POPRZEDNIO
Jeśli Piotr jest w Jerozolimie, znajdę go.
Już nie jestem tym samym człowiekiem.
Kogo widziałeś?
Jezusa Chrystusa, syna Bożego.
Naucz mnie zabijać.
Odwołaj to, Kaligulo, bo podetnę ci gardło.
No, dalej.
Szykowałeś się na nowy urząd w Rzymie?
Na kolana przed waszym nowym cesarzem!
Szaweł uwierzył w Jezusa.
- Nie możemy nauczać w synagodze. - To nasz obowiązek.
Przez niego wszyscy zginiemy.
DAMASZEK
Szawle z Tarsu! Gdzie się ukryłeś, bluźnierco?
Szukają cię. Strzegą wszystkich bram.
- To było niezwykłe, Barnabo. - Wywołałeś awanturę w synagodze.
Wszyscy muszą usłyszeć słowo Chrystusa.
Chodź. Mnie przepuszczą przez bramę.
Zamknąć bramę!
Chodź!
- To będzie wspaniałe.. - Co?
- Powrót do Jerozolimy, do Piotra. - Na pewno nie może się nas doczekać.
JEROZOLIMA
To absurd.
- Szaweł? - Oszalał.
- Zachowywał się normalnie i nagle... - To zdrada.
- Naprawdę uwierzył? - To nie ma znaczenia.
- Znieważył cię. - Sądzę, że wierzy naprawdę.
Trzeba go znaleźć, upokorzyć i zabić.
Czemu nie klęczycie?
- Urodziwa. - Słucham?
- Twoja żona. - Dziękuję.
- Jesteś oddana swojemu cesarzowi? - Oczywiście.
Bardzo?
- Mój mąż i ja... - On mnie nie obchodzi. Pytam ciebie.
Jak byś mi okazała swoje oddanie?
- Ja... - Aureliuszu!
- Tak, panie. - Ona mnie nie lubi.
- Moja żona i ja jesteśmy odda... - Nie. Ona nie jest.
To oczywiste. A ty?
- Wielbię cię, panie. - Wielbisz?
To mi się podoba.
Choć wiem, co o mnie mówiłeś.
- Nie... - Co mówił?
Że jesteś szalony, panie.
- Nigdy bym... - Byłeś zaufanym doradcą mojego wuja.
- To prawda. Nigdy bym tak nie powiedział. - On też tak mówił?
- Naśmiewaliście się ze mnie? - To oszczerstwa.
- Jesteś mi wierny? - Całkowicie.
- Kochasz mnie? - Kocham.
- Tak samo, jak mojego wuja? - Oczywiście.
Przysiągłeś, że będzieszmu wierny na wieki
- i że byś za niego zginął. - To samo przysięgam tobie.
- Zginąłbyś za mnie? - Tak.
Wyjmij swój miecz.
Giń.
Za Rzym.
Za mojego cesarza.
Oby bogowie łaskawie spojrzeli na mój czyn.
Znudziła mnie Jerozolima.
Między nami był jakiś spór, namiestniku.
Wstań.
- Drobne nieporozumienie. - Irytuje mnie ta prowincja.
Obrzydliwe potrawy...
skwar...
i nikt nie kocha Rzymu ani mnie.
- Trzeba to zmienić. - Pomyślałem o...
- posągu. - Tak, panie.
Twoje posągi w całym cesarstwie. Od Galli aż po Egipt.
Tak.
- Umieścimy jeden w tej komnacie. - Oczywiście.
A drugi w Świątyni.
Żeby mnie wszyscy widzieli.
To na początek.
Chodźmy.
- Pięknie, prawda? - Tak. Chodźmy.
To niezwykłe, że zachwycamy się czymś tak długo, a potem...
Chętnie porozmawiam, ale nie na schodach, gdzie cię wszyscy widzą.
Musimy pożegnać się z cesarzem.
Przepraszam.
Za co?
Za to, jak na ciebie patrzył.
Wejść!
Wezwałeś mnie.
- Chodzi o posąg. - To znaczy?
Kiedy cesarz o nim wspomniał, skrzywiłeś się.
Wino było kwaśne.
Jeśli umieścimy posąg w Świątyni, wybuchnie bunt, zginą tysiące Żydów.
Posąg zbezcześci Świątynię.
- Obchodzi cię to? - Mnie nie, ale ciebie bardzo.
- Możesz temu zapobiec. - Ja?
- Porozmawiaj z nim. Przekonaj go. - Nie zdołam.
- To twój przyjaciel. - I cesarz.
Dobrze...
spróbuję.
