- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi to właśnie my
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi to właśnie my
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Kotboy i motyla brygada
Chodźmy do zoo zobaczyć lwy i tygrysy.
- Już, ślimaki. - Nie musisz nas pchać.
My chcemy obejrzeć motyle.
- Nakarmię je kwiatami. - Motyle? Nie ma mowy.
One tylko latają. Ja chcę zobaczyć wielkie koty z zębami i pazurami.
Szybciej.
Connor, nie upieraj się. Chcemy iść do motyli.
Później pójdziemy do lwów i tygrysów.
Nie!
Widzicie? Wszyscy uciekają. Motyle są nudne.
Wychodzą, bo są smutni. Wszystkie motyle zniknęły.
Naprawdę? Jak to?
To nie motyl tylko ćma!
- To sprawka Luny! - To na pewno ona zabrała motyle.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
- Naprawdę szukamy motyli? - Tak, a one latają, więc...
Potrzebny nam latający pojazd. Do sowolotu!
Po co Lunie te motyle?
Mogła wziąć coś fajnego i silnego jak lew.
Sowie oczy!
Widzę coś!
- Motyl! Pewnie uciekł Lunie. - Namówmy go, by z nami poleciał.
Hej motylku, polecisz ze mną? Chodź, wrócisz do domu.
Piękne kolory. Który z moich ci się podoba?
Ten? A może ten?
To trwa zbyt długo. Potrzebujemy kociej superprędkości.
- Co się stało z... - Złapany.
- Co? - To nie było miłe, Kotboy.
Wypuść go. Jest nieszczęśliwy.
Tak najszybciej będzie w domu. Tam jest ich więcej.
Dobrze, ale sami im pomożemy.
Chodź, leć za mną.
Za mną. Lubicie czerwony, zielony, niebieski...
czy wszystkie?
Kocia superprędkość.
Raz... i dwa... i trzy!
Na kocie wąsiska. Nieźle mi idzie. A co to?
Bądź delikatniejszy. Teraz te motyle są naprawdę nieszczęśliwe.
Ale ja im pomagam. Gdzie Luna i reszta motyli?
A to nie jej ćmy?
Uciekajcie, już was nie potrzebuję.
Chodźcie, Pidżamersi. Ruszamy!
Narobiłyście mi już dość kłopotów.
Czas wypróbować nowych pomocników.
Zostaniecie ze mną, śliczne motylki.
Nie tak szybko, Luno. Odbierzemy ci te wszystkie motyle.
No dobrze, ćmy. Macie ostatnią szansę.
Pozbądźcie się tych Pidżaklusek.
- Przestańcie. Stop! - To łaskocze.
Ćmy są zajęte, Luno. Teraz mnie na pewno nie powstrzymasz.
Ależ tak. Pomogą mi nowi pomocnicy.
A wy dokąd? Atak, moja motyla brygado!
Inaczej magnes uwięzi was na zawsze.
To ani nie lwy, ani tygrysy. Kotboy - łapacz motyli - rusza na ratunek!
O nie!
A wy dokąd?
Nie!
Przestańcie! Wracajcie do pudełka!
Nic nie rozumiecie. Ja was uratuję!
Ty źle je traktujesz.
Na co wy pokazujecie?
Hej... nie!
Pokonały mnie moją własną bronią?
A masz, Kotboy. Widzicie, ćmy? Tak to się powinno robić!
- Ja chciałem je uratować. - Może nie lubią być w pudełku.
Nikt nie lubi takiego traktowania. Prawda?
Macie rację. Gdy potraktowały mnie tak samo, nie podobało mi się.
Widzicie, Pidżamersi? Moi nowi pomocnicy zostaną ze mną.
Zrobią wszystko, co im rozkażę.
Motyla brygado, brać ich!
Co wy robicie? Na nich! Jesteście bezużyteczne, jak te ćmy!
Zachowanie Luny tez im się nie podoba.
W takim razie potraktuję was lunomagnesem.
Rób, co rozkazuję, motyla brygado.
Przestańcie natychmiast. Albo...
Trzeba być miłym i delikatnym. Czas być bohaterem.
Spraw, by motyle leciały za tobą.
Gekson, użyj kolorów.
- Jasne. - Dobrze.
Motyle muszą zechcieć polecieć z nami.
Bądźmy mili i dajmy im coś zjeść.
Kwiatki? Nie mamy żadnych.
