- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak.
Pidżamersi, to właśnie my.
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my.
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Kotboy i misja ratunkowa urodzinowego tortu
Cieszysz się na swoje urodziny?
Tak, mam balony jaszczurki i inne dekoracje.
- I tort w kształcie jaszczurki. - To super.
W moje urodziny tematem będzie Mistrz Fang.
Raczej zostanę przy jaszczurkach. Chodźcie, wszystko już gotowe.
Moje dekoracje!
I... Zniknął mój urodzinowy tort.
- Przykro mi, Greg. - Mi też.
Możemy przynieść tamte dekoracje w stylu kung-fu.
Nie widzisz, że Greg się smuci?
Patrzcie. To ślady ninjaludka!
Nocny Ninja musiał ukraść mój tort.
- Odzyskamy go, prawda, Connor? - Jasne. Albo...
Oczywiście. To twoje urodziny, Greg.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła już noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Odzyskajmy mój tort urodzinowy. Do gekośmigu!
Wiecie, co jest świetne w stylu kung-fu?
Na żwawe żmije!
Zabrali mój tort. Za nimi!
Świetnie, ninjaludki.
Wpadli do nas Pidżamersi. Przyszliście podziwiać mój tort?
Ten tort należy do Geksona.
Już nie. To jest moje przyjęcie.
Nie jesteście zaproszeni. Czas na zabawę.
Nie ma przyjęcia, skoro to nie twoje urodziny.
I oddaj mój tort.
Hej, Nocny Ninjo. Założę się, że pokonamy cię w grach.
- Że co? - Zagramy w ciuciubabkę.
W życiu mnie nie pokonacie. Zagrajmy w podawanie paczki.
- Wolę ciuciubabkę. - Nie. To moje przyjęcie.
- Ja wybieram. - Więc ja w to nie gram.
- I bardzo dobrze. - Zajmijcie Nocnego Ninję.
Ja odzyskam tort.
- Gekson i ja chcemy zagrać. - Przegracie. Ninjaludki, paczka.
Podajemy paczkę, aż muzyka ucichnie.
- Kto ją ma, ten zrywa warstwę. - Jaka muzyka?
Muzyka już nie gra. Co za fart.
Kolejna runda.
Znowu ja? Mówiłem, że jestem w tym mistrzem.
Co? Ile tu jest warstw?
Ale ja mam szczęście.
Tylko spójrzcie. Przecież to jestem ja.
Nocny Ninja jest mistrzem.
Może, ale to my mamy tort.
Łapać go!
- Na cwane jaszczurki, masz mój tort! - Tylko spójrz na ten tort.
Jest kotodlotowy.
Gekson nie chce tortu Mistrza Fanga.
- Chodź. - Ale...
Czekajcie, już biegnę!
Co się dzieje?
Kotboy!
Mam cię.
Dzięki.
Pomachaj na pożegnanie!
Ninjaludki, uważać z moim tortem.
Jak mi przykro, Pidżapechowcy. Tort jest mój. Pa!
- Stój! - Czego znowu chcesz?
Zagrajmy w inną grę. Chyba że boisz się przegranej.
Żartujesz? Zagramy w muzyczne krzesła. A w nagrodę...
Balony w stylu Mistrza Fanga!
Ja przegram w pierwszej rundzie i odbiorę tort.
Zajmijcie go, aż skończę, więc nie możecie wygrać.
- Balony, balony! - Kotboy.
No dobrze.
Kiedy muzyka ucichnie wszyscy siadają, o ile mają wolne krzesło. Start!
Wypadasz, urodzinowy-pechowy.
Nie mogę w to uwierzyć. Nic mi dziś nie wychodzi.
Nigdy mnie nie pokonacie.
- Super gekochwyt. - Gramy dalej.
Wybacz, tutaj jest zajęte.
Wypadasz, ptasi móżdżku.
Na ptasi ogon, nie mam z tobą szans.
Zostaliśmy sami, kiciusiu.
Lepiej pozwól mi wygrać, bo inaczej zniszczę ten tort.
Ani mi się waż.
To moja impreza i jeśli nie wygram, to nikt nie dostanie tortu.
Musisz pozwolić mu wygrać.
Na razie, kiciusiu.
