W 1947 roku we Włoszech
Enzo Ferrari z żoną Laurą tworzą Auto Costruzioni Ferrari.
Tak?
Jean Behra od Maserati przybył z Mediolanu.
Proszę przekazać panu Ferrari.
Dziękuję.
To ja dziękuję szanownej pani.
- Tak? - Lauro, tu Chiti. Jest tam?
Pod prysznicem.
Przekaż mu, że przyjechał Jean Behra.
Dzień dobry.
Pan Ferrari?
Przedstawię się. Alfonso de Portago.
To Ferrari!
Dzień dobry, Enzo!
Śpiewacy wrócili.
- Jakoś zabrzmieli? - Lepiej niż twoje wozy w Monako!
Enzo! Musimy pogadać!
- Jest aż tak źle? - Wpadnę później.
- Tak? - Behra przyjechał.
Odebrali go bracia Orsi.
Żona przekazała?
Podobno chce pobić nasz rekord.
Czy 801 gotowe?
Będzie po mszy o 9:00.
Dzwonię do Castellottiego.
- Behra przyjechał. - Serio?
Dzwonią, jakby chodziło o Sinatrę.
- Hotel Medici, Florencja. - Co im mówić?
„Męża nie ma. Poszedł na dziwki. Miłego dnia”.
Z panem Castellottim.
Mam w dupie wszystkie twoje dziwki.
Ale układ był taki, że masz tu być, zanim pokojówka poda kawę.
Prawda?
- Przestań... - Dzień dobry.
- Słucham? - Eugenio, mój chłopcze!
Dowódco!
Bądź na torze Modena o 11:00.
- Weź szczęśliwe rękawiczki. - Które?
Te, w których nie dasz Behrze zwinąć naszego rekordu.
Jasne.
To wszystko?
Tak, wszystko.
Spóźniłem się, bo wóz nawalił.
- Co tam się dzieje? - Jej Łagodność strzela do Dowódcy.
Witaj, Pepino. Oszczędziłam go.
- Pistolet masz do obrony. - Pogadaj z Cuoghim, bankrucie.
Musiało tak być. Dałeś jej broń, to masz.
Nosi wypłatę dla ekipy w torebce.
Prędzej uzbroiłabym Niemcy niż ją.
Pepino zawiezie was na cmentarz.
Idź na mszę albo pracownicy dadzą ci popalić.
Nie kłóć się z Laurą.
- Dzień dobry. - Żyje. Nie rób scen.
Co?
Nic nie mówiłam.
- Dzień dobry, Dowódco. - Dzień dobry.
Wiesz, kto właśnie przyjechał?
- Jean Behra. - Spokojnie, Matteo.
Najwyżej ustanowimy nowy rekord.
A jak poszło piłkarzom?
- Wiesz jak. Porażka. - Katastrofa za katastrofą.
Od kiedy kierujesz drużyną?
A co z Le Mans? Jaguar na całym podium.
Ja się uczę na swoich błędach, a ty swoje powtarzasz co tydzień.
Obyś wygrał z Bolonią.
Inaczej przeniosę fabrykę,
by oszczędzić kierowcom traumy związanej z mrokami porażki,
w których tonie ich drużyna.
Nasz klub to duma regionu!
Cuoghi chce się spotkać.
Nie wróży to dobrze.
Matka specjalnie spudłowała.
Któregoś dnia trafi i dołączę do ciebie.
Znowu słyszę głosy podczas snu.
Mojego brata.
I ojca.
I widzę ich twarze.
A teraz jeszcze...
Campariego i Borzacchiniego.
To przyjaciele, którzy 24 lata temu zginęli na Monzie.
W tamto straszne popołudnie.
Duchy.
Kiedyś kochałem twoją matkę.
Szaleńczo.
Była wtedy inną osobą.
Ale przecież ja również.
Ciebie też widuję.
Ilekroć zamknę oczy.
Ciebie chcę widywać.
Dobra...
Idę stawić czoło dniu.
Mówiłam ci o moim synu Alfredo, starszym bracie Enzo?
Wiele razy.
Tragedia.
- Straciłam go w Wielkiej Wojnie. - Pamiętam.
Zginął nie ten syn, który powinien.
Gdyby Jezus żył dzisiaj nie tysiąc lat temu,
urodziłby się w takim miejscu jak Modena.
Zapewne nie byłby cieślą,
lecz metalowcem jak wy.
Zatem Bóg,
który jako cieśla wysoko ceni ośnik,
jako inżynier docenia precyzję waszych tokarek.
Rozumie charakter metalu.
Wie, jak go wykuwacie, kształtujecie i obrabiacie,
by zbudować silnik,
który rozpala ogień
pozwalający nam pędzić przez świat.
I za to mu dzisiaj dziękujemy.
Wszystko w porządku?
Bóg z wami.
Idźcie w pokoju.
Bardzo dobrze. Wspaniale!
Świetnie!
Bardzo dobrze!
- Mam 1:32,7. - A ja 1:32,9.
- Panie Ferrari... - Nic się nie stało.
- Kiedy odpowiemy? - Natychmiast.
Dobra!
Dobrze cię widzieć, Eugenio.
Poczekaj, aż opony się rozgrzeją i dopiero dociśnij.
Daj mu szansę, to wykręcisz 1:30.
