POPRZEDNIO
Cesarz nadjeżdża.
- Musisz się wkraść w łaski jego następcy. - Kaliguli?
Byłbyś mniej serdeczny, gdybyś znał nasze zamiary.
Powiedz, gdzie jest Piotr.
W Samarii nie jest lepiej, Filipie. Pomogę...
Widziałem cztery sępy.
Tu często miewamy wizje.
Szymon Czarownik!
Myśli, że zrobi to, czego ja nie potrafię.
W imię Jezusa uzdrawiam cię.
- Żałujesz za grzechy? - Tak.
- Mów, gdzie jest Piotr. - Poszedł na północ.
- Dokąd? - Do Damaszku.
Będziemy spać spokojniej, kiedy Szaweł wyruszy do Damaszku.
Ah tak?
Dopilnuj, żeby nie wrócił, by siać zamęt w Jerozolimie,
dopóki Tyberiusz nie wyjedzie do Rzymu.
- Jak mam to zrobić? - Pójdziesz razem z nim.
Młodzieńczy temperament tego nie usprawiedliwia.
Mówię to z bólem, ale tak nie postępuje przyszły cesarz.
Masz rację. Kaligula musi się wiele nauczyć,
poznać swoje przyszłe obowiązki.
Za dużo czasu spędza z tym Żydem. Agryppa ma na niego zły wpływ.
Obudź ich. Klaudia nie powinna tego widzieć.
Czego nie powinnam widzieć?
Jak śmiał wypisać moje imię na upojonej winem ladacznicy!
Moja stopa tu nie stanie, póki nie znikną ślady tej rozpusty.
Jeśli dziś dojdziemy do Ramady, za dwa dni będziemy w Damaszku.
W jeden dzień chcesz przejść przez góry i pustynię, w najgorętszą porę roku?
Nasz nowy towarzysz wolałby zostać w domu.
Nie zamierzam umrzeć w marszu.
Filip nas potrzebuje. Ktoś z nas powinien pójść do Samarii.
A my co? Ukrywamy się w piwnicy.
Zgoda, Szymonie, ale czyha na nas Szaweł.
Wiem, co nam grozi. Ale czuję się jak tchórz.
Już nie musisz. Szaweł opuścił Jerozolimę.
Wieczorem wyruszymy do Samarii, Janie.
Mario? To ja, Joanna.
- Co tu robisz? - Jestem służącą Herodiady.
Pracujesz w pałacu?
Musimy być ostrożne. Tu nikt nie podziela naszej wiary.
- Piotr jest w mieście? - Tak, w bezpiecznej kryjówce.
Myślę o tobie, od kiedy Jezus uwolnił nas od złych duchów.
Staram się żyć w zgodzie z jego nauką.
Słyszałam, że umarł.
Joanno.
Jezus żyje.
Przed ukrzyżowaniem przepowiedział,
że trzeciego dnia zmartwychwstanie i tak się stało.
On żyje.
To prawda.
Ukazał mi się pierwszej, jadłam z nim.
Mówił prawdę.
Jest Mesjaszem.
Kiedyś lubiłem Agryppę, ale teraz...
Kazać go zabić?
Nie, panie.
Zabierz Kaligulę do Rzymu, a Agryppą zajmiemy się my.
Piłat dobrze zarządza Jerozolimą. W mieście panuje spokój.
Bardzo się starasz, by pomóc mężowi.
Przyda mu się twoja mądrość,
kiedy otrzyma wysoki urząd w Rzymie.
Dziękuję.
Nie wiem, co cieszy mnie bardziej:
to, że będę bliżej ciebie, panie, czy to że wreszcie...
- Coś się stało? - Nie.
To tylko przeciąg.
Nie lekceważcie Piotra.
To bardzo sprytny oszust.
Najpierw mówi ludziom, że są w opałach,
bo zabili człowieka, którego przysłał Bóg.
A potem zapewnia, że ich uratuje.
Muszą tylko żałować za grzechy i zanurzyć się w wodzie.
Nigdy nie spoczywa.
Pierwszy raz widzę, żeby ktoś z takim zapałem niszczył wrogów.
To jest nasze zadanie.
Zostaliśmy wybrani,
by zdusić herezję w zarodku,
nim z Jerozolimy dotrze
do Syrii, Lodu, Emaus, a nawet do Masady;
nim rybak Piotr sprzeda całemu światu swoje fałszywe lekarstwo.
Żydzi uważają, że Rzymianie to zwyrodnialcy.
- Chcesz to potwierdzić? - Słyszałeś coś?
Coś...
- jakby krowa puściła wiatry. - Na dodatek obraziliście moją żonę.
