Gdy ktoś ginie przez niekontrolowany gniew... wtedy rodzi się KLĄTWA.
Klątwa osiada się w miejscu ŚMIERCI.
Ci, którzy się na nią natkną, odczują jej WŚCIEKŁOŚĆ.
Bo się przypalą.
Dzisiaj znowu pójdziesz na 3-godzinne zakupy?
Znowu wyłączysz komórkę? Masz mnie za idiotę?
Za to nie potrafisz zrobić mi najłatwiejszego śniadania.
Tekst: djdzon
Synchro: kuba99
KLĄTWA 2
MIĘDZYNARODOWE LICEUM TOKIO, JAPONIA
Vanessa, Miyuki, czekajcie!
- Sorki, upuściłam komórkę. - Ale z ciebie niezdara.
- Widziałam cię dziś na stołówce.
- Zawsze jadasz sama? - Musiałam...
Jest w Tokio dopiero od trzech tygodni.
Właściwie, to jestem w tej szkole od pół roku.
- Serio?
Nic dziwnego, że tak nosisz mundurek.
Czyli jak?
Podwiń to. Będziesz wyglądała cool.
Nie tak.
Tutaj.
Wyżej.
Tak lepiej. Widać większą część nóg.
- Są całkiem niezłe. - Dzięki.
- Powinnaś jadać z nami. - Serio? Och, byłoby super!
Sprawdzimy stan konta i zaraz wracamy.
A dokąd idziemy?
Co to za rudera?
Chodź, Allison.
To tutaj.
Czujesz?
O co ci chodzi?
Podobno to jeden z najbardziej nawiedzonych domów...
w całej Japonii.
Tak, przeklęty zostanie każdy, kto wejdzie do środka.
Chodź.
Śmiało.
Tutaj dziewczyna z Międzynarodowego College'u zabiła swojego chłopaka.
Dwa lata temu.
Serio?
Serio.
To ona wznieciła pożar, który go zabił.
Może przyszli tu, żeby...
- No wiesz. - Może zaproś tu Michaela,
skoro jesteście tacy brawurowi.
Chodźmy na górę.
To tam.
Droga na strych.
Ona tam mieszka.
Kto?
O czym ty mówisz?
Kayako.
- Kobieta, którą tu zabito. - Że co?
Zgadza się.
On ją zabił.
Złamał jej kark
i utopił w wannie.
Był tak chory, że nawet zabił kota dzieci.
- Zanim się powiesił. - Ale zanim wykitował,
owinął zwłoki swojej żony plastikową folią...
i upchnął na strychu.
Nic z tego!
- Nie wejdę na górę. - Nie musisz wchodzić na górę.
Wystarczy wejść.
Jeśli zamkniesz oczy
i policzysz do dziesięciu,
gdy otworzysz oczy, ujrzysz ją.
Inne dziewczyny nie odważyły się spróbować.
Na razie zrobiłyśmy to tylko ja i Miyuki.
- 1... 2... 3... - Musisz wejść dalej.
Musisz zamknąć oczy zanim zaczniesz liczyć.
1...
2...
3...
4...
- Otwierajcie! - Sorki, Allison!
- Otwórzcie, błagam! - Nagram to sobie.
To nie jest śmieszne! Nie mogę otworzyć!
No dobrze, tchórzofretko.
- Wyłaź. - Proszę!
Błagam!
Dziewczyny, wypuśćcie mnie!
Otwórzcie, proszę!
Nie mogę ich otworzyć.
Strasznie śmieszne, Allison.
Nie trzymamy drzwi. Powinnaś móc je otworzyć.
PASADENA, STAN KALIFORNIA
Cześć, mamo.
Jak się czujesz?
Co tak długo?
O co chodzi?
Twoja siostra leży w szpitalu.
Co takiego?
- Zdarzył się wypadek. - W Tokio? Jaki wypadek?
- Czy ona... - Był pożar.
- Jest podejrzana o podpalenie. - Jak to?
Doug nie żyje.
Nie.
Zamówiłam bilet lotniczy.
- Na jutro wczesnym rankiem. - Nie.
- Nie możesz latać, jesteś zbyt chora. - Nie polecę ja, tylko ty.
