Zasłużył na śmierć!
On był z tym „synem Bożym”!
Nie znam go!
Niech twój syn spocznie w moim grobie.
- Bluźnił! Mówił, że jest mesjaszem. - A jeśli był?
Kiedy zrozumieją, że wasza nauka jest dla nich zagrożeniem, znajdą was.
Nazarejczyk był zwykłym człowiekiem.
Postaw straże przy grobie Józefa z Arymatei.
Nie wolno odsunąć kamienia.
Trzeciego dnia wstanie z martwych.
Każę postawić strażników.
Złamano pieczęć Rzymu.
Grób jest otwarty, a Nazarejczyk zniknął.
Jak to zniknął?
JEROZOLIMA
DZIEŃ TRZECI
Co się dzieje?
W nocy ktoś się wdarł do grobu Nazarejczyka.
- A rzymscy strażnicy? - Uciekli.
Myślicie, że jestem głupcem? Wejście do grobu zagradzał wielki kamień.
Jeden człowiek by go nie odsunął. Przyszło ich wielu.
- Ilu widzieliście? - Jednego, ale to nie był człowiek.
To niemożliwe!
- Oni kłamią. - Nie możemy dopuścić,
- żeby rozpowiadali takie plotki. - Zrób coś, szybko.
Jeśli ktoś zapyta,
mówcie, żeście zasnęli.
A przyjaciele Nazarejczyka odsunęli kamień
i wykradli ciało.
Cieszcie się, że mój mąż nie pozbawia was kapłańskiej godności.
Nie chcę was więcej widzieć.
Zwolennicy Nazarejczyka upozorowali jego zmartwychwstanie.
Dlaczego ten Jezus nie może być zwykłym trupem?
Zachowaj trzeźwy umysł.
Zwłaszcza teraz.
Wszyscy podziwiają twoją przenikliwość, Kajfaszu.
Musisz się nią posłużyć,
zanim Piłat odkryje, co się stało i wykorzysta to przeciwko nam.
Znajdźcie ciało Nazarejczyka,
zanim Galilejczycy zaczną rozpowiadać o tym oszustwie.
Powiesimy zwłoki za murami miasta.
Wreszcie wyjeżdżamy z tej zapadłej dziury.
Należy mi się taka nagroda.
- W południe rzeczy będą spakowane. - Nie ociągaj się.
Niechaj, wraz z podmuchami morskiego wiatru,
na zawsze odlecą twoje koszmary i zjawy.
Mój sen był wyraźny.
Człowiek, którego ukrzyżowałeś, był wybrańcem bogów.
- Czeka nas cierpienie. - Musisz wrócić do cywilizowanego świata.
- Jest pusty! - Co?
Grób.
- Dzień dobry, namiestniku. - Był dobry.
Ufam, że nic nie zakłóciło twego snu.
Ani na chwilę.
- Co was tu sprowadza? - Chciałbym ci podziękować za to,
jak postąpiłeś z Nazarejczykiem.
Niepotrzebna mi twoja wdzięczność. Rządzę tą prowincją.
- Dzisiaj mija trzeci dzień... - Tak.
- On nadal jest martwy? - Tak.
- Zgodnie z prawami natury. - W rzeczy samej.
W każdej prowincji Imperium,
choćby podbity lud miał największe nawet przywileje,
znajdzie się ktoś,
kto próbuje podważyć autorytet Rzymu, a skutek jest zawsze taki sam.
Twoje poparcie wiele dla nas znaczy.
Kiedy mam do wyboru sprawiedliwość albo surowość,
wiem, że surowość daje lepsze rezultaty.
- Do widzenia. - Bezpiecznej podróży.
- Nic nie wie. - Mamy mało czasu. Musimy znaleźć zwłoki.
- Robię wszystko, co się da. - Za mało.
Namiestniku!
- O co chodzi? - Chce z tobą mówić żołnierz,
- który pilnował grobu Nazarejczyka. - Dlaczego drży?
- Boi się. - Czego?
Tego, co się stanie, kiedy powie ci to, co powiedział mnie.
Dawno się nie widzieliśmy.
- Czego chcesz, kapłanie? - Żebyś mnie wysłuchał.
I pomógł mi znaleźć zwłoki pewnego człowieka.
Nadziejo Izraela, Panie!
Wszyscy, którzy Cię opuszczają,
będą zawstydzeni. Ci, którzy oddalają się od Ciebie,
będą zapisani na ziemi, bo opuścili źródło żywej wody, Pana.
Chroń mnie przed wrogami i daj mi siłę.
Spełniłem każdą twoja prośbę.
Protestuję przeciwko bezczeszczeniu moich świętych...
Czym sobie zasłużyłem...
na takie lekceważenie?
