NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dziękuję, że w końcu zgodziłaś się ze mną spotkać.
Po 57 telefonach, ponad stu wiadomościach,
billboardzie na Bulwarze
i striptizerze z wiadomością…
Na obronę mam to, że Roberto jest polecany.
Lucyferze, jestem gotowa rozmawiać i dziękuję za cierpliwość,
ale nie wiem, czy powiesz coś, co cokolwiek zmieni.
Zgadzam się.
Prezent chyba tego nie naprawi.
Znów się zgadzamy.
Potrzymaj, proszę.
Co robisz?
Lata temu spotkałem się z podobnym poczuciem bezsilności
i braku kontroli w życiu. Przyszedłem tu,
dokładnie w to miejsce.
To tutaj spaliłem skrzydła.
Oczywiście ty nie masz skrzydeł, ale…
jako diabeł nauczony ujarzmiać metafory…
Jeden dar pali inny.
Oby to przyniosło ci takie samo katharsis.
Doceniam to, Lucyferze, ale…
nie tego potrzebuję.
To czego potrzebujesz, pani detektyw?
Proszę, powiedz,
jak mogę to naprawić.
Możesz coś zrobić, ale to ci się nie spodoba.
Powiedz.
Potrzebuję czasu…
i przestrzeni.
Nie mam czasu.
Dobrze.
Przepraszam, pani doktor. Nie chcę cię nachodzić,
ale nie było cię w pracy.
Jest siódma rano.
I co?
Ale dobrze, że jesteś.
Muszę z tobą pilnie porozmawiać o pani detektyw.
Nie chce mnie tu,
bo ma problem ze swą tożsamością.
Musisz wiedzieć…
Muszę być mądrzejszy, cierpliwy. Tak, wiem.
Nie to miałam na myśli, ale tak.
Rzecz w tym, że jeśli skupi się na pracy,
będzie unikać rozwiązania problemów.
Muszę ją ponaglić,
- by wszystko było dobrze. - Tak, ale Amenadiel…
Jest w piekle i czeka, aż wrócę. Wiem. A myślisz, że czemu tak się spieszę?
- Lucyfer... - Pani doktor, muszę rozwiązać sprawę
z panią detektyw, nim wrócę do domu,
bo gdy zastąpię brata…
kto wie, kiedy wrócę.
Nie mogę zostawić piekła bez opieki i…
Amenadiel.
Hej, Lucku.
Czemu nie mówiłaś, że tu jest?
Wiesz co,
daj mi dziecko.
Bracie,
co tu robisz?
Tak było…
wędrowałem po korytarzach piekła, gdy…
usłyszałem głos.
Nie spodziewałem się go w piekle.
Kto to był?
Matka Teresa, Mister Rogers?
Adele?
Ojciec.
Przemówił do ciebie?
No to mów dalej.
Co powiedział?
Że piekło nie wymaga już strażnika.
- I? - To wszystko.
Więc przyszedłem do syna.
Wróciłem dopiero kilka godzin temu. Chciałem cię znaleźć.
Wyjaśnijmy to sobie.
Spędziłem tam tysiące lat,
pilnie wykonując wszystko, o co prosił,
a tobie, po jednej nocy, tata rzekł, że to koniec warty?
Wiesz, wyroki boskie…
Jeśli dokończysz to zdanie, uderzę cię w to, co „niezbadane”.
Najpierw pani detektyw, teraz to? Posypujesz solą rany.
Co z Chloe? Nic jej nie jest?
Nie wiem.
Odkąd Michał palnął, że jest darem od Boga, trzyma dystans.
Tak.
Czyli wie, że ja…?
Że to ty dostarczyłeś dar?
Nie.
Jej mózg już się roztopił bez dodatkowych szczegółów.
Znalazłam sukę.
Cześć, Maze,
i dzień dobry.
Miałaś rację.
O tych porzuceniach.
To na pewno jej wina.
- Znalazłaś biologiczną matkę. - Jak mówiłam,
suka.
Maze, wiem, że twoja matka cię porzuciła,
ale zrozumienie jej punktu widzenia może pomóc.
Może…
Może była za młoda, by sobie z tym poradzić?
Moja matka miała 12 000 lat,
gdy mnie urodziła.
Cóż…
Rodzicielstwo w każdym wieku może być przerażające.
Lilith niczego się nie bała.
Przynajmniej wtedy.
Bez względu na wszystko, na pewno czuje się okropnie.
Powiedziała, że się cieszy, że to zrobiła. Dlaczego…
Dlaczego jej bronisz?
