NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nieźle, Maze.
Hodujesz duszę.
Niesamowite.
Bóg ci to powiedział.
Nie powiedział mi tego wprost.
Narzekałam, że demon nie może mieć duszy, a Bóg na to: „Czyżby?”.
Był irytująco niejasny,
ale miał w oczach pewien błysk. Od razu wiedziałam.
Nie sądziłam, że można wyhodować duszę. Szukałam czegoś, co mogłabym połknąć
albo wciągnąć jak jakąś lśniącą chmurę.
Ale nie. Hoduję duszę w moim ciele, jakby to było dzieciątko.
Widząc sposoby działania ojca Lucyfera,
chyba ma to sens, nie?
Tak, oczywiście. To całe jego gówno z samorealizacją.
Teraz chcę wiedzieć, czy już ją wyhodowałam.
Lindo, słuchasz?
Tak, oczywiście.
Czujesz, że już skończyłaś?
Boże, terapeuci…
Czy wy wszyscy odpowiadacie pytaniem na pytania?
- Co to było? - Nic.
Nie mogę rozmawiać.
- Robisz to, prawda? - Co?
Nawet nie próbuj kłamać.
Mówiłam ci, że to zły pomysł. Coś ci się stanie!
Wiem, co robię.
Wystarczy unieść czubek.
Witaj, marynarzu.
Co ty wyprawiasz?
Dość tych głupot, Lucek.
Słucham? Budowa rafandynek to rzemiosło,
o którym ostatnio mi przypomniano.
A ta heca, którą sprawiłeś biednemu Danowi?
Bardzo ważna sprawa.
Planowanie zajęło mi tygodnie, a teraz…
Teraz…
nauczę się grać na waltorni.
Już dawno miałem zamiar.
Lucek! Lucyferze!
Musimy porozmawiać o ojcu.
Wygląda na to, że Bóg przechodzi na emeryturę. Bóg.
Musimy mieć plan, jeśli to zrobi.
A, to.
Jeśli czegoś unikałem, to na pewno nie tego.
Nie spinaj się. Nie musimy niczego wymyślać.
Tata odchodzi na emeryturę. Miał dobrą passę.
- Świat nie może istnieć bez Boga. - Masz rację.
Ktoś go zastąpi.
Sądzę, że tym kimś jesteś ty.
- Ja? - Nie udawaj skromnego, bracie.
Przygotowujesz się do tego, odkąd byłeś w pieluchach.
Prawa ręka Boga, największy wojownik, jego cholerny ulubiony syn.
Nie mylisz się.
Całe życie tego pragnąłeś.
- Nie powiedziałem tego. - Nie musiałeś.
Słowa to tylko słowa.
Wiem, co czujesz.
Miodowo-cytrynowa whisky?
Właśnie miałem kurs miksologii. Rozmaitość przyprawą życia.
Lucyferze.
Bycie Bogiem nie jest proste.
To…
wielka robota.
Największa.
Jak miałbym podjąć taką decyzję?
W sytuacjach, kiedy gra toczy się o wysoką stawkę,
zadaję sobie pytanie: „Jaka jest moja reakcja odruchowa?”.
Chcesz tego, więc skacz bez namysłu.
Może kiedyś tak się zachowywałeś, ale zmieniłeś się.
Nie udawaj. To dzięki terapii.
Linda pomogła ci być bardziej świadomym,
skłonnym do przemyśleń.
Jak śmiesz?
Może i masz rację.
Terapia mnie zepsuła!
Za dużo myślałem o moich decyzjach, a odpowiedź leży u naszych stóp.
„Po prostu zrób to.”
Nie u moich stóp. Kupuję obuwie u Louboutina, ale wiesz, o czym mówię.
Dziękuję ci, bracie.
No dobrze.
Przepraszam. To tylko moja waltornia.
Idę ją wyrzucić.
Co tutaj robisz?
Chcę porozmawiać o nas.
Mówiłam, że poczekam, aż poukładasz swoje sprawy,
ale teraz zdaję sobie sprawę, że chyba nie dam rady.
Ta cała relacja w zawieszeniu jest bardzo trudna.
Dotyka również innych, na przykład Trixie.
Jesteś nieśmiertelny,
co znaczy, że mogę czekać bardzo długo. Bez końca.
Ale ja nie mogę już czekać.
Nie dlatego, że nie wypowiedziałeś tamtych słów,
bo słowa to tylko słowa.
Chyba wiem, co czujesz,
ale…
muszę wiedzieć.
Muszę wiedzieć, czy jesteśmy razem.
To wszystko.
Tak.
- Tak? - Tak.
- Po prostu zróbmy to. - Co?
To oczywiste, że chcemy być razem, więc przestańmy się zastanawiać
i po prostu bądźmy razem.
No dobrze.
Zróbmy to.
- Przepraszam. - Twój róg.
- Dzień dobry. - Hej.
Możemy?
Wiecie co? Nie.
Tym razem nawet nie zapytam.
Jesteście parą, z którą i tak nigdy nic nie wiadomo.
Dlatego o nic nie pytam.
