- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi to właśnie my.
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi to właśnie my.
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Latający Kotboy
Hej, Connor! Jesteś gotowy na lot balonem?
Nie mogę się doczekać lotu nad miastem.
Będzie wspaniale!
Latanie jest super.
Skąd to się tu wzięło?
Jaka fajna hulajnoga!
- To prezent od cioci Cynthii. - Doskonale.
Masz ciocię Cynthię?
Nie przypominam sobie, ale musi być wspaniała.
Ta hulajnoga wygląda znajomo.
Sprawdź, skąd się wzięła, zanim zaczniesz jeździć.
Nie trzeba. Nigdy nie widziałem takiej hulajnogi.
Chodźcie, ślimaki.
- Co się tu dzieje? - Balon zniknął. Nie ma latania.
- Co się stało? - Nie wiemy. Balon zniknął w nocy.
A ja tak na niego czekałem.
- Może wiatr go porwał? - Albo ktoś odciął liny i nim odleciał.
Racja. Dowiemy się kto to.
Pidżamersi świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Chcesz wziąć tę hulajnogę?
- Tak, przyda się nam. - To zwykła hulajnoga.
- Po co jest ten przycisk? - Nie wiem.
Ta hulajnoga jest świetna!
Ostrożnie! Latanie wymaga ćwiczeń.
Naprawdę? Myślę, że to łatwizna.
Widzicie? Nic prostszego. Idzie mi super.
- Ups. - Dobrze, ale bądź ostrożny.
- Do sowolotu! - Jasne.
Wsiadajcie i lećcie za mną.
Może nauczę was moich nowych trików.
Tak!
Pokażę ci moje triki.
Tak!
Ale... mieliśmy chyba szukać balonu.
Na kocie wąsiska.
Co on pokazuje? Sowie oczy!
Tam! To Luna!
Na śliskie śledzie. Dalej chyba pójdę pieszo.
Widzieliście, jak latam? Obserwuj, Sowello.
- Może czegoś się nauczysz. - Prawie spadłeś.
Naprawdę wspaniale mi idzie.
- Moje latanie może nam pomóc. - Jak to?
Ktoś tu już potrafi latać.
Chodźcie już. Może obydwoje pomożecie latając.
Wspaniałe, ćmy.
To koniec latania dla tych głupiutkich dzieci.
Księżycowy balon jest tylko mój.
Zostańcie tu na czatach. Ja podlecę i odbiorę jej balon.
To nie takie proste.
Spokojnie, zostaw to mnie. Z moim lataniem to łatwizna.
- Ach tak? - Nie kłóćcie się.
Może ja to zrobię dzięki gekokamuflażowi?
Kamuflaż jest super, ale tak jak hulajnoga. Patrzcie!
Luno, oddawaj ten balon.
Cześć kiciusiu, chcesz odzyskać ten balon?
Proszę bardzo, nie krępuj się.
Jest dobrze. Lecę.
Koteczek zrobi kilka sztuczek.
O nie!
Na żarłoczne żaby. Jesteś cały?
To przecież łatwe.
Może użyj superprędkości, by zająć Lunę.
- Ja odzyskam balon. - Nie, poradzę sobie.
Dzięki lataniu sam go odzyskam.
To zbyt niebezpieczne!
Dam sobie radę. Świetnie mi idzie.
Czy to ważne, kto poleci? Może...
- Nie teraz. - Chwila.
Jak chcecie, to się kłóćcie. Ja odzyskam balon.
Nie musisz więcej latać, bo świetnie mi idzie. Prawda?
Gdzie on jest?
- Polecę do niego. - Czekaj.
- Ja się tym zajmę. - Co?
Kiciuś ma ochotę na kolejną lekcję latania.
Co się dzieje?
Kotboy!
- Czy to nie Luna nim steruje? - Sowie oczy!
Tak, to ona.
- Swoim lunomagnesem. - Chwileczkę.
Mówiłem, że hulajnoga wygląda znajomo. To odmieniona lunodeska.
To ty zostawiłaś hulajnogę. Ciocia Cynthia nie istnieje.
- I ty to ty nią sterujesz. - Wcale nie.
