Kotboy!
Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my.
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy! - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my.
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Kotboy kontra robokot
Tak!
Super nożoskok!
A teraz świstobrót!
I kopiąca taczka!
Super, drużyno. Teraz razem! Już!
- Tak. - Ojej.
Nieźle, Greg. Prosto do mojego ogrodu.
Znalazłem.
Hej!
Czemu się chowacie? To kiepski żart.
Tego by tak nie zostawili.
A co to? Układ scalony? To pewnie sprawka Romea.
To oznacza misję dla Pidżamersów.
Cóż, dla jednego.
Pidżamersie, świat ratujesz. Nową zagadkę rozszyfrujesz!
Nadeszła noc, a nasz dzielny bohater za chwilę stawi czoła nicponiom
którzy chcą nam zepsuć dzień.
Connor to...
Kotboy!
Pidżamers!
Pidża-tablico, co to jest?
Część z robota? Wiedziałem, że to Romeo.
Nie martwcie się, przyjaciele. Uratuję was.
Koci słuch.
Gdzie on jest? Chyba go zgubiłem.
Aha!
Miałem go w kieszeni.
- Gdzie są moi przyjaciele? - Tutaj.
Teraz pracują dla mnie.
Jak to? Sowella, Gekson, uciekajcie!
- Odmowa. - Słuchamy tylko rozkazów Romea.
- Coś tu nie gra. - Kotboy!
- Tutaj nic nie ma! - Czyżby?
Wolałbym się temu przyjrzeć. Kocie kłębki!
Co? Gerg, Amaya!
- Złapał nas, gdy się bawiliśmy. - Łatwizna, nie mieli supermocy.
Skoro oni są w klatkach, to kto to jest?
- Nie zbliżaj się do nich. - Tablica pokazała robota.
To nie Gekson i Sowella.
Nie, ale ty tak pomyślałeś.
A tak naprawdę są to moje wspaniałe roboty.
Gdybym nie zgubił układu, byłbyś jednym z nich.
Układ? Mówisz o tym?
To jest moje! Lepiej zacznij uważać, koteczku.
Wkrótce robosowa i robogekon wpakują cię do klatki.
Zawładnę światem i będę niepokonany.
Uwolnij nas. Pomożemy ci.
Nie macie swoich mocy. Przyniosę pidżamy.
Tego szukasz, koteczku?
Wasze pidżamy są moje. I wy tak samo.
Roboty mają moce Sowelli i Geksona?
Jeszcze lepiej. Patrz na to.
- Są silniejsze? Jakim prawem? - Ostrzegałem.
Latami budowałem superkomputer i teraz są niepokonane.
Ja też.
Zamarzł mi ogon.
To minie, ale wystarczy, żeby wsadzić cię do klatki.
Już, robogekonie.
Roboty, złapcie go i przynieście mi ten układ.
Ogon mi już rozmarzł. Autopilot.
- To całkiem śmieszne. - Za nim!
Koniec zabawy.
Przesuń się. Nic nie widzę.
Kotauto, atak!
Dwóch na jednego to dla mnie pestka.
Trzymajcie się, przyjaciele. Kotboy was uratuje.
Kocia superprędkość.
Kotboy na pewno po nich wróci. Miejcie oczy otwarte.
Zabrali auto Kotboya. A co zrobili z nim?
Czemu nie chciał naszej pomocy? Dalibyśmy radę.
Nie dopóki tu siedzimy. Daj spinkę, otworzę zamek.
Wydostaniemy się.
- Co wy robicie? - Chcemy się stąd wydostać.
Nie uciekajcie. Tu jesteście bezpieczniejsi.
- Została mi jedna śrubka. - Obędzie się bez supermocy.
Zaczekajcie. Odzyskam wasze pidżamy.
Bierz go, robosowo.
Kotboy, przyłapali nas.
Spokojnie, odciągnę ich uwagę.
Koci superskok.
Przynajmniej mam to.
Użył super gekokamuflażu.
O, znalazł się.
Jak miło, że znalazłeś to, czego potrzebuję, Kotboy.
Mam brakującą część, więc aktywuję robokota.
To koniec.
Pidżamersi, już po was. Żegnajcie.
Muszę coś zrobić.
- Tak! - Super, a teraz nas uwolnij.
Potrzebujecie mocy. Idę po pidżamy.
Nacisnę ten guzik i mój robot będzie gotowy.
Nie tak prędko.
- Co? - Bardzo proszę, Pidżaśledziu.