Proszę zadbać o Cecilię.
Cecilia Manzini?
Znałem twoją matkę.
Minuta 34.
Za wolno.
Panie Ferrari...
Alfonso de Portago.
- Z Largo Garibaldi. - Chciałem się przedstawić.
Ale zmieniło się światło.
Wygrałeś Tour de France w moim wozie.
Tak.
- Chcę być kierowcą fabrycznym. - Nikogo nie szukam.
De Portago...
Zadzwoń w poniedziałek do biura.
- Obudziłem cię. - Nie spałam.
- A młody? - Zostaw.
Nic nie mówisz.
Co mógłbym rzec?
Gazety i radio powiedziały już wszystko.
Na pewno?
Przyjaźniliście się?
To twoja wina? Auta? Jego?
- Będzie ci go brak? - Czy to go wskrzesi?
- Po co drążysz? - Jak myślisz?
Bo to dla ciebie ważne.
Dla mnie?
Równo 24 lata temu zginęło dwóch moich przyjaciół.
Campari i Borzacchini.
Na Monzie, w moich samochodach.
Już wtedy wiedziałem, że muszę zachować dystans.
Albo?
Zająć się czymś innym.
„Ferrari to przemysłowy Saturn, który pożera własne dzieci.
Najpierw Tornaco, teraz Castellottiego”.
Nie zabijaj bohaterów narodowych,
bo przyjdzie nam uciekać do Stanów.
- Nie zabiłem go. - Gazety winią ciebie.
Niesłusznie.
Niech winią jego matkę.
Naprawdę.
Zaręczył się z Cecilią Manzini.
Matka chciała, by związał się z kimś z klasą.
W wyniku wywieranej przez nią presji rozkojarzył się,
stracił koncentrację, rozbił się i zginął.
On wini matkę.
Gdy w tej branży wtrąca się matka, śmierć jest niedaleko.
Zadzwoń do banku.
Anuluj pensję Castellottiego.
I zadzwoń do Chitiego.
Potrzebuję ekspertyzy dla ubezpieczyciela.
Tak jest.
Jest Ferrari.
- Dach odkryty? - Nie chciałem!
To wóz króla Husseina. Pod dach i wytrzyj do sucha!
Tak jest, Dowódco.
- Pogoń chłopaków w warsztacie. - Tak, Dowódco.
- Mów. - Bankrutujesz. Laura ma rację.
- Jak to? - Zdziwiony?
- Za dużo wydajesz. - Wozy seryjne finansują wyścigi.
Utrzymałbym Portugalię z budżetu wyścigowego.
- Ile w zeszłym roku powstało aut? - Jakieś 140, 150.
- Raczej 98. - Tak, 198.
Nie. 98.
- To co robić? - Znajdź wspólnika.
Mam żonę. Skrupulatnie liczy pieniądz.
Prawdziwego. Agnelliego z Fiata, Henry'ego Forda.
- Kogoś z kapitałem. - Będą chcieli rządzić. Nie ma mowy.
Wspólnik pomoże z autami seryjnymi.
Ty skupisz się na wyścigach.
Zwiększ produkcję do czterystu rocznie.
Przyciągnij kapitał.
- I będziesz mógł negocjować. - Jak sprzedać 400 aut rocznie?
Jaguar zdominował Le Mans.
Teraz sprzedaje jak szalony.
Wygrywasz i sprzedajesz.
Już masz królów w kolejce.
Jaguar się ściga, by sprzedawać.
Ja odwrotnie. Zupełnie inny ze mnie byt.
Przetrwaj albo odejdź w niebyt.
Dzień dobry.
Alfonso de Portago.
Mam spotkanie z panem Ferrari.
Proszę usiąść.
Wygraj w Mille Miglia.
Przyciągnij kapitał albo wypadniesz z gry.
- Panie Ferrari, to... - Tak, wiem. Cuoghi!
To markiz de Portago!
Ferrari!
Cuoghi!
Jeszcze jedno.
Jak Laura przejęła fabrykę?
Naziści mnie namierzyli.
Przepisałem na nią połowę udziałów i fabrykę.
Odzyskaj ją.
W rozmowie z inwestorami musisz mieć atuty.
Łatwo powiedzieć.
Ferrari!
Wasza wysokość!
Skoro ja mam kłopoty, to co z Maserati?
Nędza. Daję im pół roku.
Poszli do Francuzów.
Też się pokażą na Mille Miglia.
Wszyscy będą to śledzić.
Wygra tylko jeden zespół.
Niech to będzie twój.
- Wasza wysokość... - Który?
Tamten. A ty idź na tor.
Wasza wysokość, zapraszam.
Wszystko już zmierzyliście?
- Ledwo sięgałem pedałów. - Oczywiście.
Prowadzi jak Varzi.
Jak mi poszło?
Prowadzisz jak Varzi.
- Dostajesz jazdy próbne i wyścigi. - A Mille Miglia?
Pojedziesz 250.
Nie jest najpotężniejsza, ale świetnie wchodzi w zakręty,
więc się wykaż.
Aktorki?
Trzymaj je z dala od boksu.
Odciągają uwagę fotografów od moich wozów, jasne?
Świetnie.
Peter...
Nakarm naszego nowego kierowcę.
- Cześć, Fon. Jak się masz? - Tato!
