Znajdź go i zabij.
Lepiej przeciągnąć go na naszą stronę.
- Przeszedł pustynię, by mnie zabić. - Cesarz opuścił Jerozolimę,
ale obiecał nam dar, wój własny posąg.
Kazał go umieścić w Świątyni.
Świątynia zostanie zniszczona.
Powitajmy Szawła, naszego brata w Chrystusie.
- Oszaleliście. - Szymonie.
To moja wina. Muszę to naprawić.
Podobno można tu spotkać
wrogów Rzymu.
- Mów. - Wrócił Szaweł.
Znajdź go.
GALILEA
Jezusie.
Bóg – Jego droga nieskalana;
słowo Pana w ogniu wypróbowane.
Co robisz, Jezusie?
Wszędzie cię szukałem.
Nie wiedziałeś, że będę w domu ojca mego?
Zawsze mnie tu znajdziesz, Jakubie.
- Szaweł taki jest. Nikogo nie słucha. - Powinienem był go zatrzymać.
- Ukamienują go. - Może Kajfasz mu daruje.
- Nigdy. - Schwytali też Szymona?
- Gdzie indziej by się podziewał? - Obydwu nie zabiją.
Nie, bo ja im nie pozwolę.
- Jak to? - Pójdę błagać, by ich uwolnili.
Ruszaj się!
Witaj, Szawle.
Spójrz, tych ludzi łączy wiara. Gdzie jesteś ty?
Rozumiem twój gniew.
Przyszedłeś do mnie.
Błagałeś...
bym ci pozwolił zwalczać bluźnierców i bronić Świątyni.
Chciałem ci się przypodobać.
Lecz teraz poznałem prawdę.
Co by na to powiedział
- twój nauczyciel Gamaliel? - Czego chcesz?
Daję ci szansę, byś wyznał swe grzechy przed Bogiem i do nas powrócił.
Wróć do Świątyni, Szawle,
nie zdradzaj tych, którzy cię kochają.
Stoisz w centrum wszechświata. Jak możesz odejść i odciąć się od Boga?
Twoja wiara jest tutaj. Pragnę ci wybaczyć.
Widać, że są radzi...
Oczywiście. Są w domu.
To nie jest mój dom.
I ty nie możesz mi wybaczyć. Może to uczynić tylko Jezus.
Bardzo dobrze, Tabito.
Doskonale.
O czym rozmawiałyście?
O...
praniu...
- szyciu... - I o niczym więcej.
Nie wierzę.
Opowiedz o uchu igielnym.
Jezus rzekł...
Prędzej wielbłąd przejdzie przez ucho igielne
niż bogaty mąż wejdzie do królestwa niebieskiego.
A bogata kobieta?
Powtórz to.
Wypełniło się proroctwo Izajasza. Mesjaszem jest Jezus.
Wstał z martwych, a ja przyjąłem chrzest.
Żałowałem,
a On mi przebaczył i obmył mnie z grzechu.
Dlatego...
już niepotrzebne są...
rytualne ablucje...
i inne obrzędy świątynne.
- Niepotrzebne? - Ani Świątyni,
ani wam.
Co się z tobą stało?
39 batów wyleczy cię z obłędu?
Czy miesiąc w celi nauczy cię rozumu?
Mogę cię tam zostawić, aż zgnijesz i wszyscy o tobie zapomną.
- Narażasz się na śmierć. - Dość ukrywania się.
- Kajfasz cię uwięzi. - To będziecie nauczać sami.
Kto nam będzie przewodził? Tomasz nie da rady.
Jakub!
Nie było go 3 dni, matka odchodziła od zmysłów, a on siedział w Świątyni
i rozprawiał z kapłanami, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
Miałem sen.
- Dlatego tu jestem. - Brakowało mi ciebie.
- Jakim był dzieckiem? - Bawił się z nami. Był taki sam, jak my.
Potem zaczął się...
wyróżniać:
spokojem, mądrością i dobrocią.
Miał w oczach...
coś niezwykłego.
Bardzo go kochałem.
Ale to już przeszłość.
Mówcie, co u was. Byliście w więzieniu.
Niektórzy dwa razy.
Mimo to, zyskujecie uczniów.
Co się stało?
- Wczoraj straciliśmy dwóch braci. - Szawła pojmali strażnicy. Szymon...
nie wrócił na noc.