Jeśli chcesz kontynuować rozmowę, pozwól mi się odziać.
Siedź w wodzie, jak węgorz, którym jesteś.
Namiestniku, widzę, że jest w tobie złość.
Pozwoliłeś, bym uwierzył,
że noc przy grobie Nazarejczyka minęła spokojnie.
- Ale to nieprawda. - Namiestniku...
Okłamałeś mnie dziś rano?
Wiem, z jaką radością wybierałeś się, wraz z żoną do Cezarei.
Uznałem, że załatwię tę sprawę, nie zakłócając twoich planów.
I załatwiłeś?
Jestem w trakcie.
A tymczasem...
kult tego Jezusa rozprzestrzenia się z każdą godziną.
Wkrótce przyłączą się do tego ruchu wszyscy buntownicy,
którzy chcą wystąpić przeciwko nam.
Ciało wykradli Galilejczycy, jestem tego pewny.
Znajdziemy ich, i zwłoki Jezusa.
Wyślij mi wiadomość, gdzie są,
a ja załatwię tę sprawę raz na zawsze.
Tak uczynię.
Nie rozumiem.
Jak to możliwe?
Położyliśmy go tutaj.
- Ktoś zabrał ciało? - Zabili go i zatarli ślady.
- Płótna są złożone. - Nie wiem...
- Dlaczego złamali pieczęć? - Nie wiem.
To trzeci dzień.
Masz odwagę uwierzyć?
- Co znaleźliście? - Nic.
I wszystko.
Niewiasto, czemu płaczesz?
To ty go zabrałeś?
- Kogo? - Jeśli go przeniosłeś,
proszę...
powiedz mi, gdzie go położyłeś, a ja go wezmę.
Mario.
Rabbi.
Kamień jest odsunięty, pieczęć Rzymu złamana!
- Jeśli Piłat podejrzewa nas... - Dlaczego?
- Któż inny podjąłby takie ryzyko? - Jan uważa, że wszystko jest wyjaśnione
- w przepowiedni Izajasza. - Prorok przewidział,
że Mesjasz będzie prowadzony na rzeź jak baranek, przebity za nasze grzechy,
grób mu wyznaczą między bezbożnymi,
a w śmierci będzie na równi z bogaczem. To wszystko się spełniło.
Wierzysz, że zmartwychwstał.
- Powiedział, że tak będzie. - Złamano pieczęć Rzymu.
Zostajemy czy uciekamy?
Rzymianie!
- Chodźmy. - Zaraz.
Uspokójmy się.
Może to władze...
kazały otworzyć grób,
żeby nas schwytać.
- Widziałam go. - Kogo?
Jezusa.
Przemówił do mnie.
Tak wyraźnie, jak ja mówię teraz.
Mario.
On żyje.
Stanął przede mną
i wymówił moje imię.
- Czy to może być prawda? - Piotrze?
Czuję...
ból, że go nie ma.
I wielką winę,
bo nie byłem przy nim do końca.
I wstyd.
Tak bardzo chcę mu powiedzieć: „Wybacz”.
Pokój wam.
Rabbi.
Nie wierzycie własnym oczom.
Myślicie, że jestem duchem?
Jaki duch ma ciało i kości?
Macie coś do jedzenia?
To właśnie znaczyły słowa, które wam mówiłem.
Musi się wypełnić to, co napisane jest o mnie w Prawie Mojżesza,
u Proroków i w Psalmach.
To Tomasz!
Rabbi!
Nie uwierzycie, jak się nachodziłem.
Byłem pewien, że ktoś mnie śledzi, a potem zupełnie się zagubiłem,
nie mogłem znaleźć ulicy ani domu. Dopiero jak zobaczyłem, że...
- Co? - Jezus.
- Wiem. - Nie... Tomaszu,
- On był tutaj. - Co?
W tej izbie. Łamał się z nami chlebem.
Kpicie sobie ze mnie,
- bo przyszedłem ostatni? - Nie.
Był tu Jezus...
- z wami wszystkimi? - Tak.
Macie mnie za głupca,
który uwierzy w coś takiego, nie mając dowodu?
Tak nisko mnie cenicie, skoro uznaliście,
- że się na to nabiorę? - Mówimy prawdę.
Przestań!
Nie spałem dwie noce, prawie nie jadłem,
żeby tylko tu przyjść.
- Dość tego! - Idź do grobu.
Zobaczysz na własne oczy.
Jeżeli na rękach jego nie zobaczę śladu gwoździ
i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ,
i nie włożę ręki mojej do boku jego, nie uwierzę.
Myślisz, że umarł i że to koniec.
Cóż nam zostało?
Prawda.
- Mario... - Idź do grobu.
Dobrze, że do mnie przyszedłeś.
Mieliście pilnować grobu!