Jednak muszę wiedzieć. Jesteście razem czy nie?
- Jesteśmy. - Zdecydowanie razem.
Najwyższy czas.
Hej, radzę wam się przygotować.
Przygotować się? Dlaczego?
Wygląda na jasną sprawę.
Ofiara to Arthur Sterling, właściciel domu, strzał w pierś.
Opróżniono sejf. Zwykły rabunek z niefortunną ofiarą.
Narzędzie zbrodni to kaliber .38 wyjęty z sejfu.
Mówię o mordercy.
Ale sprawca był na miejscu i przyznał się do winy.
Za dużo się zastanawiasz. Nie zrujnuj sobie życia.
Chodźcie za mną.
No dobrze.
Pani doktor?
Zrobiłam to.
Zabiłam go.
Mogłeś nas ostrzec.
Zabiłaś tego człowieka?
Przecież powiedziałam.
Dobra. Dlaczego?
Dlaczego tak trudno uwierzyć mi na słowo?
Brak zaufania rodzi się z problematycznych relacji z rodzicami.
Czyżby z matką?
Nie daj się zwieść jej podstępnym metodom.
Próbuje nakłonić cię do nadinterpretacji emocji.
Zaraz zaczniesz podważać swoje decyzje. Po prostu zróbmy to.
- Co? - To.
Pani doktor,
czego pani pragnie?
Chcę…
chronić swoje dziecko.
Jak ktoś chce skrzywdzić Charliego, pomożemy.
Ale co ci da aresztowanie za morderstwo?
Nasz czas dobiegł końca.
Nie dałaś mi wyboru.
Dr Lindo Martin, aresztuję panią za morderstwo.
Co tu się dzieje?
Chyba nie wierzycie, że Linda kogoś zabiła?
Przyznała się.
Zabiłaś kogoś?
- Tak. - Kogo?
Takiego…
Nieważne.
Zbrodnia z impulsu.
Impulsywne przestępstwo.
Znam. Najlepsze decyzje są podejmowane w porywie chwili.
Oczywiście w teorii.
Jak go zabiłaś?
Bardzo dobrze.
I mocno.
Aż do śmierci.
- Ona kłamie. - Wiemy.
Jej zarejestrowana broń to 9 mm.
Ofiara zginęła od .38.
Nie wspominając, że to pani doktor.
Nie wiemy, dlaczego kłamie.
Ja też nie.
Rozmawiałam z nią wczoraj i…
- Linda? - Przymknij się.
- Jak nie powiesz… - Nie.
- Linda… - Nie.
Jeśli im nie powiesz, ja to zrobię.
To ci dopiero tajemnica, którą przed nami ukrywasz.
Biologiczna córka, która cię nie zna?
Adriana.
I ty ją śledzisz?
Raczej…
mam ją na oku.
Z daleka.
- W tajemnicy. - Oczywiście.
Zwykły nieszkodliwy stalking nikogo jeszcze nie zabił.
No dobrze.
Po tym, jak Maze ją namierzyła,
powiedziałam sobie, że będę cierpliwa.
Że zaczekam, aż ona mnie znajdzie.
Ale nie dałam rady.
Musiałam ją zobaczyć.
Po prostu zrobiłaś to?
Można to zrozumieć.
I dobrze, że to zrobiłam,
bo nawet z daleka było jasne, że robiła coś złego.
- Niebezpiecznego. - Więc kupiłaś broń?
Nie. Kupiłam ją po tym, jak Bogini mnie smażyła,
a demony zabrały mi dziecko.
Ale to dlatego zaczęłam ją nosić.
Lindo,
musisz nam powiedzieć, co naprawdę się wczoraj stało.
No dobrze.
Śledziłam auto Adriany,
gdy nagle zaczęła prowadzić jak wariatka.
Wiedziałam, że coś jest nie tak,
więc kiedy weszła do domu,
weszłam za nią i zobaczyłam ciało.
Widziałaś kogoś jeszcze?
Nie chcę tego mówić, ale wygląda to na…
Wiem, jak to wygląda. Dlatego się przyznałam.
Wiem, że Adriana tego nie zrobiła. Nie mogłaby.
- Czemu nie? - Ponieważ…
Bo nie.
Kupuję jej czas na ucieczkę, aż gliny znajdą zabójcę.
Ktoś tu wypiera prawdę.
Ale jeśli takie masz przeczucie, rozumiem.
I tak musimy ją znaleźć.
Mam nadzieję, że jest już daleko stąd.
Jest tutaj.
Nie wie o mnie i nie może się dowiedzieć. Nie tak.
Skąd wiedziałaby, kim jesteś?
Spotkałam ją raz na pokazie domu.
Długa historia, obiecajcie, że się nie dowie.
Zrobiłam to. Zabiłam go.
Dlaczego?
Jestem agentką nieruchomości. Sprzedałam panu Sterlingowi ten dom.
Wiedziałam, że wyjeżdżał.
Znałam kombinację do sejfu.
Boże, to miał być zwykły rabunek.
Nikt nie miał ucierpieć.
