No verán pasou algo terrible.
O MAL QUE COÑECES
Nin chamastes nin viñestes ó hospital.
Por que lles prohibiches
falarme da miña propia puta vida?
Estás facéndote isto a ti mesma, Cady.
O inimigo contra o que loitas é o teu cerebro danado, non eu.
ANTERIORMENTE EN ERAMOS MENTIREIROS
Marchas.
Non o abras ata o teu aniversario.
Escoita,
pensaba que ías recuperar a norma "sen mozos en Beechwood".
Cadence superarao.
Nunca che gustaron, ou? Gat mais Ed.
Insinúas que son racista?
Coidado.
Podes magoarte.
Eu creo no que somos.
No que levamos séculos sendo.
Está demasiado ido.
Vai cambiar o testamento.
Coido que planea deixarllo todo á súa filla ou ao seu neto favoritos.
E se fixésemos algo tan grave que só un Sinclair o puidese arranxar?
E se todos os irrelevantes bens materiais que dividen a nosa familia desaparecesen?
Podemos derrubala.
Dar a Harris e ás nais unha lección.
Agora o lembro.
Reducimos este sitio a cinsa.
Para vivir onde a xente non teme os ratos...
LEGO BEECHWOOD...
...hai que renunciar a vivir en palacios.
Ou quizais, só quizais,
reducir o puto palacio a cinsa.
Imaxinádelo?
Imaxino as caras das nosas nais.
Meus, en serio.
Clairmont só é uns trofeos.
Trofeos gañados cunha puta vantaxe inxusta.
Xa, basicamente é o centro do patriarcado.
Si. E Harris estragando vidas á cabeza da mesa.
E se todo desaparecese, teriamos que comezar de novo.
Ao mellor, así pararían.
Volveriamos ser unha familia.
Será coma unha purificación.
É que xa nada pode ir a peor, non si?
Gat?
Agora é onde intervés como a voz da razón.
É dos Sinclair. Non debo opinar.
Que? Ben sabedes que xa non son benvido aquí.
E xusto por iso debemos facer algo.
Estanse destruíndo e arrástrannos con eles.
Deben aprender a lección.
Castigarannos e mandarannos a un internado dos Alpes Suízos.
Non. Sentimos moito
sobrecargar o lavaouzas e coller sen permiso o whisky bo.
Logo fixemos malvariscos e vimos filmes en Cuddledown.
Vimos Ferris Bueller e Sixth Sense por Johnny, e quedamos durmidos.
Cando cheiramos o fume, xa era tarde.
Non nos crerán, pero non importará.
- Porque? - A xente falaría, non?
- Si. - Farían preguntas como:
"Tanto malcriaron as Sinclair os seus fillos
- que queimaron a casa?" - Vale.
Bo plan, pero non sabemos provocar lumes.
Ben, divide e vencerás.
Na caseta do barco hai combustible abondo.
Sexamos minuciosos. Eu encárgome da planta baixa.
Eu da ala leste.
Caralludo, Mirren.
Queres ver arder o cuarto de túa nai, puta pirómana.
Vale. Eu encárgome do ático.
Iremos de arriba a abaixo.
Botamos a gasolina, prendemos o misto e saímos.
E eu?
O barco está en Windemere, non si?
Achégao e farasnos de chofer. Será perfecto.
- Sabes que nunca o collo. - Xa, pero...
- Gat. - Que?
Dese xeito, poderás dicir que non viches comezar o incendio,
e que nos salvaches a todos. Nin sequera será mentira.
E cando as cousas desaparezan, o seu poder esfumarase.
E Harris recibirate coma a un heroe o próximo verán.
Mesmo tamén a Ed. Podemos arranxar isto.
É que...
Á merda. Quero axudar.
A casa é grande. Temos que estendelo
antes de que cheguen os bombeiros.
Axúdovos co arsenal e achego o barco.
Non o botedes na escaleira. É a saída.
Cando o reloxo do avó marque as 00:00,
prendemos o misto e corremos coma diaños.
- Pase o que pase. - Pase o que pase, corremos.
Mentireiros?
Mentireiros.
ERAMOS MENTIREIROS
Agora todo encaixa.
