POPRZEDNIO
- Jałmużna dla kaleki! - W imię Jezusa Nazarejczyka,
wstań i idź.
Bóg uczynił Jezusa Panem i Mesjaszem.
Uciszcie ich!
Janie, możemy stąd nie wyjść.
Piłat ma wejść do Świątyni.
- Zbezcześci nasze święte miejsce. - Nadszedł czas.
Korneliuszu!
- Wierzysz, że nie umierasz na próżno. - Ty też.
Zamordowano Marcusa Druzusa... Schwytaliśmy grupę ludzi.
Zabijcie ich.
Wydajcie zabójcę.
„Błogosławione imię Królestwa Jego po wsze czasy...”
Mojego przyjaciela zabił twój przyjaciel.
Kim on jest?
Dobij.
Będą cierpieć niewinni.
Powiedz jedno imię, a ich ocalisz.
Pragnąłeś...
władzy?
I jak się teraz czujesz?
Dobrze.
Czuję się dobrze.
Jesteśmy zaniepokojeni.
Masz prawo ukarać zabójcę Rzymianina,
ale egzekucja trzech Żydów w Świątyni...
Otwórz.
Co to jest?
Zamordowany rzymski żołnierz.
- Taki czyn w Świątyni to świętokradztwo. - To ja miałem zginąć.
- Taka zbrodnia się już nie powtórzy. - Nie schwytaliśmy mordercy,
a zatem zostanie...
ukaranych...
dziesięciu Żydów.
Ukaranych?
Ukrzyżowanych.
Dzisiaj.
Namiestniku...
Czy nie ma innego sposobu...
- na zadośćuczynienie? - I jutro.
I pojutrze. Rozumiesz?
Przez ile dni?
Każdego dnia będzie przybitych do krzyża dziesięciu Żydów,
dopóki nie ujmę tego, który chciał mnie zabić.
To jeszcze chłopcy. Spójrzcie na nich.
Co takiego zrobili?
Ukrywacie mordercę. Każdy kolejny dzień jego życia
dla dziesięciu Żydów będzie dniem ostatnim.
Zaczekajmy z procesem zwolenników Jezusa.
- Najpierw schwytajmy zamachowca. - Nie.
Świątynia nie może stracić na znaczeniu. Musimy ich szybko osądzić.
Gdzie jest ten chromy żebrak? Zostawcie go mnie.
- Wiesz coś o napastniku? - Pytałem wszystkich:
posłusznych, zbuntowanych, nawet bandytów. Nikt nie wie, kto to jest.
Pytaj z większym naciskiem.
Zaczęło się.
Żałujesz za grzechy?
Żałuję.
Wierzysz w Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, który umarł na krzyżu i zmartwychwstał?
Wierzę.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego, ja ciebie chrzczę.
Idź do Jerozolimy. Znajdziemy ci jakieś mieszkanie,
jeszcze przed zmierzchem.
Ja też pójdę. Muszę się dowiedzieć, co z ojcem.
Idź z nią. Poradzimy sobie.
Jesteś córką Piotra?
Słyszałem o nim.
- Jestem Szczepan. - Maja.
Tato.
Jak się nazywa i gdzie jest?
Już dobrze.
Nie płacz.
Dzielna dziewczynka.
Puść ją.
A wtedy...
ci powiem.
Dzisiaj umrzemy, Janie.
Nazywa się Boaz.
- Uciekł. - Zawiodłeś mnie, Korneliuszu.
Możesz odejść.
Boaz jest Żydem.
Kajfasz może go znaleźć. To jeden z nich.
Mam się upokorzyć przed Kajfaszem?
Rzym nie prosi swoich poddanych, aby świadczyli mu grzeczności, Klaudio.
Melek?
Wstań!
Ile ci zapłacili, żebyś udawał, że wyzdrowiałeś?
Nikt mi nie płacił.
Ten Piotr...
chce zniszczyć Świątynię.
Pomóż nam temu zapobiec.
Powiedz mi, Piotrze.
- Ojciec nadał ci imię Szymon...? - Tak.
Kto cię nazwał...
Piotrem?
Jezus z Nazaretu.
- Nie szanujesz ojca? - Szanuję.
Ale mniej niż człowieka, którego skazano na śmierć za świętokradztwo.
„Piotr” to przydomek.
Oznacza „skałę”.
Na skale można coś budować.