Dość!
Najbardziej ze wszystkiego nie cierpię...
zdrady.
Szybko! Dopóki odór nie ściągnie tu więcej pytań niż szczurów.
Ma rany po ukrzyżowaniu na rękach, nogach i na boku;
ślady od cierni na czole i pręgi na plecach. Rany są...
- świeże. - To nie jest Nazarejczyk.
Zamiast ciała Nazarejczyka, pokazujesz mi to...
skatowane truchło.
Ludzie uwierzą, że to Nazarejczyk, jeśli im to powiesz.
Jeśli powiesisz go wysoko. Podobieństwo jest uderzające.
Gdybyśmy nie znaleźli zwłok Nazarejczyka, czyż to złe wyjście?
Mogą mnie oskarżyć o oszustwo, o okłamanie narodu.
Ludzie, niestety, nie są tak głupi, jak sądzisz.
Zabierz go.
Czuję się zbrukany.
- Strażnicy ze świątyni zamykają grób. - Dlaczego?
Będą utrzymywać, że ciało Jezusa jest w środku. Plotki ucichną.
Teraz wierzysz, Tomaszu?
Widzieliśmy go. Każdy z nas go dotknął...
siedział obok niego, jadł z nim, śmiał się razem z nim.
Ja nie.
Każdy z nas pomyliłby się tak samo, w tym samym czasie?
Tomaszu?
Mój Panie.
Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś?
Błogosławieni, którzy nie widzieli...
a uwierzyli.
Odsunąć się!
Znajdźcie ich.
Na dachu! Szybko!
Rzymianie!
Spotkamy się przy bramie!
- Dokąd poszli? - A co?
- Nie zrobili nic złego! - Są tacy,
którzy nie biją przesłuchiwanych kobiet. Ja do nich nie należę. Bez kpin.
Dokąd poszli?
Gdzie jest ciało twojego syna?
Nie tutaj.
- Gdzie jest? - Nie wie tego jego matka,
skąd ja mam wiedzieć?
Zdążyli uciec.
Zamknąć bramy.
Tędy!
- Gdzie jestem? - W bezpiecznym miejscu.
- Dlaczego nam pomagasz? - Historia pokaże, czy nam,
czy wam uda się wygonić Rzymian.
- Ich wróg to nasz przyjaciel. - Mamy się spotkać przy bramie
i ruszyć do Galilei.
Tam jest mniej żołnierzy.
Pomożemy wam.
- Nie będziecie zabijać. - W odróżnieniu od nich,
zabijamy w ostateczności.
Ludzi niepokoi fakt, że pojednałeś się z Piłatem w sprawie tego Nazarejczyka.
Ich strachu nie można opanować.
Najwyższy Kapłan musi wyczuwać, kiedy wywiera presję na namiestnika,
a kiedy sprzymierza się z nim przeciwko naszemu ludowi!
Nasz lud nie jest taki nieskalany...
Oni myślą, że z radością uzgadniałem z Piłatem egzekucję Żyda?
Do dziś zastanawiam się, czy to był słuszny krok.
- Ale podjąłem decyzję. - Nie możesz się wahać. Jesteś przywódcą.
Przywódca musi być stanowczy, a nie ulegać zachciankom ludu.
Nie wolno!
Skazujesz na śmierć niewinnego kaznodzieję,
a potem bezcześcisz mój grób, profanujesz zwłoki?
- Kto ci dał taką władzę? - Nie profanowałem zwłok.
A grób, jeśli został zbezczeszczony,
- to nie przez moich ludzi. - Chciałeś ugasić mały żydowski płomień,
polewając go rzymską oliwą.
Możesz spłonąć w tym ogniu.
Naiwny głupiec.
Ale wpływowy.
Trzeba zdusić w zarodku wszelkie próby odrodzenia proroctwa Izajasza,
zanim rozbudzi ono wyobraźnię ludu, a ten zwróci się przeciwko nam!
Tym się właśnie zajmuję.
Włóż w to więcej wysiłku.
Szykujcie się. Wyprowadzimy was.
Otwórzcie bramę!
Teraz!
Jak grupa mężczyzn mogła po prostu zniknąć?
Oni znają Jerozolimę lepiej niż my.
Na pewno nie uciekli z ciałem tego człowieka.
- Zostawili je w kryjówce? - Sam przeszukałem to miejsce.
Uciekając, nie zabrali ciała ani go tam nie zostawili.
Nienawidzę tego miasta.
Tego skwaru.
I tych nawiedzonych ludzi.
Każdy kamień to dowód jakiegoś cudu,
każdy martwy pies to oznaka metafizycznego zła,
najmniejszy kaprys pogody to zapowiedź końca świata.
Wyobrażam sobie, jak jadę drogą wiodącą ku morzu.