Ale pan Sterling wrócił do domu wcześniej
i przyłapał mnie.
Więc go zastrzeliłam.
Masz narzędzie zbrodni albo skradzione przedmioty?
Nie. Natychmiast wszystkiego się pozbyłam.
Nie chciałam się przyznać,
ale poczucie winy mnie przerosło.
To wszystko.
Potrzebujemy oświadczenia na piśmie.
Nie zrobiła tego.
Nie wiem, czemu to mówi.
Czuję, że coś tu nie gra.
Mówiąc o rzeczach, które nie grają, ale tak naprawdę grają…
Pani detektyw i ja jesteśmy razem i czuję, że wszystko gra.
Żadne z nas niczego nie ukrywa, nie mamy poczucia niepokoju.
Co?
Jakieś uwagi na temat, jakie to wspaniałe?
Wiesz, że ona kłamie, tak?
Nic nie wiem. Widziałaś tylko ją. Nie mamy innych tropów.
Straszny facet.
Straszny facet?
Przez niego myślałam, że Adriana była zamieszana w coś niebezpiecznego.
Kilka dni temu widziałam, jak kłóciła się z jakimś wielkim, strasznym facetem.
Mamy go. Imię: Straszny. Nazwisko: Facet.
Chodźmy po niego.
Zapamiętałam jego numer rejestracyjny. Na wszelki wypadek. Przydało się.
Zaczniemy go szukać, ale na razie Adriana będzie musiała tu zostać.
Jak go znajdziecie, sami zobaczycie. Straszny facet. Na pewno zabójca.
Zdecydowanie.
Dobra.
Przyjrzyjmy ci się, Clive.
Woreczek śrutu?
Nie jesteś Clive.
Ewa.
Maze.
Dziwnie cię tu widzieć.
Trzeba było nie strzelać śrutem w demona.
Czego oczekiwałaś?
Że zrobię na tobie wrażenie moimi technikami ninja?
Nie udało mi się?
Co ty tu robisz?
Pamiętasz, jak odeszłam, by odnaleźć siebie?
Tak.
Próbowałam…
różnych rzeczy, ale bez skutku.
No i przypomniałam sobie czas, kiedy byłam najszczęśliwsza.
Pamiętasz, jak ścigałyśmy tego kolesia?
Słabo.
Może dla ciebie to był zwyczajny dzień pracy, ale…
dla mnie to było…
coś nowego.
Wyzwanie.
I…
To było przerażające.
Ale w dobrym sensie.
Nieważne.
Zrozumiałam, co muszę zrobić, żeby być szczęśliwą.
Olśniło mnie. Nie wiem, dlaczego zajęło mi to tyle czasu.
Odkryłam,
że muszę zostać łowcą nagród.
Dobra.
Życzę powodzenia.
Czekaj! Nie ścigasz tego Clive’a?
Dorwiemy go razem.
Pracuję sama.
Proszę.
- Tyle bym się nauczyła. - Świetnie.
Bo właśnie myślałam o mentoringu.
Podział 70 na 30!
80 na 20?
Zgoda.
Hura!
Przetrzepałam lokal. Brak poszlak co do obecnego miejsca pobytu,
ale obczaj to.
To Hollingshead.
Jego obrazy są warte setki tysięcy.
Co robi drogie dzieło sztuki
w gównianym domu w Van Nuys?
Też się zastanawiam, szefowo.
Nie nazywaj mnie tak.
Jasne.
Przepraszam, gdzie Adriana?
Kogo mogę zapytać o Adrianę Nassar?
Ktoś musi coś wiedzieć!
Przepraszam.
Prowadzę tę sprawę. W czym mogę pomóc?
O Boże, tak.
Jestem Owen, chłopak Adriany.
Ona tego nie zrobiła.
Tak, ostatnio często to słyszę.
Co? Też się pan przyzna?
- Słucham? - Mniejsza z tym.
Ma pan jakiś dowód, że jest niewinna?
Nie. Nie mam. Ale chyba wiem, kto mógł to zrobić.
Naprawdę?
Słucham.
No dobrze.
Adriana miała kłopoty finansowe.
- Powiedziała pani? - Nie. Nic nam nie powiedziała.
Chyba się boi.
Pożyczyła pieniądze od jakichś podejrzanych ludzi.
Słyszałem, jak kłóciła się z nimi przez telefon.
Czy był to niejaki Clive Winter?
Nie, to była kobieta.
Jamie.
Jamie?
Tyle mi wystarczy.
Dziękuję panom bardzo.
- Stawiam wam dzisiaj drinki. - L’chaim.
Stolik siódmy na mój koszt.
O co tu chodzi?
Tak tylko…
Szukam pewnych informacji.
Na temat nietwarzowych nakryć głowy?
Nie chcesz wiedzieć. To sporo do ogarnięcia.
Brachu, mój umysł był w rozsypce.
W przenośni i dosłownie. Jestem pewien, że sobie poradzę.
Zostanę Bogiem.
- Co? - Mój ojciec…
odchodzi na emeryturę, a ja jestem oczywistym następcą.