- Co tu robisz? - Załatw autograf.
- Collinsa? - De Portago.
Dobra.
Nie udawaj, że umiesz liczyć.
Miło was zobaczyć. Co u syna?
Fon.
Mike Hawthorn, przyszły mistrz. Słynny Von Trips.
Olivier Gendebien, najlepszy kierowca świata.
Taruffi – najstarszy.
Najlepszy.
Chiti – najlepszy mechanik, ale zawsze pełen obaw.
I Scaglietti.
Pracuje nad tajnym projektem, o którym nie mówimy.
Żegnaj, Maserati.
Co cię tu sprowadza?
Auta z silnikiem z tyłu to specjalność Anglików.
- Z tyłu? - Tak.
Wół nie pcha powozu.
Trzeba nam więcej mocy. Jasne, Chiti?
- Szybciej skręcają. - I są wolne na prostych.
Anglicy wymyślili hamulce. W mojej 250. ich brak.
- Za de Portago. - Jasne.
Zdrówko!
Za jego włosy!
Fon!
I tak latasz na golasa?
Co cię tak bawi?
Nie wiedziałam, kiedy wrócisz.
Długo bym nie wytrzymał.
To przez te śliwki.
- Gdzie Piero? - W drodze ze szkoły.
- W końcu zapytał. - O co?
„Jestem Piero Lardi czy Piero Ferrari?”.
Tato, zdobyłeś?
Autograf! Nie.
Jeszcze nie ma porządnego zdjęcia.
- Czyj autograf? - De Portago z Hiszpanii.
Będzie dla mnie jeździł.
Świetnie.
- Dlaczego tak go lubisz? - Prowadzi jak Varzi.
Chcę być kierowcą jak ty.
Ja wygrałem tylko kilka wyścigów.
Tak będzie lepiej.
Dlaczego?
Pomyśl, że siedzisz w silniku.
W kolektorze wlotowym.
Tutaj. Pomyśl.
Jesteś malutki niczym mrówka.
Spójrz do góry.
Srebrny strop.
Co widzisz?
- Wielki tunel. - Coś w stylu rury.
Pomyśl, że pędzi w niej woda.
Co będzie, gdy uderzy w ściankę?
Część ucieknie na boki.
A jeśli łuk będzie łagodniejszy,
bardziej śliski,
co zrobi woda?
Przyspieszy.
Paliwo i powietrze również.
O to chodzi w silniku.
Przepycha paliwo, doprowadza do rozprężenia,
usuwa gazy i wpuszcza świeże paliwo.
Im szybciej, tym więcej mocy.
Tak lepiej wygląda.
Mówisz?
Zdradzę ci sekret.
Tak już jest, że gdy coś lepiej działa,
zwykle jest też piękniejsze.
Piero, idź się umyć.
Zjesz z nami?
- Tylko posiedzę. - A później wrócisz?
- To zależy. - Od czego?
Jak się z nią dogadam.
Jestem zbyt układna.
To znaczy?
Zbyt nowoczesna.
Powinnam cię gnębić jak zwykła Włoszka.
- Wolę cię taką, jaka jesteś. - Na pewno.
Powinnam być jak kochanka.
„Enzo, tak mi smutno!
Kup mi futro i brylanty”.
Piero!
Siadaj.
Bez obaw. Nie zmienię się.
- Dziękuję. - „Dziękuję”?
Nie ma za co.
To nie dla ciebie.
Wiesz, co w naszym związku jest najtrudniejsze?
- Nie ma związku. - Jest.
- To co? - Rozłąka.
Gdy jestem, jak mówią Anglicy, jest jak chleb z masłem.
Bułka z masłem. I mylisz się.
Dziękuję, Aldo.
To od Cuoghiego.
Mówi, że bez wspólnika padniemy.
Sugeruje Fiata albo Forda.
Nie zniesiesz pracy pod kimś.
Żeby przyciągnąć wspólnika, musimy budować 400 aut rocznie.
Jak tyle sprzedać?
Gdy wygramy Mille Miglia, będą zamówienia.
Cuoghi to prawnik. Co on wie o wyścigach?
Na tysiącu mil kiepskich dróg wszystko się może zdarzyć.
Co jeszcze?
Mów!
Powinnaś przepisać mi swoje udziały, żebym mógł się układać.
Bo Henry Ford nie rozmawia z kobietami?
Nie.
Bo trzeba będzie działać szybko.
Muszę nad wszystkim panować.
- Nad połową panuję ja. - Co mam mu powiedzieć?
„Panie Ford, pasuje, ale jeszcze muszę spytać żony”?
Możesz tak powiedzieć.
Dobrze.
Dam ci pełnomocnictwo na moje udziały.
- Za pół miliona dolarów. - Nie mam tyle!
Będziesz miał, jeśli się dogadasz.
Dam ci czek.
Postdatowany.
Nic z tego.
Dam ci czek, jeśli go zrealizujesz po zawarciu umowy.
Zgadzasz się?
To konieczne.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Oddaj mi pistolet.
Co?
Oddaj pistolet.
- Przyjąłeś de Portago? - Tak.
Przygotuję umowę.
Potrzebuję pieniędzy dla Cecilii Manzini.
- Ile? - 25 tysięcy.
Co?
