Pragniemy wejść do Świątyni i zdobyć szacunek.
Pamiętaj o mojej życzliwości.
Mój posąg będzie w Świątyni.
Brońmy jej przed ohydą!
Rozniecimy ogień, od którego spłonie Rzym.
Idź do Piłata. Ratuj miasto przed masakrą.
Nigdy!
Zeloci sprzymierzyli się z Etiopią.
Wywołają wielkie powstanie przeciwko Rzymowi.
- Zdrada! - Mamy własną broń.
Chodź, Joanno.
Zostanie zgładzona.
Korneliuszu, zaczynaj.
Skończyło się.
- Co się stało, Janie? - Posąg...
cesarza...
już tu jest.
- Oto on. - Po co nas wezwałeś?
Kiedy wydam polecenie, posąg zostanie przewieziony do Świątyni
i umieszczony na Dziedzińcu Niewiast...
- do odwołania. - Namiestniku...
Nie wiemy tylko ilu ludzi zginie.
- I tu twoja rola. - Nie mogę ci pomóc.
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Zaprzyjaźniłem się z twoją żoną.
- Wiedziałeś, że ona... - To kłamstwo.
Przyszła...
do mnie...
i ujawniła spisek zelotów i Etiopii przeciwko nam.
To nasza tajemnica.
Byłem ci wdzięczny,
ale z jej zachowania wnoszę...
że o tym...
nie wiedziałeś.
Więc nie mam za co być wdzięczny.
Moja żona...
przekazała tę informację za moją wiedzą i zgodą.
Jednak jej czyny mnie nie obciążają.
Nie możesz...
mnie szantażować w sprawach Świątyni,
a zdaje się, że właśnie o to ci chodzi.
Nie masz w nas sprzymierzeńców.
Nie damy się przekupić ani zastraszyć.
Posąg nigdy nie znajdzie się w Świątyni.
Tak mówisz,
lecz kiedy moi ludzie wyruszą,
jak ich zatrzymasz?
- Musimy opuścić Jerozolimę. - I Świątynię?
Jezus ostrzegał, że to początek boleści.
Świątynia upadnie. Nie zostanie kamień na kamieniu.
Będą trzęsienia ziemi, głód i cierpienie.
- Chodźmy na wzgórza. - Właśnie.
Rzymianie chcą, by Jerozolima czciła fałszywe bóstwo.
To nie jest nasza walka.
- Kto to? - Posłaniec.
- Czego chciał? - Arcykapłan mnie wzywa.
- Chodzi o posąg. - Chce, żebyśmy walczyli.
- I powinniśmy. - Porąbią nas na kawałki.
Arcykapłan obiecał nam ochronę,
bo zamierzał nas wykorzystać.
Tego nie wiemy.
Jeszcze nie.
W imię Chrystusa,
przebaczam ci.
Korneliuszu, Bóg spojrzał łaskawie na twój smutek i żal za grzechy.
Poślij ludzi do Jafy, by sprowadzili Piotra.
Jest u Szymona garbarza, co ma dom nad morzem.
Piotrze, oto stworzenia uważane za nieczyste.
Lecz nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił.
Poszukuje cię trzech ludzi.
Idź z nimi bez wahania, bo Ja ich posłałem.
Piotrze.
Przyszło trzech ludzi.
Czemu się uśmiechasz?
- Ty jesteś Piotr? - Tak.
Miałem...
nie sen, bo to było na jawie...
nawiedził mnie...
nie wiem kto to był.
Anioł.
Powiedział mi o tobie.
Byłem świadkiem...
i sam dopuściłem się strasznych czynów.
Widziałem śmierć waszego Jezusa.
Te ręce...
mój rozum...
i serce...
wołają „dość!”.
Co z Joanną?
Zabiłeś ją...
prawda?
Wstań.
Nie klękaj przede mną.
Jestem tylko człowiekiem, takim samym jak ty.
- Dziękuję, że przyszedłeś tak szybko. - Jesteś arcykapłanem.
Widziałem w Świątyni twoich braci.
Ich radość bardzo mnie cieszy.
- Wiesz o posągu? - Oczywiście.
Pragnę zjednoczyć mieszkańców miasta przeciwko temu barbarzyństwu.
