NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ojcze.
Jesteś tu.
Zwróciliście moją uwagę.
Ojcze,
dziękuję za przybycie.
Widziałeś, jak mnie atakują?
I zobacz,
co Lucyfer zrobił mi z twarzą.
Jasne, to wszystko moja wina.
Obwiniaj mnie, tato. Jak zwykle.
Nie, ojcze, to wszystko moja wina.
Straciłem kontrolę i wstrzymałem czas.
Jako najstarszy powinienem lepiej pilnować braci. Wybacz.
Nie obchodzi mnie, czyja to wina.
Chcę, żeby moi synowie umieli się dogadać.
Cokolwiek się zdarzyło,
jesteśmy rodziną.
Zachowujmy się jak rodzina.
Racja, ojcze.
Chodź.
Dawaj.
No już.
To chyba jakiś żart.
Nie! Do diabła, nie!
Daj spokój, Samaelu.
Michał udawał mnie i próbował zrujnować mi życie.
Porwał kobietę, którą…
On stoi za całym złem, które mnie spotkało!
Nie licząc ciebie.
Niby jesteś wszechwiedzący,
ale jakoś nigdy tego nie widzisz!
I nigdy nie zobaczysz.
Teraz?
Czy to mój wnuk?
Trzeba coś z tym zrobić.
Co się stało?
Kim jesteś?
Wszystko dobrze? To musiało być trzęsienie ziemi.
Tak.
Nic mi nie jest.
Zaczekaj!
Widziałaś Lucyfera?
Nie, przykro mi.
Gdzie on jest?
Tak!
No dalej!
Mega!
Tak jest!
Cześć.
Pani detektyw! Gdzieś ty była?
No właśnie… Możemy porozmawiać?
Jasne.
Co się stało na posterunku?
Rozmawialiśmy i…
właśnie miałeś powiedzieć…
A przynajmniej wydawało mi się…
że wiem, co powiesz.
A potem mrugnęłam
i nagle już cię nie ma.
Pani detektyw, przepraszam. Musiałem się wydostać.
Nie mogłem już tego znieść.
Czego?
Ludzi, którzy mówią mi, co mam robić. A zwłaszcza…
Mnie?
Nie!
- Nie, pani detektyw, przepraszam. - Nie szkodzi.
Myślę, że… za dużo oczekiwałam.
Nie powinnam była tego robić. Rozumiem, dlaczego uciekłeś.
- Nie dlatego uciekłem. - Rozumiem.
Naprawdę.
Myślę, że dam ci trochę czasu.
Kiedy ty będziesz gotowy,
będę gotowa cię wysłuchać.
Dobrze?
Tak.
Naprawdę tu jesteś.
Nie powinnam się dziwić.
Poznałam Ewę
i Boginię Wszelkiego Stworzenia.
Raz nawet myślałam, że spotkałam ciebie. Mimo tego…
Nigdy się do tego nie przyzwyczaję.
Szturchaj, ile chcesz,
bo jestem ci na zawsze wdzięczny
za tego pięknego wnuka.
Tak.
Kto tu jest najsłodszy?
Tak, to ty.
No tak.
Mój aniołek jest wnuczkiem Boga.
Napijesz się?
Wody? Wina?
Dla ciebie to bez różnicy? Przyniosę, co mam. No dobrze.
Ojcze, muszę ci powiedzieć, że Lucyfer miał rację.
Michał narobił bałaganu na ziemi.
Obawiam się, że to nie koniec. On coś knuje.
Chwilowe problemy nie są istotne.
To jest ważne.
- Rodzina jest ważna. - Zgadzam się.
I właśnie…
o tym chciałem z tobą porozmawiać.
O Charliem i…
- Ojcze, czy on jest… - Uroczy?
Owszem, mój synu.
Boża prawda.
- Tak, ale… - Wiesz co?
Pobyt tutaj…
nasuwa mi pomysł.
Tak?
Chyba wiem, czego potrzeba tej rodzinie.
Powinieneś zostać w domu.
Weź trochę wolnego.
Prawda o Lucyferze to dużo do ogarnięcia.
Też tak miałam.
Chyba lepiej sobie poradziłaś.
Też do niego strzelałaś?
Nie, ale prawie go otrułam z pomocą złego księdza.
Nie wiem, czy to żart, czy nie.
Weź trochę wolnego, Dan.
Chcę pracować.
To ciebie porwano.
Ty potrzebujesz wolnego.
Masz rację.
Jak wam się układa?
Widzę, że Lucyfera tu nie ma.