- Aż tyle? - Jest spłukana.
Wiem od jej matki.
Jej matki?
Ruchasz jej matkę?
Co?
Odbiło ci?
Potrzebuję takiej gotówki.
Ruchasz matkę i córkę!
- Jesteśmy im to winni! - Jakiś ty pełen współczucia!
Co za brednie.
Jebane brednie.
Jestem pełen współczucia!
Pięć.
Dziesięć.
Piętnaście milionów lirów,
czyli 25 tysięcy dolarów.
Jak to zaksięgować?
Jako zapis dla pani Mancini na zakup nieruchomości.
Pozostanie ona naszą własnością.
Jak w przypadku Castelvetro.
Castelvetro?
Mamy posiadłość w Castelfranco.
Faktycznie.
Pomyliłem się.
Zdefiniujmy wypłaty dla nowego kierowcy.
De Portago.
Jak to się pisze?
Dziękuję.
Castelvetro.
Jak Jej Łagodność sobie życzy.
Dowódco...
Konferencja.
Spotyka się z tą blondyną Lindą Christian.
- Kto? - De Portago.
Tyrone Power rzucił dla niej Ritę Hayworth.
- Ona rzuciła go dla de Portago. - Co pan czyta?
„Rzymskie ploteczki”.
Oto lista dziennikarzy.
Skreślę Di Massimo i Fusaro. Są straszni.
Nie.
Mają tam być.
Co powiesz?
Nie ma popielniczki.
Jesteś prima donną?
Strząsałeś papierosa w pędzie?
Daję ci nowy wóz, który zagnie maserati.
Maserati jest szybsze i ma popielniczkę.
Pojedziesz w Mille Miglia z popielniczką?
Dobrze.
I nie proś o pilota. Przejechałeś tę trasę 16 razy.
Czuję, że poprosisz.
Nie dam się podpuścić.
Przygotuj wozy do zdjęć.
- I jak? - Dobrze.
Nie pytam o twój dzień.
Pytam o hamulce, sterowność, zawieszenie, biegi, napęd.
Na Mille Miglia wszytko ma grać. Pogadaj z nim.
Wjedź do środka.
- Dobrze, Di Massimo. - Panie Ferrari.
- Nie jestem zabójcą. - To przenośnia...
Won!
- Dowódco! - Już.
Fusaro...
„Saturn pożerający własne dzieci”?
Jedynie cytowałem Watykan.
Ty też, won!
I ty, Moretti.
„Owdawiacz”?
Castellotti był kawalerem.
Won.
Gdy wygrywamy, na zdjęciach nie widzę wozów zza tyłków gwiazdek.
Gdy przegrywamy, chcecie linczu.
Papież by zapłakał.
A teraz
przedstawię zespół na Mille Miglia.
To de Portago.
Następca Castellottiego.
Prowadzi jak Varzi.
Fon, Linda Christian to twoja dziewczyna?
Nie odpowiadaj. Mój przyjaciel Taruffi.
Zeszłym razem był drugi, teraz będzie pierwszy.
Peter Collins.
Przyszły mistrz świata.
Taffy Von Trips. Prawdziwy tygrys.
A to Olivier Gendebien, najszybszy kierowca wyścigowy świata.
Linda!
Lindo, spójrz tutaj!
Uśmiechnij się!
Zdjęcie przy samochodzie!
Rancati, na słówko.
Po wszystkim.
Stój.
Wróć.
Skręć w prawo.
Giuseppe...
Rancati, zrób coś dla mnie.
Napisz artykuł, w którym wspomnisz o plotkach
dotyczących rozmów z Fordem na temat przyszłości fabryki.
Napisz, że spytałeś mnie o to wprost
i że kategorycznie się tego wyparłem.
A wypierasz się kategorycznie?
Oczywiście. Kategorycznie.
Jeśli to zrobię,
opowiesz mi o swoim życiu?
Tak.
Jeśli tego nie opublikujesz.
Do czasu.
Do mojej zgody.
Dobra.
Stoi.
- Będziesz w operze? - Z przyjaciółmi.
Milczy.
Nie załatwiłem autografu.
- Nie w tym rzecz. - To w czym?
Za dwa tygodnie ma bierzmowanie.
Jako kto?
Piero Lardi czy Piero Ferrari?
Dawno mieliśmy to załatwić.
Ale Dino poczuł się gorzej i nic się nie wydarzyło.
Co mam mu mówić?
- Przełóż bierzmowanie. - Idzie z całą klasą.
- Powiesz, że utracił wiarę. - Enzo!
- Kto jeszcze o nim wie? - Nikt.
Poza szefem policji.
- A lekarz? - On również.
- Nauczyciele? - Też.
Tavoni, Sergio...
Tavoni, pewnie.
- Kierownik banku? - Również.
- I nikt więcej. - Żyjemy we Włoszech, tak?
- Wie cała Modena. - Poza Laurą.
Tak musi być. Szczególnie teraz.
Powiesz mi teraz, żebym nie był taki mieszczański.
- Nie jestem bitnikiem. - Ale czytujesz klasyków.
Stało się to, co się stało.
Tak bywa w czasie wojny. Czasem tego żałuję.
Jak możesz tak mówić?
Gdybym 12 lat temu wiedziała to, co wiem teraz,
nie mieszałabym się do cudzego małżeństwa.
