Nazarejczyk rozpuszczał plotkę, że po trzech dniach zmartwychwstanie.
POPRZEDNIO
Postaw straż przy grobie, ja poślę tam żołnierzy.
- Widziałam go. - Kogo?
Jezusa.
- Powstał z martwych? - Przepowiedział to.
Najwyższy czas położyć temu kres.
Zabijcie strażników.
Złamano pieczęć! Zostajemy czy uciekamy?
Mamy się spotkać przy bramie i wyjść z miasta.
Pomożemy wam.
- Idź! - Czemu nam pomagasz?
Ich wróg to nasz przyjaciel.
- Strażnicy... - Co?
Dwóch zamordowano, pozostali zniknęli.
Wracaj do Jerozolimy i czekaj, aż poczujesz moc Ducha Świętego.
GALILEA
Jak mam powiedzieć córce, że tu nie zostanę?
Mam powiedzieć, że ją kocham...
i odejść?
Będzie z babcią. Nic jej tu nie grozi.
W Jerozolimie jest niebezpiecznie.
Piotrze...
musimy tam wrócić i czekać, aż zstąpi Duch Święty.
Coraz bardziej przypomina matkę.
Pokój jej duszy.
- Ojcze, zaopiekuj się moim dzieckiem. - Amen.
Zobaczmy, co słychać w Jerozolimie.
JEROZOLIMA
Mój mąż został zamordowany.
Zostałam sama z trójką dzieci.
Wszyscy kapłani ci współczują.
Twój mąż był najbardziej zaufanym strażnikiem Świątyni.
Ci, którzy sprawowali straż wraz z nim, również zostali zabici.
Kazałeś im pilnować grobu Nazarejczyka.
Znajdziemy morderców.
Uwierz mi.
Dostaniecie potrawy i dary ze Świątyni.
Słyszałaś?
Ona coś podejrzewa.
Jest w żałobie.
Szuka wytłumaczenia.
Sześciu kapłanów! Zamordowanych przez naszego rzymskiego władcę!
Wiesz, dlaczego Piłat to zrobił.
Musiał usunąć świadków tego, co się wydarzyło.
Spowodować, żeby ta niedorzeczna historia o zmartwychwstaniu
nie znalazła posłuchu wśród łatwowiernego ludu.
Ona umarła, wraz z żołnierzami i strażnikami.
Ich śmierć była ofiarą.
Ale ich rodziny...
Zapewnimy im opiekę.
- Wystarczy, łotrze! - Ruszaj się!
Wystarczy! Wynoś się stąd!
Pijcie i idźcie. Zamykamy!
Chodź już.
Trzeba przygotować pokoje.
- Ulice wypełniają się ludźmi. - Ale mój kielich jest pusty.
Markusie Druzusie, w każde święto to samo.
Dobry z ciebie człowiek, Ariku.
Ruszajcie się!
Wybacz, przyjacielu.
Nic się nie stało, to był wypadek.
Boaz?
- Za mną! - Nic się nie stało.
Boaz!
Jeszcze nie.
Uczniowie Nazarejczyka mogą wzniecić jeszcze większy niepokój.
Patrolujcie ulice, dopóki trwa święto.
Co tu się stało?
Polityka.
Wiem, kiedy coś cię niepokoi.
- Nie czuję niepokoju. - Nie jestem taka jak inne żony.
- To oczywiste. - Bądź szczery,
- a zawsze ci pomogę. - Klaudio...
Co się stało?
Miałem małe...
zmartwienie.
Więc kazałeś zabić strażników sprzed grobu Nazarejczyka.
Tutaj, w moim domu?
Nie powinniśmy mieć przed sobą tajemnic.
Nie powinniśmy.
Nastał nowy dzień.
Odwiedzi nas Herod z żoną. Powitajmy go razem.
Odsunąć się!
Król Herod Antypas!
Herodiado!
Zdaje mi się, czy po ukrzyżowaniu Nazarejczyka,
na ulicach jest więcej rzymskich żołnierzy?
- Z pewnością jest ich więcej. - Strażniku!
Co tam się dzieje?
Powiedz centurionowi, że zawsze tak pokazujemy się ludowi.
Jestem królem. Niech nas przepuszczą!
Co się tu dzieje?
Zatrzymujemy wszystkich, taki mamy rozkaz.
Przepuszczą nas?
Nie.