Mamy pewien problem, ale Lucyfer ma teraz dużo na głowie,
a ja chyba go trochę ponaglałam, więc obecnie daję mu przestrzeń.
On w końcu zrozumie. Jesteśmy silni, więc damy radę.
Przynajmniej Ella wzięła wolne.
Akurat.
Cześć, Ella.
Zanim zaczniesz…
Nie, nie pójdę do domu. Muszę się skupić na tym śledztwie.
No dobrze.
Serio?
Przygotowałam pięć niezłych argumentów. Jeśli chcesz je usłyszeć…
Nie, spokojnie. Co my tu mamy?
Ofiarą jest Chris Peterson.
Wygląda na to, że zmarł w wyniku uderzenia w głowę.
Myślę, że uderzył głową w beton,
ale trudno powiedzieć, bo ma zgrillowane ciało.
Ktoś próbował spalić ten dołek. Może Chris chciał ich powstrzymać?
Wszędzie znaleźliśmy ślady benzyny. Ktoś próbował spalić cały ośrodek.
Na szczęście dla właścicieli beton zatrzymał płomienie.
Kto to? Jeden z pracowników?
Nie, to rodzinny interes.
Prowadzą go tata i jego dzieci.
A to był najmłodszy syn.
Jacyś świadkowie?
Nie. Ale trójka dzieci pracowała tu po godzinach.
Mówią, że nie widzieli żadnej bijatyki ani kłótni.
Zobaczyli ogień, przybiegli i znaleźli…
Ciało spalonego brata.
Pogadajmy z nimi i zobaczmy, czy któreś chciało śmierci brata.
Nie trzeba. Wiem, jak znaleźć zabójcę.
- Naprawdę? - Pewnie.
Musisz tylko przedstawić mi wszystkich podejrzanych.
Ten, który będzie mnie najbardziej pociągał,
to twój zabójca.
Ella.
Pogodziłam się z tym.
Wykorzystajmy mój zepsuty radar dla wyższego dobra.
Co jej powiesz?
Coś romantycznego?
Masz taki wyraz twarzy.
Teraz już nie.
Co cię to obchodzi?
Po co pytasz?
Jesteś wszechwiedzący. Nie znasz odpowiedzi?
Ojcowskie przeczucie.
Przeczuwaj sobie gdzie indziej.
Właściwie to nie.
Dlaczego wciąż tu jesteś?
Świat się nie zawali, gdy twoje moce są na ziemi?
Nie zawali się.
Tak? Jak zwykle dziękuję za wyjaśnienie.
A teraz…
Przyszedłem o coś poprosić.
Mów.
Chcę, abyś przyszedł do mnie.
Na rodzinną kolację.
Tak?
Nie.
Podziękuję. Odpuszczę sobie.
Synu.
Nie opuszczę ziemi, dopóki nie porozmawiamy.
To ciesz się wiecznością tutaj.
Absolutnie nie ma mowy,
żebym usiadł do czegoś tak absurdalnego i męczącego jak rodzinna kolacja.
Odsiedziałem już swoje w piekle.
Pamiętasz?
Dzień dobry.
Lucyfer.
- Myślałam, że chcesz przestrzeni. - Nie, jestem tam, gdzie chcę być.
Gdzie rodzina?
Rodzeństwo jest tam, ale skąd wiedziałeś…?
Jedno z nich jest mordercą.
Nawet nie wie, co tu się stało.
Prawdopodobnie przenosi tutaj swoje najnowsze problemy.
- Przenosi tu swoje problemy. - To dobrze?
Podejrzewa rodzinę.
Myślałam, że był zły, bo go ponaglałam, ale nie. On…
jest zły na swoją rodzinę.
No jasne.
Trzeba było zostać w domu.
Królestwo Minigolfa zbudował nasz ojciec.
Każdy w rodzinie ma swoją rolę w jego prowadzeniu,
ale Chris nigdy nie zaakceptował swojej.
Kilka lat temu odszedł, by pracować dla siebie.
Mówi pani, że syn marnotrawny zbuntował się przeciwko rodzinie,
obrał własną drogę, a wy go zabiliście.
Co? My?
Przenigdy. Byliśmy blisko, mimo że Chris odszedł.
On zginął w obronie tego miejsca. On…
umarł jako bohater.
Znacie kogoś, kto chciałby spalić to miejsce?
Tak, Juan Perez.
Kim jest Juan?
Jest właścicielem Dołków Juana.
Łapiesz? Przepraszam. Proszę kontynuować.