Nie... Nie mogę...
Właśnie tym różnisz się od Karen.
Ona nie boi się wyzwań.
Nie obchodzą mnie wasze niesnaski. To twoja siostra.
Wierz mi... chciałaby znaleźć kogoś innego, ale nie ma takiego.
Sprowadź ją z powrotem.
Mówi pani po angielsku?
Szukam swojej siostry, Karen Davis.
Leży tu. Zaprowadzą cię do niej.
Dziękuję.
Karen?
Karen.
- Jesteś tu. - Tak.
- Naprawdę jesteś. - Tak.
Dzięki Bogu.
- Co zrobiłaś? - Musisz mi pomóc.
- Wyciągnij mnie stąd natychmiast. - Powoli, nie mów nic przez chwilę.
Powiedz, co się stało. To ty wznieciłaś ten pożar?
- Aubrey, musisz mnie stąd wyciągnąć. - Karen, boję się ciebie. Przestań.
Tylko ja mogę ją powstrzymać.
- Kogo? - Muszę wrócić!
Muszę!
Proszę, jesteś moją jedyną nadzieją!
Przykro mi, Karen.
Wybacz...
Nie.
Aubrey...
nie wchodź do tego domu.
W porządku z nią?
Nie bardzo.
Pilnie muszę z nią porozmawiać.
Jesteś jej znajomym?
Nie.
Nie znam jej.
Jestem dziennikarzem. Mam na imię Eason.
Nie byłaby w stanie teraz rozmawiać.
Lekarze mówili, że podadzą jej środek uspokajający.
Dopiero jutro będzie można ją odwiedzić.
Przepraszam.
Chciałbym porozmawiać o...
Zaczekaj. Chcę porozmawiać o twojej siostrze i o domu...
CHICAGO, STAN ILLINOIS
- W porządku. - Uniosę coś jeszcze.
- Jeszcze jedną? - Żaden problem.
- Może tę? - Nie!
- Ale dałabym radę. - Wiem.
- To tutaj. - Dzieci na górze?
- Denerwuję się. - Będzie dobrze.
Chodź, Jake!
Witaj w nowym domu.
Wszystko. Mogłabyś zanieść te rzeczy do sypialni?
Sally pomoże. Zaprosiłam ją na pizzę.
Na pizzę.
Cześć.
Chodź, Jake.
Zrób trochę miejsca w szafie.
Powrzucaj wszystko pod łóżko, żeby płaszcze Trish tu weszły.
Trzymaj.
To... i to... może jeszcze to...
Możesz iść, dziękuję.
- Wszystko gra? - Tak...
- ale u niego chyba nie. - Potrzebuje trochę czasu.
Trish, to jest Sally.
- Dzięki za pomoc. - Spoko.
Mam nadzieję, że jesteście głodne, bo będę zamawiała coś z Tiffano's.
Niech przyślą Billy'ego. Jest bardzo przystojny.
- Miło było poznać. - Ciebie też.
Cieszę się, że już tu mieszkasz.
Dzięki.
Będę mogła łatwiej pożyczać twoje ciuchy.
Jake.
Nie umiesz pukać?
Wybacz.
Przykro mi z powodu szafy.
Pewnie jest ci ciężko, Jake.
To poważna zmiana.
Wiedz, że...
gdybyś chciał o czymś porozmawiać,
będzie mi bardzo miło.
Nie będę ci mówił "mamo."
To dobrze, bo wcale tego nie chcę.
Wystarczy "Trish." Zgoda?
Zgoda.
Trzymam cię.
Uwaga.
Właśnie tak. Dobrze.
Dobry wieczór, panie Fleming.
Widzicie, jak kształt tych znaków odzwierciedla ich znaczenie.
To jest "ki."
Po angielsku znaczy "drzewo."
Po dodaniu kolejnego drzewa, wychodzi z tego "hajaszi."
Po angielsku - "lasek."
Wraz z kolejnym drzewem, mamy już "las."
Czy ktoś wie, jak to się czyta?
Przepraszam.
A to co wam przypomina?
Dam podpowiedź.
Choć piszę jak kura pazurem, rysować też nie potrafię.
