- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my!
- Nie śpimy! - Walczymy!
- Nie tchórzymy! - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my!
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Odezwij się, Gekson
Greg, wyrecytuj nam wierszyk.
W nocy usłyszałem dźwięk i bardzo się przeraziłem.
Może był to szklanki brzęk, choć zębów nie umyłem.
Chwila... choć nic nie przewróciłem.
Cisza, Greg świetnie sobie radzi. Nie spiesz się.
I tak się przysmażyłem... Nie! Przestraszyłem!
Choć wcale się nie spociłem. Nie!
- Całe szczęście. - Już dobrze.
Jutro spróbujesz jeszcze raz.
Myślałem, że to koniec, a muszę się znów męczyć.
- Na pewno świetnie ci pójdzie. - Dasz sobie radę.
To nie takie proste. Ja się wstydzę.
Już nigdy nie chcę recytować wierszyka przed całą klasą.
A co to jest?
Co się tu dzieje? Mówię co raz ciszej.
Jutro muszę wyrecytować wierszyk. Bez głosu to się nie uda.
Co ty robisz?
Twój głos jest w tym pudełku?
Tylko jeden złoczyńca zbudowałby to coś.
- Romeo. - Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Greg to...
Pidżamersi!
Pojedźmy kotautem. Jest najszybsze.
Odzyskamy twój głos, Gekson.
Koci słuch.
Tędy.
To warsztat Romea i maszyna, która ukradła ci głos.
Podjedźmy od tyłu.
Romeo nie wie, że tu jesteśmy.
- Hej, przystojniaku. - Zaczynajmy.
Teraz możesz zejść po ścianie i zakraść się do warsztatu.
To łatwizna.
Złap ją, Gekson.
Twój głos.
Szybciej!
To te Pidżaśledzie. Wąchajcie spaliny.
Gekson!
Nic ci nie jest? Czemu nie wziąłeś maszyny?
- Już ją miałeś. - Odbierzemy ją.
Ciekawe, po co mu twój głos.
- Pidżamersi! - Gekson!
Odzyskałeś głos!
Kotek i ptasi móżdżek to głuptasy.
- Coś ty? - To nie było miłe.
Jesteś bohaterem Romeo.
Gekson wcale nie odzyskał głosu.
- Romeo wciąż go ma i używa. - Do kotauta.
Nie złapiecie mnie.
Jesteście tylko Pidżakluskami.
Nic sobą nie reprezentujecie.
Nie jak Romeo. On jest geniuszem.
Tak, geniuszem, a nie jakimś zielonym, oślizgłym gadem.
Zielonym, oślizgłym gadem. Genialne są te przezwiska.
A kiedy kotek i ptasi móżdżek przyjdą po głos zieloniastego,
im też odbiorę głosy, a gdy już będę miał wszystkie,
to nigdy nie stworzą planu, żeby mnie powstrzymać.
- Co za genialny plan. - Ależ dziękuję za komplementy.
My zajmiemy się Romeem. Ty załatw jego maszynę.
Błagamy, o genialny Romeo.
- Super-mózgu. - Najmądrzejszy na świecie.
- Oddasz głos Geksona? - To dla nas bardzo ważne.
Super-mózg? To naprawdę do mnie pasuje.
- Jesteś największym geniuszem świata. - Nigdy cię nie pokonamy.
- Jutro spróbujesz jeszcze raz. - Nowy wierszyk.
To pułapka. Oczywiście.
Twój geniusz jest niezwykły.
Na kocie wąsiska, Gekson. To nie w twoim stylu.
Próbujesz w ten sposób wymigać się od recytacji?
Jedźmy i znajdźmy Romea.
Uwielbiam tego gada.
- Romeo jest naj! - To prawda.
To największy wynalazca świata.
Nie zaprzeczę.
Jest świetny.
Gekson, prawisz ekstra komplementy.
Dzięki komu świat jest lepszy? Romeo!
A kto jest najprzystojniejszy? Romeo!
- Nie łam się. Jeszcze chwila. - Mam plan.
- Lecę, a wy mnie osłaniajcie. - Jasne.
Kto jest niepokonany? Romeo! Kto ma kształtne...
Stopy? Romeo!
Już lepiej recytować wierszyk, prawda?