To klub minigolfa niedaleko stąd.
Rywalizujemy od lat, ale ostatnio zrobiło się ostro.
Zawsze płataliśmy sobie figle.
On kradł nasze piłeczki,
my ustawialiśmy jego figurki w sugestywnych pozach.
W takim razie doceni pan, co zrobiłem giermkom przy drugim dołku.
I ich drugim dołkom.
Wojna psikusów nie stanowi motywu morderstwa.
Nastąpiła eskalacja.
W zeszłym tygodniu Juan namalował to na murze naszego zamku.
„Zniszczę was”.
Skąd pewność, że to on?
Podpisał się.
No dobrze. Zacznijmy od tego.
DOŁKI JUANA
Cieszę się, że podejrzewasz rodzinę.
Uspokaja mnie to.
A jeśli chcesz porozmawiać o swojej rodzinie, jestem do dyspozycji.
Ale bez presji.
Juan Perez?
- Tak? - Policja.
Masz coś na sumieniu, Juanie?
Chodzi o morderstwo Chrisa Petersona.
Chris nie żyje?
Chyba nie myślicie, że…
Chyba jednak myślicie. Ja bym nigdy…
- Uciekałeś przed policją. - Myślałem, że chodzi o ZX3!
Taki nielegalny…
Dodatek do paliwa używany w wyścigach. Przydatny do innych celów, wiemy.
Dolewałeś ZX3 do swoich gokartów?
Tak, są najszybsze w całym stanie.
Dzieciaki uwielbiają je, więc…
Skoro tak dobrze ci idzie,
czemu grozisz Królestwu?
Bo uważają się za lepszych od nas z tym swoim wymyślnym zamkiem.
Ale z moimi szybkimi gokartami, z nowiutką salą gier…
- Strefa Wojny Rodzinnej to mus. - Czyżby?
Nie trzeba. Masz alibi na wczoraj około 22?
Grałem w laser taga na mojej nowej arenie,
o której zapomniałem wspomnieć.
Rywalizacja zakończona.
Mówiłem to i Chrisowi, gdy przyszedł szukać pracy.
Przyszedł do ciebie?
Tak, ale nie zatrudniłbym Petersona.
Pomyślałem, że jest szpiegiem.
Dziękuję.
Dziwne, że rodzina o tym nie wspomniała.
Nie sądzę, że to dziwne, bo go zabili.
Tak, ale skoro opuścił rodzinny interes, czemu chciał pracować tu?
Minigolf był dla Chrisa wszystkim.
Ciągle zmieniał prace. Nieruchomości, szkoła kręgarska…
Mój chłopak… nie potrafił wyzbyć się miłości do gry.
Wciąż mówimy o minigolfie, prawda?
Wiem, że to brzmi głupio.
Ja też nigdy tego nie rozumiałam,
ale pomimo starań nie mógł od tego uciec.
Skoro tak bardzo chciał pracować w minigolfie,
dlaczego nie wrócił do Królestwa?
Bo jego dysfunkcyjna rodzina zrobiła mu z życia piekło?
- Przepraszam za mojego partnera. - Nie trzeba. Ma rację.
Są okropni.
Mówili, że mieli z Chrisem świetne relacje.
To przez nich odszedł.
Chris nie mógł ich znieść.
Rozumiem.
Wiedziała pani, że ubiegał się o pracę w Dołkach Juana?
Nie wiedziałam, ale ma to sens.
Nie wróciłby do Królestwa. Prędzej by…
Spalił je? Ja próbowałem spalić Silver City.
Nie żebym porównywał królestwa. Na górze jest mniej wiatraków.
Tak. Chwileczkę.
Lucyferze, chyba masz rację, to może być ktoś z rodziny.
Oczywiście, że tak.
Witaj, Mazikeen.
Czekałem na ciebie. Zrobiłem ci ulubionego drinka.
To nie jest mój ulubiony drink.
Przekonamy się.
Jest…
niezły.
Gdzie są wszyscy?
Wysłałem Michała do Florencji po trufle,
Linda zabrała Charliego na spacer,
a Amenadiel załatwia osobistą sprawę.
Jesteśmy sami.
Możesz poprosić, o co chciałaś prosić.
Chcę, żebyś dał mi duszę.
Proszę.
Po co ci ona?
Bo każdy ma duszę oprócz mnie.
Dlatego nie potrafię…
nawiązywać relacji.
Dlatego jestem samotna.
Mazikeen.
Jesteś doskonała taka, jaka jesteś.
Co to niby ma znaczyć?
