NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chcesz powiedzieć, że mój zidiociały bliźniak
zjawił się na ziemi, przyjął moją tożsamość
i siał spustoszenie w moim życiu?
Mniej więcej tak.
Świetnie, a przyszedłeś mi to powiedzieć, by mnie gnębić?
To chyba odpowiednie miejsce.
Możemy pogadać gdzie indziej?
Nie lubię rozmawiać na korytarzu, a Kenneth nie ma nic przeciwko, prawda?
- To nie jest śmieszne! - Nie.
Zdecydowanie nie.
Mój niechlujny brat zrobił kawał,
ledwie wart Byle do dzwonka, by mnie upokorzyć.
Nie chodzi o ciebie. Michał groził Charliemu.
Litości.
Michał podsyca obawy ludzi.
To właśnie robi.
Ale wiemy też,
że szczeka i nie gryzie.
Nie pamiętasz dorastania?
Załaził za skórę, jak to potrafi,
a ty ciągnąłeś go za majtki w górę.
Tym razem to nie pomoże.
W niebie wszystko się zmieniło.
Gdy byłem tam ostatnio, Michał zasiadł po prawej stronie ojca.
- Tata z nim rozmawia? - Nie.
Nie, on rozmawia z ojcem, ale tylko on.
Nikt w Silver City z nim nie rozmawia. Nikt, Michał o to zadbał.
Michał?
Wykrętny, tchórzliwy Michał?
Jest teraz szarą eminencją?
Bez rozmowy z ojcem, kto wie?
Ale jest silniejszy, niż myślisz, Lucku.
Michał stał się…
nietykalny w Silver City.
Ale teraz nie jest w Silver City, prawda?
Więc przepraszam, ale go tknę.
Wiem, że dobór słów był kiepski.
Dowodzisz w czasie mojej nieobecności.
Dowodzę…
Co takiego?
Mamy...
wracać do pracy czy…?
Spalona kawa i odór ciał nigdy tak pięknie nie pachniały.
- Dzień dobry, pani detektyw. - Nie.
Wynoś się stąd.
- Wyjaśnię. - Nie chcę tego słuchać.
Jeśli cztery strzały nie wystarczyły,
z chęcią strzelę znowu, Michale.
To ja. Lucyfer.
Mam w to uwierzyć?
Spójrz na fryzurę…
na idealnie ułożoną poszetkę. Michał dałby radę to zrobić? Nie sądzę.
Ja…
Cacuzza, podejdź.
Miło cię widzieć.
- Cześć. - Powiedz.
Czego pragniesz?
Ja…
Chcę dowiedzieć się, jak wyłączyć kamery w magazynie dowodów,
żeby się zdrzemnąć.
Niegrzeczna.
Dziękuję.
Wiem, że mój brat tego nie potrafi.
To naprawdę ty.
Jak?
Zabawna historia.
Byłem w piekle i…
Niestety nie mogę zostać długo.
Praca i tak dalej.
W porządku…
Rozumiem.
Chciałem się upewnić, że nic ci nie jest.
Ale oczywiście przejrzałaś farsę Michała,
moja mądra pani detektyw.
Trochę to trwało. Był bardzo przekonujący.
- Część tego, co mówił… - Mam dobre wieści.
Każde słowo, które z siebie wykrztusił, to kłamstwo.
Ale ulga, bo powiedział coś tak szalonego, że wiedziałam, że to musi być kłamstwo.
Że przyjaźni się z Elvisem?
Po pierwsze, król żyje, ale tylko ja wiem gdzie, więc...
Nie, powiedział…
Słuchaj. Powiedział, że jestem darem od Boga.
Tak powiedział.
Ale przecież...
to szaleństwo.
To nie...
To nieprawda, tak?
Lucyferze, nie jestem…
darem od Boga stworzonym dla ciebie, prawda?
Jesteś.
Wiem, jak to brzmi, ale…
- uwierz, gdy mama mi powiedziała… - Mama?
Twoja mama…
Ponad rok temu? Cały czas wiedziałeś?
Wtedy nawet nie wierzyłaś w niebo.
Powiedziała to, bo chciała nas rozdzielić.
Dlaczego?
Bo wiedząc, że jestem darem od taty, odepchnąłbyś mnie?
Myślała, że prawda sprawi, że zwątpię w swoje uczucia,
że pomyślę, że jesteś narzędziem do manipulacji mną.
Ale myliła się,
bo wiem, że bez względu na to, czy zostałaś dla mnie stworzona,
to bez znaczenia.
Dla mnie to ma znaczenie.
Hej, mamy ciało. WB Studios.
Chyba że przeszkadzam.
Nie. Nie przeszkadzasz.
Idealne wyczucie.
Prawdziwy dar.
Przypomniałeś mi o czymś.
Zrobiłem coś dla ciebie.
Taka jak moja.
Po co mi to?
Pani detektyw! Zaczekaj.
Nie mam na to czasu. Mam robotę.
Jestem tu tylko dla ciebie.
Najwyraźniej ja jestem tu tylko dla ciebie.
Więc biorę się do pracy, którą wybrałam.