To była niebiańska praca domowa.
Grupa fokusowa.
Pytam ludzi, czego oczekują od Boga.
Ale dość o mnie, Dan.
Jak się masz, stary?
Odnalazłeś się już po żarcie Lucyfera?
Tak… Już dobrze.
Nie mogę się teraz skupić na…
Przepraszam.
Zostaniesz Bogiem?
Nagle staniesz się ojcem, no wiesz,
całego świata?
- Jest to trochę przerażające. - Na pewno, stary.
Duży awans. Ja nie mógłbym być porucznikiem.
Sprawdzam się lepiej w akcji.
Wolę codzienne szczegóły, ale ty masz szersze spojrzenie.
Nadajesz się idealnie. Nawet niebo nie jest ci granicą.
Gratuluję, cieszy mnie twój sukces.
Dziękuję.
Obraz, który Maze widziała w domu Clive'a,
pochodzi z tej galerii.
Właściciel nazywa się…
Jamie. Powiedz, że to Jamie.
Skąd te nerwy?
Adriana kłóciła się z nią przez telefon.
Jest powiązana z facetem, który groził mojej córce?
Bardzo podejrzane. Wymuśmy spowiedź.
Linda.
Co? Mówiłaś, że moja znajomość sprawy może się przydać.
Powiedziałaś, że i tak za nami pojedziesz.
Myślę, że twoje informacje są cenne,
ale nie możesz być przy tej rozmowie.
W porządku.
Zaczekam na was tutaj.
Może zostaniesz tu z Lindą? Dotrzymasz jej towarzystwa.
Oczywiście. Jak chcesz, kochanie.
Zauważyłaś pieszczotliwe słówka między nami?
Jak wspominałem, jesteśmy razem.
Całkowicie razem. W pełni zaangażowani. Koniec z niepewnością. Więc…
Skoro chcesz wiedzieć, idzie nam świetnie.
- Wiem, co robisz, ale to nie zadziała. - Co ja robię?
Chcesz, żebym pytała o związek,
byśmy mogli omówić twoje wątpliwości emocjonalne.
Jeśli nie zauważyłeś,
jestem trochę zajęta czymś innym.
Wątpliwości emocjonalne? Dlaczego?
Właściwie to nie. Nie odpowiadaj.
Nie potrzebuję twojej opinii.
Zdałem sobie sprawę, że terapia to całkowita strata czasu.
O mój Boże.
Patrz.
Tę samą furgonetkę widziałam pod domem sprzedanym przez Adrianę.
Jaką sztukę przewozi się furgonetką kwiaciarza?
Skradzioną sztukę.
- Pani detektyw kazała nam tu czekać. - Już nie kierujesz się przeczuciem?
Terapeuci.
Używają twoich własnych słów przeciwko tobie.
Zgoda, ale podążamy za moim impulsywnym przeczuciem.
No dobrze.
Jamie Evington?
Jest pani właścicielką? Detektyw Decker. Mogę o coś spytać?
O co?
Zna pani Adrianę Nassar?
Nie znam.
Nie sprzedała pani domu w Malibu?
Ta Adriana.
Ledwo z nią rozmawiałam.
A Clive Winter, czy coś to pani mówi?
Nie. Przykro mi.
Dziwne, bo ma w domu obraz z pani galerii.
Wiele osób ma Hollingsheada.
Nie powiedziałam, że to Hollingshead.
Głównie sprzedaję jego.
Założyłam.
Proszę wybaczyć, mam klientów.
Serio, kochanie?
- Mogę wybrać cokolwiek? - Oczywiście, kochanie.
Bierz, Van Gogh chcesz.
Tak! To wyglądałoby wspaniale obok twojej toaletki.
Kolory są takie…
kolorowe.
Ma pani oko.
Artystka wybrała żywą paletę, by wyrazić złożoność emocji tej pary.
A może wcale nie są one skomplikowane. Zakład, że między nimi jest tylko błogość,
pomimo przesadnej analizy mojej kochanej Lindy.
Odczuwam, że ona martwi się o swoją córkę,
a on ciągle mówi o sobie.
Co za śmiała i…
dziwnie konkretna interpretacja.
To właśnie kocham w sztuce.
Jej subiektywność.
Nieprawdaż?
Dam państwu chwilę na przemyślenia.
Co my robimy? To jasne, że Jamie handluje kradzioną sztuką.
- To nie znaczy, że zabiła Sterlinga. - Bo Clive to zrobił.
To jej mięśniak. Nie widzisz?
On i Jamie zmusili Adrianę, żeby z nimi pracowała.
By mieć dostęp do luksusowych domów z cenną sztuką.
Być może, ale bez dowodów nie mamy ruchu.
Zostawmy to profesjonalistom, dobrze?
Więc?
Czy ta urocza para jest zainteresowana tą uroczą parą?
Zastanawialiśmy się…
czy znalazłoby się coś bardziej ekskluzywnego?
Rozumiemy, że ma pani talent do zdobywania sztuki, która jest…
powiedzmy, zajęta.
