Lwia Straż!
Pomocy!
Tiifu i Zuri!
Chyba mają kłopoty.
Ono! Widzisz tam coś?
Nie. Krzyczą z wnętrza Lwiej Skały.
Sprawdźmy to!
Tiifu! Zuri! Co się stało?
Spójrz na nas.
Sierść nam się czochra.
Jest za sucho i za gorąco.
W końcu mamy porę suchą.
Nie chodzi tylko o sierść.
Mam popękane łapki i suche nosy.
Wyglądamy strasznie.
Poważnie?
O nie.
Mówiłam, żebyście nie wzywały Lwiej Straży.
- Kiaro… - Moje panie!
Straż zajmuje się ważnymi sprawami.
Nie problemami z sierścią.
- Zrozumiano? - Tak.
Przepraszamy.
Zróbcie sobie kąpiel błotną.
Hipcie biorą ją w czasie suszy.
Błoto nawilża.
Doskonale.
Kąpiel błotna…
Wybierz się z nami, Kiaro. Nie widujemy cię!
Zawsze jesteś zajęta nudnymi królewskimi obowiązkami.
Nudnymi obowiązkami?
Mówicie o pomaganiu w walce ze Skazą?
- Właśnie tak. - To ci się przyda.
Nie chcę nic mówić,
ale kiepsko wyglądasz.
Mamo?
Rubieże Lwiej Ziemi nie są już bezpieczne.
Może idźcie z Lwią Strażą…
Chętnie pomogę Kiarze.
Będzie bezpieczna!
Bardziej myślałam o Kionie.
Kion też może iść. Będzie weselej.
Nie idziemy tam się bawić.
Ale co dwie głowy, to nie jedna.
- Też pójdę. - Dzięki.
Dziewczyny mają wolne!
Fuli, Beshte, Ono.
Idźcie na patrol.
Bunga i ja będziemy mieć wolne z dziewczynami.
Lepiej wy niż ja.
Zuka zama!
Bo nas zabłocisz!
Nie chciałyście się taplać?
Ale nie tak.
Przyszłyśmy się zrelaksować, nie chlapać.
Chlapanie jest fajne.
- Patrzcie. - O nie!
Wychodź. Nie mieliśmy się bawić.
- Mieliśmy ich pilnować. - No dobrze.
- Czy to Skaza? - Gdzie?
Mam cię!
Już po tobie!
Chłopcy ciągle się brudzą.
- To dobra zabawa. - Nie sądzę.
Wolę odpoczynek i dogadzanie sobie.
Chodź, Kiara, sama zobaczysz!
Hej!
Odrobinę ciszej, proszę!
Niektórzy próbują spać.
- Oj! - Nie sądziliśmy, że tu jesteś.
Oczywiście.
Po co mrównik miałby siedzieć w jamie mrównika.
Mam cię!
A ja ciebie.
Raczej będę się trzymać was.
Wolę cię wyciszyć.
Kion i jego siostra?
Na rubieżach Lwiej Ziemi.
Otoczeni przez suche trawy i rośliny.
Wystarczy jedna iskra i wszystko pójdzie z dymem.
Wraz z połową rodziny królewskiej.
Dlaczego poprzestać na jednej iskrze?
Njano, sprowadź do mnie sępa.
Już się robi.
Chcesz sępa?
Tak.
Wręczymy Kionowi i jego koleżankom mały podarunek w postaci…
ognia.
Ale tu miło.
Jestem zrelaksowana.
I to jeszcze jak.
Bardzo tu przyjemnie.
Na pewno nie dołączysz, Kion? To niewiarybungagodne!
- Słyszałeś to? - Nic nie słyszałem.
Zbierajmy się.
Najpierw maski muszą zaschnąć.
Zasady spa.
Zasady spa, Kion.
Nic nie poradzimy.
Coś tu nie gra.
Za bardzo się martwisz.
Ogień! Musimy stąd uciekać!
Za mną!
Wycofać się! Prędko!
I co teraz? Nie mamy dokąd uciec.
- Pas przeciwogniowy! - Robi się.