Na przykład nową świątynię. Kamień może być również bronią.
Jaki ty...
jesteś?
Za czyją sprawą, twoim zdaniem, został uzdrowiony kaleka?
Niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela,
że uzyskał zdrowie w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka,
którego ukrzyżowaliście.
To Nazarejczyk go uzdrowił, nie Bóg?
Został uzdrowiony przez Boga, w imię Jezusa Chrystusa,
którego Bóg wskrzesił z martwych.
Kłamcy!
To było oszustwo.
Ten wasz...
„cud” to było przedstawienie.
Kazaliście aktorom...
głosić fałszywą chwałę martwego Nazarejczyka.
- Jesteś żebrakiem, zwiesz się Melek? - Tak.
Od dziecka żebrzesz pod Świątynią. Wszyscy widzieli, że nie chodzisz.
Tak.
A jednak dzisiaj całkiem sprawnie się poruszasz.
On nigdy nie był chromy.
Ale widok kalekiego dziecka
bardziej przemawia do sakiewek przechodniów.
Czy w obliczu Najwyższego przyznajesz, że ci dwaj nakłonili cię,
żebyś zainscenizował swoje cudowne uzdrowienie
i żeby oni mogli ogłosić cud?
Jestem biedakiem. Żebrzę tu przez całe życie.
Mam powinności wobec Świątyni.
I w obliczu Najwyższego, powiem prawdę.
Urodziłem się chromy.
Nie mogłem sam zrobić jednego kroku.
To nie było oszustwo.
Dziękuję Bogu, że postawił na mojej drodze tego człowieka, Piotra.
Że przysłał Jezusa z Nazaretu. Chwalę Najwyższego, że mnie uzdrowił.
- Uwolnić go! - Wypuścić ich!
Uwolnijcie ich!
Kaleka został uzdrowiony. Musisz ich wysłuchać.
Zostaniecie uwolnieni.
Pod jednym warunkiem.
Że nie wymówicie więcej imienia
Jezusa Nazarejczyka. Nie będziecie o nim nauczać.
Złamiecie ten zakaz,
a ja złamię was.
Osądziłeś nas.
Teraz rozsądź,
czy słuszne jest w oczach Bożych bardziej słuchać ciebie
niż Boga.
Zejdźcie mi z oczu, zanim się rozmyślę.
- Taki tłum. Dlaczego? - Dzięki tobie.
- Przychodzi coraz więcej ludzi. - Szymonie!
Byłeś gotowy na śmierć?
Tak. Jeżeli taki jest tego skutek, jestem gotów zrobić to jeszcze raz.
Przyjaciele! Kiedy stąd odchodziłem,
była nas garstka.
Ukrywających się.
Strwożonych. Czekających.
Teraz widzę, że nie da się nas zliczyć!
Odnaleźliśmy się poprzez wiarę i musimy to szanować.
Musimy się troszczyć o siebie nawzajem i przekazywać sobie siłę.
Ten, kto jest obok ciebie stoi, bo ty zawsze go podtrzymasz.
Jesteśmy jednością, bo każdy z nas daje wszystko, co ma,
a bierze tylko to, co jest mu niezbędne.
Królestwo Boże jest coraz bliżej, i otwarte będą przed nami jego wrota.
Niektórzy mają tak niewiele.
Oddają wszystko, co mają. To najhojniejsi ofiarodawcy.
Naprawdę chcesz oddać wszystko?
Jeśli to, co mówią, to prawda... I Królestwo Boże jest coraz bliżej...
Właśnie. Jeśli.
Nie chcesz do niego należeć? Zapomnieć o tym zepsuciu i biedzie?
Chcę w to wierzyć, naprawdę. Ale powinniśmy być zapobiegliwi.
Sprzedaliśmy naszą posiadłość. Chcemy mieć dom tutaj.
Cały nasz majątek...
oddajemy...
Jemu.
- Jesteś Piotr? - Tak.
Chodź!
Moja córka jest chora.
Czy możesz wolą swą ją uzdrowić?
To będzie wola Boga...
nie moja.
W imię...
Jezusa Chrystusa...
bądź uzdrowiona.
Dziecko, posłuchaj.
Razem z nim szedłem, jadłem, nazywałem go przyjacielem.
W imię Jezusa Chrystusa, bądź uzdrowiona.
Dzięki ci.