Bo to rozumiem.
Jesteś dobrą matką. Nie zrobiłabyś tego Charliemu.
Nie.
Nie Charliemu.
Co ty mówisz?
Gdy byłam bardzo młoda…
urodziłam dziecko.
Dziewczynkę.
I…
Porzuciłaś ją?
Maze…
Musisz…
Amenadielu, wróciłeś.
To znaczy, że Lucyfer…?
Nie, wciąż tu jest.
Wszystko w piekle zostało załatwione.
Nie mam pojęcia, co to znaczy, ale dopiszę to do listy.
Tak, słyszałem.
Jak się masz?
Lucyfer wysłał cię, by sprawdzić, jak tam dar od Boga?
Nie wie, że tu jestem.
Na szczęście mam czym się zająć, wiesz, sprawdzanie śladów,
łapanie złoczyńców.
Mam wrażenie, że mam kontrolę, nawet jeśli nie mam.
Dobra, Chloe.
Jeśli mogę jakoś pomóc,
- proszę… - Pani detektyw,
mamy ciało w Silver Lake.
Dobrze.
Zajmę się tym.
I…
dzięki, ale na razie będę trzymać się pracy policji
i unikać wszystkiego, co dotyczy Boga.
SIOSTRY BOSKIEJ ŚCIEŻKI
Przezabawne.
Wygląda jak anioł.
Z Bogiem, siostro.
Co mamy?
Ofiarą jest siostra Victoria, czyli Victoria Reynard.
Była w nowicjacie, jeszcze nie złożyła ślubów.
Przyczyna śmierci: uraz głowy
tępym narzędziem.
Ale widać, że walczyła.
Obrażenia na szyi wskazują
na szarpnięcie od tyłu za naszyjnik.
Siniaki na szyi nie pasują do krzyża.
Wiem. Też mnie to zastanowiło.
Może było na nic coś, co zabójca zabrał?
Z kim rozmawiałaś?
Tam.
Przepraszam.
- Która z was znalazła ciało? - Ja.
Rano jako pierwsza wyszłam z celi.
Z celi? Brzmi jak więzienie.
„Cela” to starodawne słowo na ich pokoje.
Cześć.
Fanka od lat, pierwszy raz tu.
Sama prawie się zgłosiłam.
- Zastanawiam się… - Wybacz.
Siostra Victoria.
Była ostatnio zdenerwowana lub się z kimś pokłóciła?
- Siostra Victoria dowiedziała się… - Że została przyjęta do naszego zakonu.
Była bardzo szczęśliwa.
Dzięki Bogu, że cię przysłał,
byś znalazła tego, kto to zrobił.
Tak. Tak robi Bóg. Tak.
Wysyła mnie tu i tam, zabija zakonnicę,
bym was wszystkich poznała i…
- Zaraz wrócimy. - Frustrujące.
Chwileczkę.
- Co? - Co robisz?
Nie możesz ich tak obrażać.
Przepraszam. To było nieprofesjonalne.
A co ważniejsze, sprawiasz, że źle wypadam przy zakonnicach.
Ukrywają coś. To oczywiste.
Przed tobą raczej się nie otworzą.
Słuszna uwaga.
Mówiłam, że potrzebuję przestrzeni,
ale przydałaby mi się twoja wiedza.
Klasztor w Silver Lake przy Cole’a i Galvina.
Jak długo potrwa, zanim…
tu dotrzesz?
Oczywiście.
Anioł i tak dalej.
Jak mogę pomóc, Chloe?
Danielu.
Tak?
Pani detektyw nie chce mej pomocy przy sprawie.
Nie wiem czemu.
Racja,
ale muszę przyspieszyć jej pracę i zrozumiałem,
że to ty możesz rozwiązać mój problem. Bractwo bransoletek.
Nie. Tak czy inaczej,
pomyślałem, że pomożemy jej zza kulis.
Jak myślisz, na czym siedzisz?
To sprawa Chloe. Przekopuję się
przez informacje, zeznania świadków.
To robisz codziennie?
A myślałeś, że co?
Nie wiem, rozwiązujesz własne zabójstwa?
Jesteś tylko zwykłym bibliotekarzem.
Rozwiązuję swoje sprawy.
Ale też się wspieramy,
a tak właśnie wygląda prawdziwa policyjna praca.
Prawdziwa policyjna praca wygląda na nudną.
Chcesz przyspieszyć sprawę czy nie?
Stanie w tych murach…
przypomina mi pobyt w Silver City.
Chwila, tak wygląda niebo?
