- Kotboy! - Sowella!
- Gekson! - Ruszajmy!
Nocami nie śpią, żeby ratować świat.
Przykładem świecą, są dzielni tak!
Pidżamersi, to właśnie my.
- Nie śpimy. - Walczymy.
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
Pidżamersi, to właśnie my.
Pidżamersi!
PIDŻAMERSI
Gekson i superninjaludki
- Twój rower aż się błyszczy. - Musi wyglądać super w dzień sportu.
Tak, będziemy bardzo silni. Ja oczywiście już jestem.
Spójrz na to.
A co to?
Wypuszczę to coś. Cokolwiek to jest.
Gotowa? Raz, dwa, trzy!
Greg?
Dzięki. Za nic nie mogłem otworzyć drzwi.
Z chęcią pomogliśmy. Nocą jesteś dużo silniejszy.
Jako Gekson z pewnością otworzyłbym te drzwi.
Bez niczyjej pomocy.
Chodźmy już do parku na dzień sportu.
Właśnie! Chciałem wyjąć ze schowka swój rower.
Dzięki dzisiejszym ćwiczeniom na pewno będę silniejszy.
- Dzień sportu został odwołany. - O nie!
- Nie ma naszych rzeczy. - Zniknęły?
Tak. Rowery, piłki, gumki do skakania. Wszystko.
Idziemy do domu.
I jak mam teraz nabrać siły w dzień?
Spokojnie. Będziesz silny.
Dowiemy się, gdzie się podział sprzęt.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Tak!
Greg to...
Gekson!
Pidżamersi!
To był cały nasz sprzęt.
- I zniknął. - Złodziej popełnił duży błąd.
Jestem Gekson i pokażę temu komuś, jaki jestem silny.
Do gekośmigu!
Na żarłoczne żaby. Niech tylko dorwę tego złoczyńcę.
Koci słuch.
La, la, la, la.
Słyszę coś. Tędy.
La, la, la.
Znam skądś te głosy.
La, la, la la.
- Już niedługo się dowiecie. - La, la, la, la.
- Ninjaludków nie pobijecie. - La, la, la la.
- To Nocny Ninja. - Ninjaludki mają cały sprzęt.
Witajcie, Pidżamersi.
- Oddaj nam sprzęt. - Dzieci go potrzebują.
Ja potrzebuję go bardziej, dla superninjaludków.
Stają się co raz silniejsi.
Niedługo nauczę ich moich wspaniałych trików ninja.
Mnie nigdy nie pokonają.
- Uratujmy dzień sportu. - Ja się tym zajmę.
Na śliskie śledzie. Oddawaj ten rower.
Dzieciaki go potrzebują.
Co? Przestańcie!
Ninjaludki naprawdę urosły w siłę.
Tak. Już prawie mogą ćwiczyć ze mną.
Prawie, mówię.
Na razie poćwiczymy gdzie indziej.
Przewrócić stronę.
Nieźle, Gekson, ale musimy wymyślić plan.
Nie. Ninjaludki są maleńkie. Jestem od nich silniejszy. Biegiem!
Widzicie? Doskonale. Gdy nadejdą, wpadną w pułapkę.
To może zadziałać.
Na pewno się uda dzięki moim supermocom. Patrzcie.
- Nie potrzebujesz pomocy? - Nie.
Plan polega na mojej supersile. Wy się odsuńcie.
Słomka.
Nieźle. Już niedługo poćwiczycie ze mną.
Hej, Nocny Ninja!
Twoje ninjaludki na pewno mnie nie pokonają.
Patrz na to!
Ninjaludki, łapcie tę jaszczurkę i pokażcie swoją siłę.
Super gekokamuflaż.
Mam was. Super gekosiła.
To się nazywa supersiła.
Męczycie mnie już, Pidżamersi. Skaczcie, superninjaludki!
- Pomożemy ci. - Nie trzeba.
Jestem supersilny.