Nie masz gdzie się podziać?
Michale, ty draniu.
Cześć, Ella.
Hej.
Co mamy?
To Matt Owens,
zadźgany.
Szukamy narzędzia zbrodni.
Był scenarzystą, producentem,
kręcił tu zdjęcia do serialu.
Kto by pomyślał?
Jest szefem, ma te wszystkie plany, a potem bum!
Ktoś ma dla niego inny plan.
Tak.
W porządku?
Lucyfer i ja mieliśmy trudną rozmowę.
Chyba mu powiedziałam, by poszedł do diabła.
No tak, związkowe dramaty.
Uwierz mi, rozumiem.
Mogłabym opowiedzieć ci o Meksyku,
ale nie powiem ci nic, bo…
Uwierz.
Jeśli powiedziałaś mu tylko „Idź do diabła”,
nic wam nie będzie.
Tak myślisz, ale…
Pani detektyw!
- Lucyfer. - Pani detektyw.
Dziękuję.
- Ty wciąż tu. - Tak.
I zostanę, aż będziesz bezpieczna.
Cieszę się, że to słyszę, ale przepraszam.
Skoro Bóg stworzył mnie tobie, pewnie chciałby, bym tak się czuła.
Potrzebuję trochę czasu, by to przyswoić.
Jasne. Może lepiej przyswoimy to podczas pracy?
Póki jestem, pomogę rozwiązać sprawę, by wszystko naprawić.
To nie takie proste. To nie jedna z tych spraw,
które rozwiązujesz z marszu.
Chwileczkę.
Znam tego człowieka.
Naprawdę?
Tak, to Matt Owens.
Wyświadczyłem mu przysługę,
by mógł zacząć karierę jako scenarzysta.
Pasuje do naszej ofiary.
- Naprawdę go znasz? - Tak.
Tak. Nawet po przysłudze przychodził i gadaliśmy godzinami.
Zabawne, zastanawiałem się, co u niego, zanim wyjechałem…
No tak.
Chyba znam odpowiedź.
PORUCZNIK DIABLO! NIE MÓW MU, ŻE DIABEŁ CIĘ ZMUSIŁ!
Właściwie to rozmawialiśmy chyba głównie o mnie.
PORUCZNIK DIABLO!
Muszę ci to przyznać, Diablo,
twoja osobliwa metoda rozwiązała sprawę, która nas przerosła.
Dorwałeś porywacza i uratowałeś ofiarę.
Zdążyliśmy podać jej ratującą życie insulinę.
Świetna policyjna robota.
Piekielny przypadek, ale drań za diabła nie miał szans.
Zamknąć go.
Diablo,
nie rozumiem.
Jak udało ci się zdobyć trop z nici dentystycznej?
Ciągle ci to powtarzam, detektywie Matoł…
mam znajomości w zaświatach.
Przy tym serialu pomogłeś Mattowi…?
Przy tym serialu pomogłeś Mattowi?
Nie, tylko przedstawiłem go szefowi sieci.
Nie miałem pojęcia, dlaczego zadawał mi tyle pytań.
Ale muszę przyznać, że to szokujące.
To, w jaki sposób ożywił moje opisy, dokładność,
naprawdę niepokojące.
Rozumiem, dlaczego tak szybko się rozwinął.
Najwyraźniej miał wielki talent. Dziękuję.
Nie, dzięki.
Rada Miejska…
poprosiła, bym przekazał ci…
to.
Dziękuję wszystkim.
Ale to też zasługa mojej partnerki. Gdzie ona jest?
Detektyw Dancer?
Wybacz, Diablo. Wyciskałam z podejrzanego informacje.
To wyróżnienie dla ciebie?
Dla nas.
Jeśli ktoś na to zasługuje,
to kobieta, która w trzy lata przeszła od striptizerki do detektywa.
O rany.
Myślę, że mogliście to wypolerować. Trochę zmatowiał.
Nie martw się, Diablo.
Wiesz, że zawsze wypoleruję ci trąbkę.
I cięcie.
Świetnie.
To tak...?
Tak mnie mu opisałeś?
Matt nie wiedział wszystkiego.
Użył nieco swojej fantazji.
Lecą dalej?
Dziwne, że dziś kręcicie,
skoro rano zginął wasz producent.
Matt by tego chciał.
Jesteśmy hitem jesieni i był z tego dumny.
Diabla wciąż mało.
No proszę.
To obrzydliwe, że wciąż pracujemy.
Szczerze, wiem, że nieładnie jest mówić źle o zmarłych,
ale nie dziwię się, że go zadźgano.
Dlaczego?
Musiał wszystko kontrolować.
Wiem, że wszyscy producenci
muszą mieć ego, ale…
Matt był megalomanem.
Daj spokój. Był prawdziwym artystą.
- Przepraszam, to e-papieros? - Cynamonowy.
Pomaga trzymać wagę.
A tak świetnie ci szło.
Czyli megalomański producent wybierał wam ubrania?
Wszystko to jego pomysł. Noszę, co daje, idę, gdzie każe.
