- Kotboy. - Sowella.
- Gekson. - Ruszajmy!
- Nie tchórzymy. - I co robimy?
PIDŻAMERSI
To wszystko wina pociągu, Sowello
Pośpieszcie się.
Dokąd ci tak spieszno?
W lunaparku jest nowa atrakcja. To Podniebny Pociąg.
Wczoraj go testowali. Pędzi jak szalony.
Wydaje się, jakby latał.
Kocham wszystko co szybkie.
Każdy chce się przejechać.
Bo to najszybszy pociąg na świecie. Przekonajmy się sami.
- Hola, hola! - Stań w kolejce!
Panie i Panowie, drogie dzieci,
nasz Podniebny Pociąg właśnie... zniknął?
- Gdzie on jest? - To niemożliwe.
Tak bardzo chciałam spróbować.
Pociąg nie mógł zniknąć ot tak.
Pociąg jeździ po szynach.
Są różne pętle i zakręty, ale tor zatacza koło.
- Więc gdzie się podział? - Patrzcie.
Tu chyba kiedyś były szyny, ale już ich nie ma.
Znikające szyny... To pewnie sprawka nocnego złoczyńcy.
Pidżamersi świat ratują. Każdą zagadkę rozszyfrują!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień.
Greg to ...
Gekson!
Connor to...
Kotboy!
Amaya to...
Sowella!
Pidżamersi!
Do dzieła. Lećmy Sowolotem.
Skoro sprawdzamy szyny, to zostańmy na ziemi.
Masz rację, ale chciałam, żebyście polatali.
- W takim razie... - Weźmy Kotauto.
Za grosz cierpliwości.
No ruszcie się.
Szukam, szukam i nic.
Chwila, Sowello. Tu są ślady po szynach.
Może doprowadzą nas do pociągu.
Tak! Szybko!
To nie warsztat Romea?
Chyba tak, ale dziwnie się zachowywał.
- Może coś... - Przestańcie.
Był tu, więc nie porwał pociągu. Dowiedzmy się, kto to zrobił.
Dobrze.
Ślad się urywa.
- Co teraz zrobimy? - Sowie Oczy.
Widzę coś przed nami.
Coś szybkiego. To chyba ten pociąg.
- Mknie jak wiatr. - Ciekawe, kto prowadzi.
- Romeo? - Witajcie, Pidżamersi.
- Widzieliśmy twój pojazd. - Nikt go teraz nie prowadzi.
Ta maszyna miała zwarcie i odjechała.
Ten superszybki pociąg pomoże mi ją złapać.
Skąd się biorą te szyny?
To mój nowy wynalazek, Szynoukładacz.
Układa szyny pod pociągiem.
Całkiem fajne.
Fajne to jest to, że zabiera szyny z tyłu
i kładzie je z przodu.
Wcale nie potrzebujesz tego pociągu.
My złapiemy twój warsztat.
Mam wam niby oddać pociąg? W życiu.
Ulepszę go, żeby był jeszcze szybszy.
Będę najszybszym złoczyńcą na świecie.
W końcu cię dogoniłem.
Pa, pa, Pidżamersi.
Wasz pociąg właśnie odjeżdża.
Zatrzymajmy go zanim złapie warsztat i ulepszy ten pociąg.
Jasne, Sowello. Zaraz cię złapiemy, Romeo.
Autopilot.
Ale jazda. Ten pociąg jest naprawdę super.
Prawie cię złapałem, ty nieznośna maszyno.
Pidżamersi mogą wąchać spaliny tym swoim Kotoautem.
Do dzieła, drużyno. Zatrzymajmy Romea.
Sowie Skrzydła.
Sowello!
Niewiele brakowało. Dzięki.
Spokojnie, mamy czas.
Zakradnijmy się do niego powoli i ostrożnie.
Po co? Zróbmy to szybko!
- Sowella! - Żyję!
Pidżamersi raczej mnie nie dogonili. Lepiej się upewnić.
Romeo chyba się zorientował.
Nie szkodzi. Nowy plan. Uderzymy we trójkę.
Nie da nam rady.
Liczę do trzech i skaczemy.
- Raz, dwa... - Już!
- Sowella! - Poczekaj!
Czemu nie posłuchałam Kotboya i Geksona?