Kocia superprędkość. Czy tu jest zajęte?
- Jak ci się...? - Kotboy!
- Miałeś mu dać wygrać. - Co?
Te balony są idealne na urodziny. Prawda?
Co ty wyprawiasz, zieloniasty? Ninjaludki!
Nie!
- Złapałam, Gekson! - Nie. To mój tort!
Hej!
Wcale nas nie goni. Chyba wie, że przegrał.
- Ryzykowałeś tortem Geksona. - Teraz mamy i tort i balony.
Nie słuchasz mnie. Ja wolę jaszczurki.
Tak ci się tylko wydaje. Zobaczysz, jak będą wyglądać.
Wspaniały tort Mistrza Fanga!
Chciałem mieć tort jaszczurkę, a muszę się obejść tą miernotą.
Chyba że się zamienisz.
- Nigdy! - No jasne.
- Nie. Tort Mistrza Fanga? - Jest wspaniały!
Naprawdę ekstra, szczególnie gdy naciśniesz tutaj.
- Co się tu dzieje? - To nie jest zwyczajny tort.
To tort przyklejaczowo-unieruchamiający.
Tort przyklejaczowo-unieruchamiający?
Kiedy niebieskie lampki się zapalą, bita śmietana będzie wszędzie.
Gdy ktoś spróbuje ją zetrzeć, zostanie unieruchomiony.
Nauczycie się, że nie można mi psuć przyjęć.
Jeśli wszyscy utkną, to nikt nie przyjdzie do Geksona.
Wybacz, Gekson. To wszystko moja wina.
Być może popełniłem błąd, ale teraz mam pomysł.
Czas być bohaterem.
Za chwilę zdmuchnę świeczkę.
A co to za hałasy?
Pamiętajcie. Kto pierwszy, ten wygrywa.
Wygrałem.
Co te Pidżakluchy wyprawiają? Czy to kolejna zabawa?
Zagrajmy jeszcze raz.
Siedzę w gekośmigu, więc wygrałem. Ale co to jest?
O nie!
Dzięki, Kotboy.
Przestańcie, ninjaludki. To nie jest śmieszne.
- Popsuliście mi całą zabawę. - Sprzątanie.
Tylko dlatego pozwolił na wybuch w gekośmigu.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
- Wspaniałe przyjęcie, Greg. - Dziękuję.
Balony mistrza Fanga? Mówiłeś, że bardziej lubisz jaszczurki.
Tak, ale te są dla ciebie.
Dzięki, Greg. Zachowam je na swoje urodziny.
Wszystko będzie w stylu kung-fu,
z dekoracjami z Mistrzem Fangiem, tortem, grami i muzyką kung-fu.
Gekson i chrapozaur
- Cieszysz się na teatrzyk? - Patrz na moją marionetkę.
Patrzcie, Greg bawi się lalkami.
- To jest marionetka. - Wszystko jedno.
Czujecie ten zapach? W stołówce pieką ciasteczka.
Nie przejmuj się Cameronem. Zajmijmy dobre miejsca na widowni.
O tak!
- Co? Marionetki zniknęły. - Zniknęły?
Wybaczcie, ale bez marionetek nie będzie występu.
Nie.
To ćma. A więc to musi być sprawka Luny!
Pidżamersi świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła już noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Odnajdźmy te marionetki. Do kotauta.
Co to było?
Zniknęło.
- Tańczcie, moje marionetki. - Chyba znalazłem zgubę.
Czekaj, dowiedzmy się, co to było.
Wy tego poszukajcie, a ja wejdę tutaj i popatrzę.
To znaczy zatrzymam Lunę. Super gekokamuflaż.
Ale numer. To Cameron.
On lunatykuje. Śpi i śni mu się, że chodzi po mieście.
Zaprowadźmy go do łóżka.
Nie użyjemy superprędkości ani skrzydeł, bo się obudzi i przestraszy.
Tak!
Oddawaj to, co ukradłaś, Luno!
Nie ma mowy, zieloniasty. Ćmy, pokażcie, na co was stać.
To nie jest śmieszne.
A właśnie że jest. To najlepszy teatrzyk.
Niezły występ.
Dobrze, zrobimy tak. Gekson?