Resulta que o conseguimos.
As nais xa non pelexan. E Gat é benvido outra vez.
Funcionou.
- A ver... - Mir, só lembra o incendio.
Xa.
Un momento.
Fáltame información.
Isto non explica como acabei na auga.
Veña. Vamos buscar a Gat.
Tranquila. Agora volvemos.
Veña, Cady!
Recordará o resto.
Pronto.
Está xuntando todas as pezas.
Creo que o entendo.
Saltamos do barco e nadamos para celebralo?
Golpeei a cabeza e non me atopabades?
Tiñades medo, beberamos, cometeramos un delito e marchastes.
- Non. - Enténdoo.
De verdade.
Necesitaba que te volvesen invitar, Gat.
- E aquí estás. Pagou a pena. - Cady, para.
Non sabemos como acabaches na auga.
- Vale. - Non che mentimos.
- Sabedes algo máis. - Só algo.
E non podemos dicircho de súpeto.
Cada vez que cho contan, ti...
Si, e despois volves esquecelo.
Cady, queremos axudarte, en serio, pero é que...
Cada vez que me achego á verdade,
esta dor horrible entra no meu cerebro e bloquéame.
Pero cando estamos xuntos sendo os Mentireiros, a dor esvaece.
Teño unha idea.
Moi ben, listos?
Unha actividade familiar, tranquila e non perturbadora.
Escollede ben as palabras.
Prefiro o Scrabble erótico ao Scrabble que provoca traumas.
Non espertemos o dragón.
Quen empeza?
BRINDE
Brindemos.
Cócteles Molotov en botellas que foron bebendo as Sinclair este verán.
Poético, ou?
Vémonos nun mundo mellor.
Lembro que estabamos na cociña, verdade?
Vémonos nun mundo mellor.
Vale. Témolo controlado.
- Ei. - Ei.
Moi ben.
Non.
Ten gasolina.
Pensei que sería máis fácil de subir cá vermella.
Ben pensado.
A medianoite?
Alí estarei, meu.
É irónico, non si? The Boston Sentinel.
O xornal que deu comezo ao imperio Sinclair.
O que serviu para pagar esta casa é o que a reducirá a cinsa.
IRONÍA
E sei que esta vez a escribín ben. Rediminme, ou o que sexa.
O plan era que ti empezarías polo ático, non?
Si.
Había moitas lembranzas.
Eu devecía por poñerlle lume á habitación de miña nai.
Ela era a peor de todos.
Só pensaba no diñeiro, atacaba as súas irmás.
VINGANZA
Sinceramente, foi a única razón pola que me unín ao plan.
Quedarías a gusto.
Era para invitados.
Non onde a avoa gardaba as revistas de adolescentes
ou lacas de uñas caducadas.
Igual nunca desordenaba o cuarto.
Se cadra sempre mostrou esa positividade tóxica, esa perfección.
A ver, Cady, non...
De verdade isto te está axudando?
- Si. - Vale.
Iso creo.
Recordo algo máis.
O cheiro.
Fíxome... sentir eufórica.
A gasolina.
A adrenalina.
Sentíame coma unha revolucionaria.
Intentei falar coa miña nai e con Harris,
pero non escoitaron.
Así que o merecían.
Por non ter en conta a Gat, a Ed ou a ninguén fóra dos Sinclair.
Namorárame de alguén que Harris Sinclair consideraba indigno.
Eu necesitaba purgar o seu odio.
Estaba segura de que, se a destruïamos,
poderiamos reconstruíla.
Todos comezariamos de cero.
CRER
DOCE
Medianoite.
O fume é realmente molesto, non si?
Nunca me decatara...
do ruidoso que pode ser o lume.
RUÍDO
Non!
Os cans.
Non! Xa vou!
Miña nai déralles calmantes para que non molestasen na cea.
Non.
Os cans non.
Non, os cans non.
Non!
Non.
Franklin. Eleanor. Vinde.
Unha vez, unha princesa pensou que podía liberar o seu reino da fealdade.
Embriagada polo alcol e a tolemia,
rendeuse á súa furia e desatou o inferno.