Zapomnijmy o tym, co nas różni, a zwyciężymy.
Szlachetny cel,
lecz nie możemy ci pomóc.
Wybacz, ale...
Wróciliście do Świątyni, pod moją ochroną.
- Teraz żądasz zapłaty. - Więc nic nie jesteście mi winni?
Kiedyś...
zanim nadszedł Jezus, Świątynia była centrum twojego świata.
- Nic do niej nie czujesz? - Czuję, ale teraz wierzę w Jezusa.
Rozdzielę was z bliskimi, waszych uczniów i ich dzieci wygnam na pustynię,
a was każę biczować i ukamienować.
Żaden nie ucieknie.
Jak łatwo przechodzisz do gróźb. Ludzie mówili prawdę.
Nie!
Próbuję ratować nasze miasto.
Ale was interesują tylko własne sprawy.
Wyjdź.
Sądzisz, że Piłat zauważył?
Musiałam to zrobić.
Przejrzał mnie.
Widział, że nie mam wpływu na żonę, która mnie okłamuje.
- Ktoś musiał podjąć decyzję. - Za moimi plecami.
Musiałam.
A gdyby Piłat powiedział o tym zelotom?
Zabiliby mnie.
To było groźne dla Świątyni.
Dla Świątyni!
Kogo obchodzisz ty, pojedynczy człowiek?
- Nie jesteś lepsza od Nazarejczyków. - Zrobiłam to dla nas.
I złamałaś mi serce.
Idź do domu.
Zostaniesz tam i będziesz moją żoną tylko z nazwy.
Od dziś jesteś dla mnie cieniem.
Gdyby nie ja nie byłbyś arcykapłanem.
- Gdyby nie moja rodzina... - Milcz.
Nikt cię nie słucha.
Co zaplanował dla mnie Bóg?
- Co ci powiedział? - Bóg?
Nie wiem. Jestem zwykłym rybakiem.
Kazał mi głosić swoją naukę aż po krańce świata.
Ty też możesz znaleźć zbawienie w Chrystusie.
Przyjmę cię do naszego grona i...
udzielę ci chrztu.
Po to tu przyszliśmy! To nasza misja.
Myślałem, że moja córka o nas zapomniała.
Przepraszam.
Martwię się o męża.
Ciężar obowiązków zbytnio...
go przytłoczył. Jest nierozsądny, czasem agresywny.
Zachowuje się w sposób,
który nie przystoi arcykapłanowi.
- Cóż miałbym zrobić? - Ratuj Świątynię.
- Możesz użyć swych wpływów. - Mamy usunąć Kajfasza z urzędu?
- W interesie naszej rodziny. - Twój nieszczęsny mąż wie, co knujesz?
Nie chciałbyś go zastąpić?
On jednoczy naród.
Wszystkie wspólnoty z Jerozolimy i poza nią są po jego stronie.
Odwołanie go osłabiłoby nas wszystkich.
- Boisz się. - Przestań.
Kajfasz jest nietykalny.
Jedynie śmierć może pozbawić go urzędu.
Wracaj do męża. Nikt ci nie pomoże.
Lea jest niebezpieczna,
nieobliczalna.
Zgubi nas, jeśli nie będziemy ostrożni.
Co z nią zrobimy?
Zostaw nas.
Jestem namiestnikiem Judei.
Mam obowiązki.
Jeśli nie wykonam rozkazu cezara, zrobi to mój następca.
Ty też będziesz zgubiona.
Nie mam wyboru.
Co z tobą?
To ci sprawia przyjemność.
Chodzi o tę wyznawczynię Jezusa?
Jej śmierć nie miała znaczenia.
Miała ci tylko przypomnieć, że musisz być lojalna wobec mnie.
- To wszystko? - Oczywiście.
Nie przyjdę na wieczerzę. Nie chcę patrzeć na twój tryumf.
Jesteś moją żoną.
Ze wszystkimi walczę sam, i wygrywam.
- Nie mogę walczyć i z tobą. - Nie można wygrać wszystkich bitew.
Ja mogę.
Przygotujesz wspaniałą wieczerzę
i będziesz wyglądała tak samo pięknie, jak zawsze.