Gekson!
Wygląda na to, że to my jesteśmy silniejsi.
- Nie martw się. Damy radę. - Ja to zrobię.
Chcesz poćwiczyć z kimś silnym? Proszę bardzo.
No błagam.
Pokonam cię jednym palcem. O tym.
Superninjaludki, brać go!
- Gekson! - Idziemy!
Ojej, mamy nowy sprzęt do ćwiczeń.
- Odstaw mnie. - Świetnie, ninjaludki.
Jesteście coraz silniejsze.
Wkrótce pokonacie każdego. Oprócz mnie, rzecz jasna.
Gekson!
- W porządku? - Nie.
Wszystko wam popsułem. Chciałem popisać się siłą.
- Znamy ją. - Teraz nigdy nie odzyskamy sprzętu.
Mogłem was posłuchać.
- Teraz nikt nie pokona ninjaludków. - Na pewno nie wszystkich na raz.
Właśnie. Ninjaludki są silniejsze w grupie.
My również.
Czas być bohaterem, a ja mam już plan.
Rozejrzałam się, jak chciał Gekson i znalazłam starą skakankę.
- Zepsuty rower. To wszystko. - Mam przekłutą piłkę. Chodźmy,
La, la, la.
Pięknie, ninjaludki.
- Ale miło. - Hej, ninjaludki.
- Mamy trochę sprzętu. - Kto by chciał te rupiecie?
Wy chcecie? To weźcie je sobie.
Łatwo pójdzie. Jesteście supersilne.
Jesteście silne, ale nie jeśli zrobimy to!
Skoro nie ma was tu dużo, jesteście słabsze.
- Co? - Mam ich więcej, Gekson!
Jeszcze kilka. Super sowi wiatr.
Stać!
Wylądowaliście w naszej pułapce. Nie wyjdziecie.
Tak!
To ja miałem z nimi ćwiczyć, a nie wy, Pidżaśledzie.
OK. Twoja kolej.
Dalej, ninjaludki. Poćwiczcie z Nocnym Ninja.
- Nie wszstkie na raz. - Zbierzcie sprzęt.
Nie, ninjaludki. Nie chcę teraz ćwiczyć.
Bez tego sprzętu stracą supersiłę.
- Chyba że zajmą się Nocnym. - Pidżamersi, możemy świętować.
Świat znowu udało się uratować!
Uratowaliśmy dzień sportu.
Wszyscy możemy ćwiczyć i być silni.
- Nie trzeba być takim silnym. - Przyjaciele zawsze pomogą.
Sowella i problem z pterodaktylem
Chodźcie. W muzeum jest nowa wystawa.
Z latającym pterodaktylem.
Już prawie jesteśmy.
Szybciej, Amayo.
Gdzie Connor?
- To nie było śmieszne. - Trochę było.
- Wcale nie. - Nie kłóćcie się.
Chodźmy obejrzeć pterodaktyla.
- Racja. Zapomnijmy o tym. - Musisz przeprosić.
- Przep... - O nie!
- Szybko! - Co się stało?
Pterodaktyl był tutaj, ale ktoś go zabrał.
Nie martw się. Odzyskamy go.
Pidżamersi, świat ratujmy. Nową zagadkę rozszyfrujmy.
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Tak!
Greg to...
Gekson!
Tak!
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Pidżamersi!
- Do kotauta! - Najpierw przeproś.
Za to, że cię przestraszyłem? Dobrze, przepraszam. Chodźmy.
- Sowello, szybciej! - To miały być przeprosiny?
Sowello, wypatrz Romea sowimi oczami.
- Najpierw przeproś.. - Słucham? Przecież...
- Hej. - Dobra. Bardzo przepraszam.
Hej!
- Spróbuj wypatrzyć... - Pterodaktyl!
Widzisz? Nie jest fajnie, jak przestraszy cię dinozaur.
- Romeo? - Ojej.
