Twoje posągi w całym cesarstwie.
Jeden w Świątyni.
Wybuchnie powstanie.
Świątynia zostanie zniszczona!
Dziękuję, że wskazałaś mi drogę do Jezusa.
Tabito!
Wrogowie Rzymu...
muszą ponieść karę.
- Kim jesteś? - Skarbnikiem królowej Etiopii.
Powiedz Etiopczykowi, że obecność takiego ważnego gościa będzie dla nas zaszczytem.
Wiozą tu posąg, który zapowiada wieczną wojnę.
Żydzi muszą się zjednoczyć.
- Nie jesteśmy wrogami. - Przestań nas prześladować.
To może być koniec.
Ta Świątynia to nie tylko budowla, którą wzniósł człowiek.
To Boży dom na Ziemi,
najświętsze miejsce.
Grozi mu zniszczenie.
Wkrótce posąg rzymskiego cesarza dotrze do Jerozolimy.
Ma być umieszczony w Świątyni, byśmy go czcili.
Jeśli ta ohyda zbezcześci dom Boży,
Bóg opuści Świątynię...
i nas opuści.
Plony zgniją, a nowe nie wzejdą. Głód i zaraza zatańczą na naszej ziemi.
Nasze dzieci będą głodne,
a wrogów uraduje nasza słabość...
i bezradność.
Nie możemy na to pozwolić!
Nie pozwolimy!
Nie przestawaj, bo zwrócisz na nas uwagę.
Weź, proszę. Dobre.
I dlatego do was mówię.
Musimy się zjednoczyć w obronie Świątyni.
Wszystkie wyznania, miasta i regiony.
Odłóżmy na bok to, co nas dzieli.
Nadszedł czas jedności i braterstwa.
Niech sto tysięcy ludzi przemówi jednym głosem.
Jesteśmy z tobą.
Idźcie do swoich
i wezwijcie ich do obrony Świątyni.
Podobno to posąg ze szczerego złota.
Próżność cesarza nie zna granic.
To woda na nasz młyn.
Miasto powstanie i zyskamy tysiące sprzymierzeńców.
Dobrze, że tu jestem i mogę pomóc.
To nie przypadek, tylko wola Boża.
- Na pewno zwyciężymy. - Też tak sądzę.
Królowa będzie szczęśliwa, gdy się o tym dowie.
Nie tylko Etiopczycy będą świętować zwycięstwo.
Zagrzejemy do walki cały świat.
Rozniecimy ogień, od którego spłonie Rzym.
Wystarczy.
Wdowy przyjdą po nie późnej.
Prosiły, żeby ci podziękować. Nie skończyłam.
Twoje rany jeszcze krwawią.
Musisz odpocząć.
Czuję się lepiej.
- Chcę pomagać. - Odpocznij.
Cieszę się, że mogę chociaż szyć,
gdy mężczyźni prowadzą poważne rozmowy.
Lud wiwatował na cześć arcykapłana.
Wyobraziłem sobie,
że jestem na jego miejscu i mówię o Jezusie.
Pomyślcie, jak by to było.
Moglibyśmy bez obaw wymawiać jego imię.
I więcej: wpływać na Sanhedryn od wewnątrz.
Przestalibyśmy ukrywać się i mówić szeptem.
- Co wy na to? - Kajfasz dotrzyma słowa?
- Tak. - W zamian za co?
Razem to z nim uzgodnimy.
Nie będę się układał z człowiekiem, który zabił Jezusa.
Możemy pomóc kościołowi.
Bezpieczniej jest z dala od Kajfasza. Nie potrzebna nam Świątynia.
Tylko z nim porozmawiam.
- Mam doświadczenie. - Nie zamierzam znów zaprzeć się Jezusa!
A masz, rzymska świnio!
To tylko dzieci. Ruszajcie.
Bracia.
Przyszliście tutaj wezwani przez Boga,
by bronić swej Świątyni przed zbezczeszczeniem.
Wzbudzimy falę słusznego gniewu, która oczyści Świątynię
z zepsutych kapłanów i zmyje z naszej ziemi ostatni ślad Rzymu.
Etiopia wsparła nas bronią i środkami do sporządzenia własnej.
Mamy narzędzia, by wyplenić rzymską zarazę.
Potrzeba nam pobożnych rąk, waszych rąk.
Jesteście z nami?
Kajfasz przysłał na przeszpiegi swojego szczura.
Przynoszę wiadomość.
Arcykapłan pragnie mówić z tobą o wspólnym działaniu.
Kłamca. Wyprowadzić go.
Chcę wysłać więcej żołnierzy na ulice Jerozolimy.