Cegada pola altivez, esqueceu a lección máis importante de todas:
a revolución é cruenta e, moitas veces, os inocentes perecen.
Franklin, Eleanor.
Moi ben.
Ven aquí. Iso é. Trae iso.
Moi ben. Veña. Vai por ela
Avó.
Cadence I.
Ven, senta.
Este ano non fixemos o concurso de castelos de area, verdade?
Debería recordarmo alguén.
Só quería dicirche...
Perdoa.
Seica te recompuxeches.
Xa o recordas.
A ver...
bótoos en falta.
En momentos raros.
Parece ser que nos menos axeitados.
E non pidas perdón.
Estiveches heroica.
Fuches exemplar.
Foi culpa desa instalación defectuosa e...
do conduto do gas.
Ei.
Que che parece se os Mentireiros mais eu
ceamos hoxe contigo en Nova Clairmont?
Refírome aos catro.
Gat tamén.
Creo que é importante que se sinta benvido.
Verás...
Achégase o teu 18o aniversario.
Si. En tres días.
O tempo.
É difícil levar conta del no verán, ou?
Si.
Tiña isto gardado.
Non o podo coller.
Polo teu aniversario.
Ábreo...
cando esteas lista.
Grazas.
Aquí!
Non te me vaias.
Ei, Cady? Que fas aquí fóra?
Vímoste falando con Harris. Viñemos ver como estabas.
Creo que el sabe algo.
Quizais sábeo todo.
Deume isto.
A trampa do amor familiar.
Como sobreviviron ao incendio?
Cady?
Advertímoste, vale? Non son recordos felices.
Non.
- Non prefires a amnesia? - Non.
Non! Necesito saber.
Onde estabades cando aparecín na praia?
E por que non chamastes?
Por que ningún de vós chamou?
Ei.
Cady.
Tranquila.
- Cálmate. - Ten un ataque de pánico.
Respira.
Non!
Son forte abondo para coñecer a miña propia historia.
Por favor.
Vale.
Si.
Quedaramos a medianoite.
Eu cheguei ás 23:56. Estaba preparado.
Eu tamén.
Ía poñerlle lume ao antigo cuarto de mamá,
e entón atopei algo.
Miña nai intentárao.
A ARTE DA RESTAURACIÓN
Non sei por que non se desculpou, pero tamén o intentara.
Sentinme moi culpable.
Pero había un plan.
Prendín un misto e saín.
Eu recoñezo que me entretiven.
Case non sinto o reloxo,
pero ao final oíno a tempo.
Nin sequera queimei a desfeita, só...
saín cagando hostias.
Pero o fume axiña chegara á torre.
O reloxo dera as 00:00. O incendio comezara.
Supoñíase que debiades saír, guindar o misto e liscar.
Merda.
O lume era inmenso.
É posible que me perdese.
Non che sei.
Johnny!
Non esperei.
Cady!
Tiña que atoparte, Cadence.
Busquei por todas partes.
Busquei durante demasiado tempo.
Cady!
Igual foron os xornais.
Demasiado papel.
Johnny!
Johnny! Cady!
Demasiado acelerante.
Cady! Mirren!
Onde estades?
Non pensaramos nos tubos do gas.
Cady!
Todos cometemos erros e tiveron consecuencias.
Non.
Non sabiamos provocar incendios.
Johnny!
Mirren!
Gat!
Confirmamos que Jonathan Sinclair Dennis,
Mirren Sinclair Sheffield e Gatwick Patil pereceron
no incendio preto de Martha's Vineyard.
Rapaces da familia Sinclair perecen no incendio
O fogar de Harris Sinclair e Tipper Taft Sinclair
quedou reducido a cinsa antes de chegar os bombeiros.
Cadence?
Estou ben, mamá. Tranquila.
Por que non me chamaches?
Eu tamén quedei fodido.
Por iso non podo falarche daquela noite.
Non te queixes, intento poñerte guapa.
Xa é guapa.
Ese é o móbil de Johnny?
Que fas co meu móbil?
Trae, mamá. Devólvemo, por favor.
Meus pais quitáronme o móbil. As pantallas empeóranme as migrañas.
Deixáchesnos pronto (DEP).