Przestraszył was mój pterodaktyl?
Kocie kłębki!
Jestem super!
Nikt inny nie ukradłby dinozaura i nie sprawiłby, żeby latał.
Nie wolno kraść, Romeo. Odbierzmy mu go.
O nie!
Będę nim straszył ludzi w mieście.
Ukradnę też inne z muzeum, będę nimi straszył i zawładnę światem.
- Nie pozwolimy ci na to. - Tylko spróbujcie.
Koteczek się nas przestraszył.
A teraz lećmy.
Kolejny kiciuś do straszenia.
Poćwiczę zanim znów nastraszę te Pidżaśledzie.
Chodź, kici, kici.
Co? Przesuń się, kocie. Nic nie widzę.
Nie cierpię kotów. Nie!
Szybko, zanim Romeo go naprawi. Musimy go zaskoczyć.
Najpierw musisz mnie przeprosić.
Przeprosiłem. To był tylko głupi żart.
Świetnie. Sama złapię Romea.
- O nie. - Sowello!
Skoczmy zanim wystartuje. Gotowy?
- Trzy, dwa, jeden. - O nie.
- Czekaj! - Super koci skok! Tak!
Mam cię, Romeo.
- Co ty wyprawiasz? - Czemu się wtrącasz?
- Przez ciebie Romeo uciekł. - Bo ty odleciałaś ze złości.
Przestraszyłeś mnie w muzeum.
Ojejku. Widzę, że słynni Pidżamersi drą koty... Sowy!
Super koci skok!
Wspaniały Kotboy łapie w locie ogon strasznego dinozaura.
Zaraz cię strącę, cykorze.
Muszę to naprawić. Super sowie skrzydła.
Hej!
- Co? - Nie!
Łap kontroler, Gekson!
Super gekochwyt!
Złapany.
To nie takie łatwe.
Ale dam radę. To jak w grze wideo.
Tak!
Teraz przejażdżka w stylu Geksona.
Ty obślizgły śledziu. Chcę na ziemię.
No to lądujemy.
- Udało się. - Super, Pidżamersi.
Nie obrażaj się już, Sowello. Zgoda?
To, że pokonaliśmy Romea nic nie zmienia.
Jasne, ale przeprosiłem.
- To nie było straszne. - Było.
- Nie możemy się pogodzić? - Wybacz. Nie.
Zaczekaj, Sowello. Proszę!
Kotboy! To nie takie proste.
Nieważne. Muszę dogonić Sowellę i się z nią pogodzić.
Mój pterodaktyl!
Na kocie wąsiska!
O nie. Kontroler!
Zaraz odzyskam pterodaktyla
i złapię tego latającego kiciusia.
Trzymaj się, Kotboy. Pomożemy. Sowello!
Pomocy!
Kotboy, co ty robisz?
Utknąłem. Wziąłem pterodaktyla, by spytać, czy mnie lubisz.
- Romeo zabrał kontroler. - Pewnie, że cię lubię.
To moja wina. Powinniśmy się pogodzić wcześniej.
Fuj! Kogo to obchodzi?
Na pędzące piórka!
Czas być bohaterem.
- Przepraszam. Chcę się pogodzić. - Tak?
Dość. Nie zadzieraj się z moimi przyjaciółmi.
Złap się mnie. Załatw go, Kotboy!
O fuj!
Mój kontroler.
Chyba coś upuściłeś, Romeo.
Że co? Nie. Odczep się!
Będziemy mieć chwilę spokoju.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat znowu udało się uratować!
Oto i on. Wielki pterodaktyl.
- Ojej. - Wspaniały.
Jest super.
- To ja. - Cameron, to niemiłe.
Widziałeś, jak ja wystraszyłem Amayę.
- Wybacz. - I już?
W porządku. To tylko głupi żart.
Przeprosiny przyjęte.
Przepraszam. Nie mogłem się oprzeć.
Napisy: Agata Sęk