Czy można obrazić niewiastę, która jest córką ladacznicy?
Odwołaj to, bo podetnę ci gardło.
No, dalej.
Umrę z przyjemnością, myśląc o tym, jak Tyberiusz cię ukarze.
Wstawaj, głupie zwierzę!
Powinienem był to zrobić.
Powinienem był podciąć mu gardło za te słowa.
- I długo byś pożył? - Zabiłbym też Agryppę.
Nie myśl o nich...
tylko o przyszłym życiu w Rzymie.
Nigdy nie napotkałem takich zdradzieckich, trujących, głodnych władzy intrygantów.
O co chodzi?
Cieszę się, bo w Rzymie nie będzie...
- Żydów. A ty? - O czym ty mówisz?
Cesarz szykuje dla ciebie wysoki urząd w Rzymie.
Nareszcie.
Będziemy mogli stąd wyjechać.
Musimy dopilnować, by Kaligula i Agryppa jak najrzadziej byli razem.
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Piotr! Jan!
Tak się cieszę.
Przyjaciele, dziś zawierzyliśmy siebie Jezusowi,
od którego ci mężowie otrzymali nauki i moc Ducha Świętego.
Jak mamy czcić Mesjasza, skoro nie wolno nam wymawiać Jego imienia?
Boję się.
Odwagi. Wiara i modlitwa dodadzą ci sił.
Chuza! Już wróciłeś?
To mój mąż.
- A to kto? - Maria.
- Jestem nową służącą. Joannę poznałam... - Na targu.
Tam się widywałyśmy.
Miałaś mi mówić o wszystkich nowych znajomych.
Niedawno moja żona uległa złym wpływom.
Nie chcę, by to się powtórzyło.
Bądź spokojny, przy mnie jest bezpieczna.
- Mąż nie wie o twojej wierze? - Wie,
ale ukrywam ją dla naszego bezpieczeństwa.
Herod i jego żona kazali ściąć Jana Chrzciciela.
- To okrutnicy. - Mąż cię nie zdradzi?
- Nigdy. - Gaiusie!
Splamiłeś następną służącą.
Czemu takie poważne? To tylko zabawa.
Chodźmy z tego mauzoleum poszukać żywych kobiet.
Jesteś zbyt wybredny.
Mój przyjaciel nie wie, kiedy owoc jest dojrzały.
- Panie... - Możesz odejść.
Jesteś głucha czy głupia?
Idź.
Muszę coś zrobić dla twojej siostry Herodiady.
Nie pogniewa się, jeśli spędzisz ze mną kilka chwil.
Mój drogi bracie.
Prosiłam, żebyś...
nie bawił się tym, co należy do mnie.
Szawle.
Szawle, zwolnij.
A jeśli Piotra nie będzie w Damaszku?
- Pójdziemy do Antiochii? - Dlaczego ze mną idziesz?
Bo mi kazał nasz pan.
Więc powinieneś mi pomagać, nie zatrzymywać.
- Czemu tak bardzo nienawidzisz Piotra? - Bo głosi absurdalne poglądy.
Twierdzi, że jest narzędziem w rękach Boga
i głosi słowo Mesjasza.
To absurd.
Mamy uwierzyć, że Stwórca wybrał prostego rybaka, by przekazać nam Swą wolę?
Nie.
On by wybrał człowieka uczonego, a nie piewcę fałszywego mesjasza.
Wybrałby takiego, co dopełniłby jego słowo pięknem, mocą i prawdą, na przykład...
Szawle.
Szawle, dlaczego mnie prześladujesz?
- Kto jesteś, Panie? - Ja jestem Jezus,
którego ty prześladujesz.
Nie...
Czego chcesz?
Czego?
Czego ode mnie chcesz?
Udaj się do Damaszku.
Tam powiedzą ci, co czynić.
Pomóżcie!
Pomocy!
Pomóżcie mi!
DAMASZEK
Szawle...
Musisz coś zjeść.
Wiem, że chcecie wracać do swoich rodzin. Pełno tu cudzoziemców,
a żywność jest droga, ale przyszliśmy tu z Szawłem.
To wspaniały człowiek, nie możemy go opuścić.
Musimy znaleźć Piotra i jego uczniów.
Byłem ułudny. Oszukiwałem ludzi tanimi sztuczkami,
aż sam uwierzyłem we własną wielkość i moc.
Potem w Samarii zjawił się Filip i wskazał mi drogę.
Opowiedział mi Jezusie i uwierzyłem.
Przyjąłem chrzest.
Kapłani Świątyni w Jerozolimie nie kochają nas ani ciebie.
