- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
Gekson i księżycoproblem
Pamiętajcie, jutro mija termin na oddanie modeli układu słonecznego.
To twój projekt?
Jak mam w jeden dzień to zbudować?
Muszę zrobić jeszcze osiem planet. No i słońce.
- Jestem o lata świetlne w tyle. - Zdążysz.
Rób wszystko po kolei, a nie na raz. Wtedy szybko skończysz model.
Gotowi na jutrzejszą wycieczkę?
Uwaga, uwaga. Wycieczki do obserwatorium nie będzie.
Ktoś ukradł teleskop.
- To dziwne. Kto miałby go ukraść? - Musimy się tego dowiedzieć.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Alarm Pidża-tablicy. Sprawdźmy, co się dzieje.
- Widzieliście? Co to za światło? - Myślicie, że to coś znaczy?
Przyjrzyjmy się temu. Do gekośmigu!
Znowu to światło!
Tak!
Sowie oczy.
Źródło światła pochodzi od Romea!
Znowu nie trafiłem. Tym razem wyceluję bardziej w prawo.
Raczej w lewo.
Na żwawe żmije!
- Czy to ten zagubiony teleskop? - Sprawdźmy to.
Mistrzu, mamy gości.
O, Pidżamersi. Czyżbyście szukali teleskopu?
- Czemu go ukradłeś? - Nie domyślacie się?
- Potrzebuję go do mojego kosmolasera. - Kosmolaser? Fajnie!
To znaczy, co znów knujesz?
- Wypalę nim swój portret na księżycu. - Na księżycu?
Chyba wybiorę ten profil. Przystojniak, co?
Potwierdzam.
Kiedy zawładnę światem, każdy będzie znał moją twarz.
- Jeśli nauczysz się celować. - Pracuję nad tym.
Nie zmienisz księżyca. Oddaj teleskop.
Głupiutki kiciusiu. Zrobię, co tylko zechcę.
- Ach tak? - Łap ich!
Gekson, pomóż Kotboyowi z robotem. Ja powstrzymam Romea.
Jeszcze troszeczkę w lewo. Zaraz ci pokażę.
Gekson, zrób coś.
Tylko co? Nie zatrzymam lasera i robota.
Pożegnaj się, ptaszynko.
Czekaj na mnie, mistrzu.
Chodźmy za nimi.
Spróbujcie mnie złapać, Pidżakluski.
Trzymajcie się!
Czyżbym narozrabiał?
Nie nadążacie, Pidzaśledzie?
Poddaj się, Romeo. Stąd nie ma ucieczki.
Nie tak prędko. Czas pokazać nową zabawkę.
- Jego warsztat skacze? - A to niespodzianka.
Uwielbiam takie genialne ucieczki.
Jak go teraz powstrzymamy? Gekośmig nie lata.
Ale klei się do budynków. Możemy go śledzić.
No jasne. Trzymać się!
To Luna? A co ona tutaj robi?
Mała ćma wyjawiła mi plan Romea.
Precz od mojego księżyca. Atak ćmociemności!
- Otoczyły nas. Nic nie widzę! - Zabierz nas stąd.
Na śliskie śledzie. Nie zgubię ich.
Nigdy nie odzyskamy teleskopu,
skoro mamy laser, robota, Romea i Lunę za przeciwników.
- To za dużo. - Nie poddamy się.
Powstrzymamy Romea, jeśli zrobimy wszystko po kolei.
- Najpierw pozbądźmy się ciem. - Ale jak? Może chcesz prowadzić?
- Jesteś pewien? - Po prostu nie widzę rozwiązania.
- Dobrze. Poprowadzę. - A ja spróbuję odgonić ćmy.
Moja kolej.
Rozbijemy się o naszą siedzibę.
Sowi wiatr.
Uważaj, Kotboy!
- Mało brakowało, a byśmy się rozbili. - To wszystko moja wina.
Gdybym nie próbował zrobić wszystkiego na raz,
- to bym wam pomógł. - Pomożesz.
Pamiętaj, duży problem rozwiązuje się krok po kroku.
A Romeo to ogromny problem.
Macie rację. Mam pewien pomysł. Czas być bohaterem.
Wystarczy.
Odrobina w lewo i w końcu trafię w księżyc.