Zabiorę go do Rzymu. Kiedy będzie daleko, może o wszystkim zapomni.
Jeśli przyjaciel cesarza lęka się poruszyć ten temat...
- Znajdziemy sposób. - Jak powstrzymać szaleńca?
To kłopot nie tylko twój, ale całej Judei.
- Więc? - Uporamy się z nim wspólnie.
- Zatem Piotr... - Pomyślałem,
- że dobrze byłoby porozmawiać z resztą. - O czym? Jesteśmy braćmi w Chrystusie.
Oni widzą to inaczej.
Niepotrzebnie się martwisz.
- Szaweł... - Jest w Jerozolimie.
- Strażnik świątyni go widział. - Znajdź go.
To tutaj. Zaczekaj.
- Porozmawiam z nimi, a potem cię zawołam. - W porządku.
- Powtórz im wszystko, co ci mówiłem. - Słowo w słowo.
Dobrze. Trochę się denerwuję.
Zaczekaj tutaj.
Zaczekaj.
- Zmienił się. - To niemożliwe.
Porozmawiajcie z nim.
- Nie. - Głupcze.
Nie widzisz, co zrobiłeś?
Nie...
Tu się ukrywacie?
- Witajcie, bracia. - Nie jesteś moim bratem.
- Przyszedłeś sam? - Nic wam nie grozi.
- Bracie Szymonie... - Nie mów tak do mnie.
- Myślisz, że uwierzył w Jezusa? - Wierzy żarliwie.
Może aż nazbyt.
Rozumiem wasze obawy, ale przyjąłem chrzest
- i zacząłem nowe życie. - Doprawdy?
- Szedłem do Damaszku, kiedy Jezus ... - Nie wymawiaj jego imienia!
- Szymonie! - Wiele osiągnęliśmy, zbudowaliśmy...
a ty to wszystko zniszczyłeś.
- Tak było. - A teraz?
- Teraz wierzę w Chrystusa. - Zawsze jest taki?
- Od chwili, gdy się przebudzi. - Wyjdź.
Szawle.
Piotr i Jan.
Jak dobrze.
Oni mnie nie rozumieją.
- Uwierzyłeś w Chrystusa? - Nie może być!
Wiem, co myślicie, ale ręczę za niego.
Porozmawiam z nim sam na sam.
Sam na sam.
Zacznijmy od drogi do Damaszku.
- Barnaba... - Chcę to usłyszeć od ciebie.
- Musimy obmyślić plan. - Opowiedz wszystko, od początku.
Jesteśmy braćmi w Chrystusie.
Od początku.
Całe życie byłem niewidomy i nagle przejrzałem na oczy.
Nie wierzysz.
- Chciałeś mnie zabić. - To prawda.
- Zatem rozumiesz moją ostrożność. - Tak.
Mimo to czegoś tu nie pojmuję.
Wiem, co czyniłem,
ale czy wy nie zapomnieliście nauk Jezusa o przebaczeniu?
Znaliście go.
- Wybacz, lecz nie rozumiem. - Znałem go, wiec daruj mi kazania.
- Jaki on był? - Był moim przyjacielem...
nauczycielem, bratem...
i Panem. Był...
jest miłością.
- Tęsknię za nim. - A ja nie.
Jest obecny tutaj.
- Płonie we mnie jego duch. - Duch Święty zstąpił na nas wszystkich,
ja też go czuję.
Tylko czasem chciałbym lepiej rozumieć.
- Dla mnie wszystko jest jasne. - Doprawdy?
Jestem wychowankiem Gamaliela, uczonym w piśmie faryzeuszem.
Ty masz inne przymioty.
Razem, złączeni w Jezusie...
możemy zdziałać cuda. Nie rozumiesz?
Znałeś go, słuchałeś jego nauk i mimo to nie rozumiesz?
Widziano go w Dolnym Mieście. Niestety wymknął.
Długo jeszcze będzie robił z ciebie głupca?
Przeczeszę całe miasto. Znajdę go, przysięgam.
Skończyłeś, panie? Czas ruszać w drogę.
Już?
W Rzymie znajdziesz lepsze, i chętniejsze.
Już nie mogę się doczekać.
- Czego chciał ten głupiec Piłat? - Nic ważnego, przyszedł ci się pokłonić.
Konie czekają. Kto pierwszy będzie w Jafie?
Nie polubiła mnie ta dziewczyna.
Szczęśliwej podróży, panie.
Spokojnie, Tabito, to ja.
Już go tu nie ma. Skończyło się.
Już po wszystkim.
Co znowu?