Nie, ale jest tu tyle miłości do mojego ojca, że czuję się podobnie.
A jednocześnie bardzo odmiennie.
Jak mogę pomóc, Chloe?
Muszę ci przypomnieć,
że nie mogę już spowalniać czasu.
Co?
Nie wiedziałam, że to możliwe.
Więc co możesz zrobić?
Jestem największym wojownikiem Boga.
Chętnie bym popatrzyła, jak bijesz zakonnice.
Niestety nie chcą ze mną gadać.
Pomyślałam, że jako anioł
możesz to wykorzystać.
Nie mogę się przed nimi obnażyć.
Nie…
Mojej anielskiej strony.
Nie o to mi chodziło. Myślałam raczej o mocy Lucyfera.
Masz taki wpływ na ludzi?
Niestety nie.
Na pewno?
Dziękuję, że wróciłaś,
że chcesz mnie wysłuchać.
Nikomu o tym nie mówiłam.
Zaszłam w ciążę, gdy miałam 17 lat…
i całą ciążę zaprzeczałam.
Nawet gdy zaczęłam rodzić, myślałam…
że to musi być pomyłka.
Ale potem…
po porodzie…
gdy ją trzymałam…
Nie dało się zaprzeczyć…
że była moja…
a ja byłam jej mamą.
Ale potem zabrali ją na OIOM i…
wszystko to…
wydawało się snem.
Takim…
Takim, na który w ogóle nie byłam gotowa.
Twoje dziecko było koszmarem. Rozumiem.
Nie. Boże, nie.
Nie, była idealna…
i piękna, a ja…
Nie miałam siły jej wychować.
Nie miałam siły stawić czoła temu, że muszę ją oddać.
Więc…
Więc kiedy nie było pielęgniarek…
wyszłam.
Po prostu…
Po prostu odeszłaś?
I myślisz, że pójdziesz do piekła?
Myślałam, że mogę udawać, że to się nie stało, ale prawda jest…
Prawda jest taka, Maze…
że myślę o niej każdego…
dnia.
Parę razy próbowałam nawet ją odnaleźć.
Myślę, gdzie teraz jest.
Jak sobie radzi.
Chyba dobrze.
Co?
Dziękujemy za rozmowę.
Oczywiście. Czuję…
że mogę ci powiedzieć wszystko.
Znasz kogoś, kto chciałby skrzywdzić siostrę Victorię?
Cóż, ja…
Nie jestem pewna.
Znasz kogoś, kto chciałby skrzywdzić siostrę Victorię?
Tak, znam.
- Kto to? - Diabeł, oczywiście.
Ktoś jeszcze?
Tak pięknego jeszcze nie widziałam.
Dziękuję.
Ale pytałem, czy znasz kogoś, kto chciałby skrzywdzić siostrę Victorię?
Jasne. Nie. Przepraszam.
Nie wiem, kto chciałby zabić tę cudowną duszę.
Ale coś ukrywasz, prawda?
Tak.
To tajemnica.
Ale kto mógłby skłamać tym cudownym oczom?
Czyli przełożona klasztoru jest zabójczynią?
Podobno popełniła zbrodnię dawno temu,
uciekła i wstąpiła do klasztoru.
Jest tu do dziś.
Większość zakonnic wiedziała o tym, ale ją chroniły.
Cóż, póki nie użyłeś swojej mocy.
Nie umiem tego wyjaśnić. To coś nowego.
To zakonnice, jesteś aniołem. Może to wyczuwają.
Może.
Dobrze, że to pomogło.
Może nasza ofiara dowiedziała się prawdy i chciała iść na policję,
matka Angelica próbowała ją uciszyć?
Poproszę Dana, by to sprawdził.
To nie będzie konieczne.
Przykro mi, że moje siostry próbowały ukryć moje dawne grzechy.
Robiły to z troski o mnie. Proszę, nie oceniajcie ich zbyt surowo.
Idziemy?
Nie wierzę, że w jednym klasztorze jest tyle dokumentów.
W końcu to zakonnice.
Ile ciekawych rzeczy może im się przytrafić?
W klasztorze?
To tylko akta matki Angeliki.
Co?
- To potrwa wieki. - Tak.
Osobiście byłoby szybciej. Uwiódłbym je i wydobył prawdę.
Bracie, tam jest 30 zakonnic. Wątpię, że będzie szybciej.
Na pewno fajniej.
To jest fajne.
Tak?
Zabójstwo jest jak wielka układanka,
ale nie wiesz, co idzie w róg ani jak będzie wyglądać na koniec.