To znowu ty.
W końcu się połapaliście, ale już za późno.
Nie odzyskacie balonu, bo będziecie pomagać jemu.
Pomocy!
Widzicie, ćmy, jak nabrałam kiciusia? Boki zrywać.
Chodź, Gekson. Uratujmy Kotboya.
Kto mówił, że koty nie latają? Nie teraz.
Nim go złapią, ja i mój balon już dawno stąd znikniemy.
Pora na nas, ćmy.
Co się stało?
Liny się naderwały, gdy kociak o nie zaczepił?
Dopiero teraz mówicie?
Nasz balon! Leć za Kotboyem, a ja spróbuję złapać balon.
Dam radę.
A może nie.
- Ratunku! - Kotboy!
Gdzie nauczyłaś się tak latać? Ja tak nie umiem. Jesteś świetna.
Dzięki. Głupio się dziś zachowałem. Przepraszam.
- Nie szkodzi, Kotboy. - Lunodesko!
Kochana lunodesko, dobrze znów cię mieć.
Czas być bohaterem.
Czas na ciebie. Zatrzymaj balon i uratuj Geksona.
Zróbmy to razem.
- Superprędkość. - Sowie skrzydła.
- Z drogi, Luno. Ratujemy Geksona. - Nigdy.
Super sowi wiatr!
Gekson!
Na żwawe żmije. Mam kłopoty.
Koci superskok!
Mój księżycowy balon!
Jak mam go zatrzymać?
Teraz ty, Kotboy!
Jestem, Gekson!
Sam go nie zatrzymam. Musisz mi pomóc, Gekson.
Dobrze, spróbuję.
Super gekosiła!
Księżycowy balon! To wszystko wasza wina!
Nie! Mój lunomagnes!
Hulajnoga się jednak przyda.
Przestańcie! Pidżakluski! Zawsze mi wszystko psujecie!
Odbierzcie mu lunomagnes, ćmy!
Przez niego hunajnoga szaleje!
- Chyba długo jej nie zobaczymy. - Naprawmy i odstawmy balon na miejsce.
Wszyscy będą mogli latać. Pidżamersi możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
Niezbyt wyszło mi łatanie balonu.
Wygląda świetnie. To nie było takie łatwe.
Tak jak latanie.
Przynajmniej nie musimy się kłócić. Dziś kto inny steruje.
Gekson i superkichanie
W sklepie jest pierwsze wydanie Błyskawicy.
Dowiemy się, jak dostała moce.
To jedyny egzemplarz na świecie.
Będą tłumy. Sprawdźmy, o której otwierają.
Świetny pomysł.
- Przepraszam. - Nieźle się przeziębiłeś.
Może lepiej zostań w domu.
Nic mi...
Jest wiadomość od sklepu. Pierwsze wydanie Błyskawicy zniknęło.
To niemożliwe.
Dowiedzmy się kto to i je odzyskajmy.
Mocno się przeziębiłeś się. Lepiej zostań w domu.
Może zajmiemy się tym bez ciebie.
Kichnięcie to nie problem. Idę.
Pidżamersi świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Przepraszam.
Nic mi nie jest.
- Jako Gekson masz superkichnięcia. - A z tego powodu
- nie powinieneś wychodzić z domu. - Chcę iść z wami.
ZOotań w siedzibie przez pidżatablicą.
Do sowolotu, Kotboy.
Będziemy rozmawiać przez komunikator.
Sprawdzam.
- Doskonale cię słyszymy. - No to lecimy.
Co za pech. Gekson został w siedzibie.
Słuchajcie, ćmy. Ja zajmę się nimi.
Wy załatwicie zieloniastego.
Strasznie tu nudno samemu.
To Luna. Muszę im o niej powiedzieć.
A jeśli będę im potrzebny? Sam im o tym powiem.
O mały włos.
- Nic. Zero śladów. - Chwileczkę. Koci słuch.
Nie wiem co to. Sprawdźmy!
Na żarłoczne żaby. Moje superkichnięcia są potężne.
Super gekosiła!
Co tak wygięło latarnię?
Ostrożnie. To mógł być złoczyńca.