Dziewczyny! Schowajcie się w błocie.
Pomogę ci z pasem przeciwogniowym.
Dobrze. Ale Tiifu i Zuri wejdą do błota.
Za mną!
Moja sierść pachnie dymem.
To nie twoja sierść!
Kiaro!
Już za późno! Płomienie przedostały się przez zapory!
Jama Muhangusa.
Szybko! Do kryjówki mrównika!
- Ale tam jest ciemno! - I brudno!
Taplałyście się w błocie.
No tak, racja.
Serio, muszę?
- Prędzej! Do środka. - Tiifu, będę tuż za tobą.
Dobrze…
Wszyscy cali?
- Tak. - Aha.
Tak myślę.
- Tiifu. Nic ci nie jest? - Mhm.
Mieliśmy fart.
Poczekamy, aż zgaśnie ogień.
Ile czasu to potrwa?
Nie wiem. Może cały dzień.
Cały dzień?
Nie martw się. Będzie super.
- Super? - Tak.
Wszyscy w ciemnej jamie.
Głęboko pod ziemią.
- Bunga… - Może spędzimy tu
- całą noc! - Nie ma mowy!
Stój! Nie możesz tam wrócić.
- Wszystko się pali. - Muszę stąd wyjść!
Tiifu!
- Kiaro! - Uwaga!
Kiara? Tiifu?
W porządku?
Tak myślę.
Tiifu. Co się stało?
Dlaczego uciekłaś?
Przepraszam… Boję się ciemności.
Od tych tumanów kurzu jest jeszcze ciemniej.
Zuri.
Przykro mi. Nie miałam pojęcia.
Nie mówiłaś o swoich lękach.
Bo w domu widać gwiazdy i księżyc.
A tu…
Tu jest ciemno.
W ciemności może kryć się wszystko.
Na przykład potwór z ostrymi szponami
i długimi kłami.
Właśnie!
Bunga!
To nic złego, że się boisz. Rozumiemy.
Choć mogłaś nas uprzedzić.
A tak zasypałaś wyjście.
Utknęliśmy tu?
Znajdziemy inne wyjście.
Musimy zdecydować, który tunel wybrać.
- Ten bez kurzu. - Ze światłem.
Zanim zrobi się jaśniej, będzie jeszcze ciemniej.
Tak. Naprawdę?
Z nami jesteś bezpieczna.
Nic ci nie grozi.
- Tak? - O…
No dobrze.
Pójdziemy tędy.
Wiem, że się boisz.
Ale odsuń się.
Czochrasz mi sierść!
Wybacz.
Wasza bliskość mnie uspokaja.
Jesteśmy przy tobie. I będziemy.
Pewnie! Przecież żadna bestia nie wyskoczy
i nas nie porwie.
Bunga!
- Co to było? - Nie wiem.
Hałas dobiegł z tunelu.
To wielka, straszna bestia.
Opuśćcie mój dom!
Przestań.
To łaskocze.
Bo zaraz…
- Nie! - Mam cię!
Ach, tak? Akurat!
Nie jesteś zbyt gościnny.
Nie dla obcych.
Już ja wam pokażę niegościnność!
Jest przeuroczy.
Raczej niemiły.
Przecież my tylko chcemy do domu.
Nie chcecie zająć moich tuneli?
- Nie. - Aha.
Pospieszyłem się.
Możesz mnie postawić?
Jasne, kreciku.
Mam na imię Kuchimba.
Przepraszam.
My, złote krety, mocno…
strzeżemy terytorium.
Ale to tunele mrównika.
Mówisz jak ktoś z powierzchni. Wiele zwierząt tu żyje.
Niektóre z nich kradną tunele. Ale nie wy…
Wynagrodzę wam niegościnność i pomogę wyjść.
- Zaprowadzisz nas do Lwiej Skały? - Niby jak?
Przecież nie ma oczu.
Nie mam.
Za to mam sprawne uszy.
Mam też węch i czuję wibracje na powierzchni.
Ciemność mi niestraszna.