Opisałeś męki. Uwierz, znam się na tym.
To może potrwać godziny, dni, nawet lata.
Zdecydowanie męki.
Twoje samodoskonalenie się poszło na marne.
Ale nie ma nic lepszego, niż znaleźć pasujący element
i nagle bum! Wszystko się łączy.
Ciekawe.
Chyba go znalazłem.
TO SMUTNE
Porozmawiam z nimi.
Skróty to nie rozwiązanie.
Ciężka praca…
popłaca.
Pani detektyw ma podejrzanego. Doskonale.
Bracie.
Lucek.
Co ty tu robisz?
Chloe prosiła o pomoc.
Jasne.
Nie żartujesz.
Ale muszę szybko rozwiązać tę sprawę.
Doceniam, że bawisz się w detektywa Amenadiela,
ale zostaw to zawodowcom.
Czyli diabłu?
Jestem konsultantem.
- Rozumiem ludzkie pragnienia. Ty tylko… - Znalazłem naszego podejrzanego.
Naprawdę?
Wiesz…
Chloe i ja stanowimy świetny zespół.
Rozumiem, czemu lubisz z nią pracować.
Przepraszam, ale…
Dorastałam w Portoryko,
w najgorszej możliwej okolicy.
Gdy miałam 16 lat,
zabiłam człowieka w samoobronie.
Uciekłam tu, by uniknąć kary
i w końcu znalazłam pojednanie w ramionach Boga.
Ale siostra Victoria poznała prawdę.
- Tak. Powiedziałam jej tydzień temu. - I nie zaakceptowała tego, prawda?
Chciała cię zgłosić,
a ty poczułaś, że znów musisz się bronić.
Była tak wyrozumiała,
jak i wszystkie moje siostry.
Pani detektyw,
nie zabiłam jej.
Właściwie to kończyłam modlitwę, gdy zamordowano siostrę Victorię.
Niestety twoje alibi to grupa zakonnic, które dowiodły, że będą cię kryć.
Na pewno nie chcesz nam nic więcej powiedzieć?
Rozumiem, czemu moje siostry tak chętnie z tobą rozmawiają.
Gdyby było coś więcej, powiedziałabym,
ale to wszystko.
Wszystko inne jest w rękach Boga.
Jeśli to droga, którą dla mnie wybrał…
musi mieć swoje powody.
Naprawdę chcesz oddać wolną wolę tak po prostu?
Chcę wierzyć.
Daj spokój.
Znam to spojrzenie.
Przez lata nasz klasztor przyjął wiele takich kobiet jak ty.
Kobiet, które czują się bezsilne, niesione z prądem.
Masz więcej kontroli, niż myślisz, moje dziecko.
Czyli co to?
Kontrola czy wiara? Nie można mieć wszystkiego.
Wierzę w ciebie, pani detektyw.
Pomagasz bezbronnym.
To wymaga ogromnej siły.
I sądzę, że masz siłę, by odkryć, kto naprawdę to zrobił.
Dlaczego to tyle trwa?
Zaprawiłeś mi kawę?
To jedyny sposób, by pokonać żmudne i bezużyteczne zadanie.
Nie ma za co.
Rejestr połączeń. Chodź tu.
Dają nam poczucie, kim była i kto mógł mieć powód, by ją zabić.
Chodzi o zwracanie uwagi na szczegóły.
A ten szczegół, że pani detektyw złapała już zabójcę?
Na pewno to ja nie zwracam uwagi?
Spójrz na ten numer. Chodź tu.
Ciągle się powtarza.
Najpierw regularnie, potem coraz częściej, aż do czasu jej śmierci.
A dzień przed śmiercią same nieodebrane połączenia.
Ofiara nie odbierała.
- Może ktoś miał dość bycia ignorowanym. - Niemożliwe.
- Dlaczego? - To numer Destiny Page.
Nikt normalny jej nie zignoruje.
Destiny Page, gwiazda popu?
Skąd znasz jej numer?
- Zabawne… - Nie chcę wiedzieć.
Powiem Chloe.
O ile to przyspieszy sprawy.
To może być nowy trop.
Dobra robota.
Cofnij to!
Więc…
Destiny Page.
Czyli ją znasz.
Zgaduję, że nie jako fanka jej muzyki.
Chciała kupić nasz klasztor.
Ale myślałam, że poza mną nikt o tym nie wie.
Odmówiłaś jej?
Tak, była bardzo zdenerwowana.
Myślicie, że miała coś wspólnego ze śmiercią siostry Victorii?
Nie wiemy.