- Liczyłem, że wreszcie zapanuje spokój. - Cesarz opuścił Jerozolimę,
ale obiecał przysłać dar miastu,
a ściślej mówiąc arcykapłanowi.
- Swój własny posąg. - Kazał go umieścić w Świątyni.
Jako znak...
- swojej boskości i władzy. - To byłoby zbezczeszczenie Świątyni
i złamanie najświętszego przykazania.
- Cesarz nie może tego zrobić. - Już postanowił.
Księga Daniela mówi o posągu, co niesie śmierć i zniszczenie.
Teraz waszym bogiem jest Rzymianin.
Zgładzisz kilka tysięcy Żydów. Nie pierwszy raz.
Chyba, że zapanujesz nad swoim ludem.
Zostaniesz u mnie w gościnie, Herodzie,
żeby potwierdzić swój sojusz z Rzymem.
Tu nie chodzi o polityczne kuglarstwo, tylko o zniszczenie Świątyni!
Ciszej.
Chyba się zgodzimy, że trzeba to zachować w tajemnicy.
Jeśli zeloci się dowiedzą, rano ulice będą usłane trupami.
Zawsze szukaliśmy porozumienia.
Ja krzyżowałem tych, co ci byli niewygodni.
Co ty dla mnie robiłeś?
Niedawno powiedziałeś mi, „przetrwamy lub upadniemy razem”.
Naprawdę muszę ci przypominać, co czyniłem dla pokoju w Judei?
Kajfaszu, taka jest wola cesarza.
To twoje zmartwienie, ty się z nim uporaj.
Trzeba to rozwiązać inaczej.
Jeśli postaramy się wspólnie, żeby w Judei był porządek i spokój,
cesarz skieruje swoją uwagę gdzie indziej.
To łatwe.
- Nie było tu zamieszek od tygodnia. - To nie wystarczy.
Trzeba przelać krew.
Cisza i spokój to za mało.
Kaligula lubi krew.
Zgładźmy kogoś publicznie i dopilnujmy, żeby cesarz się dowiedział.
To mu da poczucie, że Judea uznaje jego władzę.
- A dla nas to tylko teatr. - Kto ma być tym kozłem ofiarnym?
Słyszałyście o Szawle z Tarsu?
Kim on jest?
Kiedyś był dobrym człowiekiem, ale zdeprawowali go nazarejczycy.
To groźny bluźnierca.
Groźny? Czyż oni nie głoszą pokoju?
Ich panem jest Jezus, nie wasz cesarz.
Dla nich to Jezus jest bogiem, nie Kaligula.
Podważają władzę Rzymu.
Pamiętaj o zamieszaniu wokół niepotrzebnej śmierci Jezusa.
Była bardzo potrzebna.
Miałyśmy znaleźć sposób na ratowanie twojego ludu i miasta,
które ponoć kochasz.
To wszystko, co proponujesz?
Powiedz...
co uczynisz?
Nie, moja droga...
małżonko namiestnika i ciemiężyciela mojego ludu...
pytanie brzmi: „co ty uczynisz?”.
Szedłem tu pełen radości.
Barnaba wiele mi o tobie opowiadał.
Pamiętam, kim byłem kiedyś, ale szczerze wierzyłem,
że nasze spotkanie będzie...
niezwykłe.
A ty mnie sądzisz.
Dlaczego on cię wybrał?
Nikt inny nie przeszkodziłby mi rozprawić się z tobą.
Wyjdźmy... głośmy jego naukę.
Teraz możemy wyjść.
- Ukrywaliśmy się przed tobą! - Nigdy mi tego nie zapomnisz?
- Stosuj się do własnej nauki. - To nie takie proste.
Kłócicie się jak dzieci, zamiast dzielić się z ludzkością
największym darem, który macie w sobie. Musicie to robić. Ja też muszę.
Nękałeś moją córkę!
To prawda.
Wyrządziłem ci wiele krzywd, Piotrze.
Jezus powinien był mnie zgładzić, ale mi wybaczył.
Teraz błagam o wybaczenie ciebie.
Czy ty nigdy nie uczyniłeś niczego złego?
Kiedy Ananiasz do mnie przyszedł obwieścił, że przysyła go Jezus.
Jezus powiedział mu,
że wiele wycierpię głosząc jego imię.
Nie wybaczę sobie tego, co ci uczyniłem, ale lękam się,
że ból, który czuję teraz jest niczym w porównaniu z cierpieniem,
które mnie czeka.
Łatwiej byłoby uciec...
ale nie mogę.
Zatem...
Czy możemy zacząć?
Szukam Szawła z Tarsu.