Muszę iść do Świątyni.
Do arcykapłana, który cię więził dwa razy?
Mówimy mu to samo.
A gdybym ja poszedł?
To mój obowiązek.
- Wstawię się za nimi. - Nie znasz Kajfasza.
W twoich oczach dostrzeże strach.
Wybacz mi brak skromności, ale jestem rabbim, a to coś znaczy.
Zbyt długo cierpieliście osamotnieni. Pozwól, że wam pomogę.
W jakiej sprawie przybywacie?
On nie rozumie.
Kim jesteś?
Jestem głównym skarbnikiem królowej Etiopii.
- Etiopii? - Broń zostawiliśmy za bramą miasta.
Czyżby?
Przeszukać ich. Dokładnie.
Panie...
byłam głucha na Twe nauki i przykazania.
Byłam ślepa na cierpienia innych.
Nie jestem godna, lecz błagam Cię o wybaczenie, miłosierny Boże...
Nie!
- Widziałam Szawła. - Uwolniłem go.
To szaleniec.
- Zabiją go jego własne słowa. - Nie możesz...
- Już zrobiłem. - Okazałeś słabość.
Ogłoś,
że to wyjątkowy akt łaski przed Jom Kipur, Świętem Pojednania,
- bo w innym czasie... - Powiedziałem!
Będzie tu za dzień, za tydzień,
wkrótce, ohydny posąg,
który zapowiada wieczną wojnę. Musimy zjednoczyć wszystkich Żydów,
by stawić czoła tej potworności.
Więc chodzi o politykę.
Rzym...
jest silny i wzbudza strach.
My musimy wzbudzić miłość, albo wszyscy zginiemy.
Każe słowo Szawła...
- to plama na twoim honorze. - Nie słuchałaś mnie?
A ty mnie?
Jesteś arcykapłanem.
Czyń, jak przystoi arcykapłanowi.
Tak czynię, każdego dnia.
Jeśli tego nie widzisz, jesteś ślepa.
- Przepraszam, że zniknąłem. - Gdzie byłeś?
W gospodzie. Wypiłem za dużo wina.
- I...? - Obudziłem się w żłobie.
- Dobrze, że wróciłeś. - Ja też się cieszę.
Nie martwcie się o mnie. Nie ma powodu.
- Nie ma broni? - Nie.
- Przeszukaliście wszystkie kosze? - Nic w nich nie ma.
Może pragnie pójść do Świątyni.
Jutro jest ich święto.
To Etiopczyk, Klaudio.
Do Jerozolimy przybywają ludzie z całego świata.
Wiesz, co musiał zrobić, by zostać skarbnikiem królowej
i dowieść swego oddania na wieki?
Już nie jest mężczyzną.
Wie o posągu?
- Nie mogłem... - Wiem, nie mogłeś spytać.
Chcę się z nim spotkać.
Zaprośmy go na wieczerzę, i Heroda z żoną, żeby to było mniej...
- Oczywiste? - Właśnie.
Powiedz temu etiopskiemu eunuchowi,
że obecność takiego ważnego gościa
będzie dla nas zaszczytem.
Czego chcesz?
Szukam pewnych ludzi.
Znasz ich.
- Ja tylko robię ozdoby. - Nie sądzę.
- Idź, nie pomogę ci. - Nie pójdę.
Wyjdź.
Nieważne, co myślisz. Muszę się spotkać z twoimi kompanami.
Nie będą zadowoleni, jeśli odrzucisz to, co im mogę ofiarować.
Czego od nich chcesz?
Im to powiem.
Powiesz mnie, albo ich nie zobaczysz.
Trzeba kogoś zabić.
Szaweł! Jak to się stało?
- Bili cię? - Nie.
- Pomógł ci Jakub? - Jaki Jakub?
- Po prostu cię wypuścili? - Kajfasz porozmawiał ze mną...
- i mnie uwolnił. - A to szczęśliwy traf.
- Szymonie. - Nas bili, wtrącali do więzienia,
kamienowali. A tego tak po prostu wypuścili.
O co mnie oskarżasz?
Skończyło się.
Jestem wolny.
Jestem Jakub z Nazaretu,
wyznawca Jezusa.
Co cię sprowadza do Świątyni?
Nadchodzi Jom Kipur, Święto Pojednania.
Czy mam ci wybaczyć?