Po co Destiny Page dzwoniła do zakonnicy z klasztoru, który chce kupić?
W ostatnim albumie śpiewała o nowo odkrytej wierze,
nowy ma mieć podobny styl.
- Nie mów Lucyferowi. - Nikomu nie powiem.
Więc jeśli Destiny jest nową nawróconą, musimy z nią porozmawiać.
DOM OTWARTY NA SPRZEDAŻ
Gotowa?
Ma na imię Adriana.
Zastanawiałam się, jak ją nazwali.
Idzie.
Witam, miło was widzieć.
Ja…
Ty…
Nie wierzę.
Słucham?
Że wyglądasz dokładnie tak, jak na plakatach.
To słodkie, dziękuję.
To jest Linda.
- Twoja… - Potencjalna klientka.
Przepraszam, wiem, nie byłyśmy umówione.
W porządku, zapraszam.
Świetnie.
Witam.
- Witaj. - Taka ładna.
Dzięki.
Poproszę o wpisanie się, dziękuję.
Zobaczenie domu po raz pierwszy może być bardzo przytłaczające.
Potrzebuję czasu, by przywyknąć do przestrzeni.
Nie spieszcie się.
Jeśli pojawią się pytania,
- pytajcie. - Ja mam jedno.
Adopcja.
Tak czy nie?
Moja partnerka chce powiedzieć...
jak szkoły w okolicy? Bo rozważamy adopcję.
Szkoły są świetne. Aż do 12. klasy.
Osobiście uważam, że to cudowne, że myślicie o adopcji.
Jestem adoptowana. To najlepsze, co mnie spotkało.
Naprawdę?
Tak, ale masz problem z kontaktem z ludźmi?
Przez wi-fi?
Jak sygnał?
Nie ma żadnych problemów.
A utrzymywanie relacji?
Nie wiem, co to ma wspólnego z domem.
Przepraszam, racja.
Wygląda na piękny dom.
To prawda.
Ciekawe, czemu ktoś go opuszcza.
Dasz nam chwilę?
Oczywiście.
- Co robisz? - Próbuję połączyć cię z dzieckiem.
Naprawdę? Wygląda na to, że mówisz o sobie,
przy okazji mnie torturując.
Albo chcę, żebyś powiedziała córce prawdę.
Nie mogę.
Namierzyłaś swoją matkę, bo byłaś gotowa się z nią spotkać.
Ale kto wie, kiedy…
a może czy Adriana będzie gotowa na spotkanie ze mną?
Sądzę, że to zależy od niej.
Tchórz.
Nie jestem Lilith.
Jeśli masz coś do powiedzenia matce…
powiedz to jej.
Zły podejrzany. Na pewno twoje moce przepadły?
- Bo jakbyś zwalniał czas. - Zawsze zaraz znajdujesz podejrzanego?
Nigdy nie aresztowałem zakonnicy.
Lucyferze, tak samo jak ty chcę, by Chloe rozwiązała problemy.
Dręczy cię sumienie?
Dlaczego miałbym?
Bo to ty dokonałeś cudu na matce pani detektyw.
- To nie była moja… - Co?
Mówcie.
Lata temu, na rozkaz ojca,
przybyłem na ziemię, by udzielić błogosławieństwa pewnej…
Penelope Decker.
Gdy moi rodzice…
starali się o dziecko, już mieli się poddać.
Wkrótce po mojej wizycie
urodziłaś się ty.
Amenadielu.
Jesteś moim tatą?
Jasne, że nie.
Czyli „obdarzyć błogosławieństwem” to nie eufemizm?
Przynajmniej nie tym razem.
Nie, Chloe. Lucek, przestań.
Słuchaj, Chloe, twoi rodzice nadal są twoimi rodzicami
i przykro mi, że ci o tym nie powiedziałem.
- Ja… - W porządku.
W porządku.
Więc…
tylko ja jestem odporna na moc Lucyfera.
Więc…
mam jakieś moce czy…
coś fajnego?
Nie wiem, laser w ręce, cokolwiek?
Nie.
Nie. Oczywiście, że nie.
Chcieli tylko stworzyć idealną panią Morningstar.
Czemu ja?
Nie wiem, Chloe.
Pani detektyw, gdy dowiedziałem się o tej… manipulacji,
czułem to samo co ty.
Ale zrozumiałem, że to nie przekleństwo.
To dar.
Mam tylko nadzieję…
że z czasem też to dostrzeżesz.
Jest ogromna różnica, Lucyferze.
Ty otrzymałeś dar.
Ja nim jestem.