Ale chyba widzicie tu bramę.
Jest zbudowana z dwóch wejść.
Ciekawe jest to...
Hej, Allison.
Dobrze się czujesz, złotko, bo martwię się o ciebie.
Ponoć byłaś rano u szkolnego psychiatry.
Biedactwo.
- Wybacz. - Spóźniłeś się.
Wiem.
Musiałem zamknąć drzwi.
Chodźmy.
Wybierzcie, który chcecie.
Niech będzie ten.
- Podoba mi się. - To dobrze.
Rozgość się, zaraz wracam.
Przestań, Michael!
To łaskocze!
Miyuki.
Karen?
Zacznijmy od pierwszego incydentu sprzed trzech lat.
- Twoi współpracownicy byli głównymi śledczymi w tej sprawie? - Zgadza się.
Rozumiem, że ci współpracownicy od tamtego czasu... zaginęli.
Tak jest.
Matka i dziecko zginęli w tym domu.
Mąż ich zabił. Mam pytania odnośnie...
Wszystko odbyło się tak, jak podała lokalna prasa.
Rozumiem.
Niedawno zmarła w tym domu amerykańska rodzina.
Również w podejrzanych okolicznościach.
Nie wdawałem się tu w szczegóły.
Więc, dwie rodziny zmarły w jednym domu.
Nie wdawałem się tu w szczegóły.
Więc, dwie rodziny zmarły w jednym domu.
Policja mówiła, że to ty wyciągnąłeś moją siostrę z ognia.
Przykro mi z jej powodu.
Wiem, czemu to zrobiła.
- Proszę. - Dziękuję.
Karen znalazła te informacje w Internecie.
Straszne rzeczy działy się w tym domu.
Zbieram materiały na artykuł odkąd przeniosłem się do Tokio 3 lata temu.
Karen nigdy by tak nie zrobiła. W tym nie ma odrobiny logiki.
Odkąd twoja siostra weszła do tego domu,
czuła, jakby ktoś był tam z nią.
Jakby coś ją obserwowało
i jej groziło.
Skąd wiesz?
Odkąd sam wszedłem do tego domu, doświadczyłem tego samego.
Twoja siostra spaliła ten dom, bo...
myślała, że w ten sposób to zakończy.
Ogień coś zmienił.
Chyba jest coraz gorzej.
Dokąd idziesz?
Myślałem, że powiesz mi coś, o czym nie wiem.
Ale nie możesz.
I tak nie wiem, czego szukam.
- Pozostaje mi wrócić do tego domu. - Pójdę z tobą.
- Nie musisz. - Ale chcę.
Nie opuszczę miasta, dopóki nie poznam przyczyn śmierci siostry.
Och, nie.
Wolisz kanapkę z dżemem czy sałatkę z kurczakiem?
Nie mogłem zasnąć. Słyszałaś?
Dobrze, kanapkę z dżemem.
Lacey!
Nie słyszałaś?
Były pewne odgłosy.
Dochodził z mieszkania obok.
Co słyszałeś?
Flemingowie wracają.
Wyglądali... dosyć dziwnie.
Dziwnie? Jak?
- Wczoraj... - Wybaczcie.
Czemu mnie nie obudziliście?
Dzień dobry.
- Załapałaś się? - Ty pierwszy mecz, ale powinnam.
Na pewno się załapiesz.
- Denerwujesz się? - Nie, serio.
- Powinnaś spróbować. - Daj spokój.
Jake!
Jake, pospiesz się!
Cześć, Nate.
Poważnie? Mi tego nie mówił.
Może zostawił wiadomość na komórce, nie wiem.
Mi byś o tym nie powiedział. Tylko ty wiedziałbyś od niego.
Bo cię lubi.
Nie ma się czego wstydzić.
Profesjonalizm jest ważny, ale trzeba też mieć prywatność.
Z kim rozmawiasz?
To tylko Nate.
Dobrze się czujesz?
Zapomniałem kluczyków.
Sprawdzę w sypialni.
Proszę.
Vanesso, usiądź.
Allison opowiadała ciekawą historię i chciałabym, abyś ją zweryfikowała.
O czym?
O waszej wizycie z Miyuki Nosawą w pewnym domu.
