POPRZEDNIO
Przyjechałam tu z silnym i ambitnym dyplomatą.
Co się z tobą dzieje?
Musimy odwołać Kajfasza.
Nie bawcie się w politykę, jeśli się na niej nie znacie.
Pokonajmy strach i walczmy z prześladowcami.
Jestem Szaweł. Unicestwię tych bluźnierców.
Rób, co konieczne.
Bierzcie, co możecie. Nie dam się zastraszyć.
- To moja ziemia, zostanę. - Ja też.
Do zobaczenia w Jerozolimie.
Tam są, brać ich!
Zmiażdżę cię!
Spróbuj!
JEROZOLIMA
Szawle!
Mów, gdzie się ukrywają nazarejczycy.
Jezus powiedział nam,
że wino...
to jego krew.
A chleb...
...to jego ciało.
Mamo!
Jedzmy i pijmy, by mieć siłę świadczyć o nim...
i żyć z nim w jedności.
Duch Święty kazał mi iść do Samarii.
Słowo Pana musi dotrzeć wszędzie.
Tam nie jest lepiej, Filipie.
Jeśli powiesz, że jesteś z Jerozolimy
rozszarpią cię na strzępy.
Na pewno są też dobrzy Samarytanie.
Znajdę ich.
Wyważyć drzwi!
Przeszukać cały dom.
Idziemy!
Macie być wierni Bogu...
i Świątyni, nie Jezusowi.
Zabrać ich.
Przekonaj pięcioro ludzi...
a oni przekonają następnych.
Wkrótce będzie nas tyle, co gwiazd na niebie.
Maria?
Szaweł uwięził ich rodziców.
- Tu będą bezpieczne. - Uciekajcie, póki nie ma Szawła.
- Szuka was. - Pomagamy ludziom, dajemy im schronienie.
Kto by nas zastąpił?
Pójdę, póki czas. Uważajcie na siebie.
Wkrótce będzie tu cesarz.
- W Jerozolimie? - Mnie też nie uprzedzono.
- Po co przyjeżdża? - Nie wiem.
Ale jeśli będzie z nas niezadowolony, podejmie kroki.
- Nad Świątynią nie ma władzy. - To cesarz, Kajfaszu.
Może pozbawić urzędu ciebie i mnie.
Albo spalić Świątynię razem z tobą, jeśli tylko zechce.
Przetrwamy lub upadniemy razem.
Liczę na twoje pełne wsparcie.
Powstrzymaj przemoc na ulicach.
- Walka z bluźniercami to nasza sprawa. - W czasie wizyty cesarza, również nasza.
- Mam pokryć koszty wizyty? - Owszem.
Mam fundusze tylko na cele religijne.
- Jesteś arcykapłanem. - Zaprowadzę spokój na ulicach,
ale pieniądze nie mogą pochodzić ze Świątyni.
Zdobędę je ze źródeł prywatnych.
Przyślę po nie Korneliusza.
Mamy płacić za wizytę Tyberiusza,
który wygnał z Rzymu naszych braci, bo miał taki kaprys?
Jak długo będziesz spełniał zachcianki Rzymian?
Nie mamy pieniędzy.
My nie mamy.
Pomogę...
Zabroniłeś mi przekraczać próg tego domu.
Owszem...
ale twoja córka przekonała mnie, że powinniśmy się pogodzić.
Dla dobra nas wszystkich.
Wybaczam ci nieudolną próbę pozbawienia mnie urzędu.
60 000 denarów? Straciłeś rozum? Zostanę z niczym.
To pieniądze dla Piłata, czy gorzej –
- dla Tyberiusza? - Ja zdecyduję dla kogo.
Wiem, że układasz się z Rzymem.
Nie wszystkich to uszczęśliwia.
Szczęście kosztuje, Annaszu. To cena twojego.
Rzymianie zatrudniają dodatkową służbę.
Mówiłaś, że w Jerozolimie jest niebezpiecznie,
a teraz chcesz pracować u Rzymian?
Zabrali żywność z całego miasta dla ludzi cesarza.
Będę miała dostęp do spiżarni.
Dobrze, że jesteś z nami.
Potrzebujesz pomocy?
Nareszcie przyjazna twarz.
Jestem Itzhak.