Razem wygramy.
To nasze wspólne życie.
Przeżyjemy je...
razem.
Zostańcie. Chcemy słuchać nauk Jezusa.
- Twój synek mnie nie puści. - Ja też nie.
Czuję, że żyję. Aż mnie...
ciarki przechodzą.
Jestem pełny...
energia tak mnie rozpiera, że zaraz pęknę.
- Centurionie. - O co chodzi?
- Mów. - Wzywają cię do Jerozolimy, natychmiast.
- Po co? - Przywieziono posąg cesarza.
Masz nadzorować jego przeniesienie do Świątyni.
Dziękuję.
Muszę jechać.
My też.
- Nie możesz tego zrobić. - Jestem Rzymianinem
i żołnierzem.
- Przyjąłeś chrzest. - Ale dostałem rozkaz.
Co zrobisz?
Ja...
Pomodlę się, by mnie prowadził Duch Święty.
Nie idź.
Zacząłeś nowe życie.
Przyjdę do was po wszystkim.
Przepraszam za to, co się stało.
Powiem prawdę.
- To moja wina. - Wiedziałam!
Popełniłam błąd.
Myślałam, że ratuję Świątynię.
Mój mąż...
jest wam niechętny.
Wybacz mu. Mówię to z bólem...
ale to on was zdradził.
Piłat cię szuka. W domu wszyscy zdrowi?
Tak, dziękuję.
Jesteś gotów wypełnić rozkaz?
Wczoraj zaprowadzono mnie do nazarejczyków.
Kto cię zaprowadził?
Anioł.
Naprawdę. To było jak sen, ale na jawie.
Poznałem ich wiarę
i uwierzyłem.
- Uwierzyłeś? Tak od razu? - To piękna wiara.
Może być naszą ucieczką.
- Mój mąż traci rozum. - Odejdź od niego, pani,
przyjmij nową wiarę, idź za Jezusem.
Prosisz o wiele.
Muszę się zastanowić.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Myślałem, że Kajfasz mówi szczerze i zakończymy spór.
- Chodźmy z tego miasta. - Zaczekamy na Jezusa na wzgórzach.
Właśnie.
- Nikt się nie rusza. - A jeśli to nie jest czas powrotu Jezusa
i kiedy będzie po wszystkim nie nadejdzie „głód i cierpienie”?
Jeśli porzucimy Świątynię, arcykapłan będzie się na nas mścił.
- Nie kierujmy się strachem. - Tylko sumieniem.
Zginą tysiące ludzi.
Mamy walczyć?
Naszym zadaniem jest głosić słowo Boże.
Piotrze?
Znasz Rzymian.
Wiesz, do czego są zdolni.
Tomasz ma rację.
To nie jest nasza walka.
Ale jeśli porzucimy budowlę, którą Jezus zwał domem swego Ojca
i nic nie uczynimy,
by zapobiec śmierci tysięcy ludzi,
będziemy jako ten kapłan, co nie pomógł człowiekowi,
którego na drodze napadli zbójcy.
Zatem musimy pomóc.
Tak, jak potrafimy.
Chodźmy.
Zwolennicy Shamaja i Hillela są po naszej stronie.
Już prawie czas.
Zanim pójdziesz, panie,
chciałbym porozmawiać o twojej żonie.
- Gotowy? - Tak, namiestniku.
- Twoi ludzie wiedzą, co mają robić? - Tak.
Nie powierzyłbym tego zadania nikomu innemu.
Co się stało?
Nic.
Mam dobrych ludzi.
To miasto...
dostanie dziś nauczkę.
Jeśli tłum zastąpi wam drogę,
zabijcie wszystkich.
Nadchodzi.
Z drogi. Odsunąć się!
Z nami nie wygracie. Chcecie umrzeć?
Odsunąć się!
Razem!
Z drogi, arcykapłanie.
Wykonuję rozkaz.
Rób, co musisz, centurionie.
Możesz mnie zabić, ale na moje miejsce przyjdzie następny, i następny.
Nawet ty nie zdołasz zabić wszystkich w Jerozolimie.
Teraz!
„Ojcze nasz, któryś jest w Niebie, święć się imię Twoje...”