Dobra. Czy to ci nie przeszkadza,
że nie masz nic do powiedzenia?
Żartujesz?
Jestem gwiazdą hitu serialowego,
a są striptizerki, które teraz chcą być detektywami.
Jestem ich wzorem.
Uroczo.
Dzięki Mattowi.
Ciekawe.
Czy któreś z was miało problem z Mattem?
My? Nie ma mowy.
Ale coś wam powiem.
Pracuję tu od siedmiu sezonów
i jeśli czegoś się nauczyłem, to tego, czemu ludzie zabijają.
Bo czegoś pragną. Chcecie znaleźć zabójcę,
- poznajcie jego pragnienia. - Jasne. Nie ma lepszego słowa?
Nie.
Ach, rozumiem.
Kto pragnął zabić Matta?
Keri Belwood, jego zastępczyni.
Porozmawiajcie z nią.
Wiadomo, że pisała scenariusze, a on zgarniał pochwały.
I zabiła Matta, by w końcu dowodzić?
Tak.
Pragnęła jego pracy.
Oczywiście, to możliwe. Mogły być inne motywy, by go zabić.
Chyba mamy odpowiedź Dancer.
- Co? - Wiesz,
Diablo wymyśla szalone teorie i odjechane zabawy,
a Dancer psuje zabawę.
„Nie takie są procedury, Diablo”.
Rozumiem.
Dobrze. Dziękuję za poświęcony czas.
Tak. Dziękuję.
Wydają ci się znajomi?
- Zostawiłeś Amenadiela w piekle? - Naprawdę?
Zły bliźniak, pani detektyw słyszy, że jest darem Boga, a ty tylko o nim?
Amenadiel.
Ojciec mojego dziecka.
A tak.
Spokojnie, pani doktor.
Naprawię to, co zrobił Michał, i zwrócę Amenadiela,
zanim Charlie zauważy, że zniknął.
A co z Michałem?
Wiesz, gdzie on jest?
Skoro przeszłość to prolog,
to pewnie ukrył się gdzieś, by śmiać się z tego, co zrobił.
Dlatego właśnie tu jestem.
Michał nie wydobył od ciebie
żadnych zatruwających duszę lęków?
Ode mnie? Nie.
Nie, nie ode mnie.
- Nie. - Dobrze.
To dobrze,
Czuję ulgę, bo martwię się, że to „brak wolnej woli
i bycie marionetką losu” mogło zniechęcić panią detektyw.
Mogło?
Lucyferze, gdy niespodziewanie wracasz
i zaskakujesz bliskich swymi niebiańskimi sensacjami,
musisz się spodziewać szoku,
trochę złości, frustracji.
Na swoją obronę mam to, że tę konkretną bombę zaplanował ojciec,
a podrzucił brat, więc…
Zamiast zrzucać na kogoś winę, spróbuj się wczuć.
Spróbuj posłuchać,
co mówią twoi przyjaciele.
Jeśli dam ludziom szansę, powiedzą mi, co robić?
Właśnie. Na przykład sprowadź mi z piekła tatę dziecka.
Dzięki. Muszę iść.
Do piekła?
Nie, by zobaczyć, jaki chaos mógł wywołać Michał.
Kto wie, ilu ludzi muszę wysłuchać?
Dziękuję.
Keri Belwood? Detektyw Decker, policja LA.
Wiedziałam, że będę pierwsza.
Czemu? Z doświadczenia wiem, że niewinni zwykle nie oczekują policji.
Napisałam 100 odcinków o zabójstwach i na dowód mam zespół cieśni nadgarstka.
Motyw, okazja…
Wszystko pasuje.
Jesteś dobra. Dlatego Matt dał ci stanowisko.
Zawsze tu byłam, odwalałam większość roboty,
ale nie ja tu rządziłam.
Matt był najgorszym szefem:
leniwy i miał manię kontroli.
Trudno było z nim pracować.
Niezupełnie. Nie chodził do pokoju scenarzystów.
Wysyłałam mu scenariusz na noc, a do rana wszystko zmieniał.
Czyli ty i scenarzyści pracowaliście tu do późna,
a potem Matt niszczył całą pracę?
Wiesz, jakie to przygnębiające, całymi dniami opracowywać mądre ślady,
by szef zastąpił je tańcem erotycznym?
Rozumiem, dlaczego robisz to wszystko, a czujesz, że nie masz kontroli.
To może zdenerwować.
Asystentka może ręczyć, że pisałam tu cały ranek.
Sugerując, że zabiłam Matta dla pozycji,
potrzebujesz nowej teorii.
Poza tym producenci mają całą moc, ale wiesz, co za tym idzie?
Ponoszą winę.
Myślałam, że serial to hit.
To chyba jeszcze gorsze.
Mieć przebój w sieci
i nagle wszyscy w studiu chcą się nachapać.
Każdy chce kawałek, a gdy spadają notowania,
każdy chce kogoś winić.
Nie, dzięki.
Mam dwóch byłych mężów i troje dzieci.
Nie potrzebuję do tego narkotyków.
Matt je brał?