Razem będziemy głosić słowo Jezusa.
Słyszeli o cudach, których dokonałeś w Jerozolimie.
Oczekują, że to samo zrobisz w Samarii.
- Rodzi mi się dziecko, Barnabo. - Muszę opuścić Damaszek.
- Słucham? - Widziałem Rubena,
dowódcę straży Kajfasza, i Asera, człowieka Szawła.
Szaweł jest w Damaszku.
Nauczałeś nas o potędze Jezusa, a teraz się lękasz byle zagrożenia?
Ananiaszu!
Szaweł z Tarsu pragnie naszej śmierci.
Mam powiedzieć żonie „wstrzymaj poród, musimy uchodzić”?
Zostań.
Proszę.
Razem będziemy silni.
Ufaj Jezusowi.
Niech Duch Święty cię uleczy.
Pan da ci życie wieczne.
Uwierz w Jezusa Chrystusa. On jest drogą i prawdą i życiem.
Módlmy się, aby wszyscy wierni otrzymali dar Ducha Świętego.
Wchodzimy do Królestwa Bożego, żałując za grzechy
i zapraszając Jezusa do swojego życia.
Z tym dokumentem...
możesz kandydować w Rzymie na urząd pretora skarbu.
- Kandydować? - Ta pieczęć gwarantuje,
że urząd otrzymasz.
Jak ci się odwdzięczę, panie?
Dobrze sprawuj urząd...
i zawsze słuchaj żony.
To rozkaz cezara: zawsze słuchaj żony.
- Nigdy tego nie zapomnę! - Czego, panie?
- Spisku przeciwko nam! - Znowu piliście?
Tyberiusz zabiera mnie do Rzymu, a Agryppie kazał zostać tutaj.
To twoja sprawka.
Wierz mi: kiedy cię nie widzę, nie zaprzątam sobie tobą myśli.
Ubzdurał sobie, że zniszczy naszą przyjaźń,
ale jest w błędzie.
Jeśli sądzisz, że Tyberiusz zawsze będzie cię chronił, to się grubo mylisz.
Zapłacisz za swoje intrygi, Piłacie!
Zapłacisz mi za to!
Piotrze.
To wszystko, co mam. Weź to i głoś naukę Jezusa.
W zamian pragnę tylko odrobinki Ducha Świętego,
w imię naszej przyjaźni,
braterstwa uczniów Jezusa.
Myślisz, że Boga można kupić?
- Myślisz, że to tylko czary? - Piotrze!
Powstrzymaj gniew.
A ty żałuj za swój grzech!
Żałuj teraz, jeśli ci życie miłe!
Żałuję!
Panie! Zlituj się nad tym człowiekiem.
Błagam Cię!
Pozwól mu żyć!
Piotr mnie ocalił.
Jeśli taka jest Twa wola wobec Twoich sług,
Panie, który czuwasz nad nami,
pomóż mojemu mężowi zrozumieć moją wiarę. To dobry człowiek.
W imię Jezusa Chrystusa...
który umarł, by nas zbawić.
Jeśli tego chcesz, odnajdzie i przyjmie naukę Jezusa...
Klaudio.
To tylko sen.
Co cię tak przestraszyło?
Nic.
Ananiaszu.
Panie.
Idź na ulicę Prostą i zapytaj o Szawła z Tarsu.
Nazywa się Szaweł.
Wyrządził wiele zła Twoim uczniom w Jerozolimie.
Wybrałem go na swoje narzędzie.
Zaniesie imię moje do pogan i królów
i do synów Izraela.
Co? Przestań! Nie możesz!
Ananiaszu!
Trzeba powiedzieć Kajfaszowi, co się stało.
Mamy mu powiedzieć, że jego wybraniec, który zwalczał bluźnierców
siedzi w ciemnicy i głodzi się na śmierć?
Może ja pomogę.
Mam ważne wieści dla Szawła z Tarsu.
- Od kogo? - Od kogoś, kto go dobrze zna.
- Jak cię zwą? - Ananiasz.
- Gdzie Ananiasz? Jest tutaj? - Jestem.
Pomóż mi, błagam.
Pan wybrał cię na swe narzędzie abyś przejrzał
i usłyszał słowa z Jego ust.
On widzi.
Odzyskał wzrok.
Ja widzę!
Dziękuję.
Rozdzieliłeś mnie z Kaligulą, więc przynajmniej okaż mi trochę szacunku.
Ukarz przykładnie tych bluźnierców. To twój obowiązek.
- Co ty wiesz o obowiązkach? - On ma rację.
Chociaż kierują nim wątpliwe pobudki.