Widziałem się ze swoimi braćmi. Udawałem, że nie widzę ich przygnębienia,
że jestem silniejszy od nich.
To wszystko przez ciebie.
Czy lud powinien drżeć przed arcykapłanem?
Muszę bronić wiary.
Czynisz to zbyt gorliwie.
Przyszedłem cię prosić o uwolnienie Szawła z Tarsu i Szymona z Kafarnaum.
Szymona...
tu nie było, a...
Szaweł już został uwolniony.
Czego naopowiadali ci przyjaciele?
Nie jesteśmy wrogami, Jakubie. Razem klęczymy przed Bogiem
i zanosimy modły.
Jeśli to prawda, przestań nas prześladować.
Rozumiem dlaczego przysłali ciebie.
A gdybym was zaprosił do Świątyni?
- Do Świątyni? - Moglibyście się tu modlić.
Skończą się prześladowania i pojednamy się.
- Czemu miałbyś to zrobić? - Zbliża się Jom Kipur.
- Tylko dlatego? - Przekaż to swoim przyjaciołom.
Jeśli uszanują Świątynię, mogą się tu modlić.
- Wszyscy oprócz Szawła. - Szawła?
Pragnę zjednoczyć nasz naród. Zapraszam was,
- ale nie jego. - Cóż on uczynił?
Najwyraźniej go nie znasz. Przekonasz się.
Dziękuję, że zechciałeś mnie przyjąć.
Dary od królowej Etiopii.
I od pokornego współwyznawcy.
Jestem wdzięczny za waszą hojność.
Przyjmij w zamian pisma proroka Izajasza.
To cenny dar.
- Pomodlimy się? - Wspaniale.
Będziesz wieczerzał u namiestnika Judei.
Nie masz prawa wydawać pleceń mojemu czcigodnemu gościowi.
Nie szkodzi.
Nawykliśmy do rzymskich manier.
Wedle życzenia.
Wybacz, pani...
jesteś żoną arcykapłana...
Ostrożność nie zawadzi.
Kto ma być zabity?
Bluźnierca,
- wróg narodu. - Każ go zgładzić. Twój mąż ma władzę.
Więc to nie on pragnie jego śmierci.
- Ten człowiek zagraża wszystkim. - Mnie?
Wątpię.
- Kim on jest? - To Szaweł z Tarsu;
przystąpił do nazarejczyków.
Nic do nich nie mam.
Oni szydzą z Boga.
Czyżby osłabła twoja wiara?
Nie radzę ci wątpić w moją wiarę.
Zwłaszcza, że przyszłaś tu bez straży
i sama ochoczo dzielisz łoże z Rzymem.
Co zrobisz dla mnie?
Czego chcesz?
Co twój mąż zamierza w sprawie cesarskiego posągu?
Wiem o nim.
- Więc? - Nie jestem pewna.
- Twój mąż robi, co mu każesz. - Jestem tylko żoną.
Dobra odpowiedź.
Sprytnie unikasz odpowiedzialności, ale mnie nie oszukasz.
Chcę od ciebie, droga Leo,
krwi.
Krwi tysiąca Rzymian.
- Wpłyniesz na męża, by mi to dał. - W jaki sposób?
Dowiesz się...
we właściwym czasie.
Nie ta.
Mam nową szatę...
jedwabną.
Tabita miała ją skończyć.
- Jeszcze go nie ma? - Nie. Co się stało?
Szwaczka nie skończyła mojej szaty.
Moja dokończy. Chodź.
Tak się cieszę. Poproszę apostołów. Ochrzczą cię.
Wspaniale.
Wreszcie poczujesz, że żyjesz. Nie masz pojęcia, jakie to uczucie.
Dziękuję, Joanno, za wskazanie mi drogi do Jezusa.
Nawracasz moje sługi na wiarę Jezusa po tym, co się stało?
To moja wina.
Tobą zajmę się później. Musimy się przygotować na ważną wizytę.
- Jak mogłaś? - To jeszcze dziecko.
Zawiniła moja służąca, ukarzę ją.
Ze swoją służącą rób, co zechcesz, ale te dziewczęta są moje.
Nie macie wstępu do mojego pałacu. Do rana ma was tu nie być. Wynoście się.
Wiem, co Kajfasz wam uczynił,
- ale mówił szczerze. - Czego od nas żąda?
Poszanowania Świątyni.