Romeo prawie dogonił warsztat.
- Po co się tak spieszę? - Sowella!
- W porządku? - Tak.
Przepraszam. Jak tylko macie jakiś plan,
wyprzedzam was i wszystko psuję.
Nie mogłaś doczekać się przejażdżki.
Zajmę się tą macką.
Super Gekosiła!
Teraz to ja mam plan.
Żeby zadziałał muszę być cierpliwa.
Czas być bohaterem.
O tak!
Widzę was, Pidżamersi.
Długo tu nie zabawicie.
Jaki masz plan, Sowello?
Zatrzymamy pociąg na dobre i zrobimy to wszyscy troje.
Kotboy, podskocz i złap kilka gałęzi.
Ty ustaw się obok Szynoukładacza.
- Jasne, Sowello. - Na końcu ja.
Podam ci gałęzie, a ty użyjesz ich, żeby zatrzymać Szynoukładacza.
Bez szyn Romeo nie dogoni warsztatu.
Doskonały plan. Chyba zadziała.
O ile poczekam, aż wykonacie swoje zadania.
Do dzieła, Pidżamersi.
Nie spiesz się, Sowello.
Twoja kolej, Kotboy. Ja cierpliwie poczekam.
Mój Szynoukładaczu, więcej szyn, proszę.
Koci Superskok.
Teraz moja kolej. Tylko spokojnie.
Idealnie!
Przestańcie, Pidżaszkodniki.
Za późno, Romeo. Gekson, zatrzymaj Szynoukładacza.
O nie!
Super Gekochwyt! Trzymajcie się mnie!
Załatwię to.
Super Gekosiła.
No i co, Romeo? Mówiłam, że go dogonimy.
Mój kochany warsztacik!
Straciłem pociąg, ale za to mam ciebie, warsztaciku.
Odstawmy pociąg na miejsce.
Dzieciaki się ucieszą.
Jeszcze się z wami policzę, Pidżamersi.
A może by tak podziękował?
To nic, w końcu uratowaliśmy pociąg.
Pidżamersi, możemy świętować.
Świat udało się uratować!
- Chodźmy! - Jeszcze chwila.
Z chęcią znów przejadę się tym pociągiem.
O tak! Możecie iść pierwsi.
- Serio? - Dzięki.
Chętnie zaczekam. Miłej przejażdżki. Uwaga na prędkość.
Pochmurny problem Kotboya
- Berek! - Zaraz cię złapię.
Biedny kotek. Koty nie lubią wody.
Ale my lubimy. Chodźmy się ochłodzić!
Co w tym fajnego?
To tylko woda, Connor.
Wiem, ja tylko... Wolę berka.
Spróbuj odrobinę się zamoczyć. Jest super.
- Ale mi nie jest gorąco. - Nie wiesz co tracisz.
Nadchodzę!
Co się stało? Gdzie ta woda?
Co się tu dzieje?
- O co chodzi? - Co się stało?
Strasznie tu zimno.
A jeśli te chmury nie odpłyną i już nigdy się nie pobawimy?
Będzie dobrze.
Sprawdźmy, skąd te chmury.
Idźmy za wężem.
Prowadzi do zbiornika, z którego zraszacz czerpie wodę.
Jest pusty.
Co w nim robią chmury i kto je tam włożył?
To ćma... Czyli...
To sprawka Luny!
Pidżamersi świat ratują, każdą zagadkę rozszyfrują!
Nadeszła noc, a dzielna drużyna bohaterów
za chwilę stawi czoła nicponiom, którzy chcą nam zepsuć dzień!
Maya to...
Sowella!
Greg to...
Gekson!
Connor to...
Kotboy!
Pidżamersi!
Jeśli chcemy, by chmury zniknęły,
- musimy znaleźć Lunę. - Sprawdźmy zbiornik.
Może na coś wpadniemy. Kotoauto!
To nie ja. Dźwięk pochodzi stamtąd.
To Luna. Co ona wyprawia?
Lunomagnesie, zrób chmury i umieść je w zbiorniku.
Co ty kombinujesz?
Ale niespodzianka!
Wiedziałam, że długo na was nie będę czekać.
Po co ci te ciemne chmury?
- Nie mogliśmy się bawić. - O to chodziło.