Ona do tego straciła syna.
Ale jest, jak jest.
W świecie naszej trójki
co jest najlepsze dla Piero?
Kto go wspiera?
Jesteś jego ojcem!
Jak to rozwiążemy?
Nie wiem.
Ale jakoś trzeba.
Nie idziesz?
Nie. Wytłumacz mnie jakoś.
Pieniądze dla Cecilii?
W kopercie przy drzwiach.
Słyszałem, że szukasz inwestorów.
- Fangio tak ssie? - Nie.
Z telewizją się odkujemy.
Ale trzeba się dokapitalizować.
Gra się zmienia.
I ten kapitał sprawi, że Maserati wróci do łask?
Owszem, gdy zwyciężymy w Mille Miglia.
Jestem w ciąży.
- Gdzie są wszyscy? - Dałem im wolne.
- Nic dziwnego, że mamy obsuwy. - Jest niedziela.
Ekipa pracowała w weekendy przez cały rok.
Dzieci ich praktycznie nie znają.
To smutne.
Zdrowie twoich nieudolnych pracowników.
De Portago zwalania. Przesadził z hamowaniem.
Pani Vanderbilt i Cooper patrzą,
jak Lewis Evans wyrywa do przodu przed Musso w ferrari.
Vanwall na prowadzeniu, ze średnią 190 km/h.
Musso pali gumy, walcząc z nerwami.
Doszło do kolizji między BRM i cooperem.
Gęsty dym utrudnia widoczność.
- Pojedzie? - Ciężka sprawa.
Trzy okrążenia do końca.
Za Fangio i Musso pędzą Behra i de Portago.
Trwa zacięta walka.
De Portago do boksu.
- Fon... - Co?
- Wysiadaj. - Co?
Pojedzie Peter.
Dzięki, stary.
Co się stało?
Wyprzedziłbym go.
Brak wam zaangażowania.
Spójrzcie na ekipę Maserati.
Fangio. Behra.
Stirling Moss.
Nieugięci zawodowcy.
Brutalnie zdeterminowani, by wygrać.
Z okrutną pustką w trzewiach.
Oderwani od wszystkiego.
Oddani nie zespołowi,
tylko żądzy zwycięstwa.
Pada deszcz.
Na torze plamy oleju.
Krnąbrny wóz.
Czy odpuszczą? Nie.
A mój zespół?
Odważny i zdolny? Tak.
Niedawno jeszcze w szkole.
Arystokraci z „Almanachu Gotajskiego”.
Sportowcy-dżentelmeni.
Ostry zakręt na Nouveau Monde można podejść w jeden sposób.
Behra pędzi obok was. Podjudza.
Jedziecie równo.
Ale dwa ciała nie mogą być w jednym miejscu jednocześnie.
Behra nie zwalnia. Zakręt coraz bliżej.
Macie kryzys tożsamości.
„Jestem sportowcem czy zawodnikiem?
Co będzie, jeśli zepchnę Behrę na drzewo?”.
Zwalniacie, on jedzie.
On wygrywa. Wy nie.
Bo Behra pomyślał: „Jebać, obaj zginiemy”.
Wszyscy jesteśmy albo byliśmy zawodnikami.
I każdy jest pewny, że nic mu nie będzie.
Ale ginie przyjaciel i w poniedziałek kończę z tym.
A w niedzielę znowu jadę.
To zabójcza pasja.
Potworna rozkosz.
Nikt nie każe wam wsiadać do moich samochodów.
Wsiadacie, by wygrać.
Hamujcie później.
Przejmujcie ich tor.
Wymuszajcie na nich błędy.
Wyprzedziłbym Behrę.
Na Mille Miglia będą zmiany. Wymienicie z Olivierem wozy.
On pojedzie małym coupé, a ty 335.
Dostanę tak potężne auto?
Raczej Olivier dostanie zrywniejsze coupé.
Nie będzie zły?
Będzie, ale i tak cię przegoni.
Oto pełnomocnictwo dla pani, o które prosił pan Ferrari.
I czek na 500 tysięcy dolarów.
Brakuje podpisu.
Warunkiem udzielenia pełnomocnictwa jest przekazanie czeku.
To niedopatrzenie.
Brednie.
Odejdź.
Pióro.
Doskonale.
Przechowam je, dopóki czek nie zostanie podpisany.
Coś jeszcze.
Chcę zestawienia zeszłorocznych płatności specjalnych.
Dla kogo?
Liny Lardi.
Dla Liny Lardi.
Chcę znać sumy.
Chcę wiedzieć, od kiedy je dostaje.
- Słucham? - Powiedz.
Lina Lardi.
Kim dla ciebie jest?
- Chłopiec jest twój? - Tak.
Muszę pomyśleć.
Dowiedziała się.
- O chłopcu? - O nim też.
Co powiesz?
Kierowca z przodu się poszcza, gdy go zobaczy.
I gdy będzie go mijał.
Tyłek jak na rzeźbie Canovy.
Co mam zrobić?
- Co byś chciał? - Odejść.
To odejdź.
Widzisz tego gołębia?
Zostawiłem klatkę otwartą, ale nie ucieka.
Zapomniał o wolności.
Dla niego wolnością jest śmierć.
Powiedz, że zamieszkacie oddzielnie.