Że nie mogę ci pomóc.
Nie możesz?
Czy nie chcesz?
Nadal myślisz, że jestem doskonała?
Jesteś sobą.
Nigdy bym tego nie zmienił.
Wiesz, co ja myślę?
Nawaliłeś, kiedy stworzyłeś demony.
Kiedy stworzyłeś mnie.
Popełniłeś błąd.
I nie chcesz się do tego przyznać.
Pudło.
Co ty tu robisz, bracie?
Prowadzę bardzo ważne śledztwo. Morderstwo na minigolfie.
Ojciec jest tutaj.
Na ziemi.
Słyszałeś, że chodzi o minigolfa?
Chce się z nami zobaczyć.
Porozmawiać. Może uzyskamy jakieś odpowiedzi.
Sądząc po naszych dotychczasowych rozmowach, wątpię.
Dotąd prawie się do nas nie odzywał.
Nagle chce nadrabiać zaległości?
Co dalej?
Pogramy w piłkę w parku? Pójdziemy na huśtawki?
Przestaniesz się wygłupiać?
Myślę, że wyciąga do nas rękę
i że powinniśmy wziąć to pod uwagę.
Bracie.
Świetnie sobie radzisz
po uwolnieniu się spod kontroli tatusia.
Stałeś się samodzielnym mężczyzną.
Ale kiedy poklepał cię po pleckach, znowu stałeś się jego posłusznym sługą?
Sługą?
I kto to mówi?
Ojciec zjawia się na minutę,
a ty stajesz się rozpieszczonym dzieckiem.
Tupiesz w dąsach.
Nie dąsam się! Spójrz, co zrobiłeś.
Słuchaj, Lucek.
Wiem, że w przeszłości tata był trochę nieuważny, nieobecny.
Dobra, był prawdziwym dupkiem.
Ale to nasz ojciec.
Zgadza się.
Nasz wszechmogący, wszechmocny tatuś,
który nigdy nie przyzna się do bycia mniej niż doskonałym.
Wiesz co?
Może pocałować mój niedoskonały, wygnany tyłek!
Lucek.
No dobrze.
Rany.
Jak tu czysto.
Czekam na wyniki z laboratorium,
więc postanowiłam nadrobić w porządkach.
Zlewki wyczyszczone, więc wiesz, co to oznacza.
Co?
Czas na pipety!
Mając problemy, też rzucam się w wir pracy.
Nic mi nie jest.
Nikt tego nie przewidział.
Pete oszukał nas wszystkich.
Oszukał mnie.
Masz rację.
Przecież ty też się z nim przespałeś.
Trochę inaczej, prawda?
Prawda.
Nie będę udawał, że rozumiem, co czujesz,
ale właśnie doświadczyłem sytuacji, w której ktoś okazał się kimś innym…
niż myślałem.
Trudno przebić seryjnego mordercę.
Zdziwiłabyś się.
Słuchaj, chodzi mi o to…
że tylu ludzi nosi na twarzach maski.
Ukrywają, kim naprawdę są.
Ale nie ty.
Ty jesteś szczera, masz otwarte serce.
Dlatego łatwiej cię zranić.
Żebyś wiedział.
Ale za to obdarzasz świat mnóstwem miłości, Ello.
Proszę, nie pozwól, by to się zmieniło
i zmieniło ciebie.
Potrzebujemy więcej ludzi takich jak ty.
Nie mniej.
Lucyferze. Nowa teoria.
Chwileczkę. Trzymaj. Lekko ściąga na prawo.
Przepraszam, kontynuuj.
Marnotrawny syn Chris próbował spalić Królestwo.
Co najmniej jedno z rodzeństwa
przyłapało go podczas podpalania.
Wywiązała się walka i Chris zginął.
Biedak chciał zacząć od nowa,
a wylądował w piekle…
Przypuszczalnie.
Każdy zafiksowany na minigolfie ma problemy.
Jasne.
Powiedzmy, że Chris to ty.
Wtedy zabójcą byłby kto?
Michał?
Dlaczego wciągasz w to mojego brata?
Skoro obecnie masz problemy rodzinne,
zamiast się z tym mierzyć, pomyślałam, że wykorzystam je, by ci pomóc.
No wiesz, żeby pomóc nam rozwiązać sprawę.
Dobrze, skoro nalegasz.
Świetnie. Poszukajmy naszego Michała.
No dobrze.
Mieliście jakieś żale do Chrisa?
Nie. Oczywiście, że nie. Wszyscy go kochaliśmy.