- Tak się cieszę, mistrzu. - Wyłącz to, Romeo.
Masz ostatnią szansę, by oddać teleskop.
- Intruz w pobliżu. - Dzięki, widzę.
Czyż to nie nasz ciekawski kameleon? Spóźniłeś się.
Patrz, jak będę rysował moją piękną twarz na księżycu.
Super gekosiła!
Co jest?
To tylko ja i moja super gekosiła.
Mam skaczący warsztat i robota. Na pewno mnie nie pokonacie.
Nie macie żadnych szans.
Rozkojarzenie cię to tylko początek. Druga część planu to moje wsparcie.
- Niespodzianka, Romeo. - Od kiedy Luna wam pomaga?
Odkąd chce ci przeszkodzić tak jak my.
Zostaw księżyc w spokoju.
- Jest mój. - Nigdy!
W takim razie czas na trzecią część, Luno.
Robi się. Atak łaskotkowy!
Zatrzymaj ją, robocie.
Nikt nie ucieknie lunopromieniowi. Nawet ty, robocie.
- Potwierdzam. - Ćmy, Luna, Romeo i robot są zajęci.
Czas na kolejną część mojego planu. Super gekosiła!
Mam go!
Nie wyceluję laserem bez teleskopu.
Koniec zabawy. Sio stąd, ćmy!
- Uważaj z tym warsztatem. - Odzyskaj teleskop, robocie.
- Już za późno. - Kocia superprędkość.
- Gotowe. - Nie rozumiem.
- To niemożliwe. - To koniec, Romeo.
Nie użyjesz teleskopu. Pokonaliśmy cię.
- Udało się, krok po kroku. - Nadal mam kosmolaser.
- Co ty robisz, Luna? Puść to. - Wedle życzenia.
Nie! Być może tym razem wygraliście, ale ja tu jeszcze wrócę!
Zaczekaj, mistrzu.
Poszło nam całkiem nieźle. Chcesz do nas dołączyć?
Było fajnie, ale ja stąd znikam. Na razie, Pidżanudziarze.
To by było na tyle.
- Nie do końca. - Pewnie.
Odstawmy teleskop na miejsce.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować.
Robiłem wszystko po kolei i model jest już prawie gotowy.
Patrzcie.
- Wspaniały pokaz. - Nieziemski.
Niezdarny Kotboy
Bardzo dobrze.
Każdy ma projekt na pokaz naukowy. Nie ma tylko naszego wulkanu.
Oby Connor uważał. Model jest kruchy.
- Ostrożnie, Connor. - W porządku.
- Pomożemy ci. - Dzięki, dam radę.
- Uważaj. - Widzicie?
Mówiłem, że dam radę.
Łapcie go!
Jesteś dziś niezdarny. Ciągle się potykasz i obijasz.
Uważaj!
Co?
Nie tylko on.
To nie ja, tylko reszta dzieciaków. Ktoś celowo postawił tu kosz.
Za dużo tej niezdarności jak na przypadek.
Sprawdźmy, czyja to sprawka.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę ro...
Nową... zagadkę...
rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Spokojnie. Nic mi nie jest. Sprawdźmy nagranie z monitoringu.
Ktoś sprawia, że ludzie są niezdarni. Ale jak?
Nie wiem, ale to musi być okropne uczucie.
- Żyję. - Patrzcie.
Na drugim końcu miasta.
To przy bibliotece. Do kotauta.
Pojedźmy lepiej gekośmigiem.
Wygląda na to, że nie jesteś dziś w najlepszej formie.
Specjalnie tak wsiadłem do kotauta. To moja nowa technika.
- Z drogi, koszu. - Może się zamienimy?
Czemu uważacie mnie za niezdarę. Wspaniale mi idzie.
Patrzcie. To warsztat Romea!
Czułem, że on za tym stoi. Kotoprędkość!
Pozwól, że wysiądę. Będę nas chronił poza kotautem.
- Pomogę mu. - To zbędne. Atak.
Zły przycisk.
- Kotopulta! - Super gekochwyt!
Na śliskie śledzie.
Nie macie żadnych szans, Pidżamersi.
Jaki rodzaj niezdarności będzie pasował zieloniastemu?
Może śliska nóżka? Albo pląs fajtłapy? Nie, dwie lewe ręce!
Doskonale.