Dlaczego miasto wygląda, jakby za chwilę miało dojść do rewolty?
Ludzie są podenerwowani i tyle.
To chyba nie ma nic wspólnego z egzekucją tego Nazarejczyka?
On nie żyje, a jego wyznawcy zostali rozproszeni.
Więc czemu na ulicach jest tylu
- rzymskich żołnierzy? - Namiestnik czuje niepokój.
Namiestnik?
A może to ty zrobiłeś wszystko nie tak?
Urządziłeś temu człowiekowi proces w nocy, po kryjomu,
wbrew prawu żydowskiemu,
- i kazałeś Rzymianom go ukrzyżować! - Tak było trzeba.
Przez ciebie on stał się ważny!
Prosty lud postrzega nasze kontakty z Rzymianami jako zdradę.
Nagle rozumiesz prosty lud?
Nie muszę pochodzić z ludu, żeby go rozumieć, Kajfaszu.
Jest Święto Tygodni. Do Jerozolimy przychodzą tysiące pielgrzymów.
Nie wolno nam się bratać z Rzymianami.
- To najgorsza kryjówka. - Niebezpieczna.
To samobójstwo.
- Piotrze! - Mateuszu!
- Są wszyscy? - Prawie.
- Masz chyba jakiś plan? - Mamy jego plan.
Kazał nam czekać w Jerozolimie
- na nadejście Ducha Świętego. - Jak długo?
- Nie wiem. - Powiedział, że zbuduje swój kościół.
Jak? Z czego?
Nie wiem.
Z dwóch elementów, których tu nie ma.
Z wiary...
i cierpliwości.
Patrzcie.
Maja.
- Obaj wiemy, co jest nam potrzebne. - Spokój podczas Święta Tygodni.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Mnie nikt nie grozi...
usunięciem z tronu.
Twój urząd natomiast zależy od lojalności Sanhedrynu i...
mojego poparcia.
Jeśli znowu się potkniesz,
poważnie zastanowimy się nad twoją godnością arcykapłana.
Jałmużna dla biednego kaleki!
Marny grosz dla nieszczęśnika!
Daj mu coś, Kajfaszu.
Niech cię Pan błogosławi!
- Chcę wam pomóc. - Niech cię Pan błogosławi.
Mój mąż w sprawach Świątyni ma związane ręce.
Jednak chcielibyśmy zawrzeć z tobą umowę
i przekazywać ci rocznie pewną sumę,
- dopóki twoje dzieci nie zaczną zarabiać. - Kapłani nie chcą nam pomóc?
Mój mąż cieszył się szacunkiem.
Strzegł grobu Nazarejczyka.
- Tak... - Co się za tym kryje?
- Nic. - Co ty ukrywasz?
Pójdę już.
Dlaczego kapłani odwracają się od jego rodziny?
Czy zrobił coś złego?
Proszę, powiedz.
Dlaczego go zamordowali?
Musisz natychmiast wyjechać z Jerozolimy,
bo czeka cię ten sam los.
Dostaniesz od nas roczną pensję, znajdziemy wam nowy dom.
Daleko stąd, gdzieś gdzie ty...
a zwłaszcza twoje dzieci...
zaczniecie nowe życie.
Ostatnim razem mieliście tu muzyków z Anatolii.
- Z Cylicji. - Ah tak, z Cylicji.
Kolejne dobrodziejstwo, które przynosi nam rzymska dominacja.
Przyniosła wam rozbudowę portów,
szlaków handlowych, rozwój prawodawstwa, muzyki, poezji...
Nasze kultury wzajemnie się przenikają.
Podczas Święta Tygodni
celebrujemy nasze przywiązanie do prawa mojżeszowego,
a także podkreślamy naszą rolę w obecnym świecie.
Dzięki tolerancji Rzymu, możecie to robić z pełną swobodą.
Do pewnego stopnia.
Jako opiekun Świątyni, mam do ciebie małą prośbę.
Słucham.
Ludzie, widząc o tej porze roku, w pobliżu Świątyni,
rzymskich żołnierzy, nie czują tej tolerancji.
Wręcz przeciwnie.
Widzimy bardzo wyraźnie, że jesteśmy krajem podbitym.
Co proponujesz?
Abyś usunął żołnierzy z mojej Świątyni
i pozwolił mojemu ludowi w spokoju obchodzić święto.
Twój lud.
- Twoja Świątynia. - Wiem, że nie chcesz rozruchów.