Jest na Starym Mieście.
Nie możemy stąd wyjść.
Jesteśmy więźniami w pałacu mojego ojca.
- Więc zostańmy. - I co dalej?
Kiedy przywiozą posąg, będzie rzeź.
Ludzie rozerwą nas na strzępy za nasz sojusz z Rzymem.
- Przygotujmy się. - O czym ty mówisz?
Posąg cesarza zbezcześci Świątynię mojego ojca.
- Jerozolima powstanie i będzie wojna. - Właśnie.
Jedźmy do Galilei.
Jak najdalej stąd.
Nie.
Nie rozumiesz?
Piłat tego nie przetrwa.
Kiedy przywiozą posąg ty, Herod z Galilei, musisz być tutaj,
gotów, by zająć miejsce Piłata.
Odzyskasz to, co twoje i pozbędziesz się wyznawców Jezusa.
Kto tam jest?
- Czemu Piotr rozmawia z Szawłem? - Barnaba za niego zaręczył.
Dlaczego Pan wybrał właśnie jego?
Nie wiem. Jezus zawsze nas zadziwiał.
Arcykapłan pragnie mówić z Szawłem z Tarsu.
Wiem, że ukrywa się w tej dzielnicy.
Jeśli ktoś wie gdzie jest, radzę by mi powiedział.
- Maria? - Muszę...
Muszę się widzieć z Piotrem. Natychmiast.
- Miałam zanieść czystą pościel... - Zaniosę.
- Co się stało? Coś im grozi? - Tak.
Nie wiem...
Być może nam wszystkim.
- Sama nie wiem. - Poczekaj.
Weź to, dla sprawy.
Chcę pomóc.
Dziękuję.
Wrócę, jak tylko będę mogła.
Co to?
Dałaś jej pieniądze?
Obejdziemy się bez nich, mamy dość pieniędzy.
- Komu ma je zanieść? - Apostołom, żeby głosili nauki.
Nauki? Jezusa?
- Po tym, co się stało? - Tak.
- Powiedziałeś, że jestem szalona. - I uratowałem ci życie.
- To moja wiara, Chuzo. - Kochana...
martwię się. Zanim poznałaś Jezusa byłaś cicha, jak przystało kobiecie.
Nie wiem, co robić.
Nie mogę milczeć.
- Zawsze tak rozmawiasz z mężem? - Oczywiście.
Kto ci na to pozwolił?
Jezus dał mi siłę.
Kim on jest? Opowiedz mi o nim.
- Musimy ich powstrzymać, prawda? - Rzymską armię?
- To nasza Świątynia. - Nie wiem, czy byśmy zdołali.
- Lepiej nie próbować. - Co?
- Księga Daniela... - Janie!
...przepowiada,
„Na skrzydle zaś świątyni będzie ohyda, która wywoła spustoszenie...
...Miasto i świątynia zginą wraz z wodzem, który nadejdzie”.
I?
„Koniec jego nastąpi wśród powodzi, a wojna potrwa do końca”.
Wieczna wojna.
Jezus nas ostrzegał.
Mówił, że to przejdzie wszelkie wyobrażenia.
- To może być koniec. - Co to znaczy?
- Nie wiem, tak rzekł Jezus. - Kiedy ohyda nastanie w miejscu świętym.
Wtedy Jezus powróci.
Kiedy go znajdziemy, ukarzmy go publicznie.
Niech świat zobaczy, że nie warto zdradzać arcykapłana.
- Być może... - On się z ciebie naśmiewa.
- Tego nie wiem, bo go nie widziałem. - Masz lepszy plan?
To uczony w piśmie,
uczeń Gamaliela i, co ważniejsze, Żyd.
Nie lepiej przeciągnąć go na naszą stronę, ukazując Bożą moc?
Zamierzasz z nim rozmawiać?
Pokażę światu prawdziwą siłę Świątyni.
- Kajfaszu. - Zbyt długo potępialiśmy ludzi
i narzucaliśmy im swoje zdanie. To nic nie daje.
Rzym bez obiekcji pokazuje siłę.
„Nie będziesz szukał pomsty, ani żywił urazy, lecz miłował bliźniego”.
Wyślij cesarzowi Księgę Kapłańską.
To rozwiąże nasze problemy.
Porozmawiam z Szawłem, a potem podejmę decyzję.
Na razie temat jest zamknięty.
Posąg w Świątyni – Jezus nas ostrzegał.
Trzeba coś postanowić, coś zrobić.
Przepraszam, że cię tym obciążam.
- Co sądzisz o Szawle? - Jest...