To prowokacja.
Będą pełnili funkcję strażników, dopilnują porządku.
Dobrze.
Wyślij ich dwa razy więcej.
Przetrwamy to.
Jak zawsze.
Okropne miasto.
Ty też nic nie zjadłaś.
Zmartwił mnie setnik.
Mógłbym coś dla ciebie zrobić?
Powiedz tylko słowo.
Owszem.
Uwolnij Joannę, wyznawczynię Nazarejczyka.
Czemu się nią interesujesz?
Po prostu jej współczuję.
Współczucie to oznaka słabości, Klaudio.
My nie jesteśmy słabi.
- Nie rozumiem, dlaczego... - Nie jesteś
słaba.
Rozumiesz?
- Rozgniewałem cię. - Nie.
Masz rację.
Byłem zbyt śmiały.
- Ty jesteś skałą. Dbasz o bezpieczeństwo. - Nie uczyniłeś nic złego.
Przemawiasz lepiej, niż ja.
Najsprawniej walczysz o naszą sprawę.
Pragnę tylko, by skończyły się prześladowania.
Nie mogę zapomnieć o tym, co Kajfasz uczynił Jezusowi.
Kiedy Jezus wisiał na krzyżu,
a jego ciało...
wiło się z bólu,
zawołał
„Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą co czynią”.
Jeśli prosił o to Boga, prosił i nas.
Oczywiście.
Jakub pomówi z arcykapłanem i skończą się prześladowania.
- Chodźmy razem. - Nic tam po mnie.
Więc powiedz, jakie mam postawić warunki.
Zdaję się na twój osąd.
Bóg cię poprowadzi.
Ja muszę opuścić Jerozolimę.
Dokąd pójdziesz?
W świat.
Będę nauczał.
Arcykapłanie.
Obiecałeś zakończyć prześladowania wyznawców Jezusa.
Uczyń to natychmiast.
Stawiasz mi żądania?
Dobrze.
Właśnie się skończyły.
Dziękuję. To oznacza, że możemy otwarcie nauczać.
Nie bez ograniczeń.
Rzymianie wiele słów rozumieją dosłownie.
Dla nich wzmianka o „królu” to nawoływanie do buntu.
- Będziemy ostrożni. - Nie wolno wam mówić, że to Mesjasz.
- Ale to prawda. - Ta wasza „prawda” obraża ludzi,
- przed którymi was nie ochronię. - Pragniemy wejść do Świątyni
i zasłużyć na szacunek, a nie obrażać ludzi.
Nie zgodzimy się na ograniczenia.
- Jezus jest Mesjaszem. - Śmiało stawiasz żądania.
To syn Boży.
Zmartwychwstał...
i przyjdzie ponownie.
- Skoro nie dasz się przekonać... - Wykluczone.
Zatem zgoda. Mam nadzieję, że będziesz pamiętał moją życzliwość.
- Udało się. - Wrócimy do Świątyni?
Tak.
Chodźcie.
Wspomóż ubogiego.
Tabita? Niech mi ktoś pomoże.
- Musimy wracać do domu. - Przepraszam, że cię nie słuchałam.
- Jestem przy tobie. - Mario...
zabierz mnie do mojej rodziny...
w Jafie.
Muszę ich zobaczyć, nim umrę.
- Nie wiem, czy dasz radę... - Musimy.
- Pojadę z wami. Pomogę ci. - Pojadę sama.
To moja wina.
Przeze mnie zginie Joanna.
Nie mogę stracić Tabity.
- Bardzo ci tu źle, Joanno? - Tak chciał Bóg.
Ufam mu.
Weź...
musisz jeść, by mieć siłę.
Dziękuję, pani.
Twój mąż zdecydował, kiedy to się stanie?
On nie o wszystkim decyduje.
Stój.
Rzymskie świnie.
- Szukają nie tam, gdzie trzeba. - Zauważyłeś, jak ich dużo?
To naturalne, boją się.
Usiądź.
Po co przyszłaś?
Przysłał mnie Lewi.
Martwi się, że jesteś...
- zbyt widoczny. - Naprawdę?
Czyżbym wyróżniał się w tłumie?
Niepotrzebnie tu siedzisz. Zwracasz na siebie uwagę.
Coś ci wyjaśnię.
Dworski urzędnik powinienem pokazywać się publicznie.
Nie mam nic do ukrycia.
Gdybym przestał się pokazywać, wzbudziłbym podejrzenia.
Kiedy jestem widoczny, nie można mi nic zarzucić.
Porozmawiajmy o waszych obowiązkach.
Szpieg arcykapłana może uprzykrzyć mi życie.