Nie, nie, nie...
To nie jest twoje miasto.
Wiesz, co zrobię?
Każę podwoić patrole wokół Świątyni...
i sam pójdę obchodzić to Święto.
Wieczerza zakończona. Korneliuszu!
Wyperswaduj mu to. Żaden namiestnik nie uczestniczył dotąd w naszym święcie.
To sprowokuje ludzi.
Popieram wszystkie decyzje mojego męża.
Sama przebyłaś tę drogę?
Wyruszyłam wkrótce po tym, jak cię zobaczyłam nad rzeką.
Wiedziałem, że znów muszę odejść, nie chciałem cię zranić.
Ale zraniłeś.
Obiecałam babci, że przyprowadzę cię do domu.
Nie mogę jeszcze wrócić.
- Zaczekam. - Nie możesz.
- Dlaczego? - Wkrótce stąd wyjdziemy.
To co?
To, co robimy...
może się okazać niebezpieczne.
Powtarzacie tylko słowa nauczyciela.
Nadal ją nosisz.
Maju...
opowiedz, co słychać w domu.
Syn Awnera, Joszua myśli,
że jest świetnym rybakiem,
ale wypłynął dopiero trzy razy.
Na Wzgórzu Świątynnym jest 300 żołnierzy,
przy tobie będzie 500 ludzi. Przejedziemy tamtędy i szybko wrócimy.
Nie.
Jeśli otoczy mnie 500 żołnierzy, nikt mnie nie zobaczy.
Pojedziesz ze mną ty i najwyżej pięćdziesięciu.
Według rozkazu.
Chyba nie chcesz się tylko popisać.
Powinienem to zrobić dawno temu.
- Pokazać im, kto tu rządzi. - Powinieneś słuchać centuriona.
Powinienem...
zabrać cię do łoża.
Odpocznij przed jutrem.
- Możemy wyjść? - Wyjdziemy, jak będzie mniej żołnierzy.
Niedługo wszyscy zapomną, kim jesteśmy.
- Nie zapomną. - Władze się nas nie boją.
Bo nie wiedzą.
O czym?
- Że go widzieliśmy. - Tomaszu!
Kogo?
Jezusa.
Rozmawialiśmy z nim.
Wszyscy.
Ty w to nie wierzysz, prawda?
Najpierw się przestraszyłam.
Jak my wszyscy.
Ale on był żywy, jak ty.
Dlaczego o tym nie mówicie?
Dlaczego chowacie się tutaj?
- Czekamy. - Na co?
- Na Ducha Świętego. - A co on zrobi?
Przekonamy się...
kiedy się zjawi.
Kiedy to będzie?
- Tego też nie wiecie! - Tyle pytań!
Uczyłeś mnie, że trzeba pytać!
To na pewno twoja córka.
Przyjacielu!
- Masz jakieś wieści? - Tak. Korneliusz wezwał centurionów.
Piłat ma wejść do Świątyni.
Zbezcześci nasze święte miejsce. O tym mówili prorocy.
Musimy...
go zabić.
Kiedy nadchodzą takie noce, marzę o Cezarei.
Nie mogę tu spać.
- To był pałac mojego ojca. - Ale przyszliśmy my.
Tak.
- Właśnie szłam do sypialni. - Życzę dobrego odpoczynku.
Ja tobie także.
Dlaczego nie śpisz?
Z tego samego powodu, co ty.
Martwię się, że Piłat nie będzie bezpieczny.
Obiecaj, że będziesz go strzegł.
Po to tu jestem.
Nie popełnij błędu.
Złapał taką rybę...
Nikt tego nie widział...
Jeśli was znajdą...
zabiją was?
Nie.
Jego zabili.
A więc?
Zabiją was?
Nie wiem.
Piłat jutro chce iść do Świątyni.
- Trzeba mu to odradzić. - Po co tam idzie?
- Chce coś zademonstrować. - Tobie?
Nam wszystkim.
- Ludzie tego nie zniosą. - Jest nas więcej niż Rzymian.
Możemy się zabarykadować.
W Święto Tygodni? Mamy nie wpuścić naszego ludu do Świątyni?
Dojdzie do rzezi.
Musisz coś zrobić.
Może przyjmiemy go jak honorowego gościa?
Nie pozwólmy, żeby zmienił nasze święto w krwawą jatkę.
- Powinnaś spać. - Ty też.