Nie jestem nawet osobą.
Jestem tylko czymś
stworzonym dla kogoś innego.
Ja…
Muszę wracać do pracy.
Nieźle poszło.
Na pięć, sześć, siedem, do góry!
Trochę życia.
Krok, raz, dwa, trzy, cztery.
Utrzymać rytm, dwa,
trzy, cztery i w górę, sześć,
siedem, osiem. Dalej, dwa, trzy, cztery
i pięć… O mój Boże! Cięcie!
Wyłączcie muzykę.
Destiny, jesteś świetna, ale, ludzie, robiliśmy to już 45 razy.
To zbyt skoczne.
Detektyw Decker, policja. Muszę porozmawiać z Destiny Page.
Panna Page potrzebuje prywatności, gdy się modli.
Cóż, Hank,
choć to szanuję, muszę z nią pomówić.
Jej grafik jest dość napięty. Może w przyszłą sobotę?
Chyba że ma pani nakaz.
Jasne.
Spokojnie, słuchałem twojej muzyki. Wiem, że jesteś człowiekiem wiary.
Jestem pewien, że powinienem…
cię uspokoić.
- Właśnie tak. - Hank!
Hej!
Co tu robisz?
- Zaraz. - Co jest?
- Jest ze mną. - Tak?
Co on tu robi?
Co tu robisz?
Myślałem, że powie mi o zabójstwie, przez jej rzekomą pobożność.
Ale jej ostatnie numery to tylko zbiór pięknych kłamstw.
Zabójstwo?
Ktoś zginął?
Tak, Victoria Reynard.
- Destiny, nie… - W porządku.
Stąd przestała odbierać telefony.
- Czyli ją znasz? - To moja asystentka.
Matka Angelica odmówiła sprzedaży
i wysłałaś asystentkę, żeby zebrała informacje?
To wydawał się dobry pomysł,
póki Victoria nie zakochała się w ich życiu.
I co dalej? Zabiłaś ją, bo cię zdradziła?
Co? Myślisz, że to ja ją zabiłam?
Kochałam Victorię i cieszyłam się jej szczęściem.
Ostatecznie.
Skoro udajesz, po co się modliłaś?
Nie modliłam się.
Jestem trzeźwa od miesiąca.
Kusiło mnie.
Chyba podziękuję, że mnie powstrzymałeś.
Gdzie byłaś wczoraj o 10?
Na spotkaniu AA.
Dostałam…
odznakę za miesiąc trzeźwości.
Ktoś to potwierdzi?
Chodzę przebrana.
Czarna peruka, bob, różowa bluza.
A ta odznaka? To by dowodziło, że tam byłaś.
Potem poszłam na jogę z kozami.
Wypadła mi z kieszeni, a kozy…
jedzą wszystko.
Czyli koza zjadła twoje alibi?
Hej.
Potrzebuję przysługi.
Chyba na to zasłużyłem.
Na co konkretnie?
Upokarzające zadania, nudy, smród.
Nie powinienem był poganiać pani detektyw. Ale ty możesz ruszać się szybciej.
Jeśli chcesz przyspieszyć,
możesz, dla odmiany, pomóc.
Bardzo dobrze.
NAJWIĘKSZE MAŁE MIASTO NA ŚWIECIE
Włóż do pudełka.
Co to? Nie musisz wszystkiego zawijać.
Można trochę szybciej?
Przepraszam.
Gdzie kobieta, która tu mieszkała?
Lily Rose? Zmarła kilka dni temu.
Zostawiła masę śmieci.
Znałaś ją?
Chcesz coś z tego?
Nie.
Może…
Mogę…
zostać chwilę sama?
Jasne. Chodźcie.
Wychodzimy z pokoju. Chodźmy.
KLUB OGRÓD DUMNIE PRZEDSTAWIA
Fajna bransoleta.
Zwykle bym jej nie nosił, ale znajomy musi wyrównać czakry,
więc robię to dla niego.
Tak pomagasz?
Naprawdę?
Daniel! Ja…
Jak to się mówi? Sonduję.
I boli mnie, że miałeś rację.
Praca się opłaciła.
Jak to?
Rozmawiałem ze wszystkimi, a gdy gawędziłem z Amberley,
potwierdziła, że na zajęciach był ktoś
z czarnymi włosami na boba i w różowej bluzie.
Świetnie.
Według zapisów pani detektyw,
to miała na sobie Destiny Page.
Naprawdę czytałeś zapisy?
Żadnych skrótów, Danielu.
Świetne wyczucie, bo potwierdziliśmy, że Destiny Page to nie nasz zabójca.