Nada do que atope cambiará o que sinto por ti, Gat.
Fillos e netos dos Sinclair mortos no incendio
Gat...
Cady, cóntame unha historia de pantasmas.
Quedei sen ideas. Pídello a Mirren.
Que graciosa.
MALDICIÓN SINCLAIR
LUME DEVASTADOR
Cadence?
Mamá.
Axúdame.
Mamá.
Tranquila.
PARA CADY DE GAT
Non o abras ata o teu aniversario.
Cady, levei estas contas onda o corazón todo o verán.
Quérote. Gat.
Como te atopas?
Sinto coma se o meu corazón
sangrase a través da miña camisa todo o tempo.
Iso é normal.
A tristeza sempre... se apodera de un.
E as migrañas?
É que...
Creo que tomo demasiadas pastillas.
Pásoo mal se non as tomo.
Se cadra necesito axuda
para deixar de tomalas.
Grazas por dicirmo.
Vou chamar o médico,
e a teu pai,
e conseguirémosche canta axuda precises, en Vermont.
Que pasou con iso de que "todos os males poden curarse
con sal, aire e deporte ao aire libre"?
Resulta que non aplica se perdes os grandes amores da túa vida.
Confía en min.
Comprobeino unha e outra vez no libro das normas.
Non falas de papá, verdade?
Non.
Durante moito tempo...
houbo outra persoa.
E aínda así culpaba a teu pai por deixarme.
Porque eu non o faría.
Non é o que facemos os Sinclair.
Espero...
Espero que non me odies
por permitir que ti tamén o culpases.
Creo que temía que se tiveses a opción,
non escollerías isto.
Non me escollerías... a min.
Tiñas dereito a escoller.
Sei que non é fácil ser un Sinclair.
Pero imaxino que non ser un Sinclair é moitísimo máis difícil.
A decisión está nas túas mans.
Ola.
Ei.
Onde estabas?
Nun torneo de tenis.
De feito, gañei.
Si. E celebreino no party boat.
Logo houbo unha orxía, e tamén a gañei.
Pois a iso estiven.
Ei, dígocho en serio.
Onde estabas?
Antes de aparecer aquí de súpeto.
Durmindo.
Máis ou menos.
É algo así coma a nada, dalgún xeito,
e entón sinto un tirón e aparezo.
Cría que non te volvería ver.
Pensas que somos produto da túa mente
traumatizada e rara?
Por que imaxinarías unha versión merdeira de min na que non me despido?
Xa.
Porque nunca fuches un merdeiro.
Non.
Mira.
Sinto o deste verán.
Só querías recuperar recordos
para sentirte mellor, e resistinme.
Non quería que lembrases porque pensaba que entón
acabaría nun lugar nada celestial.
Non crerás no inferno?
É un invento para asustarnos.
Ten que haber algún castigo por ter todo canto eu tiña
e non facer nada bo diso.
Perdoa por mentir, é que...
non quero volver a sufrir.
Johnny...
se o inferno é real,
eu tamén estou fodida.
Farás un millón de cousas coa túa vida, Cady.
Sénteste tan mal polo que pasou
que pasarás a túa vida facendo cousas incribles.
Tan incribles que terán que ampliar o ceo para ti.
En calquera ceo que me agarde
estarías ti.
Fállalle a mente.
O lendario Harris Sinclair
levaba zapatos desparellos na cea, sabíalo?
Non me gustan as cousas que son graciosas e tristes á vez.
Non hai que pasarllo polos fociños.
É ofensivo e groseiro.
- Levo 128. - Como?
- Como que 128? - Gañei.
Non tiñas por que subliñar "última" un cento de veces.
É que perdiches.
Queres xogar?
Igual despois.
Ei.
Estades ben?
Isto está demasiado tranquilo.
Xa.
Canseime do Scrabble.
- Quero bañarme. - E eu.
- Rétote. - Non é xusto.
- Gaño. - Abur, Cady.
Douche vantaxe.
Lamento non tratalos mellor.
Aos Pequechos.
Sempre querían que lles ensinase a trenzar o cabelo,
a facer pulseiras da amizade.