Irytujący, próżny i arogancki.
Podburzał ludzi, by kamienowali Szczepana.
Nękał moją córkę.
Przebył pustynię, by mnie zabić.
Mówi, jak przywódca, chociaż nie znał Jezusa,
ale to nie powinno mieć znaczenia.
Wierzysz mu?
Szukają go strażnicy Świątyni, to jest dowód.
Czemu nie powitałeś go z radością?
Sam mówiłeś, że Jezus umył ci nogi, odwrócił cały dotychczasowy porządek
Pomagał słabym, ubogim i grzesznym.
Nie odrzucił nikogo.
Barnabo...
To nie on jest arogancki, tylko ja.
Czemu wybrał jego?
Otwierać!
Otwórzcie drzwi!
Będzie bardzo źle?
- Można ograniczyć liczbę ofiar. - Ograniczyć?
Tak.
- Do ilu? - Bunt wybuchnie w całym mieście.
- Zginą też Rzymianie. - Ilu będzie zabitych?
- Setki, tysiące? - Na tym się nie skończy.
Żydzi będą próbowali zniszczyć posąg.
Minie kilka miesięcy, zanim się pogodzą z jego obecnością.
- Czemu mieliby się pogodzić? - Klaudio...
Nie!
- Udaremnijmy plan cesarza. - Jak?
Zastanówmy się. Jesteś namiestnikiem Judei.
Posąg zostanie przywieziony. Nie mogę temu zapobiec.
Mogę się tylko przygotować na jego przybycie.
Musimy wzmocnić nasze siły.
Nie do wiary. Świątyni grozi zniszczenie,
- a wy siedzicie z założonymi rękami. - Nie chcesz powrotu Jezusa?
Oczywiście, że chcę. Ale to nie jest pewne
Obiecajcie, że coś uczynicie.
Żaden nic nie powie!
- Szymonie... - Niosę dobre wieści.
Powitajmy Szawła, naszego brata w Chrystusie.
Mam do was mnóstwo pytań.
Słuchając Piotra zrozumiałem, że nie w pełni stosujecie się
- do nauk Jezusa. - Oszaleliście.
Wszyscy.
- To moja wina. - Nie, Szawle.
- Muszę to wyjaśnić. - Strażnicy!
Nie boję się.
Lepiej ja pójdę.
Szymonie! Posłuchaj, a przekonasz się, że mam rację.
Szawle z Tarsu!
Szymonie!
Wiedziałem, że cię schwytam.
Musiałeś tak głośno wołać, głupcze?
Zawsze za dużo gadałeś.
Jeszcze?
Podobno można tu poznać pewnych ludzi.
Wrogów Rzymu.
Mam dla nich ważne informacje.
Miastu grozi zagłada.
Wysłuchaj mnie, Marsie. Nie wszczynaj wojny w tym mieście.
Wysłuchaj mnie, Westo.
Chroń ten dom od wszelkiego zła.
Przepraszam, nie chciałem przeszkadzać.
Zostań, proszę.
Ułożyłeś z moim mężem plan działania?
Miasto zostanie zniszczone?
- Otrzymałem rozkazy. - Prawda, jesteś tylko żołnierzem.
Tak.
Ależ twoje życie musi być łatwe.
- Coś jeszcze? - Możesz odejść.
Czekaj!
Boję się.
Jak się przygotować na najgorsze?
- Na pewno do tego nie dojdzie. - Nie.
Wcześniej wezwą mnie do Rzymu.
Cesarz mnie zauważył i wykorzysta, żeby ukarać Piłata.
- Co wtedy uczynisz? - Nie pozwoliłbym...
- Nie pozwoliłbym, by tak się stało. - A gdybyś otrzymał rozkaz...
broniłbyś mnie?
Mąż by cię bronił, pani.
Mężczyźni...
tak łatwo wszystko psują.
- Jestem tylko... - Wiem.
Wiem.
Idź.
Tak, pani.
Zaprowadź go na górę.
To jest pierwszy krok.
Jeszcze możesz odejść.
Nigdy się nie spotkamy i nie będziemy cię niepokoić.
Muszę rozmawiać z waszym przywódcą.
Chodzi o Świątynię. Wiem, że Boaz nie żyje.
On nie był przywódcą.
Jeśli zrobisz drugi krok, już nie będzie powrotu, Szymonie.
- Znasz mnie? - Tak,
i akceptuję twoją wiarę.
Jeśli zrobisz drugi krok, będziemy chronić się nawzajem.
Zgoda.
Tak.
Zatem...
mów.
„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj
i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.”
Amen.