Wracamy do punktu wyjścia.
Tak.
Danielu, przestaniesz się gapić? Nie widzisz, że jest zaręczona?
Tak.
Właśnie to widzę.
Dziękuję.
Co?
Podziwiam cię.
Tak?
Tak.
Ciągle trafiasz w ślepy zaułek, ale wciąż szukasz.
To cię nie zniechęca. Właściwie
to sprawia, że starasz się bardziej.
Mówisz, jakbym była sadystą.
Nie.
Przez wieki byłem prawą ręką Boga.
Przez większość czasu nie miałem pojęcia, czemu to robię.
Ale patrzenie na twoją wytrwałość, na to, jak szukasz prawdy…
jest inspirujące.
Chciałbym mieć taką samą ciekawość, bo wtedy…
być może znałbym odpowiedzi, o które prosisz, Chloe.
Ale niestety nie znam.
Lucyfer też nie.
- Wiem, kto jest zabójcą. - My wiemy.
- My. - Tak.
Tajemnicza kontuzja wokół szyi Victorii.
- Pasuje do pierścionka. - Zaręczynowego,
który nosi się na szyi, by kozy nie zjadały go z ręki.
- Lub będąc pod przykrywką w klasztorze. - To nie jedyne powody.
Bractwo bransoletek.
Rozumiem, dlaczego narzeczony byłby zły, gdyby postanowiła zostać zakonnicą.
Ale nie mamy dowodu,
nie wiemy, kto jest narzeczonym.
Nie wiemy nawet, czy to mężczyzna.
- Jasne. - Więc…
- Przepraszam. - Tak?
Możemy gdzieś pomówić na osobności?
- Oczywiście. - Chodziło mi o niego.
Denerwujesz się.
Już dobrze, siostro Francine. Możesz mi zaufać.
Chcę to zrobić, odkąd cię poznałam,
ale się boję.
Rozumiem.
Tak, ale posłuchaj…
gdy przyznasz się do prawdy, zdziwisz się, jaką poczujesz ulgę.
To był mój pierwszy raz.
Ja też nie.
Po prostu…
jestem kobietą wiary.
Widzisz, to jeszcze jeden powód.
Bo ty, siostro Francine,
sama wiesz,
co musisz zrobić.
Tutaj?
Teraz?
Tak.
Wyrzuć to z siebie.
Pamiętaj, pełne poświęcenie.
Niech się przyłoży.
Racja.
Co robisz?
Wyrzucam z siebie.
Jak mówiłeś...
Przyznaję, że czuję coś do ciebie.
Nie o to mi chodziło.
Tak nie wolno.
Jestem zakonnicą.
Kocham Boga, ale…
gdy na ciebie patrzę...
czuję coś zupełnie nowego.
Jak to o mnie świadczy?
Co czujesz?
To zabrzmi absurdalnie, ale…
czuję, że jestem bliżej Boga.
Ale to nie do końca tak…
Jakbyś widziała odbicie Boskiej miłości…
we mnie.
Tak.
Dokładnie.
Skąd wiesz?
Sama nie wiedziałam, póki tego nie powiedziałeś.
Zaczynam coś rozumieć.
To o tym chciałaś porozmawiać?
- A niby o czym? - Zabójstwie siostry Victorii.
Chciałabym pomóc.
Może się uda.
Wspominała o chłopaku czy narzeczonym?
A co z gośćmi?
Lubiła być sama.
Mówiła, że odkryła sekretny pokój, o którym nikt nie wie i…
lubiła tam być sama.
Dziękuję.
Jeśli siostra Victoria wiedziała o tym pokoju…
To idealne miejsce na schadzki z narzeczonym.
Może będą tam dowody, by go zidentyfikować.
Właśnie.
Lucyferze, wiem, co myślisz.
Że jak rozwiążę tę sprawę,
w magiczny sposób wszystko sobie ułożę i wszystko będzie dobrze.
Z pewnością tak nie myślę.
Ja…
Chcę, byśmy byli razem.
Naprawdę.
Po prostu…
Nie wiem, kiedy mi to przejdzie.
- Może nigdy… - Rozumiem, pani detektyw.
Tak?
Nie ma skrótów.
Nie spiesz się.
Jesteś pewien?
Dobrze.
Musi tu być.
Musi gdzieś tu być.
Jak go znalazłaś?
Zrozumiałam, że Destiny Page może mieć plany,
skoro chciała kupić budynek.
A pracując dla niej, Victoria wiedziała o tajnym miejscu.