- Filip. - Skąd przychodzisz?
Z Jerozolimy.
Dla ludzi z tamtych stron jest tu niebezpiecznie.
- Zabrali ci sandały. - I medalion,
który należał do mojej matki. Był mi bardzo drogi.
Chodź na jarmark.
Zobaczysz cuda.
Za chwilę będziecie świadkami
niezwykłych czynów człowieka,
który...
uzdrawia chorych...
mocą...
samego Boga.
Oto Szymon...
Czarownik!
Powiedz gdzie jest Piotr ...
a przestaniemy.
Jeszcze.
Czego chcesz?
Co to?
Piłat i Kajfasz zakazali wtrącania ludzi do więzień.
- Czynię to dla Boga. - Musisz zaprzestać
na czas wizyty cesarza.
Kto umie usługiwać?
Podejdź.
- Co to znaczy? - Będziesz pracować do pałacu namiestnika.
Nie mogę...
Masz pracować tam, gdzie każę. Następna.
Filipie...
z Jerozolimy!
Jest tu Filip?
Potrzebujesz pomocy.
Przepuśćcie go.
Spotkało cię nieszczęście.
Straciłeś coś...
co było ci bardzo drogie.
Czy to prawda?
Medalion...
który przed śmiercią podarowała mi matka.
Już się znalazł.
Ile za to zapłaciłeś?
Czy sam nasłałeś złodziei?
Nie wszyscy są wdzięczni za dar, który posiadam.
To nie jest dar...
to nie moc od Boga,
tylko zwykłe sztuczki.
GALILEA
Udany połów?
Tak nie wolno. To mój dom!
Mojego ojca tu nie ma.
Kim jesteś?
Dasz mi wody?
Proszę.
Jeśli Piotr jest w Jerozolimie, znajdę go.
Tutaj też go dopadnę.
On wie, kim jestem...
i do czego jestem zdolny.
Jestem Szaweł.
Wiwatujcie na cześć cezara! Witajcie Tyberiusza!
Wiwat cezar!
Przestań się bać.
Uśmiechnij się.
Cezarze...
- Twoja wizyta to dla nas zaszczyt. - Gdzie łaźnia?
Moja żona Klaudia zaopiekuje się tobą.
Łaźnia!
- Wuj zawsze jest taki po podróży. - W Kampanii milczał przez trzy dni,
- prawda Kaligulo? - Nie nazywaj mnie tak, Agryppo.
Jestem Gaius Iulius Caesar Germanicus.
Syn wielkiego Rzymianina.
- Witaj w Jerozolimie. - Byłbyś mniej serdeczny,
gdybyś znał nasze zamiary.
- Szaweł powiedział, że cię znajdzie. - Zrobił ci coś złego?
Nie.
Groził ci?
Tylko mnie przestraszył.
Przykro mi.
Tak bardzo mi przykro.
Źle, że tu przyszłaś. W Jerozolimie jest niebezpiecznie.
Musiałam cię ostrzec.
- Trzeba coś zrobić. - Wiem.
Wiem.
- Wieczorem będzie uczta. - Nie.
- Musisz jeść, panie. - Nie chcę bankietów,
uroczystych mów ani darów.
Więc skromny posiłek. Potem odprowadzę cię do twoich komnat.
To moje zadanie.
Progniesz zobaczyć coś szczególnego, panie?
Tylko tych, którzy rzekomo zarządzają tą prowincją.
Jeśli cesarz zamierza usunąć cię z urzędu, musisz się wkraść w łaski jego następcy.
Kaliguli?
I jego przyjaciela, brata Herodiady.
Mam moc Boga. Uzdrowię twoją matkę.
Demony są silne. Strzegą do niej dostępu.
Zanieście ją do mojego namiotu.
Zaczekajcie!
Ja spróbuję.
Przepuśćcie go.
Myśli, że zrobi to, czego ja nie potrafię.
Jeśli ci się nie uda, zabiją cię.
W imię Jezusa, syna Bożego...
jesteś uzdrowiona.
Oto prawdziwa moc, moc Jezusa.
Rzymskie ladacznice są krąglejsze,
ale i ty nadasz się dla przyszłego cesarza.
Mam nadzieję, że twoje komnaty są wygodne.
Bywało gorzej.