Boisz się?
Tak.
Nie Rzymian czy kapłanów.
Boje się, że nie jestem taki, za jakiego uważa mnie Jezus.
Przy tobie zawsze czułam się bezpieczna.
Wiedziałeś, czego chcesz...
i jak to zdobyć.
Chciałem złowić jak najwięcej ryb.
Sprzedać je...
kupić jedzenie i ubranie.
Życie było wtedy proste.
A teraz nie jest?
Co on by zrobił, gdyby tu był?
Modliłby się.
Janie! Obudźcie się!
- Szybko! - Co mamy robić?
Modlić się.
ŚWIĘTO TYGODNI
„Ojcze nasz, któryś jest w niebie święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja...”
„Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy...”
„Ojcze nasz, któryś jest w niebie święć się imię Twoje,
przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego...”
Teraz możemy wyjść.
Głosić jego słowo.
Nie odstępujcie namiestnika!
- Jeśli ktoś podejdzie... - Utnę mu głowę.
Namiestniku Najwyższy Kapłan prosi, abyś wszedł do Świątyni
- jedną z południowych bram. - Dlaczego?
Brama Piękna prowadzi na Dziedziniec Niewiast.
Wchodzić nią mogą tylko Żydzi.
Arcykapłan prosi również o pozostawienie broni na zewnątrz.
Grzecznie odmawiam. Wejdziemy tędy.
Kohorta!
- Dokąd idziemy? - Do Świątyni. Gdzieżby indziej?
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz, Kajfaszu.
Myślisz, że to się uda?
Jeśli nie, rozerwą na strzępy nas i Rzymian.
Uciszcie się!
Spokój.
Wizyta namiestnika to wydarzenie bez precedensu.
Zrozumcie jednak, że przyszedł tutaj,
aby okazać skruchę za grzechy...
Co on mówi?
Przyniósł dary, aby okazać szacunek naszej religii.
Przyszedł, by skłonić się przed naszym Bogiem.
A zatem...
zamiast go potępiać, powinniśmy go serdecznie powitać.
Tam, z prawej strony!
Za nim!
Korneliuszu!
Wstawaj.
- Wierzysz, że nie umierasz na próżno. - Ty też.
Jałmużna, panie!
Spójrz na nas.
Nie mamy pieniędzy,
srebra ani złota.
Ale daję ci to, co mam w imię Jezusa Nazarejczyka.
Wstań...
i idź.
To imię Jezusa...
sprawiło, że człowiek ten znów chodzi.
Pan przysłał nam sługę swego...
Jezusa...
i wskrzesił go...
z martwych.
Jesteśmy tego świadkami.
Wstąpił w nas Duch Święty i dał nam siłę.
Jezus żyje.
Niech wie cały dom Izraela,
że Jezusa uczynił Bóg i Panem i Mesjaszem.
Myślałem, że się z nimi rozprawiłeś.
Wy też otrzymacie łaskę Ducha Świętego...
Uciszcie ich, zanim zacznie się następna rebelia.
...ratujcie się z tego okrutnego świata!
Zamordowano Marcusa Druzusa. Schwytaliśmy grupę ludzi.
Zabijcie ich.
Nie wiemy, czy to ich sprawka.
Zabijcie ich wszystkich,
na schodach Świątyni.
Według rozkazu.
Piotrze!
- Mario! - Wszyscy są bezpieczni.
- Jesteś ranny... - To nic.
- Co się dzieje? - Nowina rozprzestrzenia się
szybko jak ogień, z mocą Ducha Świętego.
Przychodzą do nas setki, tysiące ludzi.
A Maja?
Mówi, że nie zaśnie, dopóki nie wrócisz.
Zaopiekuj się nią.
Możemy stąd nie wyjść.
Przyprowadźcie nam zabójcę,
inaczej odbędzie się to, co aż za dobrze znacie.
Szukają cię.
Zabijają schwytanych ludzi na Dziedzińcu Pogan.
Tak już jest na świecie.
Krew za krew.
„Błogosławione imię Królestwa Jego po wsze czasy...
Słuchaj, Izraelu!
Pan jest naszym Bogiem, Panem jedynym!
Błogosławione imię Królestwa Jego
po wsze czasy.
Słuchaj, Izraelu!
Pan jest naszym Bogiem, Panem jedynym!
Błogosławione imię Królestwa Jego
po wsze czasy”.