I siedzącą obok mnie Klaudię,
która staje się coraz normalniejsza, im bardziej oddalamy się od tego miasta.
Tylko że nadal tkwimy tutaj.
Przeklęty Nazarejczyk nie pozwala nam wyjechać.
Ale z nami jest potęga Rzymu.
Najwyższy czas położyć temu kres.
GALILEA
- Kiedy wyciągniemy sieci? - Jeszcze nie teraz.
Każda ryba, która mogła w nie wpłynąć w nocy, pewnie tam jest.
- Ożywiają się o świcie. - Świt już był.
Czy ja cię uczę, jak pobierać podatki?
Nie.
Więc nie mów mi, jak łowić ryby.
- Jeszcze słowo i wylecisz za burtę. - Ja ci pomogę!
Ja też.
O tej porze roku
zawsze jest mnóstwo ryb. Musimy je wrzucić z powrotem.
- Gdybyś zarzucił sieci, kiedy mówiłem... - Cicho bądź!
- Jak tam połów? - Marny!
Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi!
To nic nie zmieni!
Zarzućcie po prawej stronie!
Piotrze!
To on.
Piotrze.
Kiedy powiedziałeś, że trzy razy się ciebie wyprę,
pomyślałem, że w ogóle mnie nie znasz.
Ale znałeś mnie lepiej niż ja sam siebie.
Piotrze...
czy mnie miłujesz?
Wiesz, że tak.
Paś baranki moje.
Czy naprawdę mnie kochasz?
Wiesz, że tak.
Paś owce moje.
Piotrze, czy mnie kochasz?
Kocham.
Zatem pójdź za mną.
Furia Piłata wyprowadziła cię z równowagi.
Stałam się niewidzialna.
- Co się dzieje? - Z Piłatem sobie poradzę.
Ale twój ojciec...
zapomina, że jestem Najwyższym Kapłanem.
Jego córka czasem też.
Wybacz mu.
Kocha cię jak syna...
A ja kocham cię jak żona.
Masz wsparcie jego i moje.
Czego jeszcze możesz chcieć?
Kapłanie!
O co chodzi?
Kapłani,
- którzy strzegli grobu Nazarejczyka... - Co?
Dwóch zamordowano, pozostali zniknęli.
Zamordowano?
Piłat cię wzywa.
Według słów proroka miałem cierpieć...
i po trzech dniach zmartwychwstać.
Wierz, Piotrze...
a zstąpi na ciebie moc Ducha Świętego.
- Kiedy? - Wróć do Jerozolimy i czekaj.
Tam zaczniesz głosić ewangelię.
Zrób to dla mnie...
Piotrze.
Nadejdzie dzień, w którym oddasz za mnie życie.
Jesteś na to gotowy?
Jestem.
Będziecie świadczyć o mnie w Jerozolimie
i w całej Judei i Samarii,
i na krańcach ziemi.
Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu.
To się wkrótce skończy.
Namiestniku?
Imperium Rzymskie rozkwita nie dlatego,
że pożera mniejsze cywilizacje,
tylko dlatego, że je przygarnia i tworzy z nimi wspólnotę.
To staje się możliwe tylko dzięki wzajemnemu zaufaniu.
- Jestem tego świadomy. - Czyżby?
Przyprowadź strażników.
Strażników?
Nalegałeś, żebym postawił straże przed grobem Nazarejczyka.
A żołnierze porzucili swoje stanowiska w środku nocy.
Raz po raz polecałem ci
doprowadzić tę nieszczęsną historię do końca, Kajfaszu.
I zawiodłeś. Ja muszę wykonać to zadanie.
- Kazałeś zabić moich kapłanów! - Teraz ja mówię!
Potraktuj to jak lekcję zarządzania.
Nie potrafisz wyciszyć krążącej wśród ludu plotki...
musisz ją zabić.
Namiestniku, przyszedłem do ciebie w dobrej wierze i okazałem lojalność.
Honor nie pozwolił mi uciec i ukryć się wraz z nimi.
Rozumiem.
Jestem temu rad.
Dziękuję, namiestniku.
Ale ty też byłeś świadkiem tych wydarzeń.
Przyszedłeś nie w dobrej wierze i nie żeby okazać lojalność,
tylko żeby ratować skórę, kosztem swoich towarzyszy,
którzy nie zasłużyli na śmierć
tak jak ty, tchórzliwy psie.
Nareszcie...
proroctwo zmartwychwstania jest tak samo martwe, jak ci ludzie.
Niech zwolennicy Nazarejczyka biegają z jego rozpadającym się ciałem.
Jeśli się ujawnią, zostaną ujęci i straceni.
Czeka na mnie żona.
A na nas oboje czeka wybrzeże.
Sprzątnijcie to.