Ze mną jakoś nikt się nie bawi,
więc zakryję słońce moimi ciemnymi chmurami
i koniec zabawy.
Lepiej pobaw się z nami.
Berek!
Mam się bawić w jakieś nudne gry z Pidżaszkodnikami?
To była tylko próba, ale gdy napełnię zbiornik,
to wypuszczę wszystkie chmury i lato się skończy.
Ale jak to? Przecież to straszne.
Wy zajmijcie Lunę,
a ja zabiorę magnes, odwrócę jego działanie i chmury znikną.
Myślisz, że zabierzesz mi Lunomagnes?
Patrz na to.
Niby jak ma to mnie powstrzymać?
Wiem, że koty nie znoszą wody. Z tych chmur lunie deszcz.
Chmury, atakujcie Kotboya!
Wykonajcie plan. Dam sobie radę.
- Dobrze. - Trzymaj się.
Chyba nie dam rady.
Chmury, lećcie za nim.
Kotboy, jesteś nam potrzebny.
Odbierz Lunie magnes.
Znikajcie, wy okropne chmury.
Sowello, odwróć uwagę Luny. Ja mu pomogę.
Super Skrzydła.
Tu jestem. Nie złapiesz mnie.
- Gekson, szybciej. - Wytrzymaj, Kotboy.
Dasz radę!
Chmuro, zajmij się tą jaszczurką.
Zabierzcie to ode mnie. Nic nie widzę.
Ćmy, na nią!
A sio! Kotboy!
Odczepcie się. Jak mam się stąd wydostać?
- Hej! - Uciekaj, Kotboy!
Dasz radę!
Super!
Kotboy mknie jak wiatr dzięki...
Mokro, mokro!
Zaraz ci pomogę.
Lunodeska!
Więcej chmur! Jeszcze!
Super Skrzydła!
O nie, woda!
- Ale mokro. Po co ten deszcz? - Kotboy.
Przestań już myśleć o wodzie.
Pokonajmy Lunę przed świtem, bo zasłoni całe niebo.
Nie cierpię wody, ale masz rację.
- Nie zawiodę. - Do roboty.
Więcej mocy, ma padać mocniej i mocniej.
Chmuro, ścigaj Kotboya.
Śmiesznie tak biega w kółko, jak przestraszony kociak.
Dam radę. Wytrzymam.
Nie dam rady.
Nie uciekaj. Potrzebuję twojej pomocy.
To tylko odrobina wody.
Leć chmuro, zatrzymaj ją.
Gdzie jesteś, Luno?
Zabierzcie to.
A niech to.
Znowu widzę.
O nie. Kotboy, zrób coś wreszcie.
Nie ujdzie ci to na sucho.
Czyżby?
Dopóki jesteś jak mały kociak, który boi się wody,
nic mi nie zrobisz.
A to znaczy, że wygrałam. Wygrałam!
Chmury, otoczcie tego przerażonego kociaka.
Tylko nie to!
A teraz mogę wypełnić zbiornik.
Lunomagnesie, więcej chmur.
Umieść je w zbiorniku.
- Kotboy! - Pomóż nam!
Poradzę sobie.
Nie chcę zmoknąć, ale nie mogę zawieść przyjaciół.
Czas być bohaterem. Kocia Superprędkość!
Nadchodzę, Pidżamersi!
Niczym błyskawica Kotboy mknie pod chmurami,
które za nim podążają.
A to co? Co wy wyprawiacie?
Będę cały mokry, tak samo jak ty.
Cała przemokłam.
Przestań!
Nie!
Mam go. Muszę odwrócić jego działanie.
Doskonale.
- Pozbądźmy się chmur ze zbiornika. - Już się robi.
Super Gekosiła.
Udało się. Chmury zniknęły!
I lato uratowane!
- Oddaj mi to. - W życiu.
Mój Lunomagnes. Jak ja mam go teraz używać?
Naprawię go i jeszcze was dorwę.
Udało ci się.
- Jasne, że tak. - Nie było tak źle.
Tym bardziej, że was uratowałem.
Pidżamersi, możemy świętować. Świat udało się uratować!
Zaraz cię złapię.
- Woda! - Super!
- Serio? Dalej nie lubisz wody? - Nie.
Ale was mogę spryskać.
Tłumaczenie: Agata Sęk