Wiem tylko tyle,
że raz e-mail Matta padł i musiałam dostarczyć scenariusz o północy.
Kazał mi go przywieźć
do obskurnego motelu pełnego ćpunów.
Szalony pisarz pod silną presją,
ukryty w norze narkotykowej?
Nawet Diablo poszedłby tym śladem.
Rozumiem. Musisz złożyć oficjalne zeznanie na posterunku
i podać adres tego motelu.
Jasne.
Michale.
Ze wszystkiego, co zrobiłeś, by mnie zranić, to boli najbardziej.
Maze.
Tęskniłem za tobą, gdy mnie nie było.
Paru się tam mocno opierało
i czasem przydałyby się twoje ostrza!
Mazikeen, pozwól mi wyjaśnić. Mazikeen!
Dobrze!
Posłuchaj, Mazikeen! Nie jestem Michałem. To ja.
Lucyfer.
Czekaj.
Wolałabyś, żebym był Michałem?
Bez znaczenia.
Zostawił mnie w szafie, ale ty…
poleciałeś do piekła beze mnie.
Zostawiłeś mnie!
Nie, Mazikeen.
Nie jesteś już moją sługą. Ale możesz do mnie dołączyć.
Nie mam skrzydeł, idioto!
Amenadiel ma. Dlaczego go nie poprosiłaś, by cię zabrał?
Próbuję cię wysłuchać,
więc jeśli mówisz, że chcesz mnie dźgnąć…
omiń fiuta przez wzgląd na stare czasy.
Wiesz, mój bliźniak wciąż gdzieś się czai.
Gdybyś chciała go dźgnąć, to mogłoby pomóc.
Sam go dźgnij.
Niewiarygodne.
RÓŻOWY MOTEL
Pani detektyw.
Przepraszam. Zapomniałem o korkach.
Dokąd idziemy?
Pokój 18.
Tak. Dobre wieści.
Linda ma się dobrze, a Maze jak Maze.
I wymyśliłem, jak naprawić sprawy między nami.
- Jak to? - Powiesz mi, co mam robić.
Cóż, to na pewno ma dla kogoś sens.
Tak.
Matt nie miał rodziny, mieszkał sam…
Jeśli ćpał, czemu nie został w domu?
Nielegalne miejsce dla nielegalnych czynów.
Gotowa na staromodne hollywoodzkie legowisko grzechu?
To miejsce jest dość schludne.
Nie jak narkotykowa nora.
Wiedziałem, że pisanie dla telewizji to nie tylko dziwki i koks,
- ale nie miałem pojęcia, jakie to smutne. - Na górze?
Numer 18?
Chwila, ktoś tam jest.
- Stać! Policja! - Stać! Policja!
- Rzuć broń! - Rzuć broń!
Jestem prawdziwą gliną z prawdziwą bronią.
To rekwizyt.
Odłóż to.
Przepraszam. Przyzwyczajenie.
Ten pojedynek będzie podsycał moje fantazje przez kolejne wieki.
Co wy tu robicie?
Próbujemy rozwiązać sprawę.
Skoro możemy w telewizji, to w realu też.
Skąd wiecie o tym miejscu?
Znalazłem to…
tam, gdzie zginął Matt.
Wypadło mu z kieszeni.
To coś, co nazywam dowodami.
Ukradłeś dowód z miejsca zbrodni?
Szczerze mówiąc, wygląda to znajomo.
Cóż, wracają wspomnienia.
Prawie zapomniałem, jak fajnie rozwiązywać zabójstwa.
Przepraszam.
Co robisz z tym idiotą?
Przyjechałby ze mną albo beze mnie,
a jeśli tu będę, mogę go chronić.
Nie wiedziałam, że jesteście tak blisko.
O tak.
A jeśli coś mu się stanie, nasz serial umrze na dobre,
a ja nie przeżyję przesłuchań do kolejnego pilota.
Wiem, skąd to miejsce jest takie znajome.
Tutaj mieszkał Matt, gdy go poznałem.
Matt wspomniał o miejscu, gdzie lubił się ukrywać, gdy pisał,
gdzie produkcja go nie znajdzie.
Więc nie bywał tu, żeby się naćpać,
ale by wrócić do czasów, kiedy czuł kontrolę
nad swym losem.
Wracając tam, gdzie wszystko się zaczęło. Chęć, by znaleźć…
Dobra, dziękuję.
Dobra, wychodzicie.
Muszę zebrać dowody, a wy nie jesteście glinami.
Koniec zabawy. Wynocha!
Bez urazy. Kiedyś mówiła mi to samo.
Ty też.
Wynocha.
Skoro tego chcesz, pani detektyw…
Tak. Czuję się nieco…
przytłoczona…
tobą.
Jasne.
Nie rozumiem.
Koleś miał świetną robotę, kupę kasy,
a jadał chiński fast food sześć razy w tygodniu.
Ludzie są tacy, jacy są.
Tak.
Wierzysz w przeznaczenie?
Gdzie musisz iść ścieżką, którą dla ciebie wytyczono?
Żartujesz?
Z moją rodziną i dzieciństwem pełnym przestępców i szumowin,
powinnam była skończyć w pudle.