Żaden problem. Kocia superprędkość.
Nie wytykajcie mnie palcem.
Miałyście się mnie słuchać.
Do dzieła Czas zabrać motyle do domu... tylko delikatnie.
Cześć, motylki. Chcecie polecieć ze mną?
Tędy!
Patrzcie na moje kolory. Lećcie, chętnie je wam pokażę.
Co? To niby wam się podoba? Tak słodziutko?
Dokładnie tak, Luno. Ja też tak zrobię.
Przepraszam was, motylki.
Znalazłem dla was trochę kwiatów. Proszę.
Lećcie z nami, proszę.
Świetnie. Doskonale, motylki. Dziękuję wam.
Stać!
Co? Mój lunomagnes nie działa?
Czekajcie, motylki. Nie leććcie z nimi.
Ćmy, gdzie wy się podziewacie?
Na co czekacie? Brać ich!
Przecież coś wam powiedziałam, wy ślamazarne ćmy!
O, witajcie ćmy. Chcecie poelcieć za nami?
Serdecznie zapraszamy!
Tak, obiecuję, że będę miły.
O nie. Tylko nie to. Nie mam już żadnych pomocników!
To niesprawiedliwe!
Prawie jest mi żal Luny.
Przepraszam, ćmy. Nie będę już szukać zastępców.
Zostaniecie ze mną, prawda?
Jeszcze chwilka.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować.
Greg, Amaya, patrzcie! Kiedy jestem ostrożny i delikatny...
Fajnie, prawda?
Ale głupiutkie motyle.
Hej, uważaj!
Przesadziłem?
Co to ma znaczyć? Nie lubię łaskotania.
Byłeś dla nich niemiły, Cameron. Bądź delikatniejszy.
- Co mam zrobić? - Zaprzyjaźnić się z nimi.
Wydają się dość fajne.
Sowella zwycięża
Tak!
Kto wygra?
Connor przy piłce. 30 sekund do końca. Remis.
- Co? - Amaya ma piłkę. Trafi?
Amaya, podaj do mnie.
No podaj!
Amaya, podaj do mnie.
Co?
Amaya punktuje!
- Udało się? - Trzy punkty!
Gdzie mój gwizdek? Koniec gry. Drużyna Amai wygrywa.
- Co? - Tak!
Udało się. Wygraliśmy!
Wygrałam, wygrałam! Hurra!
- To wspaniałe uczucie. - Miałaś szczęście.
Nie! Mogę to powtórzyć.
Zagrajmy jeszcze raz. Wygrałam!
Widzieliście mój gwizdek? Nie mogę sędziować.
- Pomożemy ci go znaleźć. - Tu go nie ma.
Tu też nie.
Ktoś ci go zabrał? To ćma. Czyli Luna tu była.
Może to jej sprawka. Ale po co jej ten gwizdek?
Nie wiem, ale nie wróży nic dobrego.
Pidżamersi, świat ratujmy! Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Pidżamersi!
- Wygra ten, kto złapie Lunę. - Wygra?
- Czyli ja. - Dobrze, Sowello.
Będzie zabawnie. Do roboty.
Pidżamersi, do kotauta!
A teraz koci słuch.
Założę się, że Luna jest gdzieś niedaleko.
Sowie oczy.
Tam jest!
- Wypatrzyłam ją. Wygrałam. - Ja ją usłyszałem.
Na żwawe żmije.
Razem ją znaleźliście. Jest remis.
O nie. Ścigajmy się. Kto pierwszy na dachu, ten wygrywa.
- Naprawdę chcesz się teraz ścigać? - Racja. To bez sensu.
Wygrałbym dzięki prędkości.
Żartujesz. Moje skrzydła są dużo szybsze. Pokonałabym cię.
- Że co? Nie sądzę. - No to patrz jak wygrywam. Znowu.
- Superprędkość. - Sowie skrzydła!
Szybki jak pantera, Kotboy wbiega na dach i...
pokonuje Sowellę o koci wąs.
- Byłam tu pierwsza. - Akurat.
Nieważne kto wygrał. Musimy sprawdzić, co knuje Luna.
Schowajcie się. Luna ma ten gwizdek.
Ćmy, rozdzielcie się. Na miejsca, gotowi...
Formujcie szyk!
Szybciej! Nie potrzebuję żadnych ciamajd.
Wkrótce te zabawki ze sklepu będą tylko moje.