- Tylko tyle? - Tak. Resztę ustalimy później.
- Już nie będziemy się bać. - Będziemy obchodzić święta.
Po co nam Świątynia?
Oczywiście, chcemy...
być bezpieczni,
ale po zmartwychwstaniu Jezusa już nie musimy chodzić do Świątyni.
On jest w każdym z nas.
- W Świątyni... - Ma moc stare prawo.
Jesteśmy Żydami; Świątynia jest dla nas ważna.
Mamy głosić nauki Jezusa.
Świątynia to tylko kupa kamieni.
- Porzucisz ją? - Pragnę głosić słowo Boże.
Świątynia nie jest do tego potrzebna. Każdy to pojmie.
- Więc jestem głupi. - Szymonie.
Ten obcy człowiek najpierw chciał nas zabić...
Znów się zaczyna.
...a potem arcykapłan uwolnił go z więzienia.
- Nie rozumiem jego zachowania. - Zatem milcz, aż zrozumiesz.
Jak możecie mu ufać?
Szymonie.
Napij się wina. O zachodzie słońca zaczyna się wasz post.
Interesują cię nasze obyczaje?
Namiestnik angażuje się w sprawy żydowskie.
Wybaczcie, że nie przestrzegam waszych dziwacznych zwyczajów.
W święto Jom Kipur wybaczamy naszym wrogom.
Wrogom?
Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Czyż nie, Herodzie?
Nasze stosunki są poprawne.
Rzymianie wszędzie przysparzają sobie wrogów.
Narody zjednoczone w Imperium żyją w szczęściu i pokoju.
Wątpię.
Nie możesz się uporać
z zelotami i nazarejczykami.
Rozprawiłem się z nimi.
Wybaczcie.
- Czekałam na nową szatę. - Piękna.
Niestety musiałam oddalić szwaczkę.
Dzisiaj?
Tak.
- Nie mogłaś jej wybaczyć? - To był akt wybaczenia.
Co zrobiła?
- Złamała prawo pod moim dachem? - Nie prawo rzymskie.
Przystąpiła do sekty nazarejczyków.
Myślałem, że się z nimi rozprawiłeś.
Przyprowadź ją.
Niech ci Bóg błogosławi.
I tobie.
Chciałem cię spytać o Szawła z Tarsu.
O co chodzi?
Przysporzył sobie wrogów.
- Ma do tego talent. - Mówiono nam o nim.
Pomożesz mi?
- W sprawie Szawła? - Przyprowadź go do nas.
Po co?
Nie twoja sprawa.
- To mój brat w Chrystusie. - Przyrzekłeś,
że będziesz mi wierny.
Nie mogę.
Pomyśl o Świątyni.
- To tylko służące. - Dopuściły się zdrady w moim pałacu.
- To nie zdrada. - Upokorzyły mnie.
Zostaną wychłostane...
publicznie, żeby cały świat widział, od Rzymu aż do Etiopii.
Naprawdę sądzisz, że cesarza obchodzą takie błahostki?
Mam nadzieję.
Korneliuszu, zaprowadź je do naszych gości.
Którą wychłostać najpierw?
Nie lękaj się.
Jezus da ci siłę.
Tylko ją.
Wobec ciebie mam inne plany.
Wprowadziłeś zdrajczynie do mojego pałacu.
Nie wiedziałem...
Okażesz aprobatę dla kary
oraz podziw dla władzy Rzymu.
Potem, wraz z żoną, opuścisz mój pałac. Rozumiesz?
Jak sobie życzysz.
Przykro mi, że musisz to widzieć.
Wrogowie Rzymu muszą ponieść surową karę.
Nie oszczędzamy nikogo.
Ku chwale cesarza!
Nie powinieneś jej ufać. To Rzymska ladacznica.
- Ma wpływy. - Zdradzi nas przy pierwszej sposobności.
Musimy zaryzykować.
To nasza jedyna szansa, by wyzwolić miasto spod władzy Rzymu.
- Ten posąg... - Wiem.
Ale zamierzamy zabić człowieka, który nie uczynił nic złego.
To nie jest Rzymianin. On tylko dużo gada.
Muszę iść. Tymczasem posłuchaj, czego on naucza.
Sprawdź, czy jest taki zły, jak mówi Lea.
Pokój wam.
- Tak nie wolno. - To tylko służące.
Nie możesz mi się sprzeciwiać publicznie.
