- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi to właśnie my
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi to właśnie my
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Gekson ratuje święta
Jutro jest Boże Narodzenie, a śnieg wciąż nie pada.
Byłoby świetnie, ale i tak możemy się bawić.
Nie dam rady!
Co się stało? Dziś Wigilia. Nie cieszysz się?
Boję się łyżew.
Nigdy nie jeździłem i słabo mi idzie.
Pomożemy ci. Spróbuj. To jest część świąt, jak choinka.
- Z bombkami i światełkami. - Ach tak?
- O nie. Co się z nimi stało? - Gdzie wszystkie ozdoby?
- Nie ma łańcuchów. - Gwiazda też zniknęła.
Choinka była śliczna z tymi ozdobami.
Nie mogły ot tak zniknąć. Ktoś je zabrał.
Jak się tam dostał? Choinka jest bardzo wysoka.
Dowiemy się tego i niepotrzebne nam są łyżwy.
Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Pidżamersi!
Ktoś musiał się bardzo postarać i nam też się uda.
Chodźmy. Do sowolotu!
Sowie oczy!
Patrzcie. To Luna!
Na żwawe żmije. Ona kradnie prezenty!
Jutro są święta i nikt nie dostanie prezentu.
Luno, oddawaj te prezenty. One nie należą do ciebie.
Nigdy w życiu. Są moje.
Boże Narodzenie też jest moje!
Zabierzmy jej lunodeskę, to nie dosięgnie do kominów.
Świetny pomysł, Gekson.
Sprowadzę ją. Sowie skrzydła!
Ćmy!
Uważaj!
Poleć na lunodesce jak najdalej.
Nigdy jej nie używałem. Na pewno nie dam rady.
Pa, kiciusiu. Zmykam stąd.
Nic ci nie jest?
Nie, ale wiedziałem, że mi się nie uda.
- Wybaczcie. - Spokojnie. Biegnijmy za nią.
Sowolot jest do tego za duży.
Ty leć za Luną, a my pobiegniemy.
Szybko!
- Przestań, Luno. - Co?
- Po prostu oddaj prezenty. - Ani mi się śni.
Weź je sobie, jeśli umiesz. Hej, to moje. Zostaw!
Nie!
Potrzebuję pomocy, żeby spadła z deski.
Koci superskok!
To znowu ty, nieznośny kocie?
Sprawdźmy, czy koty spadają na cztery łapy.
Kotboy!
Ćmy!
- A sio! - Uciekajcie!
Biegnę.
Wskocz na lunodeskę i odleć.
Znowu? Przecież ja nie umiem.
Spróbuj, Gekson. Nauczysz się, gdy spróbujesz.
Na żarłoczne żaby. To trudniejsze niż łyżwy.
- To się nie uda. - Gekson!
- Jesteś cały? - Kiepsko mi idzie.
Nie martw się. My się tym zajmiemy.
Musimy dogonić Lunę.
Już wystarczy, Luno. Daj już spokój.
- Chyba ty. - Na pędzące piórka!
Sowello!
Zwichrzyłam ci piórka? Tak mi przykro.
Koci superskok!
Gekson, ratuj!
Odczep się od mojej lunodeski.
Sowello, co robimy?
Kręci mi się w głowie. Teraz nie polecę i nie pomogę.
Musisz wskoczyć na lunodeskę i pomóc Kotboyowi.
Znowu? Ale ja nie umiem!
Tego nie wiesz, bo ciągle z niej zeskakujesz.
Postaraj się.
- Dasz radę. - Pomocy!
Kotboy!
Masz rację, Sowello. Muszę chociaż spróbować.
Czas być bohaterem!
Super gekokamuflaż!
Gdzie zniknęła ta jaszczurka?
Co? Ale...?
- Dzięki. - To moje!
Trzymaj się, Gekson. Dasz radę.
Nie utrzymam się. Wciągnij mnie.
Jeśli się przechylę, to stracę równowagę.
Uratuję cię. Obiecuję.
Muszę tylko nauczyć się na tym latać.
Gekson, uważaj!
Całkiem fajnie!
Tylko trochę trudne. Nie możemy spaść.
Uważaj na ścianę.
Na śliskie śledzie. Za wysoko!
- Uważaj, bo się rozbijemy. - Tak, ostrożnie.
Tak!
A teraz wyląduję. Powoli.
Doskonale. Wiedziałem, że dasz radę.
- Wystarczyło spróbować. - Tak.
Ćmy!
Puśćcie mnie, Pidżakluski!
To koniec, Luno.
Mamy twoją lunodeskę. Nic więcej już nie ukradniesz.
To niesprawiedliwe. Nigdy nie mam świąt!
Ciągle jestem sama.
- Co? Sama spędzasz święta? - To bardzo smutne.
Może spędzisz święta z nami?
- Z wami? - Tak.
Musimy oddać prezenty i dekoracje.
- Pomożesz. - Będą wspólne święta.
- Co o tym sądzisz? - Zgadzam się.
To wskakuj. Uratujemy Boże Narodzenie.
To już ostatni prezent.
Doskonale.
Świetnie latasz na lunodesce, Gekson.
Teraz, gdy już się nauczyłem, to jest super.
Pomagałaś, więc oddajemy ci lunodeskę i magnes.
Teraz sobie pójdziecie, więc to koniec moich świąt.
Jeszcze nie idziemy. Zostało coś do zrobienia.
- Pięknie. Prawda, Luno? - Chyba tak.
To już koniec świąt, a ja nie dostałam prezentu.
Patrz na to.
To łyżwy. Ale ja nigdy nie jeździłam na łyżwach.
Ja też nie, ale razem się nauczymy. Chodźmy spróbować.