Piotrze, musimy o tym opowiedzieć. Chodźmy do Świątyni.
- Nie możemy jeszcze tam nauczać. - Pokaż to Najwyższemu Kapłanowi.
Powiedziałem „nie”.
Cierpliwości, Szczepanie. Nadejdzie nasz czas.
- Co zrobili ci młodzieńcy? - Odsuń się. Wykonuję rozkazy namiestnika.
- Czym na to zasłużyli? - Odsuń się.
Nie.
Nie chcę ci podrzynać gardła,
- chcę, byś żył. - Dlaczego?
Bo jestem miłosierny.
Piotrze!
Czym się frasujesz?
Wszystko tak szybko się zmienia.
On wiedział, że nie będzie nam łatwo.
Przydarzą mi się złe rzeczy.
Innym też.
Straszne rzeczy.
Mój syn wybrał ciebie.
Wiedział, że twoja wiara jest tak silna, że uniesiesz ten ciężar,
że staniesz się człowiekiem, na jakiego wszyscy czekają.
Teraz ci.
Piłacie?
Co robisz?
Znałaś Markusa Druzusa?
To on.
Zamordowali go.
Chcieli zabić mnie.
Ale ja usypię kopiec z ich prochów.
Ja cię znalazłem, oni też cię znajdą.
- Ja zabiłbym cię szybko, oni, nie. - Nic nie powiem.
- Przysięgam. - Nie wystawię cię na próbę.
Dlaczego mnie nie zabiłeś na ulicy?
Zadałeś śmierć Rzymianinowi.
I żyjesz. Możesz być natchnieniem dla innych.
- Przykładem. - Więc?
Musisz zniknąć.
Jesteś niezwykłym człowiekiem, Janie.
- Znasz mnie? - Widziałem twój proces.
Większość ludzi przemyka trwożliwie, bojąc się ukrzyżowania, ale ty...
Miałem wizję.
Nakazano mi stać tutaj, na popękanym kamieniu.
Jeszcze za wcześnie, żeby tu nauczać.
Jesteś zamożny.
Wolisz, żebyśmy milczeli?
To nie majątek nas dzieli.
Oddałbym ostatni grosz, żeby słuchać waszych nauk w Świątyni.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - Nie prosiliście.
Poświęcacie się biednym i chorym.
Jestem biedny i chory...
w duszy.
Poświęciłem życie na pomnażanie majątku i zagubiłem się.
Bogactwo...
- stało się ważniejsze od człowieka. - Chodź ze mną.
Przyłącz się do nas,
w imię Jezusa Chrystusa, a odnajdziesz swoją wartość.
A twoja wizja?
Przywiodła mnie tutaj, abym spotkał ciebie.
Człowiek, z którym tu przybyłam, był ambitnym przedstawicielem Rzymu.
Teraz składasz ogromną krwawą ofiarę, aby przebłagać wszechmocną furię.
Co się z tobą stało?
Jestem narzędziem potęgi Rzymu.
Moje uczynki są wyrazem i znakiem tej potęgi.
Dzięki niej Rzym istnieje.
To ona jest jego fundamentem.
Ty...
nigdy...
nie poświęcisz się czemuś, czego najwyraźniej nie rozumiesz.
Krąży tu legenda. Za jej przyczyną to miejsce zyskało na wartości...
Kiedy kupowałem tę ziemię, mówiono,
- że rozłożył tu swój obóz król Dawid. - Dlatego ją kupiłeś?
Nie. Dla zysku.
Zapłaciłem krocie.
- Chętnie oddam wam tę ziemię. - Barnabo,
to wspaniałe miejsce.
I nowy początek.
Jedyne dziecko mojej siostry,
chłopiec, którego kołysałem, uczyłem, kochałem,
wisi na krzyżu,
- pokutując za winy, których nie popełnił! - Serce mi krwawi, przyjacielu!
Nie chcę was słuchać! Chcę, jak wszyscy, żeby to się skończyło!
Nawiązałeś bliskie stosunki z Piłatem.
Pokaż, że potrafisz to wykorzystać.
Nie znajdziesz kryjówki.
Gdzieś są ludzie, którzy mi wybaczą.
Znajdą cię.
Proszę, zostań ze mną.
Nie mogę.
- Ciebie też by zabili. - Niech zabiją.
Piotrze.
Uczyń nam ten zaszczyt, usiądź.