Co się dzieje z super gekochwytem?
Sprawdzam, czy wszystko w porządku. Co się tu dzieje?
Nie wiem. Nie mogę utrzymać się na słupie.
Jasne, że nie.
Dzięki mnie masz teraz dwie lewe ręce.
To przez ten promień.
To nie jest zwykły promień, tylko mój genialny wynalazek.
- To on trafił Geksona. - A ciebie przypadkiem nie?
Tylko dlatego Gekson wysiadł z kotauta.
Słucham? Na pewno nie.
Patrzcie, z jaką gracją załatwię laser.
- Kocia superprędkość. - Stój!
Może on nie dostał?
Kocia super...
Musimy chronić Sowellę. Tylko ona nie została trafiona.
Ja też nie, ale zgoda.
Odbiję promień tym znakiem.
- Dwie lewe ręce. - Pomogę ci.
Mnie przecież Romeo nie trafił.
- Wszyscy cali? - Tak. Co? O nie!
Tobie też się dostało, ptasi móżdżku.
Trafił cię pląs fajtłapy. Już nigdy nie będziesz chodzić prosto.
Latać prosto też nie umiem. Ani stanąć.
To jakaś kotostrofa.
Straszne z was niezdary. Jak mam wam teraz pomóc?
- Przyznasz, że też cię trafił? - To nieprawda.
Jestem pełen kociej gracji.
Ale z was niezdary!
Ptasi móżdżek, zieloniasty gad, a przede wszystkim koteczek.
- Kotboya już trafiłeś? - Tak. W nocy, kiedy spał.
Wyceluję laser we wszystkich ludzi i zawładnę całym światem.
O nie.
A wy nie możecie nic na to poradzić. Żegnajcie, ofermy.
A więc zostałeś trafiony. I to przed nami.
Tak, ale... To chyba jest prawda.
Nie przyznałem się i wszyscy dostaliśmy. Przykro mi.
- Już dobrze, Kotboy. - Tak?
Tak, ale co zrobimy? Będziemy się ciągle potykać i upadać.
Jesteśmy Pidżamersami. Znajdziemy sposób i pokonamy Romea.
Czas być bohaterem.
- Strzeż się, Romeo. - Tak.
Pewnie trochę to nam dzisiaj zajmie.
Musimy się skupić i pomóc sobie na wzajem.
Dobrze. Jedź prosto. Miało być prosto!
Jeszcze wam mało, Pidżamersi?
Chyba już wam wystarczy.
- Potrzebny nam lepszy plan. - Straciłem kontrolę. Wyskoczmy.
Ucieczki też nam nie wychodzą.
Co? Odczep się szalona maszyno.
Nie!
Nie! Dostałem moją własną bronią.
Teraz też jesteś niezdarą, więc będziesz musiał to odkręcić.
Już wolę się potykać o własne nogi, pląsać i mieć dwie lewe ręce.
Nie zniszczę tej wspaniałej maszyny.
Czyli odwrócimy działanie lasera niszcząc go.
To nie tak.
Za późno. Wygadałeś się, Romeo.
Niedorajdy!
Patrzcie, jak stąd uciekam. Tędy. Nie, w lewo.
- To rozkaz, nieznośna maszyno. - Jest zbyt niezdarny, by odjechać.
- Tylko jak go teraz zatrzymać? - Już wiem.
Gdy z tym walczyliśmy, efekt był co raz gorszy.
- Rozbiliśmy kotauto. - Tak?
Przestańmy walczyć z niezdarnością i ją jakoś wykorzystajmy.
Jako niezdarną moc. Na cwane jaszczurki.
Tylko że warsztat oszalał. Musimy wybrać idealny moment.
Przygotujcie się.
Super geko-lewe-ręce.
Potykaczowy kotobrót!
Super-pląso-siła.
Super lewe ręce.
Świetnie.
O tak!
Za chwilę laser się wyczerpie.
Znowu mogę chodzić prosto.
Pidżamersi, znowu wszystko zniszczyliście.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Fajnie zobaczyć zwykłą wystawę, a nie jakieś szalone eksperymenty.
Nauczyciel prosi, żebyśmy przestawili nasz wulkan tam.
Już nie jestem niezdarą, więc na pewno dam radę.
No może trochę jednak jestem.
Napisy: Agata Sęk