„Pośrodku lwów spoczywam, co pożerają synów ludzkich...”
„...chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Ojcze nasz, któryś jest w Niebie, święć się imię Twoje...
Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja.
Jako w niebie, tak i na ziemi.”
„Pośrodku lwów spoczywam, co pożerają synów ludzkich...
Ich zęby to włócznie i strzały.”
- „Jako i my odpuszczamy... - Naszym winowajcom.
I odpuść nam nasze winy...
Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
- I nie wódź nas na pokuszenie... - Ale nas zbaw ode złego.”
Co teraz?
Było zamieszanie.
Zabiliśmy wszystkich,
ale nie zdołaliśmy uratować posągu. Próbowaliśmy.
Na pewno.
- Jeśli musimy się zabić... - Dość zabijania.
- Wracajcie do pałacu. - Rozkaz.
- Jesteś ranny? - Nie, czemu pytasz?
Widziałem, że upadłeś.
Otrzymałeś rozkaz.
Formować szyk!
Chodź.
Miałeś rację.
Dziś proroctwo się nie spełni.
Świątynia ocalona.
A Jezus?
Myślałem, że dziś powróci.
Że znów go zobaczę.
Widzieliście centuriona?
Nie walczył.
Nie widzieliście?
Klęczał.
Przed tobą Piotrze.
Centurion?
- Niby dlaczego? - Ochrzciłem go.
Co?
Cesarz przyśle następny posąg, i następny.
Myślałem, że dzisiaj to się skończy.
Co o tym myślisz?
To cię obchodzi?
Następnym razem wyślę więcej żołnierzy.
Rano ukrzyżuję 40 kobiet, żeby ludzie bali się wyjść z domu
i każę zabić każdego, kto wyjdzie na ulicę.
Porozmawiam z Korneliuszem.
Wygramy tę bitwę.
Muszę tylko być twardszy.
To ohydne, co planujesz.
Taka moja rola.
Nienawidzę cię.
Zaproszę arcykapłana wraz z żoną. Pokażę im, kto tu rządzi.
Przygotuj poczęstunek, żeby rozluźnić atmosferę.
Nie słyszałeś?
Nie zniosę ani chwili dłużej w twojej obecności.
- Dokąd pójdziesz? - Tam, gdzie mnie nigdy nie znajdziesz.
Widziałaś, jak walczę z wrogiem.
- Myślisz, że nie będę walczył o ciebie? - Mówisz, jakbyś mnie kochał.
Wiesz kim jestem...
i jaki jestem.
- Łączą nas więzy. - Właśnie je zerwałam.
Już nigdy...
mnie nie zobaczysz.
- Wracaj! - Nie.
Wróć.
- Czeka na mnie? - Kto?
- Namiestnik. - Ja...
- Chyba tak. - Muszę iść.
Ilu zabiłeś?
Nikogo. Porzuciłem stanowisko. Nie powinienem żyć.
Nie walczyłeś?
- Ktoś widział, że nie walczyłeś? - Być może.
- Jeśli mój mąż się dowie... - Zgładzi mnie za zdradę.
Uciekajmy.
Mam pieniądze, będziemy bezpieczni.
- Dokąd pójdziemy? - Choćby na koniec świata.
- Mam odejść od męża? - Oczywiście, jesteś nieszczęśliwa.
- I zostawić go dla ciebie? - Dla Jezusa.
Moja żona i dzieci są gotowe do drogi.
Pójdziemy do apostołów, przyjmiesz chrzest.
Odnajdziesz szczęście.
Nieważnie gdzie jesteśmy, jeśli w sercu mamy Jezusa.
Klaudio?
Jaka ja byłam głupia.
Jaka głupia...
To poważny krok, niebezpieczny...
Jestem żoną namiestnika Judei.
Oni nikogo nie odrzucą. Przyjęli nawet takiego grzesznika, jak ja.
- Nie rozumiesz. - Możesz być wolna.
- Nie mogę. - Klaudio!
Mąż mnie woła.
Muszę iść.
Bóg mi tak kazał. Nie rozumiałem dlaczego.
- To Rzymianin. - Też miałem wątpliwości. To dziwne...
Ty!
Ty! Pójdziesz ze mną.