Rozumiem. A czego państwo szukają?
- Matisse’a. - Moneta.
Któregokolwiek.
Zbieramy impresjonistów zaczynających się na „M”, prawda?
O ile są nieosiągalni, nieuchwytni, zakazani, poza zasięgiem.
Wolę klientów, których mi polecono.
Zapewniam, że jesteśmy wiarygodnymi klientami.
Jestem gotowy rzucić Monet-ą.
Wie pani co? Weźmiemy też szczęśliwą parę.
Właśnie.
Dobrze.
Victor w recepcji zajmie się szczegółami tej sprzedaży,
a ja będę w kontakcie w sprawie impresjonistów.
Cudownie.
Dla ciebie, pani detektyw. Impulsywny zakup.
Dziękuję. Mój pierwszy prezent z akcji kontrolowanej.
Nie ma za co.
Kontrolowanej? Jak? To nic nie dało.
- Nie jesteś zła za samowolkę? - To nie była samowolka.
Lucyfer potajemnie zadzwonił i słyszałam wszystko.
Słuchała, gdy oczarowywaliśmy Jamie.
Czyli ja oczarowywałem, a ty głównie paplałaś.
Czyli wiesz o furgonetce i skradzionym obrazie?
Miałam przeczucie, że twoja znajomość sprawy pomoże.
Więc zgadzasz się.
Clive jest zabójcą, a moja córka jest niewinna.
Ale dlaczego przyznała się za Clive’a, skoro nie jest zamieszana?
Bo Królowa Lodu Jamie musiała jej grozić.
Nie widzisz, że jest przerażająca?
Pewnie potrafi złamać każdego.
Dlatego potrzebowałam Lucyfera, żeby złamał ją.
Co mówiłem o pozostawieniu tego profesjonalistom?
Plan jest już w toku, prawda?
Tak, mam już pozwolenie na podsłuch.
Poczekamy, aż Jamie zadzwoni do Clive’a i zleci mu szukanie Moneta.
Namierzymy jego komórkę, złapiemy go, mamy haka.
- Jeśli Adriana nie chce sypać… - Może zrobi to Clive.
Widzi pani doktor?
Pasujemy idealnie.
Charlie…
Cześć.
W porządku?
O, tak. Pewka.
Było super.
Uwielbiam Charliego, ale powiem,
że nie wiem, jak to robicie codziennie,
cały dzień.
Z każdym dniem jest łatwiej.
Osobiście…
ta codzienność sprawia mi przyjemność.
Codzienna magia,
która wydarza się w błahych chwilach.
Zabrzmiałem ckliwie. Przepraszam.
Nie, co ty. Rozumiem.
Bóg tkwi w szczegółach.
Skoro mowa o Bogu…
- mogę cię o coś zapytać? - Tak.
Czy chciałabyś coś w nim zmienić,
gdybyś mogła?
Zmienić? W Bogu?
Nie. O to właśnie chodzi w wierze.
O akceptację.
Tak, ale…
czysto teoretycznie.
Wyobraź sobie, że Bóg stoi przed tobą i pyta:
„Co mógłbym robić lepiej?”.
Na pewno masz coś do powiedzenia.
Nie.
Nic.
Bóg zawsze mnie wspiera.
Zawsze.
Kocha mnie.
Bardziej niż ktokolwiek inny powinien mnie kochać.
Co to znaczy?
Mam w sobie…
dużo mroku.
On o tym wie i…
nie zraża go to.
Jest wporzo.
Dlatego nie zasługuję na niego.
Nie zgadzam się.
Naprawdę.
Myślę, że gdyby Bóg stał teraz przed tobą,
powiedziałby ci, żebyś przeniosła trochę tej wiary
z niego na siebie.
To…
Dziękuję, że to mówisz, Amenadielu. Ja…
Spróbuję.
To dobrze.
Chcę spróbować.
Dlaczego sądzimy, że Clive jest tutaj?
Policja namierzyła rozmowę z tą pretensjonalną suką.
Jego komórkę zlokalizowano w pobliżu tego znanego mi podejrzanego magazynu.
Nazwijmy to hipotezą.
Jasne.
Sprytnie. Dobre miejsce na skradzioną sztukę.
Powiedz,
dlaczego wybrałaś to miejsce na czaty?
Bo stąd go zobaczymy, a on nas nie.
Wow.
Proszę bardzo.
Co to?
Granat błyskowo-hukowy.
Nie potrzebujemy błysku i huku. Obserwujemy.
Sprytnie.
Znasz się na rzeczy. Właśnie dlatego uczę się od ciebie.
- Mam tyle do nauczenia się. - Przestań.
- Co? - Przestań udawać. Nie wierzę ci.
- Co? - Widziałam, jak walczysz.
Wiesz, co robisz.
O co ci chodzi, Ewo?
Dobra. To całe znajdowanie siebie
jest naprawdę cholernie trudne.
Nie da się tak od razu.
Musiałam przypomnieć sobie, kiedy byłam najszczęśliwsza.
Wiem. Jako łowca nagród.