Jedna wielka, szczęśliwa…
…rodzina.
Nie ma czegoś takiego.
Aresztujmy ich za to kłamstwo.
Słyszeliśmy co innego.
Tak?
Od kogo?
Od Larry’ego? Jasne, że od niego.
Ted powiedział wam, że mam problem z April?
Chwila! Nie, oboje kłamią.
Mało pani było manipulacji biednym, niezrozumianym bratem?
Konieczne było zrujnowanie jego życia?
Zrujnowanie życia?
- Zabicie. Mówi o zabiciu… jego życia. - Nie mam z tym nic wspólnego.
Nie.
Przysięgam.
Wszyscy troje twierdzicie, że pracowaliście w noc morderstwa.
Co to za praca?
Obsługa techniczna automatów.
Księgowość.
Sprzątanie toalet.
Czy rodzeństwo może to potwierdzić?
Jasne.
Nie wiem, czy Ted będzie mógł.
Długo go nie było.
Wyrwałem się na jakiś czas.
Wyskoczyłem na parking, pomigdalić się z moją nową dziewczyną.
Widzieliście, jak Ted wygląda? Nikt tego bzyknie.
Chyba że jej płaci.
Nie płaciłem!
Porozmawiajcie z April, to ona zniknęła na jakiś czas.
Była „w łazience”.
Paliłam trawkę, okej? Inaczej nie radzę sobie z braćmi.
To zrozumiałe.
Co z April? Przyszła i zaczęła jęczeć?
Larry zawsze był zazdrosny o Chrisa.
Jeśli któryś z tych idiotów to zrobił, to on.
Zazdrosny.
Chyba znaleźliśmy naszego Michała.
Chyba raczej Amenadiela.
Chyba że to Michał udający Amenadiela.
Michał nigdy nie udaje Amenadiela. Nie są podobni.
Nie o to chodzi.
Nieważne.
Przepraszam, pani detektyw. Potrzebuję chwili.
Przepraszam.
Lucyferze…
A jeśli wszyscy są Michałami? Szybko zwrócili się przeciwko sobie.
Być może.
A gdyby cię przeprosili?
Mnie?
Znaczy Chrisa.
Nie rozumiem, co trupowi po przeprosinach.
- Pani detektyw. - Tak?
Nazywam się Peter Peterson i…
Wspaniale się pan nazywa.
Jestem ojcem…
Chrisa Petersona. Tak.
Moje kondolencje.
Dziękuję, ale macie niewłaściwych podejrzanych.
Rozumiem.
Z pełnym szacunkiem…
To ja zabiłem mojego syna.
Nie pozwolę, by kolejne moje dziecko cierpiało
z powodu mojego błędu.
Wpadłem wczoraj do Królestwa.
Zobaczyłem, jak Chris bierze kanister benzyny ze schowka.
Próbowałem go zatrzymać, oczywiście.
Szarpaliśmy się i…
To był wypadek, ale…
Zabiłem własnego syna.
Rozumiem.
Dziękuję panu.
Proszę spisać zeznanie.
- Zaraz do pana przyjdę. - Dobrze. Ja…
Lucyferze.
W porządku?
Tak, pani detektyw.
Wiesz co?
Usłyszenie tego wyznania było tym, czego potrzebowałem.
Chyba już wiem, co muszę zrobić.
Przykro mi, ojcze, ale nie powinniśmy być zaskoczeni.
Lucyfer nie jest wystarczająco dojrzały.
Przepraszam za spóźnienie.
Przyniosłem suflet.
Niebotycznie wyrośnięty, tak jak lubisz.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Ja też.
Na imprezach rodzinnych pomaga parę butelek.
Na początek.
Dobra. Idę.
Nie dołączysz do nas, Lindo?
Cóż… To rodzinna kolacja,
a ja nie jestem rodziną.
Jesteś matką mojego wnuka.
Oczywiście, że jesteś rodziną.
- Prawie ci się udało. - Wiem.
Pysznie pachnie, ojcze.
Przerosłeś własną boskość.
Nie zapominasz o czymś?
Nie powinniśmy odmówić modlitwy?
To może ja.
Pragnę podziękować Bogu za…
Przywykłam myśleć, że jesteś tam.
Dziękuję, Boże, za tę strawę
i towarzystwo, jak również za…
oceany i…
serwetki,
i buty,
i życie.
Chyba wystarczy, pani doktor.
Dziękuję. Amen.
To było piękne, Lindo.
Dziękuję.
Podziękowałam Bogu za serwetki.
