.
Właśnie widziałam Lunę w sowoekranie. Jest tutaj.
- Dobrze. - Czekaj.
- Co to? - Jedzenie dla Ptaszynki.
Wyglądała na głodną. Nie powinnaś jej nakarmić?
Tak zrobię. Najpierw zajmijmy się z Luną.
Nawet cię nie nakarmiła, prawda? Cóż, rób, jak cię uczyłam.
Ja zajmę się Pidżanudziarzami.
Złapcie mnie, Pidżamersi!
- Coś jest nie tak z siedzibą. - To teraz wielki lunomagnes.
Drzwi są zamagnesowane i wkrótce dzięki Ptaszynce
przyciągną wszystkie skarby miasta. Będą moje!
- Moja Ptaszynka to zrobiła? Niemożliwe. - Możliwe, ptasi móżdżku.
Twój ukochany ptaszek umieścił w siedzibie lunokryształy.
Skoro wszystko jest moje, weź ją sobie.
Dlaczego ona mnie tak zawiodła?
Może niewłaściwie się nią opiekowałaś.
To moja wina. Gdybym ją karmiła, szkoliła i się opiekowała, byłoby dobrze.
Ptaszynko, słyszysz mnie? Przepraszam.
Nie jesteś zabawką. Powinnam się tobą opiekować.
Naprawię to. Czas być bohaterem. Zrobię...
- Patrzcie! - Ptaszynka!
Już nigdy cię nie zawiodę.
Zbuduję ci gniazdo, będę karmić i szkolić. Będziemy przyjaciółkami.
Co to za dźwięk?
Co to?
Księżycowe moce Luny działają.
- Siedziba wszystko przyciąga. - Brama długo nie wytrzyma.
Kiedy to uderzy w siedzibę, to ją zniszczy.
Musimy jakoś temu zapobiec.
Leć się gdzieś schronić. Chcesz pomóc? Zgoda.
- Super gekosiła. - Dalej. Damy radę, Gekson.
Wątpię. Teraz nic nie powstrzyma waszej byłej siedziby.
Dzięki moim lunokryształom, wszystko będzie moje.
- Teraz się przyjaźnicie? - Tak i razem cię powstrzymamy.
Sowello, przytrzymamy bramę, a ty wyłącz jakoś ten promień.
Drzwi blokuje magnes. Nie wejdziecie do siedziby.
Musimy dostać się do środka.
Masz plan? Dobrze, Ptaszynko. Ufam ci.
I co mi zrobisz?
Okropne ptaszysko. Wracaj!
Hej!
Świetnie. Pomogę chłopakom. Wyłączysz lunopromień?
Ruszają się!
Nie pokonacie mnie, żałośni Pidżamersi.
Co?
- Hej! - Co z moją lunomocą?
To dzięki niej.
Jest tak beznadziejna jak wy, Pidżakluski. Ja was jeszcze dopadnę.
- Zapamiętajcie to sobie. - Poczekamy.
Ja i Gekson też.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Lionel, siad, zostań i aport!
- Niesamowite, Greg. - To Ptaszynka.
Cześć. Zobaczmy, co potrafisz.
Nauka sztuczek wymaga sporo pracy, Amayo.
Wiem i dlatego ćwiczyłyśmy. Leć.
Pokaż, co umiesz. Siadaj i zostań.
Napisy: Agata Sęk