Pidżamersi, możemy świętować.
Święta udało się uratować!
Tak!
Co się dzieje?
Pada śnieg. Są święta!
Złapcie śnieżynkę na język!
Lodowy plan Geksona
A co to? Lód? Przecież jest środek lata.
Sopelki?
- To było super. - Wszystko jest skute lodem.
- Wszyscy się potykaja i ślizgają. - Tylko do końca ulicy.
- Co się tu dzieje? - Dowiemy się.
Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Pidżamersi!
Gekośmig do wszystkiego się klei. Idealnie się sprawdzi.
- A może... - Weźmy sowolot.
- Spojrzymy z góry. - Dobry pomysł.
Ale gekośmig może... Pewnie mają rację.
Chodź, Gekson. Rozwiążmy tę zagadkę.
Jest coraz gorzej. Pół miasta jest skute lodem.
Nawet koty i psy chcą się razem rozgrzać.
A co to? Sowie oczy!
To warsztat Romea.
Ale zabawa!
Tak jak myślałem.
Co on tam ma?
To chyba maszyna do lodu. Za nim, Sowello!
A już się zastanawiałem, czemu was jeszcze nie ma.
Co ty wyprawiasz, Romeo?
A nie widać? Zmieniam miasto w lodowy tor
dla mojego lodowego wynalazku. Oto lodośmig.
Już prawie...
Jeśli chcesz się przejechać,
to mogę rozpędzić twój warsztat dzięki gekosile.
Nie chodzi tylko o zabawę, choć to fajne.
Kiedy wy, Pidżaśledzie, będziecie się ślizgać,
ja przejmę władzę na światem.
Romeo chce rządzić światem?
Jak stromo!
Na pędzące piórka. Nie dam rady. Lądujmy.
Powstrzymajmy go zanim wszystko zamrozi.
Ale ślisko!
Dzięki, Gekson!
Może ja dogonię Romea?
- Moje stopy się kleją. - Czekaj.
Mój plan na pewno zadziała.
Ale przyczepność...
Potrzebuję pomocy. Do sowolotu!
Chyba mogę poczekać.
Sowello, ty wypatrzysz Romea,
a potem odwróć jego uwagę, by nas nie zauważył.
Sowie oczy!
Widzę go!
Ja zakradnę się od tyłu, a ty idź od przodu.
Przejmiemy lodośmig, nim Romeo się zorientuje.
Koci superskok!
To tylko wiatr.
Kotboy niczym pantera wspina się na rurkę i wspina się dzięki super...
Dzięki super...
Nikt nie pokona Kotboya.
Co tak długo?
Biedne kociątko. A sio z mojego lodośmigu! Już!
Kotboy, uważaj!
Ale zimno. Nie mogę się ruszyć.
Wypuść mnie, Romeo.
Sowello, ja chyba powstrzymam Romea. Spójrz.
Gekson, nie teraz. Wracaj.
Kotboy, jak ci pomóc?
Jakoś wytrzymam. Romeo ucieka. Złapcie go.
Nie możecie za mną nadążyć, Pidżamersi?
Jesteśmy silni, ale Kotboy to teraz bryła lodu.
- Musimy coś wymyślić. - To właśnie próbuję powiedzieć.
- Ja... - Już wiem, co zrobimy!
- Z twoją pomocą. - Ale mój plan...
No dobrze. Co mam robić?
Sowie skrzydła. Tak lepiej.
Ja przywiążę linę, a ty zatrzymasz lodośmig gekosiłą.
- Tak, ale... - Przejmiemy nad nim kontrolę.
- Już. -Chwila.
Myślicie, że przechytrzycie takiego geniusza?
Super sowellosiła. Przecież nie mam takiej mocy.
Gekson, gdzie jesteś? Sowella jest w tarapatach.
Na pędzące, lodowe piórka.
Dwa klocuszki na drodze leżały,
tak im było zimno, że pozamarzały.
Gekson, mam plan.
Ja mam lepszy pomysł.
Na żarołczne żaby. Mogłem trzymać się swojego planu
i użyć swojej supersiły.
Czas być bohaterem. Super gekochwyt.
Czas na mój plan.
Możecie mi w nim pomóc rozbijając lód na torze Romea.
Gotowi na lodowy bilard?
To może się udać. Rozbijmy jak najwięcej lodu.
Pidżakluski rozbijają mój piękny lodowy tor!
Teraz nie mam dokąd jechać.
Nauczę cię, jak się porusza na lodzie.
Super gekochwyt.
Cześć, Romeo.
Dzięki super gekochwytowi jestem lepszy.
To brednie! Mój lodośmig jest przecież genialny!
Nie ma możliwości, żeby któreś z was mnie pokonało.
Zobaczymy.
Dalej, Gekson!
Nie dogonisz mnie.
Super gekosiła.
Nie!
Mam cię, Romeo.
Tak!
A teraz was rozmrożę, Pidżamersi.
- O tak. - Ekstra.
Świetnie, Geson. Kotodlotowy plan.
Przepraszamy, że cię nie słuchaliśmy.
To moja wina.
Gdy mam dobry plan, muszę o niego walczyć.
Gdzie jesteście?
Warsztat Romea chyba przymarzł na dobre.
Nieznośni Pidżamersi. Zawsze wszystko mi psujecie.
Jeszcze wam pokażę, Pidżamersi!
Ciągle jest tu dużo lodu, ale do rana nie będzie ani śladu.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować.
Lód zniknął. Pójdziemy do parku?
- Wolałbym na rower. - Ja jednak chcę...
Słuchajcie, mam plan.
- Chodźmy do parku wodnego. - Świetny pomysł!
Ojej, przeoczyłem ten lód.
Napisy: Agata Sęk