Hostia, é que nin lles falaba se non era imprescindible.
Mirren.
Deixa que me lamente eu.
Deberías sentirte lixeira coma o aire.
Deberías ser un puto raio de sol.
Resulta que se me dá fatal ser unha pantasma.
Quería ser unha pantasma excelente.
Quería ser excelente en todo: na arte, no sexo, nos estudos,
e como filla de Bess Sinclair.
Quizais por iso todo se arruinou entre ela mais eu.
Quizais se nos permitísemos non ser perfectas,
entenderiámonos mellor unha á outra.
Cady.
Non creo que ninguén me vise como realmente era.
Agora iso xa non poderá ser e...
Non. Mira para min.
Os Mentireiros sabiamos quen eras.
Eu sabereino
durante toda a miña vida.
Estou moi cansa, Cady.
Moi cansa.
Cady?
El virá.
Grazas polo regalo, pero non as quero.
Dállas a alguén que de verdade as queira.
Que parvada.
A quen?
Es a neta Sinclair más vella.
Non é o que quero ser.
A herdeira.
De acordo, logo.
Quen vas ser?
Logo, se cadra, poderías ser
unha nena consentida que se encaprichou dun mozo,
que se enfadou coa súa familia e provocou un incendio,
inflixiu maltrato animal e cometeu homicidio involuntario.
Encántanche as historias.
Herdáchelo de Tip, claro está.
Gustábanlle os finais de conto de fadas.
Pero eu sei de heroes e viláns,
xiros e temas recorrentes.
E o máis importante é que sei como contar unha historia.
Contárllela ás túas tías,
á túa nai
e aos coitados Pequechos, que perderon a Johnny e a Mirren.
Foi debido a unha chispa.
Foi culpa dun traballador
que non almacenou ben o combustible.
Un desafortunado evento.
E ti case morres
por arriscar a vida intentado salvar a outros,
coma faría calquera bo Sinclair.
Esa é a historia que eu contaría.
Teno presente este sábado cando veña a reporteira.
A reporteira?
En Beechwood?
Outra portada da revista Time.
Quero acabar cos rumores sobre unha maldición familiar
na miña derradeira entrevista.
Voume retirar da vida pública na cima da miña carreira.
Polo tanto,
é o momento...
de que entregue o bastón de mando a alguén digno, unha cara nova da familia.
Pon as perlas.
É cedo.
Hoxe fixo un ano.
Seino.
Un ano.
A galería Sound's Edge accedeu a expoñer cadros de Mirren.
GALERÍA SOUND'S EDGE
Deus, estaría encantada.
Estano desexando.
Eu só...
Espero que os que vexan a súa obra
a vexan a ela reflectida.
Quero asegurarme
de que non só vexan a súa traxedia.
É algo moi bonito que fixeches por ela.
A ver,
é tarde para facer algo por ela, así que...
Cría que quería o mesmo que mamá.
Quería un marido de boa familia,
un fermoso fogar, tres fillas,
e soñaba esperta
sobre como se chamarían, como as vestiría
e como as criaría para seren perfectas.
Pero agora penso
que me centrei tanto en conseguilo que...
esquecín querelas tal como eran.
Mirren sabía que a querías.
Sabíao.
Ás veces penso que perdelos foi o noso castigo.
Coma se esa diminuta faísca fose enviada por Deus,
o universo ou Beechwood Island.
Un castigo por que?
Polo que fixemos.
No verán 16.
O verán...
O verán no que eu tiña 16 anos.
Entón penso que, se fose un castigo,
Penny tamén o merecería, non si?
Si.
- Veña. - Grazas.
Veña.
Es real?
Que eu saiba, si.
Son Cadence.
Son Gat.
Lévala ti.
Voute pillar, Cadence.
- Sabía que me seguirías. - Sempre.
Es real?
Non cho sei.
Non teño nin idea.
Marabilloso.
Auténtica realeza americana.
Bess, que detalle que se una Brody.
A perda demostrounos o forte que é o noso matrimonio.
Colocaríanse por orde de nacemento?
Foi a condición de papá para rescatalo da bancarrota.
Unha fronte sólida e unida despois de todo o sucedido.