Ale zdecydowałam, że spotkam się z Tym na Górze,
żyjąc uczciwie. Jestem żywym dowodem na to,
że ludzie mogą zmieniać stare, złe wzorce.
Masz wiadomość.
- To penis. Wytatuowany penis. - Pewnych wzorców trudno się pozbyć.
Wygląda znajomo.
Znasz Craiga?
Nie, to.
Nie znam Craiga z wytatuowanym penisem.
Cześć, stary.
- To mój kubek. - Tak?
Dobrze się czujesz?
Dobrze, aż dotąd.
Słucham pani detektyw.
TATA NR 1
Słuchasz jej stąd?
Na pewno nie słucham ciebie, więc do widzenia.
Chcesz mnie odepchnąć. Zainteresowało mnie to
i wiem, że przenosisz swoje uczucia,
bo czujesz się bezbronny, a to przerażające.
Detektywie Mendo,
jeśli chcesz zobaczyć coś strasznego,
poczekaj, aż zobaczysz wpływ diety sojowej na gęstość kości.
Masz w głowie brzydkie obrazy. Pracuj nad pozytywną wizualizacją.
Zrobiłem postępy. Mogę ci pomóc.
Właściwie to możliwe.
Ta kosmiczna impotencja,
świadomość, że jesteś zabawką okrutnego Boga,
duszące uczucie, że wszystkie twoje osiągnięcia są bez znaczenia…
Idealnie pasujesz, by o to pytać.
- Powiedz, gdy się urodziłeś… - Cześć.
Mamy nowego podejrzanego o zabójstwo Owensa.
Cynamonowy olejek do e-papierosa?
Nikt nie jest tym tak przerażony jak ja, ale to nie czyni z Diabla zabójcy.
Nie, ale Diablo mówił, że nie był tam wcześniej.
Ella znalazła to zakopane w śmieciach Matta, więc po co kłamał?
Bezczelny diabeł.
Nie rozumiem, pani detektyw.
Po co aktor zabiłby człowieka, który dał mu rolę życia?
Może nie chciał być czyjąś marionetką?
Proszę pana, scena miała się zacząć 40 minut temu.
Z drogi, proszę.
Dziękuję.
O rany.
Jakim cudem nikt nie zauważył, że go nie ma?
Ten człowiek to cały serial.
Nikt z nich nie istniałby bez niego.
Tak. Dobrze.
Wszyscy są tu, by ci służyć…
To znaczy…
służyć Diablowi.
Tak czy siak, też został zadźgany. Oby tym samym narzędziem.
Jeśli znajdziemy narzędzie…
Mam narzędzie zbrodni!
To rekwizyt z serialu,
który ma być jedynym ostrzem, które może zabić diabła.
Ale ironia, co?
Wybacz, myślałam, że to zabawniejsze.
Nie wątpię.
- Gumowy. Nie można nim zabić. - To narzędzie kaskaderskie.
To gumowa wersja, której używają w scenach walki.
Ten, którego używają do zbliżeń, jest ostry i metalowy, więc…
znajdując go, znajdziemy zabójcę.
Blaze,
powiedz dziewczynom, by jutro zmieniły stringi na suknie.
Jakbym patrzyła w lustro.
Oczywiście, mój panie.
Za prostsze czasy.
Ja i Lucyfer, razem,
ramię w ramię przez eony.
…zmarnować demonicznego silnika za barem.
Teraz wszyscy przychodzą i odchodzą.
Dobra.
Wiesz, że donikąd się nie wybieram…
prawda?
Może nie celowo, ale…
umrzesz pewnie za jakieś pięć lat.
Myślisz, że ile mam lat?
Ze trzydzieści.
Nie masz się czego obawiać.
Będę tu przez jakiś czas.
A potem będę w piekle
i spędzimy resztę wieczności razem.
Pewnie tak.
Myślę, że boisz się porzucenia.
To całkiem normalne.
To przez to…
że ktoś ważny zawiódł cię w młodości.
W młodości nie miałam nikogo ważnego.
Tylko moje ostrza.
Nigdy mnie nie zawiodły.
To może wywoływać niepokój w związkach intymnych.
Ale możemy nad tym pracować…
O rety.
…najbardziej cierpi sam diabeł.
To chyba ja.
…z powrotem do piekła. Ale do tego czasu
zamierzam cieszyć się ziemią.
Chodźmy, pani doktor. Jestem gotowy na leczenie.
To będzie dobre.
Napiję się.
Świetnie, dzięki.
Ten byłby niesamowity.
Diablo rozwiązuje sprawę zbrodni w kosmosie.
A co robiła Dancer, striptiz bez grawitacji?
Czytałaś to już?
Posłuchaj…
Musisz wiedzieć, że rozumiem.
Wiem, jak bezsilny się czułem, gdy mama wyznała prawdę o tobie.
Właśnie, wyznała ci prawdę.
Mój partner ukrywał przede mną tajemnicę o moim życiu.
Skoro już wiesz, to cię boli.
