- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my.
- Nie śpimy! - Walczymy!
- Nie tchórzymy! - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my.
Pidżamersi
PIDŻAMERSI
Kotboy i zmniejszacz
Pospieszcie się. Już nie mogę się doczekać huśtawek.
A ja uwielbiam karuzelę.
To fajne, ale ja pójdę na coś dla starszaków.
Niemożliwe. Nie dosięgasz jeszcze do linii.
Dosięgam i mogę iść na most linowy i ściankę wspinaczkową.
Będzie wspa...
Co się stało z placem zabaw?
Część dla starszaków też zmalała.
Teraz każdy dosięgnie do tej linii.
Dopiero co urosłem, a teraz wszystko zmalało.
To nie tylko plac zabaw. Patrzcie!
Co?
Dowiedzmy się, czyja to sprawka.
Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Rzeczy maleją, ale ja wciąż jestem duży.
Dowiemy się, co się tu dzieje.
Do kotauta!
Więcej rzeczy zmalało. Patrzcie na fontannę.
I na ten znak.
- Co? - Na żarłoczne żaby. Patrzcie!
Dalej, Pidżamersi.
Dowiedzmy się, kto za tym stoi.
Romeo!
Witajcie, Pidżamersi!
- Czyli to ty! - Nie.
Nie, to ja.
Nocny Ninja! To ty?
O nie. Ja wynalazłem zmniejszacz.
Tak, ale nie umiesz go używać.
Umiem. To ja przyciskam guziczki.
A ja nim celuję.
Daj spokój i strzelaj!
Hej, przestańcie!
Dobra. Na razie tylko sobie trenowaliśmy.
Ćwiczyliśmy przed prawdziwą misją.
- Zmniejszymy was. - Nas?
Kiedy będziecie malutcy, ja w końcu będę mógł zawładnąć światem.
A wtedy ja zmienię was w Pidżaludki.
Będziecie malutcy i bezbronni. Zrobicie, co wam każę.
- To dopiero zło. - Przejęcie świata jest gorsze.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Tak.
W życiu.
- To bez różnicy. - Bo wam przeszkodzimy.
Jestem duży i nie uda wam się nas zmniejszyć.
Wszystko wróci do dawnego rozmiaru.
- Dalej, Pidżamersi. - Uważaj, Kotboy.
Dam sobie radę.
Będziesz malutki.
- Kotboy! - To okropne!
Ojej, biedny kiciuś. Została jeszcze dwójka.
Za nimi, ninjaludki.
- Ta maszyna mnie powiększy. - Ale masz piskliwy głosik.
- Pomożemy ci. - Nie trzeba.
Choć malutki, to wciąż jestem sobą.
Pokażę wam! Kocia superprędkość!
- Hej! - Stój!
Postawcie mnie, nieznośne ninjaludki.
- Niech sobie potańczy. - Nie mam ochoty.
Będzie z ciebie uroczy tańczący Pidżaludek.
Mój plan jest genialny.
- Nie tak genialny, jak zdobycie świata. - Akurat. Widziałeś taniec?
Całkiem nieźle, ale kiedy przejmę władzę,
zrobię, co mi się podoba.
Super gekokamuflaż!
Co oprócz oglądania chciałbyś robić?
- Mam cię, Kotboy. - A teraz ja.
Co się tak gapicie? Brać ich.
Na śliskie śledzie. Wymyślmy plan.
Taki, w którym nadążysz.
Nie jestem taki mały. Mogę być liderem.
Do dzieła!
To jakaś kotostrofa!
Może ja poprowadzę.
Nie martw się. Powiększymy cię.
- Coś wymyślimy. - Mam plan.
Oszołomimy Ninja i Romea szybką jazdą w kółko.
- Ja skoczę i złapię zmniejszacz. - Ale on jest duży.
A ty malutki.
Dam radę.
To, że zmalałem nie znaczy, że musimy coś zmieniać.
Jedźmy.
Jak to „uciekli”? Gdzie są ci Pidżamersi?
- Teraz się pokręcimy! - Co?
- Odejdź, zakręcony ninjo. - Coś ty powiedział?
Tak!
Co?
Wspaniały Kotboy łapie zmniejszacz. Mimo wzrostu. Udało się.
O nie. Jestem jeszcze mniejszy.
Łapcie zmniejszacz.
- Gdzie Kotboy? - Super sowie oczy!
Kotboy!
Co się stało?
To moja wina. Z takim wzrostem się nie przydam.
To nieprawda. Ciągle możesz nam pomóc.
Jak? Jestem malutki.
Kotboy, nie widzę cię. Chyba go nie zdeptałem?
Widzisz? Ledwo mnie widać. Chwila. To jest to!
Zamiast się tym zadręczać, wykorzystajmy to.
Musimy tylko działać razem. Czas być bohaterem!
Fajnie tańczycie, ale Kotboy był śmieszniejszy.
A może zmniejszę was, ninjaludki?
Przestań.
Nie wiesz, który guzik wcisnąć.
A ty nie umiesz celować.
- Umiem. - Nieprawda.
- Właśnie że tak! - Czas minął.
- Oddajcie zmniejszacz. - Zmniejsz ten ptasi móżdżek.
A wy łapcie jaszczurkę.
Pomocy!
Szykujcie się, Pidżamersi.
Sowie oczy!
- Co ty robisz? - Coś mnie łaskocze.
Jestem duży!
Super gekosiła!
Tak!
Ninjaludki, łapcie zmniejszacz!
Sowello, przejmij kontrolę.
Powiększamy.
Tak!