Wszystko gra? Tak, nasze marionetki.
Pidżamersi na ratunek! Kocia superprędkość.
Łapcie ich, ćmy!
Sowi wiatr.
Ćmy, co wy robicie?
Świetnie, Pidżamersi. Marionetki są całe?
Tak, ale co z Cameronem? Musieliśmy go zostawić.
- O kim mowa? - Chciałem odzyskać marionetki.
- Co on tu robił? - Kto to?
- Lunatykował. - Kim jest Cameron?
- Pomóżmy mu. - On jest ważniejszy od marionetek.
Ale kto to?
On będzie świetną marionetką.
Ona go obudzi. Zatrzymać ją.
Nie rzucajcie ich na ziemię. Patrzcie, jakie są fajne.
A teraz zatańczcie i pomachajcie moim przyjaciołom.
Zostaw go, Luno. Nie można budzić lunatyka.
A może go nie obudzę, ale będzie moją zabawką.
Chodź do Luny, laleczko.
Nie!
- Z drogi. - Gekson, odłóż to i pomóż nam.
Już pędzę. Chodźcie, marionetki. Muszę pomóc przyjaciołom.
On należy teraz do mnie.
- Super sowi wiatr. - Koci superskok.
Mam cię, ty chrapaczu.
Usiądźcie sobie. Będzie wam wygodnie.
Już biegnę!
Patrzcie na niego. Porusza się jak stary dinozaur.
I do tego chrapie.
Dlatego nazwę go chrapozaurem.
Luna jest w tym całkiem niezła.
Musimy zdobyć lunomagnes, nie budząc Camerona.
Nic by się nie stało, gdybyś się nie wygłupiał.
- Pomożesz nam? - Oczywiście.
- Przepraszam. - Gotowi, Pidżamersi?
- Super sowi wiatr. - Co?
Nie teraz, ćmy. Mój lunomagnes!
Oddajcie mi go!
Cameron, czas wracać do łóżka. Tylko jak to coś działa?
- Co ty wyprawiasz? - Chcę go odprowadzić.
Popatrzcie, jestem chrapozaur. Kroczę z powrotem do łóżka.
Chodź tędy. Ojej, wybacz. Tędy.
Gekson, dość zabawy.
Wszystko gra. Mam i Camerona i marionetki.
- Puszczaj mnie. - Nie utrzymam go.
Gekson, to nie marionetka.
- Zrobisz mu krzywdę. - Zaprowadzę go do łóżka.
Za nim!
Na żwawe żmije.
Chyba się przeliczyłeś.
Nie zatrzymam go. Naprawdę może zrobić sobie krzywdę.
- I na pewno się obudzi. - Sprowadzę go na dół.
Niedobrze. Nie uda mi się.
Na pędzące piórka.
To wszystko przeze mnie.
Gdybym się nie wygłupiał, to Cameron byłby bezpieczny.
Musimy go teraz sprowadzić.
Weź to. Czas być bohaterem.
Super gekosiła.
Mam go.
Ćmy, przynieście mój lunomagnes.
Chodź, chrapozaurze. Jeszcze troszeczkę.
Nie dosięgnę. Jak mamy go ściągnąć na ziemię?
Zostawcie go. Jest mój!
Chodź do mnie!
Szybciej. Cameron musi wrócić do łóżka.
Wiem. Wykorzystajmy jego węch.
On zawsze podąża za pysznym zapachem.
Ciasteczka. Kocia superprędkość.
Ciastka, tak!
Mam cię. Będziesz moją marionetką.
Przestań, on jest mój!
Nie, tylko nie to!
- Udało się! - A gdzie Cameron?
O nie!
Lunodeska! Niech no tylko odzyskam lunomagnes.
- To sobie go weź. - Wracaj i oddaj mi go.
Tak schowałem lunomagnes, że prędko go nie znajdzie.
A teraz połóżmy chrapozaura spać.
Pidżamersi, możemy świętować!
Wybaczcie, koniec wygłupów.
Świat znowu udało się uratować!
- Hej, Cameron. Co robisz? - Nic. To znaczy...
- To dość trudne. - Pokażę ci.
Patrzcie, ona chodzi.
Tak. I czuje pyszne ciasteczka.
Napisy: Agata Sęk