Już to mówiłaś.
Tyle że…
nie wspomniałam o czymś.
Po tym, jak zostałam łowcą nagród,
zrozumiałam, że moje szczęście nie ma z tym nic wspólnego.
Byłam szczęśliwa, bo byłam z tobą.
Wiem, to oczywiste.
Nie wiedziałam, jak cię odzyskać,
ale dowiedziałam się, że szukasz tego Clive’a,
no i wymyśliłam ten dziwny plan.
Zaaranżowałam nasze spotkanie. Pomyślałam, że to będzie romantyczne.
Ale kiedy zdjęłaś moją maskę,
nie rzuciłaś mi się w ramiona.
Wyglądałaś na wkurzoną.
Na bardzo wkurzoną.
Spanikowałam i skłamałam. Przepraszam.
Jasne, że się wkurzyłam.
Złamałaś mi serce.
Tak?
Świetnie.
Znaczy… okropnie.
Naprawdę przepraszam.
Nie chciałam cię zranić.
Ale teraz tu jestem.
I chcę być z tobą.
Ktoś tu jest.
Spójrz. To było otwarte.
Błyszczące.
Pasuje do opisu broni skradzionej z sejfu pana Sterlinga.
To narzędzie…
Uwaga!
Maze.
Nieźle jak na początkującą.
Dzięki, szefowo.
Hej.
O mój Boże.
Ewo, postrzelił cię.
Spójrz na mnie.
W porządku?
Zostań ze mną, Ewo.
Ewa!
Zostań ze mną!
Trzymaj się. Mam cię.
Ewa przeżyje?
Mam nadzieję.
Jest na sali operacyjnej.
- Mówiłam, że Clive jest straszny. - I to mięśniak Jamie.
- Miałaś rację w obu kwestiach. - Może powinnam być tu konsultantem.
Wypuszczają Adrianę?
Wygląda na to, że miałaś rację także w innej kwestii.
Adriana była częścią spisku.
To ona znajdowała domy do obrabowania.
Tak, bo ją do tego zmuszali. To jasne.
Kto jest nowym podejrzanym?
No bo mamy…
Mamy nowego podejrzanego, tak?
Maze znalazła narzędzie zbrodni i skradzione rzeczy w magazynie.
Na broni były odciski Adriany.
Daj spokój.
Niemożliwe.
Czemu nie? I nie mów: „ponieważ”.
Ponieważ!
Ponieważ jeśli to prawda, to moja wina.
To moja wina, że ona jest taka.
W każdym razie,
dość tych złych wieści.
Wracając do ważnych spraw,
pani detektyw i ja właśnie…
Mieliście sprzeczkę! Wiem! Widziałam.
Chcesz, żebym poradziła ci w sprawie twojego związku.
Tylko o to ci chodzi.
Nigdy nie zależało ci, żeby pomóc mnie.
Potrzebowałeś towarzyszącego terapeuty.
Potrzebowałam, byś choć raz pomyślał o kimś innym niż ty.
Żebyś pomyślał o mnie!
Masz rację, Lucyferze.
Terapia zawiodła.
Ja zawiodłam.
Jesteś tak samo samolubny
i zaabsorbowany sobą, jak byłeś…
Co ona tu robi?
Jak już mówiłem…
pani detektyw i ja postanowiliśmy ponownie porozmawiać z Adrianą.
Ale dowody wskazują na nią. Myślicie, że jest winna.
Ale ty nie.
Pomijając egocentryzm, staram się pomóc. Wszyscy próbujemy.
Nie poddajemy się.
Więc…
zobaczmy, co twoja córka ma do powiedzenia.
Nic.
Nie mam nic do powiedzenia. Wszystko już zapisałam.
Sprawdziliśmy to zeznanie i chcielibyśmy wyjaśnić pewne rzeczy.
Zamknijcie już to śledztwo.
Ja to zrobiłam. To wszystko, co powiem.
Nie byłbym tego taki pewien.
Powiedz, Adriano,
czego pragniesz?
Chcę…
chronić moją matkę.
Moja mama jest chora.
Już od jakiegoś czasu.
Leczenie jest drogie.
Dlatego masz kłopoty finansowe? Owen nam powiedział.
Obciążyłam hipoteką mieszkanie, wyczerpałam oszczędności.
Nic mi nie zostało.
Potem poznałaś pannę Afera Thomasa Crowna.
Jamie cię zwerbowała, prawda?
Mówiła, że szybko zarobię. Obiecała, że nikomu nic się nie stanie.
Nakłoniła cię, byś dała jej kody alarmowe, mówiła, gdy nikogo nie będzie w domu?
A Clive robił brudną robotę?
Próbowałam się wycofać. Naprawdę.
- Grozili? - Mówili, że zabiją mamę.
Czułam się jak w pułapce.
Szukałam wyjścia,
gdy naraz usłyszałam o nagłej zmianie planów podróży pana Sterlinga.
Wracał wcześniej.
Tej samej nocy, gdy Clive miał obrabować jego dom.
Spanikowałam.