Przykro mi, lecz nie wiem, co ona pani nagadała.
Proszę cię, Vanesso.
Nikt nie będzie miał kłopotów.
Muszę tylko znać dokładne wydarzenia z tego domu.
Miyuki zaginęła.
Właśnie dostaliśmy telefon. Nie wróciła wczoraj do domu.
Mówiła, że będzie u swojego chłopaka, Michaela.
Rozmawialiśmy z nim.
Mówił, że ona znikła.
Już wiesz, jak ważne jest, abyśmy poznali prawdę.
Czemu mi to zrobiłaś?
Czemu mnie tam zaprowadziłaś?
- Sama chciałaś iść. - Co ja ci zrobiłam?!
Allison, czekaj! Poczekaj tu.
DO: MIYUKI GDZIE JESTEŚ?
Miyuki!
Miyuki?
Miyuki, czy to ty?
- Poczekaj tu. - Nie, chcę...
Proszę, zostań tu.
Eason.
Aubrey,
wejdziesz do tego domu?
Aubrey, co tu robisz?
Coś mnie tu wciągnęło.
- Miałaś zostać na zewnątrz. - Wiem.
Wychodzimy, natychmiast.
Kayako prowadziła pamiętnik przez całe życie.
Napisała to mając ledwie osiem lat.
Nic z niego nie rozumiem, ale wygląda odrażająco.
Nie jest odrażający,
tylko smutny.
Widocznie jej matka była Nitako.
Co to znaczy?
To taki nekroskop.
Ludzie wierzą, że poprzez nich mogą rozmawiać ze zmarłymi bliskimi...
lecz... ja...
Nie rozumiem tej części.
Mam kolegę - ludoznawcę. Możliwe, że nam pomoże.
Mówi, że Kayako napisała o obrzędach swojej matki
i że był tam ktoś jeszcze.
Nie ma na to słowa po angielsku, ale...
najbliższe byłoby "egzorcysta."
Co to?
Eason.
Zdaje się, że jej matka potrafiła leczyć ludzi przepędzając złe duchy
z ich ciał...
i karmiąc nimi swoją córkę.
Co?
Musimy do niej pójść z samego rana.
Do kogo?
Do matki Kayako.
Próbowałem już wszystkiego.
Nawet wróciłem do tego domu...
Słuchaj.
Ona potrafi odpędzać złe duchy.
Może umiałaby nam pomóc.
Już nie wiem, w co mam wierzyć.
Nie masz wyboru.
To nasza jedyna nadzieja.
Dobrze.
Robiłem rozeznanie na potrzeby artykułu. Mam jej adres z czasów dzieciństwa...
O tutaj.
To mała wioska.
Pociąg jedzie tylko do połowy. Przesiądziemy się do autobusu.
Gdy ostatnio widziałam Karen, mocno się pokłóciłyśmy.
O głupstwo.
Zaprosiła mnie na lunch i upuściła na mnie podanie na college, a ja...
ja wręcz...
Tak się wkurzyłam.
Myślałam, że chce mnie pouczać jak mama.
Nawrzeszczałam, żeby nie próbowała mnie zmieniać i dała mi spokój.
I tak zrobiła.
Nie gadałyśmy ze sobą aż do wczorajszej nocy.
Zawsze...
Zawsze obwiniałam Karen o nieczułość mamy wobec mnie.
To nie była prawda. Szczerze...
Szczerze żałuję.
W Hong Kongu,
mój brat mieszkał parę przecznic ode mnie przez cztery lata.
Omijaliśmy siebie nawzajem.
- Herbaty? - Poproszę.
Eason?
Eason, jesteś tu?
Eason?
Eason.
Eason!
Eason.
Rany, jesteś chora czy co?
I jak?
Sally, dobrze się czujesz?
Jake?
Dobrze, zaraz będę.
Muszę iść.
Jake?
Boże!
Jake, co tu robisz?
Bał... Bałem się.
Czego?
Trish... i taty.
Kłócili się.
Gdzie są?
Nie...
Nie wiem.
Widziałem ich przez chwilę.
Jake...
Panie Fleming?
Cześć.