- Nie poradziłbym sobie lepiej. - Okej.
Cóż…
Jedzmy.
Czy to nie wspaniałe?
Cudowny posiłek z rodziną.
Mój Boże!
Ależ…
Znaczy…
To jest przepyszne.
- Niemalże… - Niebiańskie?
Wystarczy tylko odpowiednia ilość rozmarynu.
Muszę cię pochwalić, Michale.
Myślałem, że wykorzystywanie lęków Amenadiela
o życie Charliego było gównianym posunięciem.
A podszywanie się pode mnie, niszczenie mi życia,
skłanianie przyjaciela, by mnie zabił, porywanie mi dziewczyny, nikczemne.
To nie brzmi jak komplementy.
Zacząłem się zastanawiać, czy może miałeś jakiś plan.
Robisz bałagan tak duży, by sam Bóg musiał interweniować,
cofamy się do dzieciństwa,
szlachetny Amenadiel przejmuje winę,
buntowniczy Lucyfer ucieka, a ty…
pozostajesz jako syn doskonały.
Ale teraz rozumiem, że chodziło tylko o zgromadzenie rodziny na kolacji.
Podaj kurczaka.
Wiem, co próbujesz zrobić, ale nie pozwolę ci tego zepsuć, Samaelu.
Dobrze, Mikaelu.
- Nazywam się Michał! - Czyżby?
Przecież jesteśmy bliźniakami.
Tata na pewno chciał rymu. Tato?
Podobało mi się, jak to brzmiało.
Samael, Mikael.
Ale mieliście inne pomysły.
Dobrze, że mnie przekonałeś, bym przyszedł.
Jak mówiłeś, warto, nawet jeśli tata jest dupkiem.
Tego…
wcale nie powiedziałem.
Przytakiwałem braciszkowi, tato,
żeby przyszedł na kolację.
Już dobrze, synu.
Tak?
Przytakiwał mi?
Pomyśl, co Amenadiel przeszedł w ostatnich latach.
Ileż bólu, myśląc, że popadł w niełaskę.
Stracił skrzydła, poczucie wartości.
Dramatyzujesz.
A okazało się, że niepotrzebnie się obwiniał.
Nie mogłeś wyjawić, jak to działa,
zamiast pozwolić ulubionemu synowi myśleć, że jest karany, bo jest porażką?
Lucek, przestań.
Spokojnie, wszyscy przechodzimy tortury.
W imię tajemniczych zamysłów woli ojca.
Na przykład, tato…
czy powiesz nam, dlaczego nagle piekło nie potrzebuje już namiestnika?
Mam dobry powód.
Twój powód jest dobry?
Oczywiście. Jak zawsze, super jasna sprawa. Dzięki, tatku.
Na co ty narzekasz, Lucyferze?
Dostałeś własne królestwo w nagrodę za złe zachowanie.
Tak to widzisz?
Bycie zmuszonym do torturowania dusz
przez setki tysięcy lat było nagrodą?
Owszem, władałem piekłem,
ale wciąż byłem w piekle.
Jeśli to nie był zatruty kielich, to sam już nie wiem.
Nie masz pojęcia, jak tam było,
jak ty miałeś łatwo.
Łatwo?
Spędziłem całe życie w najgorszym rodzaju piekła.
Lucek, Michał, dajcie spokój.
Co może być gorszego?
Dzielenie z tobą tej samej twarzy!
Wiesz co?
Kiedy twój bliźniak jest Niosącym Światło, pozostaje ci życie w cieniu.
Dostaliśmy dokładnie to samo. Tę samą twarz, te same moce,
tyle że ty miałeś tak wielkie kompleksy, że się nimi stałeś.
Nie ma w nim żadnego zła? Nie dajcie się nabrać!
Możesz winić tylko siebie za to, kim jesteś.
Lucek!
Obwiniam ciebie.
- Michał! - Oczywiście, ty żałosny, małostkowy…
Dzieci!
No i proszę.
Starotestamentowy gniew boski.
Jednak wciąż go masz.
Chciałem tylko miłej, rodzinnej kolacji.
Chyba liczyłem na zbyt wiele.
Kurczak.
Rozumiem.
Twój ulubiony.
Dlatego wszystko smakuje jak kurczak.
Przepraszam, czuję się niezręcznie.
Nie, Lindo, to my przepraszamy, że musiałaś być świadkiem czegoś takiego.
Jesteśmy jedną wielką dysfunkcyjną rodziną.
Nie.
Właściwie to…
jesteście cudownie normalną rodziną.