Interesuje go ta niewiasta.
Chuza, jesteś tu zarządcą, znasz konsekwencje zdrady.
To prawda, że twoja żona jest wyznawczynią Jezusa?
- Słyszałem, jak się do niego modlisz. - Powiedz...
prawdę.
- Prawda jest taka... - Taka, że...
Moja żona Joanna od dnia naszego ślubu miewa napady szaleństwa.
Usłyszała, że Nazarejczyk zmartwychwstał
i wywarło to na niej wielkie wrażenie. Czasem jej się wydaje, że z nim rozmawia.
Boję się, że kiedyś popadnie w szaleństwo
i już nie wyzdrowieje.
Więc twoja żona nie wierzy w Jezusa...
tylko jest szalona.
A co ty powiesz, niewiasto?
Jesteś szalona?
To prawda.
Już raz uwolniono mnie od demonów.
Nie pozwalam modlić się do tego człowieka w moim domu.
A ty pilnuj żony.
To wszystko, możecie odejść.
Co? Tylko tyle?
Dobrze, że wróciłeś.
Z otwartym sercem dziękuję Bogu za to, że mi wybaczył.
Co się zdarzyło...
na pustyni?
Widziałem go.
Widziałem...
Jezusa Chrystusa, syna Bożego.
On tu jest.
Jest na Ziemi poprzez swoich wyznawców, których ja prześladowałem.
Byłem pewny, że słusznie...
ale się myliłem.
Wszyscy...
myliliśmy się.
Muszę naprawić krzywdy.
Pójdę nad rzekę przyjąć chrzest z rąk Ananiasza.
Błagam was...
chodźcie ze mną,
by doświadczyć Bożej miłości i przyjąć chrzest w imię Jezusa.
Dość tego.
Nie mogę spać przez twoje niemądre sny. Powiedz...
Co takiego widzisz?
Widzę Tyberiusza...
Ktoś morduje go w łożu.
Cesarz wyrywa się, ktoś go dusi poduszką.
To Kaligula.
Absurd.
Masz chorą wyobraźnię.
Na pomoc! Na pomoc!
Widziałem Jezusa Chrystusa, syna Bożego.
Chcesz być zbawiony mając na rękach krew wyznawców Jezusa?
Słusznie.
Masz rację.
Mam nadzieję...
że ci, których prześladowałem...
wybaczą mi.
Nie jestem już tym samym człowiekiem.
Byłem niewidomy...
a teraz widzę.
Barnabo.
Szaweł pragnie przyjąć chrzest i nauki Jezusa.
Czy możemy mu odmówić?
Jezus wybrał cię, byś niósł jego imię światu:
do pogan i królów i do synów Izraela.
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Jestem ochrzczony!
Teraz mogę nieść słowo Jezusa Chrystusa.
Jeśli on mi wybaczy, będę napełniony w Jezusie.
Barnabo!
Ruben! Co się stało? Co tu robisz?
- Szedłem pieszo. - Co?
Powiedział, że się myliliśmy.
- Kto? - Szaweł.
Uwierzył w Jezusa.
Źle to wymyśliłeś. Powiedz mu!
Nie możemy głosić nauk Jezusa w synagodze.
- To nasz obowiązek. - Już nie masz poparcia władzy.
Zostałem wybrany.
Lepiej działać dzisiaj, niż jutro. Nie za godzinę, tylko już.
W tej chwili.
Zbierzcie się! Posłuchajcie mnie!
Trzeba tu będzie trochę zmienić.
Nie śpieszcie się. Tyberiusz jeszcze nie podjął decyzji.
Poleciłem cię na swojego następcę.
- Jeszcze nic nie wiadomo. - Dość tego.
Mamy to, czego pragnęliśmy. Bądźmy wdzięczni.
Myślałem...
że wyjechałeś z cesarzem.
Urocze.
Jedne żmije wyprowadzają się, a drugie szykują się na ich miejsce.
Przyjacielu! Wiedziałem, że nas nie rozdzielą.
Przywożę wieści.
Bardzo smutne.
Cesarz Tyberiusz...
nie żyje.
To był szok.
Zwłaszcza...
dla mnie.
Dziękujmy bogom, że miał spokojną śmierć,
we własnym łożu.
Szykowałeś się na nowy urząd w Rzymie?
Jaka szkoda.
Twój mąż...
w tym pałacu...
przyłożył mi nóż do gardła.
Pragnął mnie zabić.
To już przeszłość, prawda?
Słusznie.
Ważniejsza jest teraźniejszość.
Zatem...
okażcie mi szacunek.
Na kolana przed waszym nowym cesarzem!