Możesz mnie zapewnić, że nie będzie mi sprawiał kłopotów?
Zostawisz mnie tu na pastwę sępów?
Pozwól mi pojednać się z Bogiem.
Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem.
Dość!
Błogosławione na wieki chwalebne Jego imię.
Będziesz miłował Wiekuistego...
Arcykapłanie!
Wołaj medyka.
Usiądź.
Jest gorzej, niż sądziliśmy.
Będzie żył?
Jest pewny, że widział etiopską broń?
Zeloci chcieli walczyć, a teraz mają czym.
- Przez nich wybuchnie wojna. - Nie sądziłem, że zdobędą broń.
Musimy powiedzieć Piłatowi o ich planach.
- Niech się nimi zajmie. - Ludzie uznają nas za zdrajców.
Już tak o nas myślą. Zeloci chcą naszej śmierci.
- Powstrzymam ich. - Za późno.
Mają broń. Rzymianie stłumią rewoltę,
rozgromią buntowników, a wraz z nimi nas.
Idź do Piłata. Ratuj miasto przed rzymską masakrą.
Sugerujesz, żebym pozwolił, by zbezczeszczono Świątynię?
Bóg opuści Świątynię na ten czas.
Będziemy cierpieli, kiedy go nie będzie.
Ale Pan wysłucha naszych modlitw.
Świątynia zostanie oczyszczona i Bóg powróci.
Nie.
Nigdy.
Nie będę arcykapłanem, który pozwoli, by Bóg nas opuścił.
Nigdy!
Przyszłość Judei jest niepewna, lecz niosę wam dobrą nowinę.
Zbawi was Jezus Chrystus.
Filip?
- Ty tutaj? - Myślałem, że jesteś w Jerozolimie.
Miałem do was dołączyć.
Uczyniłeś w Samarii...
bardzo wiele.
Dużo ludzi odnalazło Jezusa.
Jak mogę zapomnieć o Jerozolimie?
To nasz dom, miejsce najważniejsze.
Jezus kazał nam głosić Ewangelię na całym świecie.
Wykonujesz ważną pracę.
Co mam czynić?
Idź na południe,
na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy.
Ruszajmy, natychmiast.
- Dokąd? - Na drogę do Gazy.
O czym ty mówisz?
Nie widziałeś anioła?
Idź i czyń, co ci rozkazał.
Ja pójdę do Jafy.
JAFA
Jesteś w domu, Tabito.
Nie jestem gotowa, by umrzeć.
- Matko... - Ma rany na plecach.
Muszę mówić z Piłatem.
W jakiej sprawie?
Prosiłaś o pomoc. Pragnę zapobiec masakrze.
Czemu zwracasz się do mnie...
w tajemnicy?
Bo zdradzam tych, których nienawidzę...
i tych, których kocham.
Wysłuchaj jej.
Zeloci sprzymierzyli się z Etiopią.
Mają broń.
Posąg Kaliguli...
będzie pretekstem, by wywołać powstanie...
przeciwko Rzymowi.
Zdrada!
Eiopska broń przepadła, ale mamy własną.
Idźcie na dach.
Tam!
- Pójdziesz ze mną. - Dlaczego? Co to za kpiny?
Jestem głównym skarbnikiem królowej Etiopii.
Agresja wobec mnie to wypowiedzenie wojny.
Przywożenie broni...
to wypowiedzenie wojny.
Być może.
Ale w waszej sytuacji nie radzę prowokować Etiopii.
- Bacz, co mówisz. - Twojemu nowemu cesarzowi
nie zależy na tym regionie. Jesteś...
zdany na własne siły.
Twoja królowa zaryzykowałaby atak na cesarstwo?
- Z radością. - Nie sądzę.
Nie wie o twoich postępkach, prawda? Przekroczyłeś swoje uprawnienia.
Królowa ufa mi bezwarunkowo.
Tym większy sprawisz jej zawód.
Przynieście jego sakwę.
Dyplomacja nie pozwala, bym cię zabił, ale napiszę do twojej królowej.
Już nigdy...
nie będziesz mógł powrócić do Etiopii.
A tak się dla niej poświęciłeś.
Twoi ludzie zostaną u nas jako niewolnicy.
Pozbieraj.
Co to?
Dar od arcykapłana Kajfasza.
Zatrzymaj go, na pamiątkę swojej nierozwagi.
Wypędzić tego...
nikczemnika z mojego miasta.
Dziś nasza wiara poddana jest najtrudniejszej próbie.
Oburzenie wrze w naszych sercach.
Mamy własną broń.