Co jest?
Robokot sterowany przez mój superkomputer.
Teraz są trzy roboty!
Robokocie, złap tego kiciusia.
- To jakaś kotostrofa. - Jestem niepokonany.
- Nie! - Greg i Amaya na ratunek.
- Że co? - Mój doskonały robot.
- Jak się uwolniliście? - Spinka to super wynalazek.
Jesteście wspaniali, nawet bez supermocy.
- Dzięki. - Spoko.
Powinienem był was wypuścić.
Bierzcie ich!
Czas być bohaterem i pozwolić wam pomóc.
Superprędkość.
Fajniej pomagać jako superbohater.
Amaya to...
Sowella!
Greg to...
Gekson!
Pidżamersi!
Musimy dotrzeć do superkomputera. Wtedy zatrzymamy roboty.
Do dzieła!
Pomóż robotom, robokocie.
Nie!
Na cwane jaszczurki.
- Skąd mam wiedzieć, kto jest prawdziwy? - Sowella to ja.
Ja jestem Gekson.
- Nie, bo ja. - Ja.
I co teraz, koteczku? Są identyczni.
Roboty mają supermoce, ale nie są przyjaciółmi.
Sowello, Geksonie!
Kopiąca taczka!
A teraz świstobrót!
Potrafię odróżnić przyjaciół. Gotowi na coś specjalnego?
Zatrzymać ich, cokolwiek zrobią!
Tak!
Kotboy!
Czas złych sobowtórów dobiega końca.
Mój superkomputer!
Zniszczyliście dzieło mojego życia.
Jeszcze wam pokażę, Pidżaśledzie.
Prędko to chyba nie nastąpi.
Miło że mamy swoje pomniki. Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znów udało się uratować!
Znów ich nie ma?
Hej.
Ha, ha, boki zrywać.
Gdybyś w dzień miał superprędkość, znalazłbyś nas szybciej.
Za to Gekson nie musiałby się chować.
Z mocami czy bez, jesteśmy super drużyną.
Pidżamersi, bawmy się!
Sowella i darsówka
- Ciekawe, o czym Amaya dziś opowie. - Zawsze przynosi coś fajnego.
Dzisiaj też.
Pamiętacie figurkę od cioci? To darsówka.
Ciocia chyba mówiła, byś ją komuś dała, żeby było miło.
W końcu to darsówka, tak?
Nie chcę jej oddawać. Miło mi, kiedy ją mam.
Skoro tak mówisz.
To raczej weźsówka.
Postawię ją z rzeczami innych dzieci.
- One nie mogły tak zniknąć. - Jak to?
Zniknęły nasze rzeczy, o których mieliśmy opowiadać.
Może ktoś je ukradł?
Pidżamersi świat ratują, każdą zagadkę rozszyfrują.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Złoczyńcy nie będą nam nic zabierać.
Gdy inni nie widzą, o czym mowa, to już nie to samo.
Odzyskajmy więc wszystko. Do Sowolotu.
Koci słuch. Coś usłyszałem, na dole.
Ćmy, a to oznacza Lunę. Doprowadzą nas do niej.
- A co to jest? - Wygląda jak sztuczny księżyc.
Wyląduj tutaj, to się podkradniemy.
To ona.
Kot pluszak? A po co mi to?
- Koty są fajne. - Ćmy, to bez sensu.
- Nic nie pasuje do nowej kryjówki. - Kryjówki?
Mówiłam, że chcę to co najpiękniejsze.
Wszystko muszę zrobić sama. Lunodeska!
Za nią, Pidżamersi.
- Gdzie ona jest? - Szuka czegoś lepszego niż kot.
Mnie się podobał.
Gdzie są najładniejsze przedmioty? Sowie oczy!
Na pędzące piórka. Jest u mnie.
O nie, moja darsówka.
Ta księżycowa figurka jest super. Mogłyście mi ją przynieść.
Kiedy będzie moja, oddacie te wszystkie brzydkie graty.
Słyszeliście? Odda rzeczy dzieciom za twoją darsówkę.
Na cwane jaszczurki. Daj jej tę sowę.
Poczujesz się świetnie, gdy ją podarujesz Lunie.
Dokładnie tego mi potrzeba.
Jest wspaniała. Taka śliczna, jest...
- Moja. - Co?
Czyli to jednak weźsówka.
Przez was zachowam wszystko, co do ukradłam.
I wezmę dużo więcej. Zobaczycie.
- Ale mam darsówkę. - Musimy powstrzymać Lunę.