- Mieszkasz tu na dole? - Tak.
To mój dom.
Wibracje…
Dzięki nim nam pomożesz?
Zgadza się.
Chodźcie za mną, zaprowadzę was, gdzie chcecie.
Kuchimba… Nie boisz się tu mieszkać? W ciemności?
No co ty? W ciemności nie ma nic strasznego.
Serio? Ciągle myślę, że coś słyszę.
Albo że coś widzę.
To twoja wyobraźnia.
- Naprawdę? - Pewnie.
Spójrz na mnie!
Jak ja takich masz tu wielu
Co żyć chcieliby w tunelu
Bo mrok nie jest tak zły
Nieważne, czy to noc Czy dzień
Mój nos poprowadzi mnie
Drogę znam w skałach tych
Nie trzeba się bać tu Nic a nic
Nie sięga tu strach Więc za mną idź
Bo czemu masz stać Z myślami się bić
Gdy nie trzeba się bać tu Nic a nic
Ja nie widzę nic To fakt
Ale znam ten mroczny trakt
Porzućcie więc wszelki lęk
Zamknij oczy swoje też
Odejdą lęki wszystkie precz
Niech prowadzi was ten dźwięk
Nie trzeba się bać tu Nic a nic
Nie sięga tu strach Więc za mną idź
Bo czemu masz stać Z myślami się bić
Gdy nie trzeba się bać tu Nic a nic
Bo nie trzeba się bać tu Nic a nic
Za zakrętem jest tunel.
- Wyjdziecie na Lwią Skałę. - Dzięki.
Do zobaczenia pod ziemią.
Nie pójdziesz z nami dalej?
Muszę zostać i strzec tuneli. Ale pamiętaj.
Nie masz czego się bać.
Doskonale! Dacie sobie radę.
Powodzenia, Tiifu.
Kuchimba! Zaczekaj!
Kuchimba!
O co chodzi?
Mamy mały problem.
Który to główny tunel?
Nie wiem.
Gdyby Kuchimba tu był…
Damy radę. Nie ma się czego bać.
A to co?
Kopyta. Jesteśmy coraz bliżej powierzchni.
- Dochodzą z tego tunelu. - Ruszajmy!
Co? To ty?
To ja?
O tak! Rzeczywiście.
- Co tu robisz? - No tak…
- Dobre pytanie! Nie wiem. - To tunel na zewnątrz?
Na zewnątrz czego?
Musiał przyjść stamtąd.
- Za mną! Zuka zama! - Bunga. Zaczekaj.
Chodźmy. Pomożemy ci wrócić do domu.
Jak miło.
A gdzie jesteśmy teraz?
Nie trzeba się bać tu…
Jeśli zebra weszła tędy, nie powinniśmy już wyjść?
To na pewno nie potrwa długo.
- Świetnie. - A teraz gdzie mamy iść?
Pamiętasz, którym tunelem przyszedłeś?
Na pewno tym tutaj.
Nie pamiętam, żeby tak było.
Ta zebra nie ma o niczym pojęcia.
Nie wie nawet, gdzie była.
Musimy się stąd wydostać.
Już wiem. Muhangus.
- Hę? - A co z nim?
Weszliśmy do jego jamy.
Znajdźmy go, to nas wyprowadzi.
Wytropimy go?
Nie ma problemu.
Utknąłeś! To na pewno niewygodne. Pomóc ci?
Ktoś tu utknął? Co za nieszczęśnik.
Nie na długo.
Kion! Znalazłam.
Ja też go czuję. Słaby trop, ale jest.
Chodźcie.
Tiifu, Zuri! Za mną!
My też idziemy!
Od razu lepiej.
Chodźmy.
Udało się. Znaleźliśmy Muhangusa.
Według mnie to jest ściana.
Muhangus gdzieś tam jest.
Przekopiemy się do niego.
To zadanie dla ratela miodożernego.
Do roboty!
Nie możecie nas tu zostawić.
Tiifu! Muszą to zrobić.
Zaprowadzą nas do domu.
A jeśli po nas nie wrócą?