Pójdziesz do Liny i uznasz chłopca.
Wszyscy to popierają.
Mam gdzieś wszystkich. Co ty uważasz?
Wielu twoich pracowników ma rodziny.
Ferrari musi trwać, by pozostać Ferrari.
Wiele z nią przeżyłem.
Zostań, gołębiu, bo zginiesz.
Wszyscy wiedzą poza mną?
Nie chciałem złamać ci serca.
Zrobiłeś to lata temu.
Kiedy to się zaczęło?
Podczas wojny.
Dwukrotnie zbombardowali fabrykę.
To był najgorszy okres. Pracowała w fabryce autobusów.
Byliście z Dino w górach. Do Gwiazdki zaszła w ciążę.
Kupiłem dla niej Castelvetro.
Czym się różni od pozostałych?
Zakochałem się w niej.
Ciągle ją kocham.
Dzielę życie z kobietą, której nigdy nie poznałam.
Jak to o tobie świadczy?
Przez lata, gdy nasz syn był chory,
gdy umierał...
Jak możesz tak mówić?
Czy ten chłopiec odziedziczy naszą fabrykę?
I nazwisko?
Nie zgadzam się. Mamy syna.
Jeden syn, dwóch.
Pięciu.
I tak brakowałoby mi Dino.
Co rano jestem na cmentarzu.
Szpital, w którym zmarł, nosi jego imię.
Został patronem nowej szkoły!
Kogo to obchodzi? Miałeś go uratować!
- Winisz mnie? - Tak!
Przyrzekłeś, że nie umrze!
Zrobiłem, co mogłem.
Pilnowałem diety, robiłem analizy.
Tworzyłem wykresy natężenia albuminurii i azotemii!
Diurezy!
Wiem więcej o nerkach i dystrofii niż o autach!
Winię cię, bo pozwoliłeś mu umrzeć!
Łudziłem się!
Wielki inżynier!
„Przywrócę synowi zdrowie!”.
Szwajcarscy lekarze, włoscy. Nic z tego!
Nie udało się!
Znalazłeś ukojenie w Castelvetro i odpuściłeś.
Inny chłopiec rósł w siłę, a Dino słabł.
Co ty masz w głowie? Zachorował!
Niewydolność nerek!
To ona go wykończyła.
I nas!
Co z tego? Masz syna i drugą żonę.
Nie jest moją żoną, ale on jest moim synem.
Wyprowadź się.
Masz dokumenty.
Upoważniam cię do negocjacji w moim imieniu.
Jest problem z czekiem.
Zapomniałeś go podpisać.
Jesteśmy wspólnikami.
To może nas pogrzebać.
Jeśli zrealizujesz czek teraz, Ferrari przepadnie.
Zgadza się.
Stało się.
Już wie.
Przenieście się do Modeny.
- Co? - Dlaczego nie?
- Tam mieszkam. - Nie chodzi o mnie.
Chodzi o Piero.
Ma się ukrywać?
Kim ma być?
Ona wie, że jest nasz.
Wie, że to mój syn.
Ale niczego nie rozwiązaliśmy.
Tato!
Autograf de Portago!
- Wracaj do łóżka! - Tato!
Ferrari!
Peter! Wszystko gra? Idziemy.
To jest Peter Collins.
Dobra.
Lecimy.
Mój nowy przyjaciel, de Portago, nasz kierowca.
Powodzenia.
Dzień dobry, Dowódco.
Formularze rejestracyjne i dokumenty.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Orsi.
Dzień dobry, Ferrari.
Pięć samochodów.
Collins, Taruffi, de Portago, Von Trips, Gendebien.
- Wzbogacasz mieszankę? - Tak, przeciw wilgoci.
Żadnego spania.
Szczególnie dla ciebie.
- Dobry wieczór, Dowódco. - Witaj, przyjacielu.
Na bolidach wymalowano czas ich odjazdu...
Jeśli nie pokażą kart w punktach kontrolnych, odpadną.
Mam jeszcze kilka instrukcji.
Niech mechanicy leją paliwo do baków, nie na kierowców.
Wolałbym, żeby Taruffi nie spłonął.
Piszę do Lindy. Co jej powiedzieć?
Nie wiem.
Moja droga Louise.
Piszę to samo przed każdym wyścigiem.
Jak zawsze, nie obawiam się o siebie.
Boję się tylko, że zabraknie mnie dla ciebie.
Gdyby tak się stało, pamiętaj, że darzę cię całą moją miłością.
Pamiętaj, co mówiłem. Jedź za Taruffim i Collinsem.
Znają trasę.
Dotrwaj do Bolonii i będziesz miał szansę.
Jeszcze jedno.
Złożysz tu autograf?
To dla wyjątkowego młodzieńca.
- Jak mu na imię? - Piero.
Piero!
W razie czego przepuść Mossa i Behrę.
Masz tylko dojechać cały i zdrowy.
- Widzimy się w Bolonii! - Powodzenia.
- Witaj, Peter. - Będzie dobrze.
Ten wóz może wygrać.
Za górami będziesz miał przewagę.
Wygrasz ty albo de Portago.
- A Moss i Behra? - Obawiaj się raczej psów i dzieci.
Wygrasz, Taruffi, jeśli nie zabiją cię pety.