- Gekson. - A więc to nie złoczyńca.
Luna kieruje się do naszej szkoły.
- Czemu nie użyłeś komunikatora? - Chciałem wam pomóc.
Żeby wyzdrowieć nie możesz wychodzić.
Ja...
- Wiem. Już wracam. - My idziemy do szkoły.
Mów, gdy coś zobaczysz.
Ćmy są blisko. Czyli Luna też.
Ćma jest tuż obok. Muszę im powiedzieć.
Jeśli za nią pójdę, to zobaczę, co knuje.
To o wiele lepszy pomysł.
Hej! Lepiej pobiegnę za tą ćmą.
Zaprowadzi mnie prosto do Luny. Czekaj, ćmo!
I co takiego jest w tym wydaniu? Nudy!
Gekson cię śledzi? Nikt nie pilnuje siedziby!
Ćmy próbują dostać się do środka?
Gekson wyszedł, a mój plan zaczyna działać.
Wkrótce przejmę siedzibę Pidżamersów!
Będzie tylko moja!
Widzę ją.
Nie złapiecie mnie!
Gdzie się podziała ta ćma?
Wiedziałem, że pomogę. Super gekokamuflaż.
- Co? - Super sowi wiatr!
Słuchaj, Luno. Oddaj mi ten komiks.
Hej!
Gekson?
Bawisz się zdalnym sterowaniem sowolotu?
Co to?
Moje ćmy są w waszej siedzibie.
Kazałam im ją przejąć. Należy teraz do mnie.
Kocia superprędkość!
Nie tak szybko, Luno.
Ćmy nie mogły tam wejść. Gekson tam jest.
Przepraszam. Jestem tutaj.
Pożegnajcie się z siedzibą, Pidżaśledzie.
- Gekson, miałeś nie wychodzić. - Wiem. Przepraszam.
Luny tam jeszcze nie ma.
- Musimy jak najszybciej wrócić. - Jasne.
Wiem, że mogę się przydać.
Ćmy!
Czemu nie otworzyłyście mi drzwi?
O nie. Drzwi się otwierają.
- Gekson! - Mogłem zostać w środku.
Mielibyśmy komiks, a Luna by tam nie weszła.
Teraz czas być bohaterem.
Lećcie za Luną, a ja pomogę od środka.
Jasne, Gekson.
Zostaw naszą siedzibę w spokoju.
Gdy drzwi się otworzą, ja wejdę do środka.
Cofnijcie się, albo w was rzucę.
A sio, ćmy!
Dobra robota.
Kotboy, Sowella, ćma zablokowała drzwi.
Brońcie wejścia, aż je zamknę.
Przeliczyłaś się, Luno. Super sowi wiatr!
Mam wasz komiks, Pidżaśledzie.
Jeśli ma być cały, lepiej nie próbujcie mnie powstrzymać.
Niedobra Luna.
- Kto tym steruje? - To ja!
Super.
Kotboy, pomóż Sowelli. Ja zajmę się Luną.
A sio!
Sami się o to prosiliście!
- Pożegnajcie się z komiksem! - Nie!
Superskok!
Jesteś zbyt ciężki. Nie utrzymam cię.
- Dzięki. - Proszę.
Udało wam się, ale zostawiliście otwarte drzwi.
Mam was, Pidżaśledzie.
Zaomniałaś o kimś.
Wypuść mnie, zieloniasty.
Najpierw zamknę wlot do siedziby.
Teraz możesz iść.
Tak!
Niemożliwe, że pokonała mnie kichająca jaszczurka.
Gekson musiał zostać przez kichanie,
ale nadal należy do drużyny.
Lecimy, ćmy. Następnym razem wam się nie uda, Pidżakluski.
Pidżamersi możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
Biedny Greg. Pomógł uratować ten komiks,
- a teraz gorzej się czuje. - Utknął na dłużej.
- Sprawdźmy, co u niego. - Cześć.
- Jak się czujesz? - Świetnie.
Odpoczywanie jest super.
Stworzyłem własnego bohatera. To genialny Kichacz Wspaniały.
Może latać do tyłu dzięki superkichnięciom.
Ojej.
Napisy: Agata Sęk