Oczywiście.
Będziemy podążać za nią.
Widzę ją. Kieruje się do muzeum.
Pidżamersi, ruszajmy.
Nic nie umywa się do tej figurki.
- Szukajcie! - Czemu jej nie dasz tej darsówki?
Bo należy do mnie.
OK. Spróbujmy inaczej. Superprędkość.
Dalej ćmy. Musimy się...
Co? Ej!
- Co się tu dzieje? - Nie wyjdziesz stąd.
- Jesteś w pułapce. - Akurat.
Lunodeska!
- Nie! - Łapcie!
- Luna i ćmy uciekły, - Ale wszystko zostawiły.
Oprócz mojej darsówki. Wzięła ją.
Możemy udawać, że ją jej dałaś?
Tak myślałem.
- Luna chyba już tego nie chce. - Co jest nie tak z kotem?
Zabierzmy to do szkoły. Wszyscy się ucieszą.
Oprócz mnie. Nie ma tu mojej darsówki. Muszę ją odzyskać.
Tu jest jakieś dziwne pole mocy. Będę was potrzebować.
Nie oddasz darsówki?
Luna ją ukradła. Nie zasługuje na nią.
Spróbujcie ją zwabić. Ja postaram się dostać do środka.
Luna, wyjdź.
Podziwiam moją piękną księżycową figurkę.
- To jest figurka sowy, którą ukradłaś. - Coś ty, dałaś mi ją.
W życiu. Jest moja.
Ale mi pasuje bardziej, więc powinnam ją mieć.
Powiedz, że jest moja. No już.
Super gekosiła!
Na śliskie śledzie! Co to?
- Gekson! - Ha!
Tak smakuje mój zamrażacz.
Nikt nie wejdzie do środka.
I nikt nie odbierze mi księżycowej figurki.
Ponieważ jest moja. Moja i kropka.
Długo się nie nacieszysz.
Słuchaj, Luno. Wygrałaś.
Figurka jest twoja. Idziemy.
Wiedziałam, że w końcu się opamiętacie.
- A Gekson? - Uwolnimy go i odzyskamy figurkę.
Zbiegnij schodami pożarowymi, wróć na górę i wyjdź tędy.
Oby to zadziałało.
Leć, Kotboy. Teraz.
To już koniec, Luno.
Kotboy!
Zieloniastego i koteczka chyba też umieszczę w mojej kryjówce.
Będą ślicznymi figurkami.
Co teraz, Sowello bez kolegów?
Może ty też chcesz zostać jakimś meblem?
Czas być bohaterem, chyba.
Teraz naprawdę ci ją daję.
Dar... Księżycowa figurka jest twoja.
Tylko ich uwolnij.
Naprawdę chcesz mi ją podarować? Tak na zawsze?
Tak, możesz ją zatrzymać. Wypuścisz moich przyjaciół?
- Nie. - Dlaczego?
Zapomniałaś, że jestem zła?
A teraz uzupełnię moją kolekcję Pidżamerso-figurek.
Sowello!
Super sowi wiatr!
Tak!
- Jesteśmy wolni! - Do sowolotu.
Nie, moja figurka! To znaczy...
Wybacz, że ją zabrałam.
- Przepraszasz? - Tak.
Po prostu spodobała mi się.
- Chodź, miałaś rację. - Ukradła ją i się do tego przyznała.
Zaczekajcie.
Czas być bohaterem.
Masz, przecież ci ją dałam. Możesz ją wziąć.
Naprawdę? Mogę?
Ktoś mi ją dał, a teraz ja daję ją tobie.
I wiesz co? To fajne uczucie.
Obiecaj mi, że też ją komuś dasz.
- Zgoda? - Tak.
Lecimy, ćmy.
To miłe z twojej strony.
Nie wiem, czy ją komuś podaruje, ale sprawiłam jej tym przyjemność.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
Dziękujemy, Amaya, choć niewiele dziś mówiłaś.
- Więcej rozdawałaś. - Dziękujemy.
Wiecie? Dawanie przynosi radość.
I tak jej się to spodobało, że nie może przestać. Prawda?
Tak. Kto chce ciężarówkę? A może gwizdek?
Co tu jeszcze mam? Ślicznego hipcia i słonia.
Krótkofalówki i gazety o sowach.
I koszulkę z króliczkiem. Różowy toster, kubek i spodek.
Pluszowego kotka i jeszcze parę baletek.
Napisy: Agata Sęk