- Co z pogodą na Przełęczy Futa? - Może padać.
Ten wyścig jest ci potrzebny.
Jak wytłumaczysz wnukom,
że wygrałeś wszędzie tylko nie w Brescii?
Zadbaj o wsparcie.
Żadnych wpadek, szczególnie przy tankowaniu.
Tak trzymaj!
- Stirling, gotowy? - Tak.
Od razu wyjdź na prowadzenie.
- Pewnie. - Świetnie.
John.
Trzymaj się za ferrari.
Część z nich nawali i odpadnie.
Zaatakuj przed Bolonią.
Jasne?
Miło cię widzieć!
Wyjątkowo nie narzekał.
- Jak teraz jechać? - Nie jestem pewny.
Zobaczmy, na co go stać!
Niech jedzie, Fon!
Hamulec. Oderwał się pedał.
Dowieźmy grata do domu.
Jako pierwszy do Ravenny dotarł dziś Collins w ferrari...
Maggi, tu Ferrari.
Moss odpadł.
Co dalej?
- Dzwoni mecenas Agnelli. - Usiądźcie, panowie.
Przepraszam na chwilę.
Mecenasie?
Przepraszam, że dzwonię w połowie wyścigu,
ale mam tu niepokojący artykuł Rancatiego.
To wymysły.
Nie mam pojęcia, skąd to się bierze.
To poważna sprawa.
Ferrari nie może iść do obcych. To skarb narodowy.
Klejnot w koronie Włoch.
Właśnie!
Dlaczego ten klejnot ledwo stać na wyścigi?
- Można było przyjść do mnie. - Odmówił mi pan.
Wykluczone. Kiedy?
- W 1917 roku. - Zaraz.
- Był pan dzieckiem. - 19-latkiem, szukałem pracy.
Sekretarka przyniosła mi kartkę ze słowem "Nie".
To było dawno temu.
Każdy dzień to nowy dzień.
Charakter Fiata jest ponadczasowy.
Wasza oferta byłaby pełna warunków.
- Rządziliby mną księgowi. - Porozmawiajmy.
Jeśli trzeba wam wsparcia, rozmawiajcie ze mną.
Nie z Fordem.
Jest pan zajęty.
Proszę zadzwonić po Mille Miglia.
Zrobię to jutro z samego rana.
Dobrze.
W Bolonii zmień opony.
Zadzwonię tam.
- Jedź do Brescii. - Mam testy kamerowe.
Wygram ten wyścig.
Bądź tam.
- Złapałeś skrót? - Tak.
Wsiadaj.
- Ile masz czasu? - Pierwszy wóz będzie za godzinę.
Około 14:30.
- W porządku? - Poszła skrzynia biegów.
Nie wiem, w czym dokładnie problem.
- Kto jest za mną? - Wszyscy. Prowadzisz.
- A Moss? - Wypadł.
- Kiedy? - Przed Padwą.
I nic nie powiedziałeś?
To jego się obawiałem.
Cóż.
Ale za to załatwiłem skrzynię biegów.
Młody, chcesz banana Collinsa?
Peter, dasz radę. Bez nerwów.
Wielkie dzięki. Powodzenia.
Taruffi, dostałeś nowe auto! Co to jest?
Tylna oś się wygięła.
Mam tylko pierwszy, trzeci i czwarty bieg.
- Co się stało? - Wypadłem z Przełęczy.
Przywieźli cię w ferrari. Było iść pieszo!
- Nie dam rady. - Zepsuj coś jeszcze, to zapłacisz.
Maserati wypadł z gry. Nie zajedźmy naszych maszyn.
- Każ im jechać spokojnie. - I tak nie będą.
Olivier, prowadzisz w swojej klasie.
- Wygram ten wyścig. - Pewnie. Collins stracił oś.
Von Tripps ma problem ze skrzynią, Taruffi z biegami.
- Zostałem z de Portago. - Tak jest. Jedź!
W tym tempie przyszłość firmy...
Ta firma wzięła się z wyścigów. To zawodowcy.
Dam radę.
Jeśli nie skończysz na podium, żona cię przeklnie!
I dzieci też. Dawaj!
- Co u Behry? - Wszystko gra.
Bardzo cisnął.
Hamuje, ty jedziesz. Hamujesz, on jedzie.
Albo nikt nie hamuje.
- Co to ma być? - Wymiana opon.
- Tylko ciśnienie! - Chiti, sprawdź.
- Nelson, jak przód? - Wszystko gra.
- Tracimy czas! - Chiti, druga strona!
- Wszystko gra! - Są zdarte!
Dojedziemy do Brescii?
Dojedziemy?
Pani Lauro!
Proszę pani!
Wieści z Mille Miglia!
Chcecie wiedzieć, kto dziś okrył się chwałą?
A oto pan Ferrari...
Kto wygra?
Ktoś z pierwszej piątki.
A co z Gendebienem?
Pokazał, że najmniejsze Ferrari może walczyć o wszystko.
- Może wygrać? - Pewnie. Kto chce być drugi?
Wiedziałaś o niej.
On ma prawo do spadkobiercy.
Miał go ode mnie.
Jak widać, to nie wystarczyło.
Miał go ode mnie!
Edoardo!
Wróć i umyj ręce.
Nadjeżdżają!