- Nic nie powiedziałam. - Wyraziłaś to twarzą.
Przepraszam, że nie byłam tak miła, jak sobie życzyłeś.
Więcej tego nie rób.
Co będzie z drugą służącą?
Jeszcze nie wiem jaką nadać temu wagę.
- Czemu? - Jej śmierci.
Joanno. Moja kochana.
Nie płacz.
Jestem spokojna.
Nic nie może mnie zranić.
Byłeś wspaniałym mężem.
To wielkie szczęście, że mogliśmy być razem.
Możecie przyjąć chrzest, pogodzić się z Bogiem
i uwolnić od tyranii Świątyni.
Miłość Jezusa da wam nowe życie i wolność.
Nie obawiajcie się Jego nauki.
Jezus przyszedł nie po to, by obalić prawo, lecz by je wypełnić
Cała dawna nauka przygotowała nas na tę chwilę.
Co o tym sądzisz?
To wasze wierzenia?
Niektóre tak.
Jego słowa zniszczą wasz nowy kościół.
Powiedziałam Lewiemu, żeby dał mu spokój i zajął się naszymi sprawami.
Teraz myślę inaczej. On znieważa Świątynię.
Przyprowadź go do gospody o zachodzie słońca.
Kiedy Jom Kipur się skończy, zrobimy swoje.
Jesteś z nami, prawda?
Tak mi przykro.
To mnie należała się kara.
Wiedziałaś, czym to grozi.
To moja wina.
Tu są pieniądze, zioła i lekarstwa.
Macie dokąd pójść?
Tak.
Namiestnik jest zajęty.
Jeśli wyjdziecie teraz, nie zauważy was.
I nie będzie wiedział, że wam pomogłam.
Dziękuję.
Więcej nie mogę zrobić.
Co z Joanną?
Pośpieszcie się.
Niech się wam szczęści.
Co się stało?
Nie płacz.
Jeśli Bóg jest z nami, to nie mamy wrogów.
Bóg jest z tobą, Tabito.
Nic nie odbierze ci miłości Chrystusa.
Ani życie,
ani śmierć,
ani anioły czy...
demony. Nie ma takiej mocy.
Nikt nie zabierze nam Bożej miłości.
Tą miłością jest Jezus Chrystus.
Piłat kazał ją wychłostać.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wkładam wszystkie grzechy mojego narodu na głowę tego kozła.
Niech będzie wypędzony na pustynię i zabierze ze sobą nasze winy.
Przepraszam, nie czuję nienawiści do Szawła, chciałem ratować Świątynię.
- Zbłądziłeś, lecz niedaleko. - Co teraz?
Zeloci wiedzą, gdzie przebywa Szaweł?
- Zatem jest bezpieczny. - Nie wiadomo.
- On zagraża samemu sobie i nam. - Ukrywamy się z powodu naszej wiary.
Kajfasz obiecał nam pokój.
Szaweł ma zbyt radykalne poglądy.
- To nas poróżni. Wiesz, co on czyni. - Nie rozumiesz jego pasji.
Wiemy, co o nim sądzą zeloci i arcykapłan.
Przepędzono go z Damaszku. On nam zagraża.
Co proponujesz?
Co ci kazali zrobić?
Przyprowadzić go do pewnej gospody, kiedy się skończy Jom Kipur.
- Mamy czas do wieczora. - Na co? To nasz brat. Co chcesz uczynić?
Jest Szymon, to znaczy, że mówicie o mnie.
Życzymy ci pomyślności.
Filip odnosi wielkie sukcesy w Samarii.
- W Jerozolimie odniósłbym większe. - Gdzie indziej odegrasz większą rolę.
- Tu grozi ci śmierć. - Nie boję się śmierci.
Chciałem was pociągnąć za sobą,
ale nie słuchaliście.
Tu nie jest bezpiecznie.
Boimy się o ciebie.
To wszystko.
Rozumiem.
Ale jesteśmy braćmi?
Oczywiście.
I znów się spotkamy?
Przyrzekam.
Zatem...
już nie będę wam ciężarem.
Pójdę i będę głosił słowo Boże.
Nim dotrę do Tarsu, będę miał stu uczniów.
Zrobisz więcej, niż my.
Bóg z wami.
Jeśli będziecie mieli dość Jerozolimy,
zapraszam.
Ciebie też, Szymonie.