Spójrzcie, kogo tu przyniosło.
Stój, szalony kocie.
- Czas na wizytę. - Przestań, rozbijesz się.
Kolejna sztuczka? No jasne.
Sowello!
Jestem cała.
Ten jeden głos już mi się znudził.
Czas zdobyć pozostałe.
- O nie, tracę mój głos. - On chce mieć je wszystkie.
Czyżby Romeo miał głosy nas wszystkich?
To dlatego że jest wspaniały. A my nie.
Bez głosu nie wymyślimy planu, jak go pokonać.
A wszystko przez to, że Gekson stchórzył.
R-O-M-E-O. Romeo!
Słucham, Gekson? Ojej! Chcesz być bohaterem?
Nie sądzę, zieloniasty gadzie.
Pomyślcie, co mogę zrobić dzięki tym głosom.
A cała wina spadnie na was!
To genialniejsze niż sądziłem.
Czemu się zatrzymuję?
Może to wina silnika?
Co to było? Głoskrzynka!
Uważajcie, szkodniki, bo ją zniszczycie.
Nie wygrasz, Romeo.
Na pędzące piórka! Mówisz jak ja.
- Za to ja nie mówię jak ja. - Ty mówisz jak ja.
Na kocie wąsiska. A ja mówię jak Gekson.
To nawet lepiej. Jesteście teraz żałośni.
- Jestem za tobą. - W sumie to ja.
Nie, to ja.
- Przestańcie! - Tu jestem.
A właśnie że tu.
Który to przycisk?
O, znowu mówię jak ja. A nie jak ty.
Jego głos ci się nie podobał? Odzyskałam swój.
I ja też.
Oddajcie mi moją głoskrzynkę. Ostrożnie!
To koniec kradzenia cudzych głosów.
Pidżamersi, możemy świetować. Świat znowu udało się uratować!
Recytować wierszyk mały, to wcale nie trudna rzecz.
Teraz jestem bardziej śmiały. Strach odszedł daleko precz.
Świetnie, Greg.
- Zamilkliście! - Żarcik.
Kotboy i miecz Mistrza Fanga
Fang to największy mistrz kung-fu.
Nikt nie pokona mnie i mojego miecza.
Hej Connor, przyszliśmy obejrzeć program Mistrza Fanga.
Wybacz, nie złość się. Mistrz Fang nigdy się nie złości.
Przecież wiem o nim wszystko. Zawsze go oglądam.
Jego spokój jest niesamowity. Uczy mnie być bohaterem.
Witajcie, tu Mistrz Fang. Mam złe wieści.
Wczoraj w nocy ktoś ukradł mój miecz. Bez niego nie będzie programu.
- Ktoś ukradł miecz? - Spokojnie.
- Może go odzyskamy. - Jasne.
Nie podarujemy. Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła już noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Greg to...
Gekson!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
- Znajdźmy ten miecz. - Poszukajmy najpierw śladów.
- Tracimy tylko czas. - Patrzcie tam!
Trzeba się temu przyjrzeć.
Wygląda na ślady ninjaludka. Chodźmy.
- Ruchy! - Ta kradzież mocno go zezłościła.
Kocie uszy.
Coś usłyszałem.
I kto ma teraz swój program? Właśnie ja.
Doskonale. A teraz ujęcie z profilu.
To nie twój miecz, Nocny Ninjo. Oddawaj.
Koteczek chce się pobawić. Możesz zapomnieć, że go oddam.
Ja władam mieczem o wiele lepiej, niż ten Mistrz Fang.
Mój program też będzie lepszy.
Kotboy, jaki masz plan?
- Superprędkość. - Kotboy!
Pidżamersi, macie chyba jakieś zgrzyty.
Kotboy się wściekł i nic nie powiedział. Co teraz zrobimy?
Nie wiem, ale mu pomóżmy.
Super gekokamuflaż.
Ninjaludki!
Na pędzące piórka!
Uważaj!
Przyklejacze!
Czas na mój ninjastyczny program.
Brak wstępu dla tych fajtłap, które nie mogą klaskać.
Nie podarujemy ci tego.
Coś mi się nie wydaje. Właśnie mi się udało. To pa!
W lewo! I w prawo!