Nie pozwalasz mi tego naprawić,
- to co miałem zrobić? - Wiecie co?
Asystentka miała siedzieć przy kamperze Diabla,
ale wezwano ją w czasie, gdy zginął.
Więc ten, kto ją wezwał, może być zabójcą. Kto to?
Drugi asystent reżysera.
- Czyli drugi. - Ale miał wiadomość od pierwszego.
Czyli pierwszy.
Który tylko przekazał wiadomość, że musi iść na plan.
Na Boga, kto tego chciał?
Raczej kto był tak bystry, by uwikłać w to kilka osób.
Keri Belwood.
Druga osoba serialu.
Świetnie.
Ponowny casting nie jest taki zły.
To diabeł, prawda? Mógłby zmienić wygląd.
Mamy dobre relacje z Ice Cubem,
możemy porozmawiać z agentem…
Powiedzcie, że wyciągniecie mnie z kłopotu.
Możliwe.
Po co odciągnęłaś asystentkę od kampera Diabla?
Nie odciągnęłam.
Wciąż wiszę na telefonie. Spytajcie asystentkę.
Tę, która dała ci alibi na czas brutalnego zadźgania Matta?
W Hollywood spłaca się długi.
Jaki to awans za pomoc szefowej w odparciu zarzutów o zabójstwo?
Umiałaś kierować asystentami, by Diablo został sam.
Chyba żartujecie.
Po co miałabym zabijać gwiazdę mojego serialu?
Patrzcie, co muszę teraz znosić.
No proszę, a co to?
Materiały do spraw z serialu.
Przepraszam, to rzeczy prywatne.
Wygląda na to, że ktoś traktuje zbieranie materiałów
zbyt poważnie.
To nie moje.
- Nie włożyłam tam tego. - Nie?
- Keri Belwood, aresztuję cię. - Poważnie? To niedorzeczne!
Chcę to powiedzieć z konstruktywnego punktu widzenia.
Czuję twoje negatywne wibracje z drugiego końca sali.
Cóż...
to lepiej odsuń się dalej.
Daję pani detektyw trochę spokoju. Ty możesz mi go dać na zawsze.
Przemawia przez ciebie ból.
Ze wszystkich sposobów, w jakie ludzie próbują panować nad swoim życiem,
te głupie przesądy New Age są najbardziej żenujące.
Powinienem się rozkoszować twoim debilizmem,
ale szczerze mówiąc, to…
po prostu mnie smuci.
Dobra.
Czy to bzdury?
Nie wiem.
Może.
Pewnie tak.
Wali mnie to.
Bo utrata Charlotte uświadomiła mi…
że nie mamy kontroli nad życiem.
Długo byłem na to wściekły.
Ale…
przez to myślę pozytywnie,
a to pomaga.
Potrzebuję pozytywów, jak każdy.
Nawet ty.
Danielu…
burzę mury i jestem gotów na pojednanie.
Przyjmę bransoletkę.
Czekaj. Naprawdę?
O tak.
Na pewno?
Musisz tego chcieć.
- Daj to cholerstwo. - Musisz tego chcieć.
Co to jest?
Osobiste notatki aktora, który grał Diabla.
Miał fascynujący wgląd w postać.
Dzikie teorie o samonienawiści, ale nie możemy tego rozwikłać.
To straszne.
„Diablo w kosmosie”?
Naprawdę świetny odcinek.
Tak.
Szkoda, że go nie zobaczymy.
Idę.
Cześć.
Pewnie chcesz wiedzieć, że aresztowaliśmy Keri za zabójstwa.
Chciałam ci powiedzieć.
Dziękuję, pani detektyw.
Chciałabym wyrazić zaskoczenie, ale…
Keri była wściekła na Matta.
„Wyciął wszystkie moje żarty. Pismak.
Możemy zamawiać na obiad tylko zieleninę”.
Nieźle ją naśladujesz.
Chciałabym mieć lepszy motyw, by chciała zabić gwiazdę.
Może się domyślił, że to ona. Przecież...
nie był najmądrzejszy, ale…
był zaskakująco wnikliwy.
Byliście blisko. Przykro mi.
Gdy utkniesz z kimś w sytuacji,
nad którą nie masz żadnej kontroli…
To głupio brzmi dla prawdziwej policjantki…
ale byliśmy partnerami.
Nie, to nie brzmi głupio.
Dobrze wiem, o czym mówisz.
„Nie wierzę, że ci się udało, Diablo.
Wróciliśmy na Ziemię, pilotując porwany prom kosmiczny. Szaleństwo!”
„Powtórz to, Dancer.
Diabeł w niebiosach.
Ale zbrodnia musi zostać ukarana”.
Danielu, to aktor grający Diabla nie żyje, a nie ty.
Daj mu trochę życia.
Przygotuj mnie do kolejnej kwestii.
Duży uśmiech, baw się dobrze.
„Kolejna sprawa zamknięta, Diablo.
Czyli mogę…
założyć z powrotem stanik?”
To raczej nie Szekspir.
Co tu się dzieje?
- Odgrywacie Diabla beze mnie? - Próbujemy.