Próbowałaś ostrzec Clive’a? Dlatego pisałaś?
Nie pisałam. Dzwoniłam, a on nie odbierał.
Pojechałam do tego domu i…
było już za późno.
Clive pewnie został zaskoczony przez pana Sterlinga i zabił go.
Tyle że Clive nie obrabował domu pana Sterlinga.
Był na striptizie.
Wiemy, że był wtedy w Las Vegas.
Powiedział, że napisałaś do niego w piątek i odwołałaś akcję.
W piątek?
Nie. Dopiero w sobotę dowiedziałam się o zmianie planów pana Sterlinga.
Tuż przed tym, jak pojechałam do niego.
W piątek wieczorem byłam w kinie. Ja nie…
Proszę. Musicie mi uwierzyć.
Chcę tylko chronić mamę.
Zrobiłam to dla niej.
Rozumiem. Dzięki.
Hej! Mama Adriany jest bezpieczna. Znalazłeś Lindę?
Wygląda na to, że wyszła. Sytuacja była zbyt emocjonalna.
No tak. Cześć.
Maniak kontroli Lopez znowu wygrywa!
Wcześniej nie zbadałam osobiście narzędzia zbrodni,
więc rzuciłam okiem jeszcze raz. Odkryłam coś nowego.
Broń została wytarta.
Był tam tylko jeden odcisk palca Adriany.
To podejrzane.
Znalazłam też akrylan metylu.
Narkotyk, którego nigdy nie brałem. Mocno podejrzane.
To nie jest narkotyk.
To substancja z lepkiej strony taśmy klejącej.
- Ktoś przeniósł odcisk za pomocą taśmy. - Czyli Adriana została wrobiona.
- Przez Clive’a? - Nie sądzę, sprawdziłam jego billingi.
Nie kłamie.
Dostał od Adriany wiadomość odwołującą rabunek.
- Nie znaczy, że ją wysłała. - Wiem.
Kto miał dostęp do jej telefonu, gdy była w kinie?
Pani doktor by to wiedziała,
skoro śledziła ją cały czas.
Chyba wiem, kto to zrobił.
A to źle?
Tylko jeśli Linda też się domyśliła.
- To… - Dobra.
Owen.
Oddaj się w ręce policji.
Nie mam pojęcia, kim jesteś ani o czym mówisz.
Jestem kimś, kogo obchodzi Adriana,
a nie kimś, kto udaje, żeby wrobić ją w morderstwo.
- Co? - Widziałam, jak wychodzisz z kina.
Pomyślałam, że z grzeczności nie chciałeś pisać esemesa podczas filmu.
Myliłam się.
Napisałeś do Clive’a z telefonu Adriany, że rabunek jest odwołany,
byś sam mógł to zrobić. Zabiłeś pana Sterlinga.
Daj pistolet, bo cię wywiozą do wariatkowa.
Nie, aż się przyznasz.
Myślisz, że nie strzelę?
Rozumiem.
Wyglądam na dobrego człowieka.
Ale nie jestem.
Byłam okropną matką.
Nie zrobiłam nic dla Adriany przez całe jej życie.
To jedyne, co mogę zrobić, więc ocalę ją przed tobą.
Tak czy inaczej.
Linda!
Odłóż broń.
Nie odpuszczę mu tego.
Wrobił Adrianę!
Ta kobieta jest szalona.
Ostrożnie, ta kobieta jest doktorem. Świetnym doktorem.
Linda.
Czemu wrabiałbym własną dziewczynę? To ja powiedziałem wam, że jest niewinna.
I powiedziałeś nam o Jamie, co doprowadziło nas do magazynu
i narzędzia zbrodni, które podrzuciłeś. Sprytne. Ale teraz mamy dowody,
że odcisk Adriany został przeniesiony na broń.
Jesteś aresztowany.
Nie.
Udało ci się, pani doktor.
Uratowałaś swoją córkę.
Dziękuję.
Hej.
Wygląda pani znajomo. Znamy się?
Nie, nie sądzę.
Nie pokazywałam pani domu?
Jestem agentką nieruchomości.
Jasne. Możliwe.
Możliwe.
Jeśli zastanawia się pani, co robię na komisariacie…
To moi przyjaciele.
Pomagali mi w czymś…
ważnym.
To miłe.
Mnie też pomogli.
Mogło być naprawdę źle, gdyby tego nie zrobili.
Wiem.
Znaczy… To miłe.
Powinnam już iść.
Hej.
Cieszę się, że wszystko dobrze.
Dzięki.
No dobrze, Lucyferze, masz moją całkowitą uwagę.
O czym chciałeś porozmawiać?
Chcę porozmawiać wyłącznie o tobie.
To co, powiedziałaś jej, że jesteś jej mamą?
Nie.
Jestem…
taktowna.
Według słów mądrej kobiety, którą znam, brzmi to jak unikanie.
Granice są ważne.
Mówi stalker.
Dlaczego jej nie powiedziałaś?
Myślę, że to jej wybór.
Ale szczerze mówiąc…
boję się.
Odrzucenia.