- Oszalał na punkcie samochodów. - O niczym innym nie myśli.
Peter, cześć!
- Gdzie Fon? - Nie wiem.
Był za mną, dopóki nie miałem awarii.
Gdzieś się kręci.
Maresciallo,
przyjechaliśmy po auto.
De Portago?
Już go zabrali.
- Słucham? - /Piero?
Tak.
Tu Enzo. Chciałem ci pogratulować.
To, co się stało, to odrębna sprawa.
Zapisałeś się w historii.
- Dowódco... - Dobranoc, Piero.
Moje wyrazy uznania.
Wysłali policję z Rzymu.
Chcą zabrać samochód.
Nie wiem, kiedy wróci. Przykro mi.
Przekażę, że pan dzwonił.
Dowódca jest niedostępny.
Jest bardzo zajęty.
Pan Ferrari nie może rozmawiać.
Dowódco!
Ta opona o coś zaczepiła. Rozcięła się na czymś twardym.
To nie wina gumy.
Lina dzwoniła.
Mam cię do niej odwieźć.
Co się stało?
Wszyscy wiemy, że śmierć jest w pobliżu.
Nie.
Dzieci o tym nie wiedzą.
Rodziny nie wiedzą.
Porozmawiam z sępami i mnie odwieziesz.
Tavoni! Tommaso!
Enzo!
Zrealizowała czek.
Oszczędzacie na oponach?
Przez wasze zaniedbanie zginęło dziewięć osób, w tym pięcioro dzieci.
Jak odniesiecie się do oskarżeń?
Jak wyjaśnicie taką liczbę ofiar?
- Castelvetro? - Nie.
Largo Garibaldi.
Zadzwoń do Liny. Powiedz, że może jutro się odezwę.
Mam sprawę.
Przez wasze zaniedbanie zginęło...
Jeśli Włochy szukają kozła ofiarnego, to oto jestem.
Po ciemku?
Boli mnie głowa.
Telefon ciągle dzwonił. Zdjęłam słuchawkę.
Masz kłopoty przez te opony.
Prasa chce cię ukrzyżować.
Opony były dobre. Na coś najechał.
Rozmawiałaś z kimś?
- Z Ugolinim z Gazette. - I co?
Powiedziałam, żeby się walił.
Facetowi z Autosport powiedziałam to samo.
Dzwonił Agnelli.
- Agnelli? - Kazałam oddzwonić.
- Ktoś jeszcze? - Cuoghi.
Kazałam mu się walić i zdjęłam słuchawkę.
Świetnie.
Mamo, co robisz?
- Przecież wyjeżdżamy. - Nie wyjeżdżamy. Idź spać.
To Bóg nas karze.
Nas?
Zabił dziewięć osób, żeby się z nami policzyć?
Bank doniósł, że zrealizowałaś czek.
Wyznaczają syndyka. Już po nas.
- Bank histeryzuje o nic. - O nic?
- Zrujnowałaś nas. - Przestań.
Po co bawisz się w męczennika?
Zostałeś Świętym Sebastianem?
Mają tak strzelać ci w tyłek z łuku?
Musisz im dokopać.
Tym pismakom i grafomanom. Groź i wymuszaj.
Tym, którzy przetrwają, świętoszkowatym hipokrytom,
dasz brązowe koperty.
I może wtedy odkryją,
że niesłusznie szkalowano mędrca z Maranello.
Może uznają, że na łamy prasy powinny trafić łagodniejsze osądy.
Do tego potrzebujesz gotówki.
Rozważałeś, czy nie wyjechać.
Zgadza się.
Ja również.
- Sfinansujesz to? - Nie, to pożyczka.
A warunki?
Nie ma warunków.
Żadnych.
W Dino była cząstka ciebie.
Twoje ciepło, twój dowcip.
Twoja radość.
Miał to w sobie.
Na początku też mi to dawałeś.
Ale później
miałam już tylko resztki po twoich zmaganiach w fabryce.
Ambicję, upór, plan, paranoję.
Nawet w łóżku.
To nie mogło pomóc Dino.
To, co kochałam w tobie, znalazłam też w nim.
Wszystko przepadło.
Nie ma warunków. Bierz pieniądze.
Ale mam życzenie,
w imię mojej żałoby po synu,
za lata, które włożyłam w firmę,
że póki żyję, nie nadasz chłopcu nazwiska Ferrari.
Jak się tu dostałeś?
Razem z Giuseppe.
Z Giuseppe?
Mama chce, by zawiózł mnie do domu.
Byłeś tu kiedyś?
Nie.
Wiesz co?
Wraz z mamą zamieszkacie ze mną w Modenie.
Tato!
Masz tam lepszy sygnał telewizyjny?
Znacznie lepszy.
Z okna widać wieżę nadawczą.
Masz autograf de Portago?
Tak.
Chodź.
Przedstawię cię Dino, twojemu bratu.
Chciałbym, żebyś mógł go poznać.
Pokazałby ci cały świat.
Ezno włączył 19-letniego Piero do działu wyścigowego.
Ferrari został oczyszczony z zarzutów w związku z wypadkiem w Guidizzolo.
Laura zmarła w 1978 roku.
W następnych latach Enzo i Lina mieszkali razem w Modenie.
Pierro Ferrari jest wiceprezesem Ferrari.