- Co się stało, Jake? - Za drzwiami obok...
- Widziałem... - Gdzie? - Za drzwiami obok.
Widziałem kogoś przez okno.
Oczy.
- Już dobrze. Już dobrze. - Coś jest nie tak, Lacey.
Obiecuję, że jutro pójdę tam z tobą.
Spróbuj zasnąć.
Psiakrew!
Późno wczoraj wróciłaś.
Gdzie byłaś?
Proszę.
Allison.
Dobrze się czujesz?
Może chodźmy do pielęgniarki?
Chcę do domu.
Weź głęboki wdech i powiedz, co się dzieje.
Ze mną możesz porozmawiać.
To przez to ten dom.
Coś tam było, gdy byłam w środku.
Ja...
Ja tylko chcę do domu.
Allison, posłuchaj.
Byłam z policją w tym domu. Niczego tam nie ma.
To zwykły, opuszczony dom.
Pani...
weszła do niego.
Owszem.
Ona przyjdzie po panią.
Dopadła Miyuki,
Vanessa, a teraz goni mnie.
Allison.
Nie wiem, o czym mówisz.
- Słucham? - One są tuż obok.
Muszę porozmawiać z panem o pańskiej córce, Kayako.
Widziałam pamiętnik. Wiem, że nie może pan uwolnić się od złych duchów.
Ona nie żyje.
Pan to zrobił, dlatego taka jest. Musi mi pan pomóc to zakończyć.
Moment...
Ludzie przyszli mnie szukać.
Pełen bólu i cierpienia...
przyjąłem od nich złe duchy.
Moja córka również.
Pan ją otruł. Wtedy tym się stała.
Ja nie stworzyłem tego zła.
Kayako zabił jej mąż, gdyż była głupia.
Wtedy zaczęła się klątwa.
Nie przeze mnie jest tym, czym jest.
Moja siostra próbowała spalić dom, w którym zginęła Kayako.
- Myślała, że to zatrzyma... - Tu nie chodzi o dom.
Pogarszacie całą sprawę.
Tu chodzi o gniew.
Chce, żebyśmy cierpieli tak samo, jak ona.
- Musimy to zakończyć. - To się nie zakończy.
Będzie rosło i niszczyło wszystko, na co się natknie.
To było ponad domem.
Raz rozpoczęte nie ma końca.
Sprowadziłaś tu to.
- Wszystko gra? - Coś złego...
- Co? - Coś złego tam mieszka.
Przez to coś, wszystko inne też robiło się złe.
Chodź, Jake.
Tato?
Trish?
Tato?
Poczekaj tu.
Tato?
Trish?
Cześć, mamo. To ja.
Czekałam na ciebie.
Gdzieś ty była?
Co z Karen?
Odeszła.
- Przykro mi. - Jak to?
Wiem, jak bardzo ją kochałaś.
- Wiem, że była dla ciebie wszystkim. - Co zrobiłaś? Miałaś ją tu sprowadzić.
Niczego sama nie potrafisz zrobić.
Bardzo cię kocham...
ale nie możesz tak do mnie mówić.
- To się musi skończyć. - Aubrey...
- Aubrey! - Kocham cię, żegnaj.
Moja siostra nie żyje.
Zabiłaś ją.
Tak jak innych...
Dlaczego nie poprzestaniesz?
Czego chcesz?!
Doug.
Karen?
Karen, nie!
Lacey!
Lacey?
Lacey! Lacey!
Nie! Nie, nie.
Lacey! O nie.
Jake.
Pora na kąpiel.
Karen?
Podobno to jeden z najbardziej nawiedzonych domów...
w całej Japonii.
Tak, przeklęty zostanie każdy, kto wejdzie do środka.
Inne dziewczyny nie odważyły się spróbować.
Na razie zrobiłyśmy to tylko ja i Miyuki.
Pomóż!
Błagam, musisz mi pomóc.
Zabili ją.
Złamali jej kark.
Jeśli zamkniesz oczy i policzysz do dziesięciu,
gdy otworzysz oczy, ujrzysz ją.
To wszystko twoja wina! Coś ty narobiła?!
- Kogo tu sprowadziłaś? - To za mną szło.
Szli za mną.