„Nie mów mu, że diabeł cię do tego zmusił”.
Nie powiemy.
Cholera.
Lucyferze, nieźle się przygotowałeś.
Nie dziwi mnie to.
Nie, to notatki Diabla. Spójrz.
Wcześniej dotyczyły postaci,
ale te tutaj to jakiś bełkot.
„Pragnienie równa się wolność”. „Broń równa się ostrze Baphometa”.
Pragnienie?
Wiedziałem, że to geniusz.
To notatki Diabla dotyczące sprawy.
Prowadził śledztwo w sprawie zabójstwa Owensa.
„Zabójca równa się numer dwa”.
Ma na myśli Keri.
Nie wierzę, ale rozwiązał tę sprawę!
Diablo, czy jest coś, czego nie potrafisz?
Ale czy Keri nie zabiła Matta dla jego pracy?
Chyba nie pragnęła wolności.
Nie sądzę, że Keri go zabiła.
Na podstawie ran kłutych
udało mi się potwierdzić, że ofiary zabił ktoś praworęczny,
a Keri ma nawracające urazy nadgarstków.
To mało prawdopodobne,
by mogła dźgnąć kogoś z siłą, z jaką zadano te rany,
zwłaszcza niedominującą ręką.
Masz to tutaj czarno na białym.
Diablo uważał, że zabójca to nr dwa.
Chyba że myślał o kimś innym.
To klub Diabla.
Hades,
gdzie Christie była striptizerką,
nim wstąpiła do policji, by rozwiązać sprawę zabójstwa ojca.
Nie martw się, w jednej z tych butelek jest prawdziwy alkohol.
Tajemnica scen, w których detektyw Dancer
musi wydobyć zeznania
tańcem erotycznym.
Dziękuję. Na zdrowie.
Jak to robisz?
Nie, chodzi o to, jak piszą twoją postać.
Istnieje tylko po to, by służyć Diablowi.
Po co wstajesz każdego dnia, gdy wiesz, że wszystko, co robisz i mówisz,
służy innej osobie?
Myślisz, że jest jakiś sekret?
To jest dosłownie piekło na ziemi.
Wypowiadanie tych kwestii, noszenie ubrań…
Dzięki Bogu to koniec.
Teraz mogę się przebić.
Jest taki film.
Kino niezależne,
ale rola jest świetna.
Kobieta wraca z Afganistanu i boryka się z chorobą Alzheimera matki.
W końcu mogę wziąć tę rolę, a reżyser jest bardzo otwarty.
Przepraszam.
Gadam bzdury.
Nie, ale mówiłaś...
że to był świetny serial i że jesteś za niego wdzięczna.
To prawda.
Byłam, ale trzeba żyć dalej.
Przy końcu serialu czasem łatwiej jest skupić się na złych stronach.
Aktorzy tak mają. Szaleńcy.
Tak. Rozumiem.
A teraz możesz pokazać swój talent gdzie indziej.
Na przykład sparodiowanie Keri.
To było naprawdę dobre. Idealne.
- Tak myślisz? - Tak.
Tak naprawdę, praktycznie niemożliwe byłoby
rozróżnić was przez telefon.
Dobra. Rozumiem zabicie producenta za wstrzymywanie twojej kariery
i ukrycie olejku do e-papierosa, by wrobić partnera, ale dlaczego…
go zabiłaś, skoro mieliśmy myśleć, że to on zabił?
Bo ten idiota wydedukował moje pragnienie
i domyślił się, co zrobiłam!
Był naprawdę słodki, na swój głupkowaty sposób,
ale nie mogłam pozwolić, by odebrał mi prawie zdobytą wolność.
Nie spędzę kolejnych sześciu sezonów z rurą do tańca jako głównym rekwizytem.
Diablo miał rację.
Zabójca to numer dwa.
Na liście aktorów.
Jak długo tu jesteś?
Wystarczająco, by zrozumieć, że sama sobie poradzisz.
Doceniam wysiłek, ale wolę własny klub
i zdecydowanie sposób, w jaki ojciec stworzył ciebie.
Choć miałabyś świetne napiwki.
Niezbyt śmieszny żart?
Nie wiem, co powiedzieć.
Przepraszam.
Chciałbym, byś mi powiedziała, co robić.
Ja…
Nie wiem, czy możesz coś zrobić. Ja…
Myślałam, że znalazłam kogoś, kto zna odpowiedź.
Kogoś, kto wiedział, jak to jest. Kogoś…
kto pomoże mi poradzić sobie z uczuciem…
bezsilności.
Ale myliłam się.
Wspomniałaś już kilka razy, że martwisz się, że pójdziesz do piekła.
W czym problem?
Dorastałam tam.
I wyszłam na ludzi.
Tak.
Masz rację.
Ludzie mówią głupie rzeczy.
Ale chcę poznać ciebie.
Twoje…
problemy z porzuceniem.
Nie nazwałabym ich…
problemami z porzuceniem.
To nie problemy.
Kogo obchodzi, że Lucyfer mnie zostawił?
Chloe mnie zostawiła.
Potem ona.
Dlaczego mnie zostawiła?