Właśnie mówiłem, jak w Rzymie poraziłeś sobie z Żydami.
Tych, którzy uszli z życiem, wygnałem na krańce cesarstwa.
Żydów trzeba trzymać silną ręką.
Masz silną rękę, Piłacie? Wciąż jesteś ambity?
Jeśli Rzymianinowi brakuje ambicji, to znaczy, że nie żyje.
Z trudem panujesz nad taką nieistotną prowincją, jak Judea.
Mamy tu wyjątkowe kłopoty, cezarze...
- Sanhedryn, Świątynia, kapłani... - Kapłani?
- Prefekt Syrii musi walczyć z Partami. - Z całym szacunkiem,
ale mieczem może władać każdy.
Zarządzanie Judeą wymaga taktu i dyplomacji.
Mój mąż posiada te zdolności.
Cieszy się tu wyjątkowym autorytetem i szacunkiem.
Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Żałujesz za grzechy?
Tak.
Ja ciebie chrzczę...
w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Dziękuję.
To nie pierwsze zamieszki w Jerozolimie.
Co się tu właściwie dzieje?
Przybywają tu ludzie ze wszystkich stron,
ludzie różnej wiary.
- Stąd to swoiste napięcie. - To mnie zaciekawiło.
Podoba ci się tutaj?
Jedynie to...
że za godzinę mogę być w domu, na wybrzeżu.
Jesteś tu bezpieczny.
Jestem cesarzem.
Nigdzie nie jestem bezpieczny.
Zniżyłeś się do straszenia dzieci, ale...
twoje prześladowania tylko podsycają w nas płomień Ducha Świętego.
Tym bardziej muszę z tobą skończyć.
Nie możesz ze mną skończyć, Szawle,
bo jestem tu z woli Boga i to On zdecyduje, kiedy i gdzie umrę.
Może ja też tu jestem z woli Boga.
Nie sądzisz?
Okaże się, kto będzie żył,
a kto umrze, już niedługo!
Już skończyłeś? Rozmowa ma wszystko załatwić?
- Piotrze! - Wystarczy.
- Nie! - My nie stosujemy przemocy.
Nareszcie go mamy!
Bóg nie dał wam jasnego przekazu – jeśli to On...
was prowadzi.
Dobrze wiedzieć, że jesteś w Jerozolimie, Piotrze.
Czujesz jakąś różnicę?
Daj mi nóż.
Nie bój się, jestem ochrzczony, uleczę cię.
Dlaczego nie mam tej samej mocy, co Filip?
Już mogę opatrzyć rękę?
Czy skazaniec zjadł obfite śniadanie?
- Odpoczęliście po podróży? - Owszem.
I to jak!
Herod Antypas i Herodiada.
- Co tu robisz? - Cezar mnie wezwał.
Czemu nas nie odwiedziłeś, bracie?
Bardzo tego pragnął, ale mu zabroniłem.
- Herodzie... - Witaj w Judei, panie.
Rozpoznałem cię.
Jesteś wyznawczynią Nazarejczyka. Co tu robisz?
- Pracuję. - Pomagasz przyjaciołom?
Oni też tu są?
Nie.
- Jestem sama. - Powinienem natychmiast cię uwięzić.
Czyń, co musisz.
- Nie boisz się? - Nauczono mnie kochać nieprzyjaciół
i błogosławić tym, którzy mnie przeklinają.
Nie zbliżaj się do namiestnika.
Zrozumiałaś?
Panuję...
nad sytuacją w prowincji najlepiej, jak to jest możliwe.
Ilu Rzymian poległo w zamieszkach?
Tylko jeden. Jego zabójca został stracony.
- A zelotów zabiliśmy wielu. - Więziliście przypadkowych ludzi.
Myślałem, że będziesz zadowolony, Herodzie.
Powierzyłeś mi sprawę Jezusa.
Ten buntownik, który według arcykapłana zagrażał Świątyni, został ukrzyżowany...
- a jego wyznawcy wypędzeni. - Mała grupa.
Już ich nie ma.
Dzięki mnie.
- Co ty byś uczynił na jego miejscu? - Zareagowałbym wcześniej i zdecydowanie.
Korzystając z potęgi rzymskiej armii zdusiłbym bunt w zarodku.
Łamanie kości i gruchotanie czaszek...