Jesteśmy pełni podziwu...
dla twoich czynów.
Ci wszyscy ludzie...
przyszli tu, bo słyszeli, jak przemawiałeś. My też słyszeliśmy.
To nie moja zasługa.
To dzieło Ducha Świętego.
Pokornie błagamy o jego łaskę.
Głos mój się wznosi do Boga i wołam, by mnie usłyszał.
Nigdy nie widziałam go takim.
Jego oddanie Wszechmocnemu jest godne podziwu.
„Szukam Pana w dzień mojej niedoli...”
Szuka ulgi w zapomnieniu i składaniu hołdu Najwyższemu.
- Zatem wszyscy jesteśmy tchórzami. - Nie!
On sprawuje większą godność, ma więcej zobowiązań niż my.
„Ty zatrzymujesz powieki mych oczu, jestem wzburzony i mówić nie mogę...
Głos mój się wznosi do Boga...
Szukam Pana w dzień mojej niedoli...”
Boaz!
Porozmawiamy jak mężczyźni
- czy będziemy się kłócić? - Jeśli masz mi coś za złe,
- nie powinieneś tu być. - Pokłócimy się.
Nie potępiam cię.
Nie wiem, dlaczego tu przyszedłeś. Chcesz działać w sposób,
którego nie będę tolerować.
Jeśli okażesz skruchę za grzechy
- w imię Jezusa... - Nie pamiętam...
ze Świętych Ksiąg imienia Jezus.
Jest w nich Jozue, Salomon, król Dawid, wojownicy.
Aż tak zatraciłeś się w nienawiści?
Pamiętasz Psalmy?
„Błogosławiony Pan - Opoka moja, On moje ręce zaprawia do walki.”
- Są ludzie, którzy chcą nas wykorzystać. - Kto taki?
- Każemy im odejść. - Nie.
Nie tędy droga.
Co zatem zrobimy?
Cały nasz majątek...
oddajemy...
Jemu.
- Co ci jest? - Dlaczego skłamałeś Duchowi Świętemu?
- Co? - Odłożyłeś sobie część zapłaty za ziemię.
Jak mogłeś dopuścić myśl o takim uczynku?
- Co ty mówisz? - Nie ludziom skłamałeś...
lecz Bogu.
Pochowajcie go.
Szybko.
Co się stało? Gdzie Ananiasz?
Safiro...
proszę...
powiedz prawdę.
Czy, sprzedawszy ziemię...
zatrzymaliście coś dla siebie?
- Nie. - Kłamiesz.
Wiem, że zatrzymaliście. Powiedział mi o tym Duch Święty.
Nawet jeśli, co z tego?
Daliśmy wam mnóstwo z radością.
Wystawiliście...
na próbę naszą misję.
Wystąpiliście przeciwko Bogu.
Dlaczego umówiliście się, aby wystawiać na próbę Ducha Pańskiego?
Nie mieliśmy złych zamiarów.
Postąpiliśmy rozsądnie.
Gdzie jest Ananiasz?
Słuchaj.
Nadchodzą...
ludzie...
którzy pochowali twojego męża.
Pochowają...
również ciebie.
Namiestniku,
błagam o miłosierdzie.
Każ zakończyć egzekucje.
Nie rozumiem.
Ktoś cię napadł?
To nasz rytuał.
- Żałobny. - Żałobny?
Mogę mówić szczerze?
- To ci niedobrze wróży. - Naprawdę? Dlaczego?
Obowiązkiem namiestnika jest zapewnienie spokoju w prowincji,
ale ty wszystko zmarnowałeś. Doprowadziłeś do tego,
że w całym mieście nasiliły się antyrzymskie nastroje.
Znowu przeleje się krew.
Rzymska krew. Masz tysiąc ludzi.
Nas jest milion.
To ty, Piłacie...
doprowadzisz do wybuchu powstania, bo fatalnie oceniłeś sytuację.
I ty, Piłacie... będziesz skończony.
Chwyćcie go.
Otwórz usta.
Jedz.
Jedz!
Powiedziałem: Jedz.
Będę robił to, co uznam za stosowne, dopóki nie osiągnę celu.
Nie będzie litości.
Lea?
Piłat jest zbyt okrutny. Nie znajdzie zamachowca.
Ale ty możesz położyć temu kres.
On ma na imię...
Boaz.