Nie licząc tego deszczu.
Nie, to tylko…
trzech synów ubiegających się o miłość ojca.
Nieczujących, że ją dostają.
Nie chcę miłości taty.
Chcę tylko, by przyznał, że jest złym ojcem.
Chociaż…
może właśnie dlatego on jest złym ojcem.
Brawo, pani doktor. Cóż za przenikliwość.
Nie o to mi chodziło. Jak zwykle…
- Jesteś niesprawiedliwy. - No weź, brachu.
Traktowałbyś Charliego, jak tata nas?
- Ale… - Bądź szczery.
Proszę.
Przykro mi, ale mam nadzieję, że nie.
Zrobiłbyś wszystko dla syna, prawda?
Zrobiłbym.
Nie dogaduję się z Michałem,
ale jedno łączy nas wszystkich. Ty, tato.
I to, jak bardzo nas pokręciłeś.
Jeśli wszystkie jabłka są robaczywe…
może całe drzewo ma problem.
Przykro mi, że tak myślisz.
Chciałem tylko, żebyście byli silni…
żeby moje dzieci umiały
dokonywać własnych wyborów.
Dlatego zawsze byłeś taki enigmatyczny?
Zanim udzielisz enigmatycznej odpowiedzi,
chciałbym zadać ci jedno proste pytanie
i uzyskać jedną prostą odpowiedź.
Spowiedź… że tak powiem.
Tato, nie musisz tego robić.
O co pytasz, Samaelu?
Tato…
kochasz nas?
Skoro muszę ci to mówić…
to rzeczywiście zawiodłem.
A więc nie.
- Tego nie powiedział. - Ani tego, że kocha.
Jak nie chcę kłamać, też nie odpowiadam. Nauczyłem się od ciebie, tato.
Wiesz, co mnie dziwi?
Myślałem, że przeżyję katharsis.
Ale zamiast tego zrozumiałem jedną prostą prawdę.
Ty nas nigdy nie będziesz kochał…
bo nie potrafisz kochać.
To takie smutne.
Dla nas wszystkich.
Może wina?
Witam panie.
Jakąż to nową i ekscytującą sprawę dziś prowadzimy?
Dołki Juana?
Nie rozumiem. Peterson się przyznał.
Coś się nie zgadza w jego zeznaniach.
Znaleźliśmy ślady ZX3 w paliwie, którym podpalono Królestwo.
Ktokolwiek podpalił Królestwo, użył benzyny z Dołków Juana.
Peterson miał widzieć, jak syn brał paliwo ze schowka.
Więc kłamał. Ojcowie tak robią.
Nagrania z monitoringu. Dzień przed śmiercią Chrisa.
Jest Chris.
Wygląda, jakby starał się o pracę.
- Pasuje do tego, co wiemy. - Coś tu jednak nie pasuje.
To chyba jego dziewczyna, Betty. Powiedziała, że nie wiedziała o tym.
Nie tylko Peterson kłamał.
Fakt. Musimy dowiedzieć się, co Betty ukrywa.
- Musimy wezwać Petersona… - Hej.
- Tak? - Peterson uciekł.
- Co? - Uciekł z aresztu domowego.
Elektroniczna bransoleta wskazuje, że jedzie na dworzec.
- Skoro jest niewinny, dlaczego ucieka? - Dowiedzmy się.
Zatem…
Charlie.
On jest…
Jest śmiertelny, prawda?
Na to wygląda.
Więc będzie cierpiał jak wszyscy ludzie.
Zachoruje.
Zestarzeje się.
Umrze.
Na tym polega śmiertelność.
Weź mnie.
- Słucham? - Powiedziałem…
Zabierz mnie zamiast niego.
Niech stanie się aniołem, a ja człowiekiem.
Proszę, ojcze.
Pozwól mi zamienić się z synem.
Zrobiłbyś wszystko dla syna?
Tak, wszystko.
Gdyby tylko ojcostwo było takie proste.
Dzień dobry, bracie.
Dzień dobry, ojcze.
Jesteś gotowy na powrót do domu?
A ty?
Chyba już czas.
Dobrze. W takim razie wracaj.
Postanowiłem zostać tu nieco dłużej.
Tak?
Zostanę z tobą.
To niezbyt dobry pomysł.
Co…
Co ty mówisz, ojcze?
Michale,
nie jesteś już mile widziany na ziemi.
Chcesz go wygnać?
Jeśli tak chcesz to ująć.
Nie rozumiem.
Dlaczego to ja jestem karany?
Nie jesteś.