Nie żebym miała z nią jakąś relację teraz…
Nie wiem. To nie ma sensu.
To ma sens.
Chcesz ją poznać, być z nią.
Zawsze tego pragnęłaś, ale nie możesz się otworzyć,
bo w głębi serca nie wierzysz, że…
zasługujesz na jej miłość.
Bo ona jest idealna,
a ty…
jesteś…
Cóż.
Niegodna.
To bardzo wnikliwe, Lucyferze.
Może powinieneś zostać terapeutą.
To był błąd.
Już nie wyglądasz jak śmierć.
Dziękuję.
Wiesz co?
Kiedy zostałaś postrzelona…
nienawidziłam tego.
Dla mnie to też było słabe.
Nigdy się tak nie czułam. To było dziwne.
Nowe.
Czułam…
Obawę?
Tak. Chyba tak.
Czułam już wcześniej strach, ale to był…
inny poziom.
Maze, mówisz to, co myślę, że mówisz?
Też chcę z tobą być, Ewo.
Mam coś dla ciebie.
To taki…
Nazwijmy to pamiątką rodzinną.
Lucyfer mi to właśnie oddał.
Nie lubię czuć obawy, więc to powinno załatwić sprawę.
Jest w nim nieśmiertelność mojej matki.
Myślę, że cię ochroni.
To uczyni mnie nieśmiertelną?
Mam nadzieję.
Znowu prawie cię straciłam i nigdy tak nie cierpiałam.
Chyba wyhodowałam sobie duszę.
Ale jeśli dusza powoduje takie uczucia, nie chcę tego znowu czuć.
Kochanie,
ja nie chcę żyć wiecznie.
Czemu nie?
Bo widziałam, co to zrobiło mojemu synowi Kainowi.
Też to widziałaś.
Śmiertelność to dar.
Dzięki temu doceniasz życie.
Tak jak dzięki strachowi doceniłaś mnie.
- Nie mogę tego przyjąć. - Musisz.
Musisz.
Dobrze? Inaczej nie mogę tego zrobić.
- Co? - Próbuję cię chronić.
Nie, próbujesz chronić siebie.
Prawie cię straciłam, Ewo.
Nie mogę znów cię stracić.
Nie rozumiesz?
Kocham cię.
Maze, ja też bardzo cię kocham.
Dlatego to takie straszne.
Ale musimy to zaakceptować.
Nie potrafię.
- Potrafisz. - Przepraszam.
Nie, Maze…
Maze.
Tak. Mam cię.
Cześć.
Linda, prawda?
Cześć.
Policja ci nie pomagała, prawda?
Pomagałaś im w mojej sprawie.
Chciałam podziękować.
To nic takiego.
Chcesz wejść?
Jasne.
To dobrze.
Również…
przekazano anonimową darowiznę na klinikę,
w której leczona jest moja mama.
Bardzo hojną darowiznę.
To wspaniała wiadomość.
Chciałam ci coś powiedzieć.
Jesteś moją mamą.
Prawda?
Skąd wiesz?
Gdy jest się adoptowaną,
przygląda się każdemu, kto wygląda nawet trochę podobnie.
Każdemu w odpowiednim przedziale wieku.
I zastanawia się.
Tamtego dnia, kiedy poszłam oglądać dom?
Miałam podejrzenia.
Ty i tamta pani zachowywałyście się dziwnie.
Chciałam ci powiedzieć.
Ale…
nie wiedziałam, czy mnie zechcesz.
Pomyślałam, że pozwolę ci do mnie przyjść.
Więc…
oto jestem.
Oto jesteś.
Masz dziecko?
Mam.
Chcesz go poznać?
Tak.
No dobrze.
To jest Charlie.
Hej. Cześć, Charlie.
O mój Boże. Cześć.
Cześć.
Cześć, Charlie.
Jestem twoją siostrą.
Taki będzie z ciebie Bóg, prawda?
Grobowy i umęczony.
Myślałem,
że chętnie zajmę miejsce ojca.
Ale mam wątpliwości.
Chyba rozumiem.
Czujesz się niegodny.
Nie. To nie to.
Zdecydowanie czuję się godny.
Kto godniejszy?
Nie, po prostu tyle czasu spoglądałem z góry na ludzkość.
A teraz…
Lucku, uwielbiam żyć wśród nich.
W końcu nauczyłem się być w relacjach. Zbudowałem tu życie.
Mam przyjaciół, rodzinę.
Jeśli mam być szczery,
nie chcę,
żeby to się zmieniło.
Więc co? Chcesz się wycofać?
Nie.
To byłoby samolubne. Muszę przyjąć moją niebiańską rolę.
- Rób to, co cię uszczęśliwia. - To nie takie proste.
Może jest.
Pod warunkiem, że ktoś inny weźmie na siebie tę odpowiedzialność.
Ktoś godny.
Kto?
Ja, oczywiście!
Potrzebuję tego, by się sprawdzić.
- Co? - Słyszałeś, bracie.
Zdecydowałem.
Ja będę Bogiem.
Napisy: Gregor Hryniszak