Ewa?
Zastanawiałem się, kiedy znów się pokażesz…
bracie.
Witaj w domu.
No więc…
jak ci się podoba mój bałagan, Samaelu?
Próbujesz zaleźć mi za skórę?
Miałem nadzieję, że to wywróci twoje życie do góry nogami, ale…
jeśli wystarczy imię, chyba cię przeceniłem.
Zastanawiasz się, dlaczego to robię?
Nieszczególnie.
A tak, jesteś ponad to. Zapomniałem. Gdybyśmy wszyscy byli tak fajni jak ty.
Nie o to chodzi, Michale?
Zabawne, że wywracanie mojego życia do góry nogami polegało na udawaniu mnie.
Udało się, prawda?
Tylko to ci wychodziło.
Całe życie chciałeś, by wszyscy myśleli, że jesteś tym mądrzejszym, ale…
zawsze chodziło o mnie,
o próbę bycia mną.
Nigdy nie myślałeś rozwojowo.
Nie tak jak ty, prawda?
Lucyfer rebeliant,
który uważa, że poradzi sobie lepiej niż tata?
Wiesz,
zastanawiam się, skąd w ogóle przyszedł ci do głowy
ten pomysł.
Jasne, tak chcesz to rozegrać.
Przypisać sobie mój nieudany bunt?
Śmiało.
To jest najlepsze.
Ja tylko zasiałem ziarno.
Sam zdecydowałeś się to zrobić.
Nadal ponosisz całą winę sam.
Twoje kłamstwa są takie nudne, Michale.
Nie tak nudne jak twoje wyparcie.
Bo teraz nie kłamię, bracie,
i myślę, że w głębi duszy zdajesz sobie z tego sprawę.
A kiedy zdasz sobie z tego sprawę…
będziesz się zastanawiać…
że może nie tylko bunt był moim pomysłem.
Co jeszcze?
Może sekswypad do ogrodu albo…
twoje wakacje na ziemi?
To niemożliwe.
Właściwie to było banalne.
Wystarczył mały szept tu,
zaplanowany zbieg okoliczności tam,
jak i twój patologiczny egocentryzm. Voil!
Twój własny pomysł.
Dlaczego?
Bo przez całe życie myślałeś, że jesteś lepszy ode mnie.
Wielki Lucyfer Morningstar. Ale nie jesteś, prawda?
Jesteś tylko Samaelem.
Nie nazywaj mnie tak.
Dobra.
Może będę używać twego prawdziwego imienia?
Niegodny.
Możesz chcieć przypisać sobie moje decyzje, ale…
jestem pewien, że ta jest tylko moja.
Lucyfer.
W porządku?
Wyglądasz potwornie.
Trafne określenie.
No więc…
dobra wiadomość jest taka,
że załatwiłem sprawę z Michałem.
Już nigdy nie będzie mnie udawał.
Zła jest taka, że odkryłem…
że najwyraźniej manipulował mną od zarania dziejów.
To musi być…
straszne…
nie kontrolować swego losu.
Rozumiem, pani detektyw. Masz problem z tym, że sobie nie radzisz.
Witaj w cholernym klubie!
Nie masz prawa na mnie krzyczeć.
Nasze sytuacje są całkiem różne.
Jesteś aniołem. Ciągle masz do czynienia z niebiańskim szaleństwem.
Ja jestem tylko człowiekiem.
Tylko człowiekiem,
który już sobie radził z tym, że kocham diabła,
gdy nagle…
dowiedziałam się, że zostałam stworzona…
by tak czuć.
Że moje życie nie należy do mnie,
więc przykro mi, jeśli twój brat bywa dupkiem.
Ja…
Spędziłem tysiące lat w piekle, wyobrażając sobie nasze ponowne spotkanie.
Odzyskanie partnerki, odzyskanie…
Odzyskanie ciebie. A teraz…
Myślałem, że będzie inaczej.
Tak.
Ja też.
Myślałam, że łączyło nas coś prawdziwego.
Decker! Jesteś w domu?
Daj spokój, jest 21,30.
Nawet ty nie możesz spać.
Nie ma jej tu.
Wyszła dość nagle.
Była zdenerwowana.
I tak chciałam z tobą pogadać.
Chciałam…
przeprosić.
Nie powinnam była próbować cię dźgnąć.
Okazuje się, że to nie na ciebie byłam zła.
Naprawdę?
Nie jesteś zła na Lucyfera?
Cóż…
powinnaś.
Ta noc okazuje się lepsza, niż się spodziewałam.
Teraz mogę wyciąć ci ten kłamliwy język.
Miałaś rację.
Jestem kłamcą, a Lucyfer zawsze mówi prawdę.
Z wyjątkiem sytuacji, gdy coś pomija.
Jak tajemnicę, którą ukrywał przed Chloe,
i ta, którą ukrywa przed tobą.
Jaka tajemnica?
Nie mogę powiedzieć.
Nie uwierzysz mi…
bo jestem kłamcą.
Ale…
powiem ci, jak możesz sama ją odkryć.
Napisy: Liliana Reguła