Wygra ten, kto zdobędzie większą zabawkę.
Najpierw drużyna pierwsza.
Doskonale, latające złodziejaszki.
Dasz się tak łatwo pokonać, druga drużyno?
Na żarłoczne żaby. Luna nie może zabrać tych zabawek.
Zabierzmy jej gwizdek, a ćmy może się pogubią.
Nie będą wiedziały, czyja kolej.
Świetnie.
Wygra ten, kto się zakradnie i odbierze gwizdek.
Nie o to chodziło. Czemu ciągle rywalizujemy?
To bez sensu. Z gekokamuflażem i tak bym wygrał.
- Z łatwością cię pokonam. - Przekonajmy się.
Obyś się nie zdziwił.
Pamiętajcie, co jest ważne. Powstrzymać Lunę.
- Gekokamuflaż. - Sowie skrzydła.
Ktoś mnie łaskocze. Przestań! Mój gwizdek!
Hej!
Pierwszy go zobaczyłem. Wygrałem.
- Ale to ja go dotknęłam. - Nie.
Ja wygrałam, Pidżamersi. Nikt nie pokona mnie i moich ciem.
Lunodesko!
Niedługo będę miała najwięcej zabawek na świecie.
- Na śliskie śledzie. Co zrobimy? - Czas zmienić plan.
Zaczekajmy na ćmy w sklepie z zabawkami.
Wygra ten, kto użyje fajniejszych trików.
- Kolejne zawody? - Już wystarczy.
Co z wami? Boicie się przegranej?
Ja nie. Chyba że Gekson.
Na pewno nie! Znam kilka fajnych trików.
- Moje na pewno są lepsze. - Lepiej to sprawdźmy.
Możecie się kłócić, ale to moje triki są najlepsze.
- Gotowi? - Tak!
Niech wygra najlepszy. Patrzcie, jak doskonale latam.
Fajnie, ale spójrzcie na super gekochwyt.
To pryszcz przy moim superskoku.
Hej!
To niesprawiedliwe!
Czas wypuścić kota z worka.
- Kocia superprędkość! - Super gekosiła!
- To też niesprawiedliwe. - Koci superskok!
Tak się wygrywa. Moje triki ba pewno były najlepsze.
Zapomnij. Moje były fajniejsze. Wygrałem.
Według mnie to ja byłam najlepsza i wygrałam.
Nie mam sobie równych. Sowella zwycięża.
Gekson? Kotboy? Kotboy!
- Hej! - O nie. Luna ich złapała.
Gdybym nie próbowała rywalizować, bylibyśmy tu razem. Hej...
Czas być bohaterem!
Zespół pierwszy wygrywa, Pidżakluski.
Patrzcie, jak szybkie są moje ćmy.
Luno, twoje ćmy są dobre,
ale nie dość silne, by wynieść największą zabawkę,
wielkiego tyranozaura.
Co? Łatwizna. Będą współpracować i go przyniosą.
Co?
Nie! Wy nieznośne ćmy. Współpracujcie!
Przynieście mi tyranozaura. Wszystkie razem!
Pomocy!
Fuj, nie do wody.
Już lecę.
- Mało brakowało. - Dzięki.
- Nie ma sprawy. - Przepraszam cię, Gekson.
Mi też jest przykro. Trochę przesadziliśmy.
Wcale nie. To moja wina.
Chciałam z wami rywalizować, żeby móc ciągle wygrywać.
Złaź ze mnie. Przestań!
Luna się nie poddaje.
Musimy przestać już rywalizować
- i wspólnie wygrać. - Tak!
Na czym skończyłam?
Ach, tak. Gotowe na drugą rundę, ćmy?
- Tutaj, Luno. - Co?
- Tak! - Oddaj mi to.
Mam gwizdek, więc to koniec zabawy.
Pidżamersi, zawsze wszystko psujecie.
Przestańcie, ćmy! Wszystkie wygrałyście, zgoda?
Lunodesko, zabierz mnie stąd.
Następnym razem wygram z Pidżamersami!
Luna ma już chyba dość rywalizacji. Tak jak ja.
- Oddajmy te zabawki. - Wygra ten, kto uniesie więcej.
Żartowałem.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
- Cameron, znaleźliśmy gwizdek. - Super. Dzięki.
- Amaya, chcesz zagrać? - Jasne.
Drużyno, zagrajmy razem!
Napisy: Agata Sęk