- Bóg nam sprzyja, sam mówiłeś. - Walczymy w słusznej sprawie.
Nie zapomnę im tego.
Rzym zagraża naszej Świątyni, rzucił cień strachu na całe miasto.
Światłość i zbawienie znajdziecie w Jezusie Chrystusie.
Piękne słowa.
- Ale słowa nie obronią Świątyni. - Jestem wierny sprawie.
Kiedy Rzymianie zaatakują, będziesz jej wierny z mieczem w ręce?
...by utrzymać pokój w prowincji”.
Co robisz?
Układam zabawny liścik
do naszej drogiej przyjaciółki, królowej Etiopii.
Pomogłaś mi, Klaudio,
dziękuję.
Przyprowadziłam Leę z ważną informacją.
Ja też mam do ciebie prośbę:
uwolnij wyznawczynię Nazarejczyka.
Po pierwsze, szykuje się bunt.
Po drugie, przekazujesz mi informacje,
bo jesteś moją żoną, to twój obowiązek.
Nie chcę myśleć,
że przyprowadziłaś Leę licząc na moją wdzięczność.
Zrobiłam to, co słuszne, by zapobiec wojnie.
A ty, jako mój mąż, masz obowiązek słuchać moich rad.
Ta kobieta zostanie zgładzona.
Koniec dyskusji.
Przeczytaj.
Joanno, chodź. Już czas.
Co robisz, pani? Chodź.
Otwórzcie.
Wiecie, kim jestem.
Jeśli nie otworzycie, będziecie się tłumaczyć przed moim mężem.
Twoja sympatia dla tej kobiety jest niestosowna. Co ona ci zrobiła?
Nic.
Miesza ludziom w głowach.
Zatruła umysł młodej szwaczce i to samo robi tobie.
Nieprawda.
- Nie ma powodu, by cierpiała. - Zdradziłaś mnie...
dla obcej osoby.
Rzuciła na ciebie urok? Czemu mnie kompromitujesz?
Dobrze,
spełnię twoje życzenie.
Możesz ją uwolnić...
na dwa sposoby:
śmierć przez uduszenie...
albo na krzyżu.
Spójrz na nią. Ledwie żyje.
Wystarczy lekko ścisnąć.
Jesteś potworem.
Wydaje ci się, że ratujesz ją przede mną,
ale to ja ratuję ciebie.
Nie każ mi wybierać.
Sama wybiorę.
Niech tak będzie.
W imię Chrystusa, wybaczam ci.
To był ostatni raz.
Rozumiesz?
Przygotuj się.
Zaczynaj.
„Jak baranek na rzeź prowadzony,
jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich.
Po sądzie został usunięty.
Zgładzono Go...
z krainy żyjących”.
- Wpadłeś w tarapaty, przyjacielu. - Owszem.
- I bardzo się potłukłem. - Pomóc ci?
Niejedno koło w życiu naprawiłem.
Będę bardzo wdzięczny.
Fragment z Księgi Izajasza, który przed chwilą czytałeś...
pokrzepia cię?
Taką miałem nadzieję, ale...
słabo go rozumiem.
Prorok mówi o sobie czy o kimś innym?
Mówi o człowieku,
który zaznał wielkich cierpień i upokorzeń;
który nauczał,
że będziemy zbawieni...
poprzez wiarę w niego.
- Kim on jest? - To Jezus Chrystus,
syn Boży.
Tak mi przykro...
Patrz, woda!
Pragnę przyjąć chrzest i nieść naukę Jezusa na krańce świata.
Żałujesz za grzechy?
Żałuję.
Nie dostrzegałem Boga.
Byłem pyszny i zarozumiały.
Podburzałem do przemocy i nienawiści.
To już przeszłość.
Liczy się tylko to, kim będziesz teraz.
Gotowy?
Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, syna Bożego,
który umarł na krzyżu i trzeciego dnia zmartwychwstał?
Wierzę.
Chrzczę cię w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Więc to prawda!
Szeroka jest brama i przestronna droga, która prowadzi do zguby,
a wielu przez nią wchodzi.
Ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia,
a mało ludzi ją znajduje!
Maria?
Obiecałam Tabicie, że będzie żyć.
Myślałam, że wystarczy moja wiara.
Była taka dobra...
i szczęśliwa, że znalazła Jezusa.
Umarła przeze mnie.
Nieprawda.
Tak chciał Bóg.
Chodź do niej.
Nie lękajcie się. To Piotr...
mówiłam wam o nim.
Co im o mnie powiedziałaś?
- Prawdę. - Po co mnie przyprowadziłaś?
Wierzę, że możesz jej pomóc.
Tabito.
Wstań.