Rozkleję was.
- Dzięki, Sowello. - Wredny ninja!
Uspokój się już. Potrzebny nam jest plan.
- Bądź spokojny jak Mistrz Fang. - Pamiętasz?
Wcześniej nikt mu nie ukradł miecza. Teraz na pewno jest wściekły.
Ruchy, ruchy!
Tam. To sala Mistrza Fanga.
To tutaj prowadzi lekcje kung-fu i nagrywa program.
- Ten miecz jest wspaniały. - Patrzcie na te piękne klejnoty.
Po jednym za każdy rok nauki.
Jaki masz plan, Kotboy?
Może zajmij czymś Nocnego Ninję.
Kiedy się tam zakradniesz, ja wkroczę i...
Nie mogę na to patrzeć. On ukradł ten miecz!
- Tak, ale... - Stój!
- Na żwawe żmije. - Nigdy nie dorównasz Fangowi.
- Oddawaj ten miecz. - Czas na pokaz.
- Wracaj tu. - Co robimy?
- Szybko. - Pomóżmy Kotboyowi.
Koci superskok!
Wygląda na to, że Pidżambobasy mają drzemkę.
- Złość nam nie pomoże. - Tak, przestań.
Pamiętaj o spokoju.
Przestańcie już. Będę się złościł, ile chcę.
Pokonajcie ninjaludki. Ja odbiję miecz.
- Nocny Ninjo! - Co?
- Czemu złości się też na nas? - Wiem.
Hej.
- Nie dorastasz Fangowi do pięt. - Czyżby?
- A czy Mistrz Fang zrobi to? - O nie!
- Pomocy! - Ratunku!
Natychmiast to skasujcie.
Łapy precz. To moje.
Ninjaludki, zróbcie z nimi porządek.
- Pomocy! - Sowella! Gekson!
Pomóż nam!
- Ratunku! - Nie!
Koniec przerwy. Ruszamy w nowe miejsce.
Nie mogę biec za Nocnym Ninją i ratować przyjaciół. Oszukał mnie.
Sowella miała rację. Złość nie pomaga.
Szczególnie złość na przyjaciół.
Czas być bohaterem. Na spokojnie, jak Mistrz Fang.
Ups, nie tędy.
Pomocy!
Na tańczące traszki!
- Pomóż nam w końcu! - Prosimy!
- Uratuj nas! - Kotboy!
Czas przyspieszyć. Kocia superprędkość.
Kotboy uspokaja się i ratuje swoich przyjaciół.
- Uważaj. - Już dobrze.
Kotboy wrócił. Jest opanowany. Jak Mistrz Fang.
Kocia superprędkość.
Ostatni przystanek dla pasażerów.
Ale jazda.
- Dziękujemy. - Nie ma za co.
Przepraszam, że się na was złościłem. To nie było fajne.
- W porządku. - Już jesteś sobą.
Super. Wpadłem na pomysł.
Spróbujmy ich rozzłościć, a może popełnią jakiś błąd.
Dalej, Pidżamersi.
Oto najlepszy na świecie program ninja.
Nie do wiary, co zobaczycie.
To już koniec. Oddaj miecz.
Pewnie, kiciu. Dopóki jest mój, to wy, Pidżamersi, nie macie szans.
Nawet nie próbuj, Nocny Ninjo. On należy do Mistrza Fanga.
Nie. Spokojnie, Kotboy. Hej, ninjaludki.
- Nie bawicie się mieczem? - Może nie zasługujecie.
Jest zbyt piękny, prawda?
To nie tak.
Po prostu jestem w tym od was lepszy.
Nie! Stać! Przestańcie!
Odczepcie się! Nie, mój miecz!
Nie nagrywajcie ich. To ja jestem gwiazdą.
Tak!
Przestańcie krzyczeć. Denerwujecie mnie, ninjaludki.
Dobra robota.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat w spokoju udało się uratować!
Ciekawe, czy program wrócił.
Witajcie, fani Mistrza Fanga. Dziękuję temu, kto zwrócił miecz.
Ktokolwiek to był.
Tego nie opanowałeś, ale spokojnie.
Złość nie przynosi niczego dobrego.
Będę próbował, aż mi się uda.
Napisy: Agata Sęk