Widzisz?
To nigdy nie jest proste.
Macie tu jakiś tapczan?
Tam jest.
BILETY
Patrz, jest. Tam!
- Przepraszam. - Przepraszamy!
Przepraszam.
Państwo wybaczą.
Pewnie nas zobaczył.
Policja. Rzuć broń.
Nie uciekał pan przed nami, tylko gonił ją.
Dlaczego?
Zabiła mojego syna.
Ale pan się przyznał. Proszę się zdecydować.
Nie zrobiłbym tego.
Przyznałem się, myśląc, że któreś z dzieci to zrobiło.
Jedno już straciłem.
Nie zniósłbym kolejnej straty.
Był pan gotowy poświęcić się dla własnych dzieci?
Oczywiście. Na tym polega ojcostwo.
Kiedy wyszedłem za kaucją,
rozmawiałem z dziećmi i zrozumiałem, że żadne z nich tego nie zrobiło.
A kiedy poszedłem porozmawiać z Betty, zobaczyć, jak sobie radzi,
okazało się, że ucieka z miasta.
Nagle wszystko było jasne.
Chciałam jedynie spalić to toksyczne miejsce.
Wszystkie jego problemy były przez to miejsce i przez ciebie.
On potrzebował się wydostać.
Więc ukradłaś paliwo z Dołków Juana
i próbowałaś spalić Królestwo Minigolfa?
Chris cię przyłapał, tak?
Zaczęliśmy się przepychać.
Uderzył głową w beton.
Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić…
ogień był już wszędzie.
Paliło się tak szybko.
Mój biedny Chris.
Przysięgam, że nie chciałam tego.
Tak mi przykro.
Więc mój syn zginął,
broniąc Królestwa.
Broniąc…
nas.
Wygląda na to, że samopoświęcenie to wasza cecha rodzinna.
Jabłko, jabłoń…
Lucyfer.
Bierz spluwę.
No tak.
Jasne.
Co?
Właśnie miałam zamiar wytropić cię i skopać ci tyłek.
Nie mogłam się doczekać.
A ty sobie tu siedzisz.
Czemu się nie ukrywasz?
Chcesz drinka?
Nie!
Chcę mieć duszę. Obiecałeś mi, ale jej nie dostałam.
Nie, obiecałem ci audiencję u mojego ojca,
który jest jedynym, kto może ci ją dać.
Nic więcej.
Jest frustrujący, prawda?
Jaką irytująco arbitralną i niezrozumiałą odpowiedź ci dał?
Że jestem doskonała.
Taka, jaka jestem.
Chciałeś, żebym cię znalazła.
Dlaczego?
Bo wyjeżdżam z miasta.
Co z tego?
Chciałeś się pożegnać?
Ze wszystkich nieszczęsnych istot, jakie znam, nie nienawidzę cię aż tak.
No i…
przykro mi, Mazikeen, że nie dostałaś tego, czego chciałaś.
Wzajemnie.
Nie znaczy, że nie dostanę.
Co to ma znaczyć?
Że to jeszcze nie koniec.
Dla nas obojga.
Hej.
Cześć.
Pamiętasz, jak powiedziałam, że moglibyśmy wykorzystać
podobieństwa między twoimi emocjami a tą sprawą?
Tak.
Więc okazało się,
że zabójca to apodyktyczna dziewczyna, która chciała zmienić swojego chłopaka,
bo nie radził sobie ze swoją rodziną.
Jak widzisz, żadnych paraleli.
Jakichkolwiek.
Chyba się myliłam.
Na to wygląda.
Lucyferze, przepraszam.
Miałam dać ci przestrzeń, żebyś mógł zająć się swoimi problemami i…
Ja też nie pomogłem.
Nie, ale ja i tak wykorzystałam tę sprawę, żeby cię ponaglać.
Pani detektyw, byłaś cudowna.
I…
zasługujesz usłyszeć ode mnie te dwa słowa.
Ale prawda jest taka…
że nigdy nie będę w stanie ci ich powiedzieć.
Zdałem sobie sprawę, że…
jestem taki sam, jak mój ojciec.
Choć to przygnębiające,
wyjaśnia to… tak wiele.
Znaczy to również…
że jak on…
nie jestem zdolny do miłości.
- Lucyferze, ja ciebie znam. - Więc wiesz, że zawsze mówię prawdę.
Chloe, tak mi przykro.
Ale gdybym powiedział ci te dwa słowa…
skłamałbym.
KU PAMIĘCI
Napisy: Gregor Hryniszak