Utkniemy tu na zawsze.
Obiecuję, że to się nie stanie.
Wrócimy tu.
No i pamiętaj.
Masz przy sobie oddanych przyjaciół.
Oj, tak.
Przyjaciele będą przy tobie.
Jeden mrównik namierzony.
Ładnie tu.
Muhangus?
Ja się nim zajmę! Obudź się.
To znowu wy?
O co wam chodzi?
Dlaczego nie pozwalacie mi spać?
Wybacz. Nie o to chodzi.
My i przyjaciele zgubiliśmy się tu.
Pomożesz nam?
Jak już się wyśpię.
Dobra, skoro tego sobie życzysz…
Przesuń się.
Co ty wyprawiasz?
Wyprowadź nas albo tu zamieszkamy.
To jak? Współlokatorzy?
Uciekaj stąd.
Jak tylko się wyśpię.
No dobrze.
Jeśli tak się was pozbędę, to pomogę.
Nie powinni już wrócić?
A bo ja wiem… Powinniśmy?
- Znaleźliście go! - Tak.
Pomoże nam stąd wyjść.
Tylko dlatego, że ratel mnie irytuje.
Potrafię być bardzo irytujący.
I tu się nie mylisz.
On wie, dokąd idzie?
To trwa wieczność.
Wiem! Chciałabym już być w domu.
A zatem spodoba ci się ten widok.
Spójrz.
Widzę światło. Udało się!
- Wybacz! Muszę lecieć. - Hej!
Co za maniery.
Dokąd ona biegnie?
Spędziliśmy tu bardzo miły czas.
Po prostu boi się ciemności.
Czuła się tu uwięziona.
Uwięziona? Cały ten czas byliśmy w pułapce?
W ciemności?
- Ojej. - Już dobrze.
- Nie musisz… - Panikuj i uciekaj!
Przestań! Tunel się zawali!
Ratuj się, kto może.
Panikuj i uciekaj!
Nie panikuj.
Muszę! Utknęliśmy w ciemnościach!
Panikuj i uciekaj!
- Nie! - Panikuj i uciekaj!
Tiifu, zejdź mu z drogi! Zrobi ci krzywdę!
Już dobrze. Pomogę mu. Wiem, co powiedzieć.
To nic złego się bać.
Ciemność przeraża.
Tak. Ciemność jest straszna.
Wiem o tym. Ja też się bałam.
Panikowałam i zasypałam tunel.
Naprawdę?
Ale ktoś mi powiedział, że ciemność wydaje się straszna,
bo wyobrażamy sobie różne rzeczy.
Racja. Wyobrażam sobie straszne rzeczy.
Różne straszne rzeczy.
Ja też. Ale one nie istnieją.
Pamiętaj o jednym. Tu nie ma czego się bać.
Wiesz, kto jeszcze mi pomógł?
Moi przyjaciele. A teraz ja pomogę tobie.
Bo jesteśmy przyjaciółmi?
Oczywiście.
Najlepszymi?
Pewnie. Najlepszymi.
Wracajmy do domu.
Ja miałam być jej przyjaciółką.
Widzisz? Udało się!
A ja mam nową przyjaciółkę.
Muszę to powiedzieć stadu.
Byłaś wspaniała, Tiifu.
Oczywiście! Uratowałaś nas.
Wiedziałam, co czuje.
To dość zabawne. Kiedy mu pomagałam,
nie czułam lęku.
Kion! Bunga! Tu jesteście.
Ugasiliśmy pożar.
Martwiliśmy się o was.
- W porządku? - Tak.
Ten pożar był wielki.
- Jak uciekliście? - To długa historia.
Są w niej złoty kret, mrównik, no i zebra.
Chodzi wam o tę zebrę?
Ciekawe, co jest w środku?
Pomocy! Utknąłem w ciemnościach!
Spokojnie. Zajmę się tym.
Nie panikuj. Już idzie twoja przyjaciółka.
Tu naprawdę nie ma się czego bać.
Nadchodzi Lwia Straż
Napisy: Marta Robaczewska