Logo estás atrapada.
Por Deus. Algunhas cousas nunca cambian.
Pero outras si.
Ed.
Velaí o está.
- Deches chegado. - Si.
Vente, Ed.
- Deberías saír na foto. - Non te preocupes, Harris.
Prefiro o anonimato.
- Virá Cadence? - Ha de aparecer.
Grazas.
Imos buscala?
Non, que decida ela.
Quería crer que te axudabamos,
ao gardares o segredo.
Agora sei que foi egoísta.
Só quería un verán máis.
Non quería que empeorases,
pero seguía necesitándote.
Mesmo se todo o demais parecía esvaecer,
seguía queréndote coma sempre.
Verás, hai algo que non sabes...
que pode facer que me queiras menos.
Xusto antes da medianoite,
mirei para fóra e vinte no barco.
- Debín esperar, pero... - Tardei demasiado.
Estaba abaixo.
Tiven tempo de saír mentres o reloxo daba a hora,
pero...
quedei mirando a foto familiar.
As perlas negras,
que toda a nosa vida obsesionaran as nosas nais.
Estaban obsesionadas con elas.
Quen as levaría no Nadal, na Pascua.
Quen era a mellor, quen era a máis querida.
E eu desexábaas.
Non me explico por que.
Por iso entraches, Gat.
Por iso perdiches a vida.
Non!
Todo foi pola miña culpa.
Foi culpa de todos.
Non.
Non, eu impacienteime e non seguín o plan.
Estiven tan implicado coma ti, Cady.
Escoita,
reducín esa casa a cinsa un millón de veces na miña cabeza.
Non te culpo.
Harris quere que manteña a gran mentira Sinclair
de que son unha heroína.
Eu non quero ser esa clase de mentireira.
Pero ¿que pasa...
coas nais, os Pequechos...
a túa nai...
Ed?
Todos pensan que foi un accidente.
Como van seguir se saben a verdade?
Quizais é mellor deixar que finxan.
Agora que sabes a verdade,
podes decidir a túa historia.
Iso é o que importa.
Ademais,
algúns contos de fadas non son tan malos.
Levo todo o verán contándome un.
Refíreste a ese
no que nos convertemos no rei e a raíña de Beechwood Island?
Non.
A ese no que marchamos
e deixamos a terra onde sempre é verán.
No mundo real
vai frío.
O radiador do noso cotroso piso universitario
fai moito ruído pola noite.
Escribes para a revista literaria.
Finxes que non che gusta a miña tatuaxe.
A miña nai vén visitarnos e ensínanos a cociñar poha.
Rifamos por saber quen esqueceu quitar o peluxe da secadora.
Un semestre, temos que estar afastados
e escribímonos cartas,
mandámolas por correo.
Ao volvermos ao noso piso cotroso,
comezo a aforrar para mercarche un anel, aínda que me dis...
- Non o preciso. - ...que non o precisas.
Felices para sempre.
Nun mundo mellor.
Gat.
Veña, unha última vez.
Bomba!
Velaí a está.
Cadence I.
Ed.
Ei.
Alégrame verte aquí.
O mesmo digo.
Cadence.
Gustaríame presentarche a esta señorita.
Vaiche facer unhas preguntas.
De que tipo?
É un artigo sobre o papel de patriarca de teu avó.
Máis ben, sobre a fortaleza de carácter desta familia.
Non podo axudala con iso.
Cadence.
É que xa non creo en contos de fadas.
Chámome Cadence Eastman.
Antes era azucre e traballo,
temeridade ilimitada, ambición e café intenso.
Pero tamén debilidade, e complicidade.
Agora sei o que é perder un ser querido,
o que custa reconstruír o que se reduciu a cinsa.
Mesmo baixo a sombra do que algunha vez estivo en pé.
Antes era unha Sinclair,
e supoño que sempre serei unha Mentireira,
porque debes saber que os Mentireiros sempre existirán.
- Carrie? - Vou.
Vou mirar se queda todo fechado.
- Vémonos no molle, si? - Vale.
Vamos, Will.
Podes con iso?
Cría que marcharas.
Non creo que poida.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Estefanía Prol Lusquiños