- Mogę kogoś zaprosić, panie? - Proś.
- Witaj, cezarze. - Prosiłeś o wstawiennictwo Żyda?
Może to tak wyglądać,
ale razem z namiestnikiem chronimy to miasto przed zarazą.
Przez wiele lat nauczyliśmy się panować nad sytuacją najlepiej, jak to możliwe.
Piłat zabija buntowników, którzy zagrażają twojej pozycji.
Jezus zagrażał nam wszystkim.
Podburzał ludzi kłamstwem i bluźnierstwem.
Chciał obalić wszelką władzę – również waszą.
Musieliśmy go powstrzymać.
Żeby chronić wasze Miejsce Najświętsze, prawda?
Pompejusz Wielki zajrzał tam i powiedział, że nic tam nie ma.
Nie trzeba nam wizerunków, bo wiemy, że On tam jest.
- Kto? - Bóg.
Nigdy nie spotkałem żydowskiego boga. Mogę go odwiedzić?
- Zatrzymaj te głupstwa dla siebie! - Minęłoby wiele lat,
zanim nowy namiestnik ułożyłby się z arcykapłanem tak, jak ja.
- Jeśli trzeba ci więcej... - Możesz odejść.
Cezarze...
Pragnąłbym wiedzieć jakie zamierzasz podjąć kroki.
- Zostaniesz powiadomiony. - Cezarze.
To nie Piotr.
Wstawiłeś się u Tyberiusza za Piłatem?
- Musiałem. - A jeśli cezar go odwoła?
- Gdzie wtedy będziemy? - Nie wiem.
Nie odwróciłam się od swojej rodziny po to, by usłyszeć „nie wiem”.
Musisz mieć pewność, że to dla nas korzystne.
Wkrótce się tego dowiemy.
Co znowu?
- Mamy kłopot. - To się z nim uporaj!
Chodzi o Szawła.
Znów wtrąca ludzi do więzień.
Do celi z nim!
Stójcie.
- Co się tu dzieje? - Łapiemy heretyków...
wyznawców Jezusa.
Do więzienia!
Co robisz?
Jestem Rzymianinem! Jak śmiałeś mnie dotknąć?
Masz rację.
To miasto ma dziwną atmosferę,
i swoistego ducha.
Przenika nas i zmienia.
Widziałem cztery sępy.
Leciały...
wzdłuż nadmorskiej drogi.
Mój kapłan mówi, żebym się nie niepokoił.
Sęp to czasem dobry omen.
Jednak...
w podróży śnił mi się orszak pogrzebowy.
Tu często miewamy wizje.
Czasem spełniają się moje sny.
W tym ten o Nazarejczyku.
Ale nie śniło mi się, że ktoś dziś umrze.
Dobranoc, cezarze.
Chodźcie z nami, póki jest spokojnie.
- Wiesz, że nie możemy. - Będziemy mogli chrzcić i nauczać.
Poszedłby za nami Szaweł.
W Jerozolimie jest dużo pracy. Musimy zostać.
- Opiekuj się nią. - To ona zaopiekuje się mną.
- Bywaj, bracie. - Niech cię Bóg prowadzi.
A jeśli Tyberiusz uzna, że poradzę sobie bez Kajfasza?
- Herod tylko na to czeka. - To podstępny egoista.
Ale utrzymuje porządek.
Tylko nie rozumie, że jeśli jednemu z nas powinie się noga,
Tyberiusz zniszczy obydwu.
To staruszek, który czuje, że zbliża się koniec.
Jeszcze może mnie odwołać z Judei.
Bylibyśmy pośmiewiskiem,
- nie wrócilibyśmy do Rzymu. - Zarządzasz prowincją wzorowo.
Tyberiusz zaczyna dostrzegać specyfikę tutejszych problemów.
Pozostaje nam spokojnie czekać.
Szawle.
Chodź ze mną. Musisz coś usłyszeć.
Powtórz, co nam mówiłeś o Piotrze.
Mów, bo znów każę cię wychłostać.
- Uciekł z miasta. - Dokąd?
Na północ.
- Dokąd? - Do Damaszku.
Uwolnić go.
Zarobiłeś.
- Uwierzył? - Usłyszał to, co chciał.
Dobry z ciebie polityk.