Tak, telefon do jej przedstawicieli,
bingo.
Tajna komórka.
Czego tu szukamy?
Czegoś, co nie pasuje.
Czegoś nowego.
Czegoś, czego zakonnica by nie miała.
Czegoś…
z odciskami palców.
Szkoda, że znaleźliście to przede mną.
Cześć, Hank.
Pewnie gdy poprosiłam o plany,
pojąłeś, czego szukam.
Tak.
Destiny Page wiedziała, że jesteś zaręczony z jej asystentką?
W dzień była zbyt zajęta pracą, a w nocy piciem,
by cokolwiek zauważyć.
Nie jesteś wierzący, co?
Jeden wielki przekręt.
- I Victoria tak myślała, aż tu przyszła. - Zerwała z tobą i ją zabiłeś?
Chciałem przemówić jej do rozsądku, ale zaczęliśmy się szarpać
i chciałem pierścionek. Ja…
Nie chciałem jej tak pchnąć.
Dlaczego?
Czemu wybrała to zamiast mnie? Łączyło nas coś pięknego.
Ale zostawiła mnie
dla zmyślonych bzdur!
Chyba dość usłyszeliśmy.
Mnóstwo.
To bardzo dżentelmeńskie zachowanie.
Umrzeć jako pierwszy.
Ki diabeł?
A jeśli to nie bujdy?
Jeśli to bardziej prawdziwe, niż mogła wiedzieć, a ty, Hank,
- jej to odebrałeś? - Nie.
To niemożliwe.
Boże.
Uwierz, Hank.
Nie.
Zabierzcie go ode mnie.
Nie zbliżaj się!
Myślałam, że nie powinieneś się ujawniać.
Nie powinienem.
Ale należało mu się za to, co zrobił.
Cóż…
Gdy odkrywasz, że to wszystko istnieje, to może być odpowiednia kara.
Zaufaj mi.
Tak.
Chciałem z tobą o tym pomówić.
Wiem, czemu przyciągałem zakonnice.
Dlaczego?
Siostra Francine mówiła, że ze mną czuła miłość Boga mocniej niż kiedykolwiek.
Gdy była przy mnie.
Cóż…
Tak, jesteś aniołem.
Tak, ale jestem pewien, że widziała odbicie
własnej wiary.
Dobrze.
Czemu to mówisz?
Chodzi o Lucyfera.
Mężczyźni, kobiety, wszyscy lgną do niego, bo wyciąga ludzkie pragnienia.
Ale co, jeśli powodem tego lgnięcia do niego
jest właśnie to?
Czyli Lucyfer…
odbija ludzkie pragnienia?
Kto nie chciałby być ze swym największym pragnieniem?
Może i tak…
Zgadzam się, ale kiedy na niego patrzę, nie widzę tego.
A to by znaczyło…
Że jesteś jedynym śmiertelnikiem, który widzi go…
takiego, jakim naprawdę jest.
Więc wszystko, co przeżyliśmy i…
co do czego obawiałam się, że było manipulacją…
Było prawdziwe.
To nie ty jesteś darem, Chloe.
Ale to.
Tak, ale ja…
Przy mnie można go zranić.
O tym też chciałem z tobą porozmawiać.
Co to?
Wpis do bazy danych biologicznych rodziców.
Żeby adoptowane dzieci mogły ich znaleźć.
To jak polowanie na twoją matkę i ojca.
Dziękuję, Maze.
Idealnie.
Musisz dać córce wybór…
jasne?
Musisz.
Widziałaś się z matką?
Co jej powiedziałaś?
Nic.
Nie mogłam powiedzieć, że jej nienawidzę.
Nie mogłam powiedzieć, że jej wybaczam. Nie mogłam nic powiedzieć.
Bo odeszła.
Umarła, Lindo.
Cześć, Lucyferze.
Pani detektyw.
Mogę usiąść?
Proszę.
Odbyłam…
ciekawą rozmowę z Amenadielem.
Powiedz, że nie będzie konsultantem policji. Tylko nie to.
Nie. Ma teorię o tym,
dlaczego przy mnie można cię zranić.
Powiedz.
Cóż…
Jego teoria jest taka, że…
tak nie jest.
Moje blizny mówią co innego.
Myśli, że…
sam wolisz być przy mnie bezbronny.
Wolę…?
A niech mnie.
On może mieć rację.
Pani detektyw.
Lucyferze.
Jeśli to prawda…
Jeśli wolisz być przy mnie bezbronny…
to ja chcę być bezbronna przy tobie.
Napisy: Liliana Reguła