- Ninjaludki. - Zapomnij o nich. Łap zmniej...
Uciekać!
Doskonale, Pidżamersi!
Przywróćmy wszystko do zwykłego rozmiaru.
Zmniejszmy zmniejszacz, aż zniknie.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
- Naprawdę dosięgasz. - Możesz się bawić ze starszakami.
Tak, ale wolę poczekać, aż pobawimy się tam razem.
Chodźmy na karuzelę.
- Póki z niej nie wyrosnę. - Tak!
Sowella i lunopiłka
My przeciwko wam.
I mnie.
Tobie? Ty nie umiesz grać.
Patrz na nią. Amaya jest super!
- Podaj do mnie. - Podaj tutaj.
Co?
Amaya, podaj do Grega. Gramy razem!
Nie trzeba. Patrz na to!
Amaya!
- Mówiłem, że nie potrafisz. - Spróbuję jeszcze raz.
- Pójdę po piłkę. - Pomożemy.
Tam jest.
- Co to takiego? - Nie mam pojęcia.
To ćma, a to znaczy, że to jest sprawka Luny.
Pidżamersi, świat ratujmy.
Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Pidżamersi!
Najpierw wybierzmy pojazd.
- Wykiwał cię kłębek. - Skąd się tu wziął?
Z sowolotu łatwiej byłoby wypatrzeć Lunę,
ale kotautem lepiej się zakradniemy.
- Mam. - Sowello, co ty robisz?
Udowadniam, że umiem grać w piłkę.
Pojedziemy gekośmigiem. Szybko!
Wypatrujcie białej piłki wciągającej zabawki.
Może być wszędzie.
Zmierza do parku.
Na kocie wąsiska. Co ty wyprawiasz, Luno?
Pidżamersi, poznajcie lunopiłkę.
Wessie każą zabawkę i wszystko będzie należało do mnie.
- Nie jeśli cię powstrzymamy. - W życiu.
Lunopiłka nie wsysa tylko zabawek. Może też wessać was, Pidżaśledzie.
O nie, Gekson!
Kopnij ją. Dalej!
- Czemu nas nie wessała? - Może dzięki kopaniu.
Jest jak wielka piłka do nogi.
- Patrzcie, co potrafię. - Hej!
Wybacz. Co to był za strzał!
Główka.
Koci superskok!
- Lepiej się trzymaj, kiciusiu. - O nie.
- Przestań. Postaw mnie. - Tak? Dobrze.
- Mam go. - Nie, ja go mam.
Złapię!
Zostaw to mnie.
Ale Pidżasterta. Na razie!
Pozbyłam się tych mądralińskich i zabiorę plac zabaw.
Musimy zatrzymać Lunę. Dobrze, że umiem blokować.
Musimy współpracować.
Najpierw karuzela.
- Za wolno, Luno. - Co?
Ja ci pokażę!
Spróbuj mnie złapać!
Zatrzymaj to. Proszę!
Super gekosiła!
Zniszczmy lunopiłkę, żeby Luna nie kradła już zabawek.
Najpierw coś wam pokażę.
Hej. Przestań!
Sowello, podaj do mnie.
Za chwilę. Patrz na to. Gol. Udało się!
O nie.
Lunodeska!
Ptaszek wylądował w samym środku.
Pomocy!
Złapałam ptaszydło!
Lunomagnesie, pokażmy jej!
Mogłam podać do Kotboya.
Miłej zabawy, ptaszyno.
- Koci superskok. - Co?
Teraz, Gekson.
Nie!
Już dobrze, Sowello. Złapaliśmy cię.
Kotboy? Gekson?
Przepraszam was. Chciałam wam pokazać, że umiem.
- Już to wiemy. - Byłabyś jeszcze lepsza, gdybyś podawała.
Macie rację. To gra drużynowa. Jesteśmy zespołem.
Czas być bohaterem.
Musimy jakoś wydostać Sowellę.
Przebijemy piłkę
jakimś dużym szpikulcem.
Może masztem sprzed muzeum? Gekson, poturlaj piłkę.
Kotboy, ty nim pokieruj.
Gdzie są te Pidżaśledzie?
Tędy, trochę w lewo. Uważaj na lampy.
- Lunopiłko, wracaj. - Nie!
Dlaczego zwolniliśmy?
To Luna i jej lunomagnes. Jest zbyt silny.
Już wiem. Musimy działać wspólnie.
Gekson, użyj gekosiły, a Kotboy superprędkości.
Ja użyję sowiego wiatru.
Doskonale, Pidżamersi.
Co za śmieć!
Przebijmy tę lunopiłkę. Super gekosiła!
Poturlajmy ją najszybciej jak się da.
- Tak! - Co wy robicie?
O nie!
- Doskonale. - Idealnie!
Moja lunopiłka.
Na pędzące piórka. Tak!
Zabawki są porozrzucane.
Pozbierajmy je i odłóżmy na miejsce.
Co?
Nie, to moje zabawki. Zostawcie je!
Są moje! Uczciwie je wszystkie ukradłam.
- Przebiliście moją lunopiłkę. - Weź sobie naszą.
Po co komuś taki rupieć?
Nie jest taka zła.
Zostawię to dla niej.
A teraz chodźmy wszystko oddać.
Pidżamersi, możemy po cichu świętować. Świat znowu udało się uratować.
Uważasz, że umiesz grać?
- Amaya, strzelaj. - Greg jest bliżej.
Gol!
- Nieźle, Cameron. Dobry strzał. - Świetnie grasz w drużynie.
Napisy: Agata Sęk